Για να μην ξεχνάμε τα "φούμαρα" των κυβερνήσεων!!!

Ακυρώθηκε από το ΣτΕ το πρόστιμο στη Vodafone για τις υποκλοπές.
Ηταν ύψους 76 εκατομμυρίων ευρώ.

Την ακύρωση του προστίμου των 76 εκατομμυρίων ευρώ, που είχε επιβληθεί στην εταιρεία Vodafone από την Αρχή Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών, για τη γνωστή υπόθεση των υποκλοπών, αποφάσισε η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας Παράλληλα, έστειλε την υπόθεση πίσω στην ΑΔΑΕ, προκειμένου να εκδοθεί νέα απόφαση σχετικά με το πρόστιμο και να κριθεί εκ νέου.

Ειδικότερα, σύμφωνα με πληροφορίες, σε χθεσινή της διάσκεψη (κεκλεισμένων των θυρών) η Ολομέλεια του ΣτΕ έκρινε ακυρωτέα την επίμαχη απόφαση της ΑΔΑΕ με την οποία επιβλήθηκε το σχετικό πρόστιμο, καθώς - όπως έκρινε - το ΣτΕ μέχρι πρόσφατα, λόγω της νομοθεσίας που υπήρχε δεν είχε τη δυνατότητα να ελέγξει την ουσία των αποφάσεων της ΑΔΑΕ, αλλά μόνο τη νομιμότητα της αιτιολογίας τους.

Και τούτο, παρότι η ΑΔΑΕ, όπως αναφέρει το ΣτΕ, έχει τα εχέγγυα της ανεξάρτητης αρχής. Μετά την επιβολή, όμως, του προστίμου, η ελληνική νομοθεσία άλλαξε και προσαρμόστηκε στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και έτσι οι σύμβουλοι Επικρατείας μπορούν πλέον να ελέγξουν την ουσία των αποφάσεων της ΑΔΑΕ.

Στο ΣτΕ έχει προσφύγει η Vodafone, ζητώντας την ακύρωση του προστίμου που της είχε επιβληθεί για παραβάσεις του Ν. 3115/2003, που αφορούν το απόρρητο των τηλεφωνικών επικοινωνιών, την εύρεση και διακοπή παράνομου λογισμικού στις εγκαταστάσεις της κ.λπ.

Σημειώνεται ότι στη σχετική εισήγησή του στην Ολομέλεια του ανωτάτου δικαστηρίου, ο εισηγητής της υπόθεσης είχε προτείνει να κριθεί το εν λόγω πρόστιμο νόμιμο και συνταγματικό.

http://www.naftemporiki.gr

Σχόλιο πάνω στο άρθρο του Τάκη Φωτόπουλου

Διάβασα το άκρως ενδιαφέρον άρθρο του Φωτόπουλου

http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2009/03_28.html

το οποία ανέδειξε μία όψη του ζητήματος που δεν την είχα σκεφθεί αν και είναι τελικά οφθαλμοφανής. Ο Φωτόπουλος συνδέει τις ακολουθούμενες πολιτικές «εξόδου» από την κρίση με τη διάρθρωση της οικονομίας των Η.Π.Α. και αυτής των μεγάλων χωρών της Ε.Ε. Και έχει δίκιο. Η άρνηση Σαρκοζί- Μέρκελ για αύξηση των δημοσίων δαπανών είναι φανερό ότι συνδέεται άμεσα με τον εξαγωγικό χαρακτήρα των οικονομιών τους. Αυτή η θέση [Μέρκελ-Σαρκοζύ] αν και κοντόφθαλμή και επικίνδυνη για τα φτωχά και μεσαία στρώματα του πληθυσμού πηγάζει από την ανάγκη διατήρησης «ανταγωνιστικών» τιμών των προϊόντων τους στο εξωτερικό. Ο μηχανισμός σε μία απλοϊκή προσέγγιση είναι ο εξής: μία αύξηση δημοσίων δαπανών, επιδομάτων, μισθών κλπ. θα ενίσχυε –ceteris paribus- τον πληθωρισμό. Πόσο και πόσο κακό θα ήταν αυτό είναι ένα άλλο θέμα. Ωστόσο η αύξηση των τιμών μετά από μία γενικευμένη αύξηση της κατανάλωσης/ζήτησης είναι ένα πιθανό σενάριο. Με δεδομένες τις συναλλαγματικές ισοτιμίες η αύξηση του γαλλικού ή/και του γερμανικού πληθωρισμού αυξάνει τη σχετική τιμή του γαλλικού και του γερμανικού προϊόντος στο εξωτερικό. Κάνοντας το προϊόν πιο ακριβό στις ξένες αγορές το καθιστά και λιγότερο ανταγωνιστικό, με συνέπεια ο ξένος καταναλωτής να μειώσει την ποσότητα των γαλλικών και γερμανικών προϊόντων που αγοράζει ή ακόμα και να προτιμήσει να αγοράσει ένα π.χ. ιαπωνικό προϊόν (αναφέρομαι φυσικά στην περίπτωση της αυτοκινητοβιομηχανίας).

Με δεδομένο τώρα το σκληρό ΕΥΡΩ και την ενίσχυση του ως προς τα λοιπά ισχυρά νομίσματα το πρόβλημα της ανταγωνιστικότητας των Ευρωπαϊκών προϊόντων οξύνεται. Έχοντας αυτά στο μυαλό τους οι Μέρκελ-Σαρκοζί «τρέμουν» στην ιδέα της αύξησης του πληθωρισμού προωθώντας τα συμφέροντα των ελίτ που τους στηρίζουν και αδιαφορώντας για τις στρατιές ανέργων, υποαπασχολουμένων, φτωχών κ.ο.κ. Εκτός αυτών όμως δε μπορούν ή δε θέλουν να κατανοήσουν ότι η τακτική αυτή οδηγεί σε ένα φαύλο κύκλο κρίσης -ύφεσης-ασθενικής μεγέθυνσης- κρίσης-ύφεσης. Μάλλον τελικά δε θέλουν να κατανοήσουν, αφού ο κύκλος αυτός ναι μεν θίγει τα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα, αλλά δε φαίνεται να επηρεάζει τα μονοπώλια και ολιγοπώλια τα οποία μπορούν με καθηλώσεις μισθών, εντατικοποίηση της εργασίας, καταστρατήγηση του αωραρίου, ελαστική εργασία κλπ. να διατηρούν και να αυξάνουν τα κέρδη τους. Βέβαια- και αυτό το σημείο σχετίζεται με την παρούσα «κρίση»- το κεφάλαιο βρίσκει και άλλο τρόπο για να αποκομίζει υψηλές αποδόσεις, έστω και όταν η οικονομία βρίσκεται σε ύφεση. Αυτός δεν είναι άλλος από το διεθνή τζόγο: χρηματιστήρια, παράγωγα, τοξικά ομόλογα, ακίνητα κλπ. Και όταν ο τζόγος υπερδιογκώνεται και η φούσκα σκάει τα σπασμένα τα πληρώνουν πάλι οι γνωστοί μαλάκες που ακούν άπρακτοι τη Μέρκελ και το Σαρκοζή να υπεραμύνονται τις περικοπές των μισθών που εισηγήται ο Τρισέ.

Ανάκριση με δίχτυ προστασίας

Ανάκριση με δίχτυ προστασίας

Της ΓΙΑΝΝΑΣ ΠΑΠΑΔΑΚΟΥ
http://www.enet.gr

Με πρόσχημα τη φιλελευθεροποίηση του ποινικού μας συστήματος λίγες εβδομάδες πριν από την κλήση σε απολογία των υπόπτων-πρωταγωνιστών του σκανδάλου της Siemens από τον ανακριτή, το υπουργείο Δικαιοσύνης προωθεί διάταξη που θα αποκλείει την προφυλάκισή τους στο στάδιο της ανάκρισης, μια διαδικασία που διαρκεί ήδη τρία χρόνια. Αυτό -κατά νομικούς κύκλους- «δένει» τα χέρια του ανακριτή να πιέσει τους Χριστοφοράκο και Μαυρίδη κυρίως ή όσους γνωρίζουν και μπορούν να αποκαλύψουν πού διοχέτευαν τα εκατομμύρια ευρώ.

Σύμφωνα με τις επίσημες ανακοινώσεις του υπουργού Δικαιοσύνης, Νίκου Δένδια, στα μέτρα για τον εξανθρωπισμό των φυλακών υπάρχει πρόβλεψη για διάταξη «περιορισμού της προσωρινής κράτησης μόνο σε σοβαρότερα εγκλήματα (εξαιρούνται τα οικονομικά εγκλήματα)». Η εξαίρεση αυτή θεωρείται από δικαστικούς ως φωτογραφική για την υπόθεση της Sienens, αφού σε λίγες εβδομάδες καλούνται από τον ανακριτή Ν. Ζαγοριανό να απολογηθούν ο Χριστοφοράκος και οι άλλοι που εμπλέκονται στην υπόθεση.

Οι ίδιοι παράγοντες πιστεύουν ότι η διάταξη που προωθείται αφορά και το νόμο περί καταχραστών του Δημοσίου (1608/1950), έγκλημα για το οποίο θα διωχθούν οι 35 εμπλεκόμενοι. Ολα αυτά, βεβαίως, συμβαίνουν όταν είναι γνωστό ότι κάποιοι από τους κατηγορούμενους έχουν διαμηνύσει ότι αν οδηγηθούν στον Κορυδαλλό θα μιλήσουν.

Αντιφατικές νομοθετικές ρυθμίσεις

Νομικοί επισημαίνουν ότι είναι «αδιανόητο να εξαιρούνται από το μέτρο της προσωρινής κράτησης κατηγορούμενοι οι οποίοι στο μέλλον μπορούν να καταδικασθούν ακόμα και σε ισόβια κάθειρξη, αφού με το μέτρο αυτό σκοπείται η διασφάλιση της παρουσίας τους στη δίκη». Αυτή η εξαίρεση, πάντως, ήταν πάγιο αίτημα της Ενωσης Ελλήνων Ποινικολόγων με σκοπό να μην υπάρχουν υπερβολές στα «ελαφρά» οικονομικά εγκλήματα, όχι όμως και για τα εγκλήματα που αφορούν δημόσιο χρήμα ή την τιμή του πολιτικού συστήματος.

Από τη συγκεκριμένη διάταξη ευνοούνται και οι κατηγορούμενοι στην υπόθεση εξαγοράς του Γερμανού από τη Cosmote, όπως και οι εμπλεκόμενοι στην υπόθεση του πρώην υπουργού Αρ. Παυλίδη, αλλά και σε εκείνη των ομολόγων.

Το περίεργο στην υπόθεση είναι ότι το νομοθέτημα που περιέχει τη συγεκριμένη διάταξη είναι άκρως συντηρητικό, σύμφωνα και με τις καταγγελίες της αντιπολίτευσης. Οχι μόνο γιατί αφορά την ποινικοποίηση της κουκούλας, αλλά και διότι με άλλη ρύθμιση γίνεται αυστηροποίηση των ποινών για τα οικονομικά εγκλήματα που αφορούν τους καταχραστές.

Ετσι, το σχέδιο, ενώ από τη μια πλευρά αποκλείει την προσωρινή κράτηση των κατηγορουμένων για τα συγκεκριμένα εγκλήματα, από την άλλη προβλέπει «αυστηρότερες ποινές για το νόμο περί καταχραστών, όπου η απλή κάθειρξη γίνεται κάθειρξη τουλάχιστον δέκα ετών, ενώ στα σχετικά αδικήματα προστίθεται και αυτό της απιστίας...».

ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΕΣ ΑΛΧΗΜΕΙΕΣ ΚΑΙ ΠΛΗΘΩΡΙΣΜΟΣ

Σύμφωνα με τα επίσημα στατιστικά στοιχεία ο πληθωρισμός εμφανίζεται τον Φεβρουάριο να είναι 1,6%. Τώρα αυτό το 1,6% προκύπτει εάν στο καλάθι των προϊόντων, με βάση τις τιμές των οποίων προκύπτει το μέγεθος του πληθωρισμού, συνυπολογίσουμε το πετρέλαιο με τα παράγωγά του και το λάδι, προϊόντα τα οποία γνώρισαν μια άνευ προηγουμένου αποκλιμάκωση της τιμής τους το αμέσως προηγούμενο διάστημα. Επομένως ο δομικός πληθωρισμός που απομένει εάν αφαιρέσουμε τα καύσιμα και το λάδι είναι υψηλότερος από το 1,6%. Αλλά και αυτός ο δομικός πληθωρισμός πόρρω απέχει από το να μας δίνει σαφή εικόνα για τις επιπτώσεις που αυτός έχει στις κοινωνικές τάξεις και στρώματα και αυτό γιατί τα στατιστικά στοιχεία βασίζονται σε μέσους όρους, οι οποίοι συγκαλύπτουν τις πελώριες ταξικές διαφορές που υπάρχουν σε κάθε καπιταλιστική οικονομία της αγοράς.

Ενώ ο μέσος πληθωρισμός εμφανίζεται να είναι πολύ χαμηλός, στη πραγματικότητα, το 20% των πλουσιότερων «νοικοκυριών» στη κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας απολαμβάνει ένα αρνητικό πληθωρισμό, ενώ το 20% των φτωχότερων που βρίσκονται στον πάτο υποφέρουν από υψηλό πληθωρισμό. Η αιτία είναι η διαφορετική διάρθρωση των δαπανών και των εσόδων των νοικοκυριών ανάλογα με τη θέση τους στην πυραμίδα. Έτσι, οι πλουσιότεροι ωφελούνται διπλά στη διαδικασία αυτή. Πρώτον, διότι δαπανώντας μια σημαντικά μικρότερη αναλογία του εισόδηματός τους για την κάλυψη βασικών αναγκών (των οποίων οι τιμές παρουσιάζουν σημαντικές αυξήσεις) σε σχέση με την κάλυψη άλλων αναγκών (των οποίων οι τιμές παρουσιάζουν δραστική μείωση, π.χ. ενυπόθηκα δάνεια, βενζίνη κ.λπ.) αντιμετωπίζουν ένα πραγματικό πληθωρισμό χαμηλότερο του μέσου. Δεύτερον, διότι συνήθως διαθέτουν και το εισόδημα για να αγοράσουν σπίτι, οικόπεδα κ.λπ. στις σημερινές χαμηλές τιμές, δημιουργώντας ένα πολύ εύκολο κεφαλαιουχικό κέρδος που θα υλοποιήσουν όταν περάσει η κρίση. Από την άλλη, οι φτωχότεροι ζημιώνονται διπλά στην κρίση. Όχι μόνο διότι, για τους αντίστροφους λόγους, ο πραγματικός πληθωρισμός γι αυτούς είναι πολύ ψηλότερος του μέσου, αλλά και διότι οι αναπροσαρμογές στους μισθούς και ημερομίσθια γίνονται με βάση τον επίσημο (μέσο) πληθωρισμό και όχι τον πραγματικό πληθωρισμό που πληρώνουν. Έτσι, το 20% των φτωχότερων αμείβονται με βάση ένα επίσημο πληθωρισμό που είναι κατώτερος σε σχέση με τον πραγματικό πληθωρισμό που πληρώνουν!

Μολονότι παρόμοιες έρευνες για τις ταξικές συνέπειες της κρίσης δεν έχουν γίνει, τα υπάρχοντα στατιστικά στοιχεία επαρκούν για να τεκμηριώσουν τις παραπάνω διαπιστώσεις. Έτσι, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία, ενώ ο μέσος πληθωρισμός τον Φεβρουάριο ήταν 1,6%, οι τιμές σε βασικά αγαθά και υπηρεσίες, όπως τα ακόλουθα που αποτελούν σημαντικό τμήμα της δαπάνης των φτωχότερων νοικοκυριών, αυξανόντουσαν με ένα μέσο όρο 10,6%: ρύζι 13,4%, ζυμαρικά 8,5%, νωπά ψάρια 6,7%, νωπά φρούτα 9,7%, λαχανικά 8,4%, όσπρια 7%, ύδρευση-αποχέτευση 7%, αστικές συγκοινωνίες 28,7%, ηλεκτρικό ρεύμα 6,5% κ.ά.

Η μείωση της τιμής ενός άλλου βασικού αγαθού, του λαδιού, κατά 4,4% δεν αντισταθμίζει βέβαια τις αυξήσεις αυτές. Από την άλλη μεριά, μολονότι παρατηρείται μείωση στη γενική κατηγορία «στέγαση», αυτή δεν αφορά τα φτωχότερα στρώματα που είναι ενοικιαστές και αντιμετωπίζουν όχι μόνο υψηλότερα ενοίκια, αλλά και υψηλότερους λογαριασμούς ύδρευσης-αποχέτευσης, δημοτικών τελών, υπηρεσιών κοινοχρήστων και ηλεκτρικού ρεύματος. Ούτε βέβαια η μείωση των τιμών αυτοκινήτων, καθώς και των καυσίμων, αφορούν πολλούς στα φτωχότερα στρώματα, αρκετοί από τους οποίους είχαν παρασυρθεί από τα εύκολα δάνεια και τώρα αδυνατούν να πληρώσουν τις δόσεις, με αποτέλεσμα τις κατασχέσεις των ΙΧ τους. Τέλος, η μείωση των επιτοκίων ωφελεί μεν κάποιους με ενυπόθηκα δάνεια, αλλά όχι βέβαια την πλειονότητα των φτωχότερων πολιτών που προσπαθούν να καλύψουν πολλές ανάγκες τους με τις πιστωτικές κάρτες, οι οποίες όμως έχουν «δικό τους Θεό» και επιβάλλουν παντού υπέρογκα επιτόκια (14-15% και άνω), έστω και αν τα επίσημα επιτόκια των κεντρικών Τραπεζών κοντεύουν να μηδενιστούν!

Με βάση αυτά τα δεδομένα γίνεται φανερή η ταξική φύση των μέτρων που «εισηγούνται» για την Ελλάδα οι «επιτηρητές» μας της ΕΕ. Έτσι, ξεκινώντας με την υπόθεση ότι ο πληθωρισμός θα πέσει στο 1,3% τον Μάρτιο, εισηγούνται αυστηρή λιτότητα στις δημόσιες δαπάνες και κυρίως στους μισθούς, όπου ακόμη και εάν δινόντουσαν αυξήσεις της τάξης του 2%, αυτές θα υπολείπονταν του πραγματικού πληθωρισμού, μιάς και οι τιμές σε πολλά βασικά αγαθά και υπηρεσίες, που κυρίως αποτελούν το «καλάθι» των μικρομεσαίων, αυξάνουν με πολλαπλάσιους ρυθμούς οι οποίοι ελάχιστη έχουν σχέση με τον «μέσο» πληθωρισμό. Παράλληλα, «προτείνουν» την παραπέρα συρρίκνωση του «κοινωνικού μισθού» (κοινωνικές δαπάνες για την υγεία, την κοινωνική ασφάλιση κ.λπ.), ώστε να επιτευχθεί το περιβόητο 3% του δημοσιονομικού ελλείμματος σε σχέση με το ΑΕΠ.

Συμπερασματικά, ο ταξικός χαρακτήρας της κρίσης προκύπτει όχι μόνο από τις άμεσες συνέπειες της στην ανεργία και υποαπασχόληση, καθώς και τις έμμεσες συνέπειες της σε σχέση με τις διαφορικές αυξήσεις των τιμών που επιβαρύνουν κυρίως τα κατώτερα στρώματα και ωφελούν τα ανώτερα, αλλά και από τα μέτρα που εφαρμόζουν οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ για να ξεπεράσουν την κρίση. Το συμπέρασμα είναι αυτονόητο: η κρίση (όπως και κάθε άλλη στο παρελθόν) μπορεί μεν να ξεπεραστεί μέσα στο σύστημα, αλλά σε βάρος των κατωτέρων εισοδηματικών στρωμάτων. Μόνο επομένως ο αγώνας για να ξεπεραστεί το ίδιο το σύστημα της καπιταλιστικής οικονομίας της αγοράς θα ήταν δυνατό να οδηγήσει σε μια άλλη κοινωνία, χωρίς παρόμοιες καταστροφικές κρίσεις.

Ποιήματα

·ΑΛΗΘΕΙΑ - ΨΕΜΑ

· Είναι δίπλα ο ήλιος με τον ίσκιο

· Σιμά το γέλιο με το δάκρυ

· Παραμονεύει ο ψεύτης εαυτός

· Ανταγωνίσου τον λοιπόν

· Ισορροπία καθετί, στο τέλος

· ποιος θα επικρατήσει ;

· Η αλήθεια που ίσως να μην σας γοητεύει

· Δύσβατο βουνό κανείς για να τ’ ανεβεί

· Ίσως να μην καταφέρεις να αναρριχηθείς

· Συμπλέγματα αδυναμίες πανηγυρικά να τις νικήσεις!

ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΕΣ

Συντροφιά με τις αναμνήσεις

Νυχτερινές εξορμήσεις, μάτια στέκουν άδεια….

Λουλούδια τυλιγμένα στο μυαλό

Έρωτες της πρώτης νιότης παιχνίδια με συντρίβουν

Μα αυτές γελάνε με χαδεύουν τα χέρια τους μ’ αγκαλιάζουν

Με τα αγκάθια άθελα τους με πληγιάζουν……………..

ΦΑΛΤΣΗ ΜΕΛΩΔΙΑ

Μια νότα στο πεντάγραμμο της ζήσης

Πάθη βιώματα στης ίριδας τα χρώματα. Μια

φάλτση μελωδία τραγουδούν θηρία στα σκυλάδικα

Ψυχές απαίδευτες μα παιδευμένες στο ίδιο μετερίζι

Στην απαξίωση αόρατου μαέστρου καλούν την μοίρα

Νότες ψηλές κραυγάζουν για δικαίωση

Ο πόθος νέου κύμα ορμητικό σούρουπο καλοκαιριού

Γοερό κλάμα το τελευταίο αντίο ερωτευμένου

Νότες αναδύονται απ’ την φεγγαρόλουστη ακρογιαλιά

. Ακούγοντας την λύρα του Απόλλωνα λεβέντες τα χέρια σφιχτά δένουν

Μάγκες τον πόνο στο ποτήρι τους κραδαίνουν…………..

Μ. Κ.

ΕΛΛΕΙΜΜΑΤΑ, ΨΕΥΔΗ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ

Ως προς την σημεριvή oικovoμική κρίση της Ελλάδας υπάρχει συμφωνία ως προς την διάγνωση. Αυτή συνίσταται στην ύπαρξη των ελλειμμάτων 1)τoυ δημόσιoυ τομέα και 2)του ισoζυγίoυ πληρωμώv .
Ως προς τα αίτια όμως της κρίσης και σε αντίθεση με όσα υποστηρίζουν oι τεχvoκράτες τoυ Διευθυvτηρίoυ της ΕΕ, oι φιλελεύθερoι αvαλυτές και oι συνοδοιπόροι τους της εκσυγχρovιστικής αριστεράς δεν υπάρχει ένα μόνο εξηγητικό υπόδειγμα και επoμέvως υπάρχουν και διαφορετικές προσεγγίσεις για τους τρόπους υπέρβασής της.
Σύμφωvα με την κρατούσα άπoψη, oι "υπέρoγκες" δημόσιες δαπάvες απoτελoύv την κύρια αιτία τωv ελλειμμάτωv τoυ δημόσιoυ τoμέα, της μείωσης της εθvικής απoταμίευσης και επoμέvως και τωv διαθεσίμωv πόρωv για επεvδύσεις, εφόσov η επέκταση τoυ δημόσιoυ τoμέα είχε βασικά καταvαλωτικό χαρακτήρα. Τα ελλείμματα τoυ δημόσιoυ τoμέα ήταv με τη σειρά τoυς η βασική αιτία τόσo τoυ πληθωρισμoύ όσo και της έκρηξης τoυ δημόσιoυ χρέoυς και επoμέvως απoτελoύσαv τηv απώτερη αιτία για τη χειρoτέρευση τoυ Iσoζυγίoυ Πληρωμώv. Γιατί o μεv πληθωρισμός έχει συvέπεια τη μείωση της αvταγωvιστικότητας τωv εξαγωγώv μας (εάv δεv αvτισταθμίζεται απo τη "διoλίσθηση" της δραχμής) εvώ η υπέρμετρη αύξηση της συvoλικής καταvάλωσης, πoυ τρoφoδoτεί η επέκταση της δημόσιας, oδηγεί σε αvτίστoιχη αύξηση τωv εισαγωγώv. Ακόμα, oι αvάγκες απoπληρωμής τoυ δημόσιoυ χρέoυς καταλήγoυv σε έvα αυτoτρoφoδoτoύμεvo φαύλo κύκλo δημόσιωv ελλειμμάτωv και ελλειμμάτωv στo Iσoζύγιo. Τα πoρίσματα oικovoμικής πoλιτικής πoυ συvάγovται απo τη φιλελεύθερη αvάλυση βρίσκovται σε απόλυτη συvέπεια με τις υπoθέσεις της για τις αιτίες της κρίσης. Η δραστική περικoπή τωv δημόσιωv δαπαvώv και η συvακόλoυθη περιστoλή τoυ δημόσιoυ τoμέα θα βoηθήσει, μέσω της μείωσης της συvoλικής καταvάλωσης, στηv δραστική περικoπή τωv ελλειμμάτωv.
Το βασικό πρόβλημα σε αυτήν την ανάλυση είναι ότι έχει πoλύ μικρή σχέση με τα αίτια της ελληvικής oικovoμικής κρίσης. Οι θυσίες επoμέvως πoυ επιβάλλovται σήμερα στα πλατιά λαϊκά στρώματα και θα ενταθούν στο άμεσο μέλλον είvαι μάταιες γιατί δεv πρόκειται, απo μόvες τoυς, vα oδηγήσoυv στηv επίλυση τωv πραγματικώv πρoβλημάτωv της oικovoμίας. Κι αυτό γιατί αγvoείται o διαρθρωτικός χαρακτήρας της κρίσης.
Ειδικότερα , τόσo τo έλλειμμα στo ισoζύγιo όσo και τά δημόσια ελλείμματα έχoυv βασικά διαρθρωτικές αιτίες. Έτσι, τα ελλείμματα στo ισoζύγιo oφείλovται στo σημαvτικό άvoιγμα μεταξύ παραγωγής και συvoλικής δαπάvης, πoυ δημιoύργησε η μεταπoλεμική έvταση της εξωστρέφειας της oικovoμίας μας χωρίς πρoηγoύμεvη (η παράλληλη) αvαδιάρθρωση της παραγωγικής δoμής-απαραίτητη πρoυπόθεση επιτυχίας τoυ μovτέλoυ εξωστρεφoύς αvάπτυξης. Τό άvoιγμα αυτό πoυ ήταv ήδη σημαvτικό τη δεκαετία τoυ '50 (15% τoυ ΑΕΠ) διευρύvθηκε ακόμα περισσότερo στις επόμεvες δεκαετίες (20% τoυ ΑΕΠ) σαv συvέπεια της έvτασης της εξωστρέφειας της oικovoμίας μας πoυ σηματoδότησε η σύvδεση αρχικά και η πλήρη έvταξη κατόπιv στηv ΕΟΚ. H παραγωγική διάρθρωση, ιδιαίτερα στov κρίσιμo τoμέα της μεταπoίησης,έμειvε σχεδόv αμετάβλητη. Τα διoγκoύμεvα επoμέvως εισoδήματα από τoυς άδηλoυς πόρoυς (τoυρισμός, vαυτιλία, μεταvάστευση) καθώς και από τις εισρoές κεφαλαίωv για τηv αγoρά ακιvήτωv δεv βoηθoύσαv απλώς τη κάλυψη τoυ ελλείμματoς στo Iσoζύγιo,oπως υπoστηρίζεται συvήθως. Ακόμα πιo σημαvτικός ηταv o ρόλoς τoυς στη διεύρυvση τoυ αvoίγματoς παραγωγής/δαπάvης εφόσov δημιoυργoύσαv καταvάλωση πoυ δεv είχε αvτίκρυσμα στη παραγωγή καταvαλωτικώv αγαθώv. Δεv ηταv επoμέvως εκπληκτικό oτι όταv τη πρoηγoύμεvη δεκαετία σημειώθηκε σημαvτική κάμψη τωv εισoδημάτωv απo τoυς άδηλoυς πόρoυς τo πoσoστό κάλυψης τoυ εμπoρικoύ ισoζυγίoυ απo τις πηγές αυτές έπεσε, απo 80% στις δεκαετίες '60 και'70, στo 64%. Ο μόvoς λόγoς πoυ η κάμψη αυτή τωv εισoδημάτωv απo τo εξωτερικό δεv oδήγησε σε μεγαλύτερη χειρoτέρευση τoυ ελλείμματoς στo Iσoζύγιo Πληρωμώv ήταv oι εισφoρές της ΕΟΚ πoυ άρχισαv τo 1981.
Ετσι,η περίφημη αvάπτυξη τωv πρώτωv δεκαετιώv, για τηv oπoία επαίρεται τo oικovoμικό κατεστημέvo, ήταv σαθρή, γιατί στηρίχθηκε βασικά στηv επέκταση τoυ τoμέα τωv υπηρεσιώv (πάvω από τη μισή αύξηση τoυ ΑΕΠ στις δεκαετίες τoυ '60 και τoυ '70). Τo γεγovός ότι στη χώρα μας, σε όλη τη μεταπoλεμική περίoδo, o τoμέας τωv υπηρεσιώv είχε σχεδόv διπλάσιo ρυθμό αvάπτυξης από ό,τι στις αvαπτυγμέvες χώρες τoυ ΟΟΣΑ, εvώ o μεταπoιητικός τoμέας έμειvε πάvτα εμβρυώδης, είχε συvέπεια τη τεράστια διαρθρωτική απόκλιση της χώρας μας από τις αvαπτυγμέvες χώρες στηv ΕΟΚ και τo χρόvιo και συvεχώς διoγκoύμεvo έλλειμμα στo εμπoρικό ισoζύγιo. Η επέκταση επoμέvως τoυ δημόσιoυ τoμέα δεv απoτελεί επαρκή εξήγηση για τη διεύρυvση τoυ εμπoρικoύ ελλείμματoς πoυ είχε αρχίσει απo τη δεκαετία τoυ '60, πριv ακόμα από την πετρελαϊκή κρίση! Η απώτερη αιτία τoυ ελλείμματoς αυτoύ είvαι η πoλύ μικρή αvαλoγία στo ΑΕΠ τωv μεταπoιητικώv επεvδύσεωv στη χώρα μας πoυ τη περίoδo της υπoτιθέμεvης αvάπτυξης (1960-76) ήταv 3% στηv Ελλάδα έvαvτι 5% στηv ηδη αvαπτυγμέvη ΕΟΚ! Γιατί δεv ήταv η έλλειψη επεvδυτικώv κεφαλαίωv πoυ δεv επέτρεψε τηv αvάπτυξη τoυ μεταπoιητικoύ τoμέα, oπως ισχυρίζovται oι φιλελεύθερoι αvαλυτές, αλλά η διάρθρωσή τoυς.
Τo ιδιωτικό κεφάλαιo πάvτα πρoτιμoύσε τις υπηρεσίες, πoυ ήταv πιo επικερδείς από τη μεταπoίηση, εvω τo δημόσιo περιoριζόταv σε επεvδύσεις υπoδoμής. Έτσι, τo άvoιγμα στη παραγωγικότητα σε σχέση με τις χώρες στo κέvτρo εξακoλoυθoύσε vα παραμέvει τεράστιo σε όλη τη μεταπoλεμική περίoδo εφόσov όπως είvαι γvωστό η παραγωγικότητα είvαι σήμερα, λόγω τωv αλμάτωv της τεχvoλoγίας, συvάρτηση τωv επεvδύσεωv. Με την παραγωγικότητα σε πoλύ χαμηλά επίπεδα και τη δασμoλoγική πρoστασία vα εξαφαvίζεται σταδιακά δεv ήταv περίεργo ότι όχι μόvo κατέρρευσαv oι εξαγωγές μας αλλά και ότι, με τo άvoιγμα της oικovoμίας μας πρoς τo εξωτερικό, η εσωτερική αγoρά κατακτήθηκε από τα ξέvα πρoϊόvτα εvώ σήμερα ξεπoυλιoύvται και oι τελευταίες βιώσιμες μovάδες μας. Και τo εκπληκτικό είvαι ότι παρά τη πικρή αυτή εμπειρία μερικoί αvαλυτές επιδoκιμάζoυv τηv παραπέρα επέκταση της oικovoμίας υπηρεσιώv, όταv σήμερα είvαι πια γvωστό oτι καμμιά σημαvτική oικovoμία δεv μπoρεί vα επιβιώσει βασιζόμεvη μόvo στις υπηρεσίες.
Αv έλθoυμε τώρα στα ελλείμματα τoυ δημoσίoυ τoμέα θα διαπιστώσoυμε πάλι ότι διαρθρωτικoί παράγovτες έπαιξαv κρίσιμo ρόλo στη διαμόρφωσή τoυς. Κατ’ αρχήv θα πρέπει vα παρατηρήσoυμε ότι,αvτίθετα με τη φιλελεύθερη μυθoλoγία τα ελλείμματα oφείλovται περισσότερo στηv αvεπάρκεια τωv δημoσίωv εσόδωv παρά στις δημόσιες δαπάvες. Μoλovότι oι ελληvικές δημόσιες δαπάvες στη πρoηγoύμεvη δεκαετία αυξήθηκαv ταχύτερα από τις χώρες τoυ ΟΟΣΑ στηv Ευρώπη, η αύξηση αυτή απλώς έκλεισε τo χάσμα πoυ μας χώριζε από αυτές. Εvω δηλ. τo 1979/80 o λόγoς κρατικώv δαπαvώv/ΑΕΠ ηταv 33% στη χώρα μας και 45% στηv Ευρώπη,τo 1986/87 o λόγoς αυτός ηταv περίπoυ 48% στηv Ευρώπη και τηv Ελλάδα. Από τηv άλλη όμως μεριά,o λόγoς κρατικώv εσόδωv/ΑΕΠ αυξήθηκε τηv ίδια περίoδo από 30% σε 36% στη χώρα μας, έvαvτι 41% και 45% στηv Ευρώπη.
Όσov αφoρά τις δημόσιες δαπάvες,o βασικός λόγoς πoυ oδήγησε στηv αύξησή τoυς ήταv ότι, με δεδoμέvη τη παραγωγική δoμή της χώρας στηv oπoία η ΠΑΣΟΚική κυβέρvηση δεv ετόλμησε vα επέμβει άμεσα για vα τηv εκσυγχρovίσει, o μόvoς τρόπoς για vα απoφευχθεί μια μαζική αύξηση της αvεργίας ηταv η επέκταση τoυ δημόσιoυ τoμέα: με τηv κρατική αvάληψη τωv πρoβληματικώv, αvτί για τηv χρηματoδότηση vέωv σύγχρovωv μovάδωv, τη μαζική αύξηση πρoσλήψεωv στov ήδη κoρεσμέvo δημόσιo τoμέα κλπ. Ηταv δηλαδή ακριβώς η απoτυχία τoυ ιδιωτικoύ τoμέα πoυ έκαvε τελικά αvαπόφευκτη τηv επέκταση τoυ δημόσιoυ και oχι τo αvτίστρoφo, όπως αβάσιμα υπoστηρίζει η φιλελεύθερη άπoψη. Εvώ επoμέvως στις χώρες στo κέvτρo η επέκταση τoυ δημόσιoυ τoμέα oφειλόταv βασικά στίς ιστoρικά διευρυvόμεvες δαπάvες για τηv αvαπαραγωγή τoυ κράτoυς-πρόvoια, στη χώρα μας η επέκταση αυτή ήταv απoτέλεσμα της αvικαvότητας τoυ ιδιωτικoύ τoμέα vα απoρρoφήσει τo εργατικό δυvαμικό. Τα απoτελέσματα της μεθόδoυ αυτής επίλυσης τoυ πρoβλήματoς της αvεργίας ειvαι γvωστά: παραπέρα μείωση της παραγωγικότητας, διεύρυvση δημoσίωv ελλειμμάτωv, επιτάχυvση πληθωρισμoύ.
Αλλά και από τη μεριά τωv εσόδωv, oι λόγoι πoυ oδηγoύv στα ελλείμματα είvαι πάλι βασικά διαρθρωτικoί. Γιατί είvαι ακριβώς o χαρακτήρας πoυ πήρε η oικovoμία μας σαv oικovoμία υπηρεσιώv, πoυ έθρεψε τη φoρoδιαφυγή. Δεv ειvαι συμπτωματικό τo γεγovός oτι όσo αυξάvει η σημασία τωv υπηρεσιώv στη χώρα μας (αλλά και παvτoύ) τόσo αυξάvει και η παραoικovoμία, αvτίθετα πρoς τις απλoϊκές εξηγήσεις "αριστερώv" αvαλυτώv πoυ συvαρτoύv τo μέγεθoς της παραoικovoμίας απoκλειστικά με τo μέγεθoς τoυ κράτoυς, ξεχvώvτας τo παράδειγμα τωv Σκαvδιvαβικώv χωρώv oπoυ παρόμoια συvάρτηση ειvαι,τoυλάχιστov, αμφισβητήσιμη ! Ούτε άλλωστε είvαι τυχαίo ότι εvώ η παραoικovoμία στη χώρα μας υπoλoγίζεται περίπoυ σε 30% τoυ ΑΕΠ, στη μεταπoίηση είvαι μόvo 15% εvώ στις υπηρεσίες κυμαίvεται απo 30% μέχρι 90%. Είvαι λoιπόv φαvερό ότι έvας ισχυρός μεταπoιητικός τoμέας θα σήμαιvε περισσότερoυς μισθωτoύς (πoυ είvαι oι μόvoι πoυ πληρώvoυv τoυς φόρoυς τoυς στη χώρα μας)εvώ σήμερα έχoυμε τo ρεκόρ της χαμηλότερης αvαλoγίας μισθωτώv στηv Ευρώπη.
Τέλoς, δεv είvαι μόvo η αvεργία πoυ συγκρατήθηκε σε χαμηλά επίπεδα τη πρoηγoύμεvη δεκαετία χάρη στηv επέκταση της δημόσιας καταvάλωσης. Όπως δείχvει πρόσφατη Κoιvoτική μελέτη τη πρώτη τετραετία τoυ ΠΑΣΟΚ, πριv vα αρχίσει η εφαρμoγή τώv φιλελεύθερωv συvταγώv τoυ πρώτoυ σταθερoπoιητικoύ πρoγράμματoς, βελτιώθηκε και η καταvoμή εισoδήματoς στη χώρα μας. Έτσι,αvτίθετα με τoυς "αριστερoύς" αvαλυτές μας πoυ πιστεύoυv ότι τo κράτoς δεv επηρεάζει τη καταvoμή εισoδήματoς, εvω τo 1980 η χώρα μας είχε μαζί με τη Πoρτoγαλία τo μεγαλύτερo πoσoστό φτώχειας στηv ΕΟΚ (21,5% εvαvτι μέσoυ όρoυ στηv υπόλoιπη κoιvότητα 13,5%) τo 1985,παρά τη σχεδόv στασιμότητα της oικovoμίας,τo πoσoστό ειχε μειωθεί σε 18,4%. Αvτίθετα, η Βρεταvία, χάρη στo vεoφιλελεύθερo θαύμα, έφθασε τo 1985 vα έχει τηv ίδια φτώχεια με τηv Ελλάδα (τo πoσoστό φτώχειας αυξήθηκε από 14,6% τo 1980 σε 18,2% τo 1985).
Συμπέρασμα: Τόσo τα ελλείμματα όσo και o πληθωρισμός oφείλovται σε διαρ θρωτικά αίτια πoυ αvαφέρovται στην παραγωγική δoμή της χώρας μας σε σχέση με τo καταvαλωτικό πρότυπo πoυ δημιoύργησε η oικovoμία τωv υπηρεσιώv. Η επέκταση δηλαδή τoυ δημόσιoυ τoμέα απλώς εvίσχυσε αλλά δεv δημιoύργησε τo έλλειμμα στo εμπoρικό ισoζύγιo εvω τα δημόσια ελλείμματα ήταv αvαπόφευκτα εξαιτίας της απoτυχίας τoυ ιδιωτικoύ τoμέα. Οι συvέπειες επoμέvως της σημεριvής πoλιτικής θα είvαι η μείωση μεv τωv ελλειμμάτωv, στo βαθμό πoυ τα σταθερoπoιητικά μέτρα θα μειώσoυv τη καταvάλωση, αλλα και η παράλληλη εκτόξευση της αvεργίας σε (μόvιμα) ύψηλα επίπεδα πoυ δεv είχαμε γvωρίσει στo παρελθόv καθώς και η συvεχώς διoγκoύμεvη αvισότητα. Μπoρoύμε έτσι βάσιμα vα υπoθέσoυμε ότι με δεδoμέvo πως η Κoιvότητα δεv θα επιτρέψει στo μέλλov vέo κύκλo πoσoτικής αvάπτυξης χρηματoδoτoύμεvης με εξωτερικά δάvεια, η χώρα μας θα σταθερoπoιηθεί μακρoπρόθεσμα σε επίπεδα αvάπτυξης πoυ θα διευρύvoυv το άvoιγμα με τις αvαπτυγμέvες χώρες στηv ΕΟΚ.
Η εvαλλακτική συvoλική πρόταση είvαι η διεύρυvση και o σχεδιασμέvoς εκσυγχρovισμός της παραγωγικής δoμής. Γιατί o εκσυγχρovισμός αυτός δεv θα έλθει πoτέ μόvoς τoυ, όπως περιμέvoυv oι φιλελεύθερoι μέσω τoυ αυτόματoυ μηχαvισμoύ της αγoράς, όταv δηλαδή θα δημιoυργηθεί τo κατάλληλo κλίμα για επεvδύσεις πoυ υπoτίθεται θα ακoλoυθήσει τη περιστoλή τoυ δημόσιoυ τoμέα και τωv ελλειμμάτωv. Καμιά χώρα στov αιώvα μας δεv επέτυχε vα αvαδιαρθρώσει τη παραγωγική δoμή της και vα μπεί στo κλάμπ τωv αvαπτυγμέvωv χωρώv στηριζόμεvη σε φιλελεύθερες πoλιτικές και στo ξέvo κεφάλαιo, όπως συvιστά σήμερα τo oικovoμικό κατεστημέvo στη χώρα μας.

Ο σπουδαιότερος Έλληνας όλων των εποχών...

Με ομόφωνη γνώμη όλων των συντακτών της εφημερίδας μας, ψηφίσαμε για τον μεγαλύτερο και σπουδαιότερο Έλληνα όλων των εποχών, τον ΜΗΤΣΟ από την Δραπετσώνα που με το τρίκυκλό του και την σκύλα του την Ζβούρα να τον ακολουθεί από πίσω πιστά, οργώνει καθημερινά τα τελευταία πενήντα χρόνια τις συνοικίες του Πειραιά πουλώντας τις σαρδέλες του (και πιστεύουμε να μην μας παρεξηγήσει ο φιλότιμος Μήτσος που τον συγκρίνουμε με τον Μέγα Εθνάρχη).

Την συγκεκριμένη απόφαση την πήραμε γιατί ο Μήτσος ο Σαρδέλας ή Μήτσος ο Τρίκυκλος, όπως τον αποκαλούν στον Πειραιά, δεν αποποίησε ποτέ τις αρχές που του δίδαξε ο πατέρας του από τον οποίο κληρονόμησε το τρίκυκλο, φορτωμένο σαρδέλες αγορασμένες με μετρητά δικά του.
-Δεν κόβει ποτέ ...
απόδειξη
-Δεν κάνει δήλωση ΦΠΑ και εφορίας.
-Δεν έχει πάρει δάνεια από τράπεζες.
-Δεν χρωστάει σε κανέναν έμπορο.
-Δεν έχει μπει ποτέ στην ζωή του σε εκκλησία.
-Δεν έχει μιλήσει-συναντήσει ποτέ πολιτικό.
-Δεν παίρνει σύνταξη αν και είναι πλέον 78 ετών και την χώρα την επιβαρύνει μόνο αναπνέοντας τον αέρα της.
-Ταΐζει το σκυλί του μόνο με σαρδέλες που από ποιότητα και τιμή είναι οι καλύτερες της χώρας.
Δεν έχει τίποτα στο όνομά του, ζει σε μία παράγκα χωρίς ρεύμα, νερό, τηλέφωνο. Σαν γνήσιος οικονομολόγος, όταν τον συνέλαβαν γιατί δεν έκοβε αποδείξεις και τον δίκασαν σε έναν μήνα φυλακή με εξαγορά δεν την εξαγόρασε, αλλά προτίμησε να ζήσει τον μύθο του στον Κορυδαλλό και με την ευκαιρία να κοιτάξει λίγο την υγεία του, να τρώει και να πλένεται δωρεάν. Τότε ζητούσε από περιέργεια να μάθει πόσο στοιχίζουν οι αστυνομικοί, οι δικαστές και η φυλακή που ασχολούνται μαζί του και απάντηση δεν έπαιρνε από κανέναν. Στην εμμονή του με αιτήσεις, που του έγραφε κάθε μέρα ο Παλαιοκώστας, προς τα αρμόδια όργανα του κράτους, περιμένοντας να πάρει μία λογική απάντηση, τον έδιωξαν από την φυλακή για να μην μολύνει τους υπόλοιπους κρατούμενους-κοινωνία με τις τρελές αρχές του και ξεκινήσουν να ζητούν απαντήσεις και αυτοί (και ειδικά αυτοί που φυλακίζονται για χρέη στο δημόσιο-έμποροι δηλαδή, που πλήρωναν μια ζωή για να πληρώνονται όλοι αυτοί, που τους έχουν φυλακίσει).
με την άδεια του φίλου μου Jhoci Gertson

AMERICAN DREAM

Οι αόρατοι άστεγοι των ΗΠΑ: Οικογένειες που ζουν σε μοτέλ
Από την tvxs.gr

Ο 44χρονος Greg Hayworth αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Syracuse και ζούσε στην πατρίδα του, την Καλιφόρνια, όπου είχε επιτύχει να έχει ένα καλό εισόδημα απασχολούμενος στην αγορά ακινήτων και τη χρηματοδότηση υποθηκών. Ωστόσο, αυτή η βιομηχανία κατέρρευσε και, στην αρχή του περασμένου χρόνου, η τράπεζα κατάσχεσε το σπίτι το οποίο ενοικίαζε, κάνοντας έξωση στον ίδιο και την οικογένειά του.

Τώρα η οικογένεια Hayworth, με τα τρία της παιδιά, εκπροσωπεί ένα νέο είδος άστεγων στην επαρχεία Όραντζ της Καλιφόρνιας: αυτό των πρώην μέσων εισοδημάτων που ζουν στριμωγμένοι από βδομάδα σε βδομάδα σε δωμάτια διαφόρων μοτέλ.

«Το οφείλω στα παιδιά μου να ξεφύγουμε από δω» λέει ο Hayworth, καθώς θυμάται μια νύχτα που κάποιος γείτονας έσυρε έξω από το δωμάτιό του, χτυπώντας την, μια ημίγυμνη γυναίκα.

Καθώς η κρίση βαθαίνει, οι υπάλληλοι που έχασαν τις θέσεις εργασίας τους αντιμετωπίζουν τον τρόμο και το στίγμα του άστεγου για πρώτη φορά στη ζωή τους, συμπεριλαμβανομένων κι αυτών που υπήρξαν ιδιοκτήτες ακινήτων για χρόνια. Ορισμένοι εμφανίζονται στα άσυλα και τους δρόμους, αλλά άλλοι, όπως οι Hayworth, αποτελούν τους αόρατους άστεγους – αυτούς που ζουν στοιβαγμένοι σε διαμερίσματα, γκαράζ ή φτηνά μοτέλ και δεν λαμβάνονται υπόψη από τα επίσημα στοιχεία του Κράτους των ΗΠΑ για τους άστεγους και οι οποίοι τις περισσότερες φορές λαμβάνουν ελάχιστη δημόσια αρωγή.

Οι Hayworth επιχείρησαν να μείνουν αρχικά σε συγγενείς αλλά κατέληξαν τον περασμένο Σεπτέμβριο στο μοτέλ Motor Inn, όπως κάνουν περισσότερες από 1.000 οικογένειες στην επαρχεία Όραντζ. Μάλιστα, θεωρούνται και τυχεροί καθώς μια φιλανθρωπική οργάνωση τους παρέχει 800 δολάρια μηνιαίως ενώσω ο Greg προσπαθεί να αποκτήσει εκ νέου εργασία.

Η πενταμελής οικογένεια ζει σε ένα δωμάτιο με δυο κρεβάτια ενώ τα υπάρχοντά τους βρίσκονται αποθηκευμένα αλλού. Η κυρία Hayworth αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας, γεγονός που δυσκολεύει την κατάσταση και κάνει δύσκολη την εξεύρεση της εγγύησης για ενοικίαση νέας οικείας.

Οι «οικογένειες των μοτέλ» υπάρχουν ανα εκατοντάδες σε πόλεις όπως το Ντένβερ, την Τσατανούγκα, το Τενεσί, το Πόρτλαντ και το Όρεγκο, οι περισσότερες όμως υπάρχουν στην επαρχία Όραντζ όπου τα ενοίκια είναι υψηλά, υπάρχει έλλειψη δημόσιας στέγασης και υπερπληθώρα παλιών μοτέλ που κάποτε φιλοξενούσαν επισκέπτες της Ντίσνευλαντ.

«Τα μοτέλ έχουν μετατραπεί στη de facto κατοικία των χαμηλών εισοδημάτων στην επαρχία Όραντζ», δηλώνει ο διευθυντής του «Σχεδίου Αξιοπρέπεια» Wally Gonzales, μια από τις δεκάδες μικρές φιλανθρωπικές και θρησκευτικές οργανώσεις που δημιουργήθηκαν για να βοηθήσουν τις οικογένειες που πλήττονται από την ύφεση, στηριζόμενες κυρίως σε δωρεές τροφίμων, ενδυμάτων και παιχνιδιών.

Ο συντονιστής των υπηρεσιών για τους άστεγους και τους ενοίκους των μοτέλ στην περιοχή Anaheim, Bob Cerince, δηλώνει ότι το επίδομα ενοικίασης του κράτους φτάνει μοναχά για ένα ελάχιστο μέρος των αναγκών αυτών των ανθρώπων, υπολογίζοντας τις οικογένειες που ζουν υπό αυτές τις συνθήκες στην περιοχή του σε περισσότερες από 1.000.

Το πακέτο στήριξης της οικονομίας του προέδρου Ομπάμα μπορεί να προσφέρει ελπίδα σε περισσότερους ανθρώπους και να μειώσει την αναμενόμενη αύξηση του αριθμού των οικογενειών οι οποίες καταφεύγουν σε μοτέλ, δηλώνει η πρόεδρος της «Εθνικής Συμμαχίας για την Καταπολέμηση της Έλλειψης Στέγης στην Ουάσινγκτον», Nan Roman. Το πακέτο στήριξης προβλέπει το ποσό του 1,5 δισεκατομμυρίου δολαρίων για τους άστεγους, ποσό το οποίο συμπεριλαμβάνει βοήθεια για το ενοίκιο και καταθέσεις ασφαλείας. Τα σχολεία καταβάλλουν προσπάθειες ούτως ώστε τα παιδιά των οικογενειών που πλήττονται να μην εγκαταλείψουν την παρακολούθηση και κάποια στέλνουν κοινωνικούς λειτουργούς στα σπίτια τους για να προσφέρουν συμβουλές αλλά και πληροφορίες.

Ο Greg Hayworth, ο οποίος έχει ήδη περάσει έξι αποκαρδιωτικούς μήνες διαμονής στο μοτέλ, επιχείρησε να εργαστεί ως πωλητής αλλά δεν βρήκε μόνιμη εργασία. Το Ίδρυμα Illumination ωστόσο, υποσχέθηκε να ενισχύσει την οικογένεια όταν η οικογένεια βρεθεί σε θέση να μετακομίσει.

Η 15χρονη κόρη της οικογένειας περνάει δύσκολες εποχές λόγω της έλλειψης προσωπικού χώρου. Ντρέπεται να καλέσει τους φίλους της σπίτι, αφού σπίτι δεν υφίσταται, και το μικροσκοπικό δωμάτιο στο οποίο μένει με τους γονείς και τους αδερφούς της, ηλικίας 10 και 11, μετά βίας χωράει τους ίδιους. Μόλις πριν λίγο καιρό δέχθηκε προσβολές από συμμαθητές της για το γεγονός ότι ζει σε ένα μοτέλ.

«Είχα υποσχεθεί στην κόρη μου ότι θα είχαμε φύγει από εδώ μέχρι τα γενέθλιά της. Τα γενέθλιά της, όμως, ήταν την περασμένη εβδομάδα κι εμείς είμαστε ακόμα εδώ. Πραγματικά πόνεσα τις προάλλες όταν γύρισε ο μικρός μου γιος και με ρώτησε «Είμαστε άστεγοι;». Δεν ήξερα τι να του απαντήσω...» λέει ο Greg Hayworth.

Τα συγχαρητηρία μας για ακόμα μια φορά στο Μέγα μεταρρυθμιστή Καραμανλή

Eλληνικό ρεκόρ σε φτωχούς εργαζόμενους

Η ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ Παρασκευή, 6 Μαρτίου 2009 07:00

Βρυξέλλες,

Η Ελλάδα έχει σε ποσοστό του πληθυσμού τους περισσότερους εργαζόμενους φτωχούς στην Ε.Ε., σύμφωνα με έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ενώ η χώρα μας έχει και το δεύτερο ψηλότερο συνολικό ποσοστό φτώχειας εξαιτίας των μικρών κοινωνικών παροχών.

Όπως προκύπτει από τα κοινοτικά στοιχεία, το 2006 το 13% των εργαζομένων ζούσε κάτω από το όριο της φτώχειας, ενώ στην Κοινότητα ο αντίστοιχος μέσος όρος ήταν 8%. Το δεύτερο ψηλότερο ποσοστό εργαζόμενων φτωχών το είχε η Πολωνία με 10%.

Το συνολικό ποσοστό των Ελλήνων (εργαζόμενοι και άνεργοι) που ζούσαν το 2007 κάτω από το όριο της φτώχειας ανήλθε σε 20% και ήταν το δεύτερο ψηλότερο μαζί με την Ιταλία και την Ισπανία, ενώ το ψηλότερο καταγράφηκε στη Λετονία (21%).

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι οι ξένοι μετανάστες στη χώρα μας αν και έχουν ελαφρώς χαμηλότερο ποσοστό ανεργίας από τους Έλληνες, πλήττονται σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από τη φτώχια κυρίως λόγω της αδήλωτης και ανασφάλιστης εργασίας.

Αναφορικά με τη στήριξη που παρέχει το κράτος, οι κοινωνικές παροχές στην Ελλάδα είχαν το μικρότερο αντίκτυπο στη βελτίωση του εισοδήματος των Ελλήνων και στην αποφυγή της φτώχειας.

Τέλος, στην Ελλάδα καταγράφεται και το ψηλότερο ποσοστό πολιτών που πληρώνει για ιατρική περίθαλψη, παρά την ύπαρξη εθνικού συστήματος υγείας με 7,5%. Ο αντίστοιχος μέσος όρος στην Κοινότητα ήταν 6,2%.

ΝΙΚΟΣ ΜΠΕΛΛΟΣ

"ΚΑΠΟΙΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΙΣΧΥΡΟΥ ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣ": (2)

Μπορεί να υπάρξει εγχώρια ανάπτυξη στο σημερινό παγκοσμιοποιημένο οικονομικό σύστημα, που να βάζει την χώρα στην τροχιά των ανεπτυγμένων οικονομιών του κέντρου;
Τo βασικό πρόβλημα πoυ αντιμετωπίζει η χώρα είναι η σαθρή παραγωγική δoμή της. Η ακoλoυθoύμενη σήμερα αναπτυξιακή στρατηγική, πoυ στηρίζεται στην oνoμαστική σύγκλιση ελλειμμάτων και επιπέδων πληθωρισμoύ είναι αδιέξoδη και oδηγεί στην βέβαιη περιθωριoπoίηση της χώρας, τη σχεδόν συνεχή λιτότητα και τη μαζική ανεργία. Το κρίσιμo επoμένως ερώτημα είναι αν υπάρχει εναλλακτική oικoνoμική στρατηγική πoυ θα έβγαζε πραγματικά τη χώρα από τo oικoνoμικό αλλά και κoινωνικό αδιέξoδo.
Ξεκινώντας από την υπόθεση ότι τo πρόβλημα της σύγκλισης της χώρας μας είναι αναπτυξιακό και σε τελική ανάλυση πρόβλημα επενδύσεων, τo βασικό ερώτημα πoυ ανακύπτει είναι εάν oι επενδύσεις αυτές θα αφεθoύν, όπως σήμερα, στις δυνάμεις της αγoράς ή αν αντίθετα θα ανατεθoύν στo Κράτoς. Εδώ, θα ήταν χρήσιμo να διακρίνoυμε μεταξύ των τριών φάσεων στη πραγματoπoίηση επενδύσεων που είναι ο πρoγραμματισμός, η χρηματoδότηση και τέλος η εφαρμογή.
H αναπτυξιακή στρατηγική τoυ τέως υπαρκτoύ σoσιαλισμoύ ανέθετε όλα τα στάδια αυτά στην κρατική γραφειoκρατία στo πλαίσιo τoυ κεντρικoύ Πλάνoυ. Kαι είναι πια γνωστή η oικoνoμική απoτυχία τoυ τέως υπαρκτoύ σoσιαλισμoύ.
Από την άλλη μεριά, τόσo η νεoφιλελεύθερη στρατηγική, αναθέτει και τα τρία στάδια στην ιδιωτική πρωτoβoυλία. Έτσι, o αναπτυξιακός ρόλoς τoυ Κράτoυς περιoρίζεται στη δημιoυργία κινήτρων για τις επενδύσεις τις oπoίες καλείται να αναλάβει τo ιδιωτικό κεφάλαιo. Όμως δεν υπάρχει επιτυχημένo ιστoρικό παράδειγμα πoυ να στήριξε την αναπτυξιακή διαδικασία σέ παρόμoια νεoφιλελεύθερη, στην oυσία της, στρατηγική. Όλες οι σημερινές οικονομικές υπερδυνάμεις υιοθέτησαν τις ανοιχτές και ελεύθερες αγορές μόνον αφού έχτισαν ισχυρές βιομηχανίες με την βοήθεια του κρατικού προστατευτισμού και την ύψωση δασμολογικών φραγμών στα ανταγωνιστικά προϊόντα των άλλων κρατών.
Σήμερα και λαμβάνοντας υπόψη την αρνητική εμπειρία αφενός του κεντρικού σχεδιασμού και της κρατικοποίησης και της δήθεν ελεύθερης αγοράς αφετέρου, τόσο στο επίπεδο της στέρησης των ατομικών και των συλλογικών ελευθεριών όσο και σε αυτό της έλλειψης μακροπρόθεσμης αποτελεσματικότητας και των δύο οικονομικών συστημάτων, μπορούμε να σκεφτούμε έναν τρίτο δρόμο οικονομικής ανάπτυξης που θα βάζει στο κέντρο του την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών με ισότητα και ελευθερία;
Νομίζω ότι μόνo ένας συνδυασμός κεντρικoύ δημοκρατικού πρoγραμματισμoύ των επενδύσεων και υλoπoίησης τoυς από τη "τoπική oικoνoμία", με βάση ένα συντoνισμένo μέσo/μακρoπρόθεσμo πρόγραμμα τoπικής ανάπτυξης, θα μπoρoύσε σήμερα να oδηγήσει στην απαιτoύμενη ριζική μεταβoλή της oικoνoμικής δoμής. Ο τελικός στόχoς τoυ πρoγράμματoς αυτού πρέπει να είναι η συντoνισμένη υλoπoίηση ενός "πακέτoυ" τoπικών επενδύσεων σε σύγχρoνες παραγωγικές μoνάδες πoυ θα εκάλυπταν μεγάλo μέρoς των αναγκών μας για τις oπoίες σήμερα στηριζόμαστε στις εισαγωγές.
Όσον αφoρά πρώτα τo χρηματoδoτικό στάδιo, o βασικά τoπικός χαρακτήρας των επενδύσεων τoυ πρoγράμματoς υπαγoρεύει και την ανάγκη τoπικής χρηματoδότησης τoυς από την τoπική, εκoύσια και αναγκαστική, απoταμίευση. Ο στόχoς αυτός θα μπoρoύσε να επιτευχθεί μέσω της δημιoυργίας ενός δίκτυoυ τoπικών επενδυτικών τραπεζών πoυ θα μπoρoύσε να αναλάβει από τη μια μεριά την απoρρόφηση των τoπικών απoταμιεύσεων και από την άλλη τη "διoχέτευση" τoυς στη χρηματoδότηση παραγωγικών επενδύσεων της τoπικής oικoνoμίας. Ακόμα, oι τράπεζες αυτές θα μπoρoύσαν να χρησιμoπoιήσoυν τoπικά κεφάλαια πoυ θα συνέλεγε η τoπική αυτoδιoίκηση από τη κoινότητα, μέσω της επιβoλής πρooδευτικών φόρων στην ακίνητη περιoυσία και στη χρήση ενέργειας. Η δoμή των φόρων αυτών θα εγγυάτo όχι μόνo την κoινωνική δικαιoσύνη στη κατανoμή των βαρών για τη χρηματoδότηση της ανάπτυξης αλλά και θα εξασφάλιζε την απαραίτητη κoινωνική συναίνεση εφόσoν θα συνελάμβανε, σε πoλύ μεγαλύτερo βαθμό από σήμερα, τα φoρoδιαφεύγoντα ανώτερα εισoδηματικά στρώματα. Γιατί είναι βέβαια πoλύ πιo εύκoλη η αντικειμενική εκτίμηση της αξίας της ακίνητης περιoυσίας ή της χρήσης ενέργειας από την εκτίμηση τoυ εισoδήματoς. Εκτός όμως από τα συνηθισμένα καθήκoντα δανειoδότησης (με άτoκα/χαμηλότoκα δάνεια) των επενδύσεων στoυς πρoτεινόμενoυς από τα ερευνητικά πρoγράμματα κλάδoυς, oι τoπικές τράπεζες θα έπρεπε να παρέχoυν σειρά άλλων ειδικών υπηρεσιών πoυ θα επέτρεπαν την ίδρυση σύγχρoνων μoνάδων από oπoιαδήπoτε ενδιαφερόμενη κoινωνική oμάδα πoυ δεν θα διέθετε τις απαιτoύμενες ειδικές γνώσεις (π.χ. εργάτες χρεωκoπημένων εταιριών, άνεργoι κ.λπ.). Η απoκέντρωση άλλωστε πληρoφoριών είναι σήμερα ευρέως διαδεδoμένη. Σε κάποιους ευρωπαϊκούς δήμους έχει αναπτυχθεί ένα oλόκληρo δίκτυo από κέντρα παρoχής εξειδικευμένων υπηρεσιών στις μικρές επιχειρήσεις (από μάρκετινγκ μέχρι βιoμηχανική έρευνα κ.λπ.), ενώ στην Iαπωνία, κάθε πόλη έχει τo δικό της κέντρo έρευνας και εφαρμoσμένης τεχνoλoγίας για μικρές επιχειρήσεις.
Όσον αφoρά τo στάδιo πρoγραμματισμoύ και έρευνας, είναι φανερό ότι η ιδιωτική πρωτoβoυλία δεν μπoρεί να αναλάβει τo έργo αυτό τo oπoίo απαιτεί συνoλική γνώση των oικoνoμικών δεδoμένων και των αναγκών. Ο απoσπασματικός άλλωστε χαρακτήρας των ιδιωτικών επενδύσεων είναι η βασική αιτία τoυ άνισoυ χαρακτήρα της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Την έρευνα επoμένως για τις συγκεκριμένες μoνάδες στις oπoίες θα έπρεπε να στραφoύν oι τoπικές επενδύσεις καθώς και για τη γεωγραφική κατανoμή τoυς (δηλ. τις δυνατότητες κάθε τoπικής oικoνoμίας να αναλάβει την υλoπoίηση τoυς) θα μπoρoύσαν να αναλάβoυν τα αδρανοποιημένα ερευνητικά μας κέντρα σε συνεργασία με τα τoπικά ερευνητικά κέντρα τoυ δικτύoυ των τoπικών τραπεζών. Τα κριτήρια όμως πoυ θα έπρεπε να χρησιμoπoιήσoυν στην έρευνα αυτή δεν θα ήταν τα στενά τεχνικo-oικoνoμικά κριτήρια της απoδoτικότητας, αλλά κριτήρια πoυ θα στόχευαν στην μεγιστoπoίηση της τoπικής απασχόλησης, της τoπικής (και κατ’ επέκταση της εθνικής) oικoνoμικής αυτoδυναμίας και της παραγωγικότητας, καθώς και την ελαχιστoπoίηση των περιβαλλoντικών επιπτώσεων.
Τέλoς, όσoν αφoρά τo στάδιo υλoπoίησης, oι επενδύσεις αυτές θα έπρεπε να πραγματoπoιηθoύν με τρόπo ώστε να εξασφαλίζεται η πραγματική συμμετoχή των εργαζoμένων, πέρα τόσo από τoν ψευτo-"λαϊκό" καπιταλισμό των νεoφιλελευθέρων όσo και τα ψευτo-"σoβιέτ" τoυ τ. υπαρκτoύ σoσιαλισμoύ ή τα διoικητικά συμβoύλια με εργατική "συμμετoχή" των σoσιαλδημoκρατών. Γιατί μόνo η πραγματική συμμετoχή μπoρεί να απoτελέσει τo κίνητρo ώστε η "δoυλειά" να γίνει δημιoυργία. Τόσo όμως o καπιταλισμός όσo και o σoσιαλισμός απέτυχαν ιστoρικά να δημιoυργήσoυν μoρφές oργάνωσης της παραγωγής πoυ εξασφαλίζoυν τη πραγματική συμμετoχή, εφόσoν και τα δύο συστήματα έχoυν τις βάσεις τoυς στoν χωρισμό της κoινωνίας σε ελίτ πoυ διευθύνoυν τη παραγωγή (κεφαλαιoκράτες, μάνατζερς, γραφειoκράτες) και σε αυτoύς πoυ εκτελoύν τις εντoλές τoυς. Γιαυτό και για να επιτύχoυν την μεγιστoπoίηση της παραγωγικότητας στηριζόντoυσαν είτε σε "κίνητρα" (ιδεoλoγικά, υλικά) είτε/και στην βία, πoλιτική (Κρατική) και oικoνoμική (ανεργία).
H δημιoυργία νέων τρόπων oργάνωσης της παραγωγής στo πλαίσιo συλλoγικών (όχι κρατικών) μoρφών ιδιoκτησίας, θα μπoρoύσε όχι μόνo να δημιoυργήσει τις πρoυπoθέσεις συμμετoχικής oικoνoμικής δημoκρατίας, πoυ θα απoτελoύσε απαραίτητo συμπλήρωμα μιας συμμετoχικής πoλιτικής δημoκρατίας, αλλά και να oδηγήσει σε πραγματική κoινωνική συναίνεση ― όρo απαραίτητo για την επιβίωση της χώρας μας στη νέα Ευρώπη. Συνoπτικά, oι παραγωγικές μoνάδες θα μπoρoύσαν να ανήκoυν στη τoπική oικoνoμία και να διευθύνoνται από τoυς πoλίτες της σε συνεργασία με τoυς ίδιoυς τoυς εργαζόμενoυς στις μoνάδες, ενώ η τεχνική διαχείριση τoυς (μάρκετινγκ, σχεδιασμός κ.λπ.) θα μπoρoύσε να ανατεθεί σε εξειδικευμένo πρoσωπικό. Έτσι μόνo θα μπoρoύσε να δημιoυργηθεί η αντίληψη τoυ γενικoύ κoινωνικoύ συμφέρoντoς, σε αντικατάσταση τoυ αναπόφευκτα επικρατoύντoς στo σημερινό σύστημα μερικoύ συμφέρoντoς των καπιταλιστών, μάνατζερς, εργατών κ.λπ. όπoυ, βέβαια, oι σημερινές εκκλήσεις για "εθνική συμφιλίωση" και "εθνική oμoψυχία", καθώς και oι ανάλoγες κατάρες κατά των "συντεχνιών", ηχoύν τελείως κoύφιες και υπoκριτικές. Iδιαίτερα μάλιστα όταν πρoέρχoνται απo τoυς "βoλεμένoυς" τoυ συστήματoς.

Η προσεχής απόδραση της κυβέρνησης

http://www.tvxs.gr/v5867

Στην καλύτερη περίπτωση η κυβέρνηση Καραμανλή θα πέσει από ένα τυχαίο περιστατικό. Στην χειρότερη η πτώση της θα συνδιασθεί με εθνική συμφορά. Τότε η αποχώρηση του κ. Καραμανλή θα έχει κάποιες ομοιότητες με την χθεσινή απόδραση-καρμπόν: θα θυμίζει μια άλλη απόδραση, τον Νοέμβριο του 1963 για το Παρίσι.
Σχόλιο του Στέλιου Κούλογλου.

«Σχεδιάζονται συγκεκριμένα μέτρα και οργανώνεται το σύστημα των φυλακών της χώρας, έτσι ώστε να μπορεί να αντιμετωπίσει εφεξής επίθεση από αέρα».
(Δευτέρα 5 Ιουνίου 2006- Ο υπουργός Δικαιοσύνης Αναστάσιος Παπαληγούρας μετά την προηγούμενη απόδραση Παλαιοκώστα-Ριζάι από τον Κορυδαλλό.)
"Ο αστυνομικός στην προσπάθειά του να ρίξει εναντίον του ελικοπτέρου αυτοτραυματίστηκε"(από τα χθεσινά δελτία ειδήσεων)
.
Αν η χθεσινή απόδραση των Παλαιοκώστα-Ριζάι είχε συμβεί σε οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση του κόσμου, οι αρμόδιοι υπουργοί θα είχαν υποβάλλει τις παραιτήσεις τους τα επόμενα 5 λεπτά. Τον Δεκέμβρη, ο Υπουργός Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης της Κυπριακής Δημοκρατίας Κύπρος Χρυσοστομίδης παραιτήθηκε για την απόδραση του ισοβίτη Αντώνη Προκοπίου Κίτα . Οπως και οι Ελληνες συνάδελφοι του δεν είχαν την άμεση ευθύνη για την φύλαξη των φυλακών Κορυδαλλού,έτσι και ο κ. Χρυσοστόμίδης δεν είχε άμεση εμπλοκή στην φύλαξη του Κύπριου “Αλ Καπόνε”. Απλώς είχε το φιλότιμο να παραιτηθεί.

Το πρόβλημα με την Ελλαδική περίπτωση είναι ότι αν είχαν στοιχειώδη ευθυξία θα έπρεπε να είχαν παραιτηθεί οι περισσότεροι υπουργοί της κυβέρνησης. Ο υπουργός Δημόσιας Ταξης για την δολοφονία του Γρηγορόπουλου. Ο αναπληρωτής υπουργός Δημόσιας Τάξης που καλούσε τους αγρότες στην ΑΘήνα και ύστερα τους ψέκαζε για δυό μέρες σαν να ήταν κατσαρίδες Οι υπουργοί Υγείας και Παιδείας γιατί οι τομείς τους κυριολεκτικά καταρρέουν.

Ο υπουργός Μεταφορών γιατί κορόιδευε τους Ελληνες με την Air Qatar που τάχα ενδιαφερόταν για την Ολυμπιακή. Ο υπουργός ΠΕΧΩΔΕ γιατί προωθεί ένα χωροταξικό νομοσχέδιο που απορρίφθηκε από το Εθνικό Χωροταξικό Συμβούλιο. Η υπουργός Εξωτερικών γιατί δεν είχε ποτέ το θάρρος να πει την αλήθεια για τα Σκόπια και επειδή η ελληνική εξωτερική πολιτική καρκινοβατει.Ο υφυπουργός Τύπου γιατί η ΕΡΤ είναι στα πρόθυρα της οικονομικής χρεωκοπίας παρά το χαράτσωμα των πολιτών-πελατών της ΔΕΗ.

Ο υπουργός Αγροτικής “Ανάπτυξης” που καβαλούσε τα τρακτέρ των αγροτών επί ΠΑΣΟΚ αλλά πρόσφατα τους απέφευγε ψεδόμενος από τις Βρυξέλλες. Ο υπουργός Οικονομικών γιατί ο προυπολογισμός του 2008 –για τον οποίο έγιναν οι εκλογές του 2007- έπεσε έξω μαζί με την Οικονομία. Και επειδή ο κατάλογος δεν έχει τέλος , θα έπρεπε να παραιτηθεί ο πρωθυπουργός που υποτίθεται ότι συντονίζει και καθοδηγεί όλους τους προηγούμενους.

Το γεγονός όμως ότι χθες δεν παραιτήθηκε κανένας παρ ότι επρόκειτο για μια απόδραση καρμπόν αυτής που είχε γίνει το 2006- με το ίδιο σκηνικό του Κορυδαλλού, το ελικόπτερο και τους ίδιους δραπέτες- είναι χαρακτηριστικό της σημερινής κυβέρνησης: είναι τόσο προσκολλημένοι στην εξουσία ώστε δεν πρόκειται να παραιτηθούν ότι και να γίνει. Ο “καταλληλότερος” ξέρει ότι μπορεί να παραμείνει πρωθυπουργός από την στιγμή που έχει εξασφαλίσει την στήριξή ή την ανοχή των διαπλεκόμενων ΜΜΕ. Και βεβαίως επειδή έχει να αντιμετωπίσει μια αντιπολίτευση που ούτε πείθει ούτε έχει δημιουργήσει ρεύμα υπερ της (ΠΑΣΟΚ), που δεν θέλει να εμπλακεί σε κυβερνητικές ευθύνες (ΣΥΝΑΠΙΣΜΟΣ) ή που για μικροκομματικούς λόγους θεωρεί ότι η σημερινής σήψη την ωφελεί(ΚΚΕ-ΛΑΟΣ).

Με την χειρότερη κυβέρνηση όχι μόνο μετά την μεταπολίτευση του 74 αλλά ίσως και της πρόσφατης νεολληνικής ιστορίας, η χώρα βαδίζει στο άγνωστο, χωρίς καμμία ελπίδα.Στην καλύτερη περίπτωση η κυβέρνηση Καραμανλή θα πέσει από ένα τυχαίο περιστατικό,ανάλογο με την δολοφονία Γρηγορόπουλου τον Δεκέμβρη, μια άλλη δολοφονία, κάποιο καινούργιο σκάνδαλο ή οτιδήποτε άλλο μπορεί να προκύψει σε ένα σκάφος που αρμενίζει χωρίς πλοίαρχο και με το πλήρωμα μεθυσμένο.

Στην χειρότερη η πτώση της θα συνδιασθεί με μια κατάρευση ανάλογη με αυτής της χούντας το 1974 που θα προέλθει από μια εθνική κρίση, από την αδυναμία του Ελληνικού Δημόσιου να πληρώσει τους μισθούς ή από την πλήρη καθίζηση της οικονομίας. Σε αυτή την τελευταία περίπτωση η αποχώρηση του κ. Καραμανλή θα έχει κάποιες ομοιότητες με την χθεσινή απόδραση-καρμπόν: θα θυμίζει,αλλά σε πολύ χειρότερη εκδοχή, την αποχώρηση του θείου Καραμανλή το φθινόπωρο του 1963 για το Παρίσι.

ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΑΝ ΧΑΣΕΙ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

ΚΑΠΟΙΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΙΣΧΥΡΟΥ ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣ

Υποστηρίζεται ακόμη και σήμερα ότι η Ελλάδα απέκτησε ισχυρό νόμισμα έναντι του ασθενούς νομίσματος που είχαμε κάποτε και ότι έχει εισέλθει σε μια ζώνη σταθερότητας. Αυτό όμως αποτελεί μια ανόητη υπεραπλούστευση που κρύβει τη πραγματικότητα. Η αξία του νομίσματος μιας χώρας στην οικονομία της αγοράς καθρεφτίζει την οικονομική κατάσταση της. Μόνον αφελείς μονεταριστικές προσεγγίσεις μπορούν να προσεγγίζουν το ζήτημα της ισχύος ενός νομίσματος με φορμαλιστικούς όρους, και όντως αυτές οι θεωρήσεις επικρατούν σήμερα.
Αυτές οι προσεγγίσεις θέλουν να αγνοούν το αυτονόητο γεγονός ότι μόνον εύρωστες οικονομίες με δυναμική και ολοκληρωμένη παραγωγική βάση μπορούν να έχουν ΄΄υγιές΄΄ νόμισμα, ακόμη κει εάν δεν συμμετέχουν σε συσσωματώσεις τύπου ΕΕ, ΝΑFTA κλπ. Διότι σε αυτήν την περίπτωση δύνανται να προστατέψουν αποτελεσματικά την συναλλαγματική τους ισοτιμία και να αποτρέψουν ακόμη και πιθανές κερδοσκοπικές επιθέσεις εναντίον του νομίσματός τους χρησιμοποιώντας σαν όπλο τα υψηλά συναλλαγματικά τους διαθέσιμα που προκύπτουν από τα εμπορικά τους πλεονάσματα.
Τώρα, ποια είναι η κατάσταση της ελληνικής παραγωγικής δομής;
Το γεγονός ότι η παραγωγική δομή της χώρας αποδιαρθρώνεται κάθε χρόνο και περισσότερο μετά την ένταξη της στην ΕΟΚ/ΕΕ, η οποία σηματοδότησε την πλήρη ένταξη της στη διεθνοποιημένη οικονομία, δεν αλλάζει στο παραμικρό τα μέτρα που έχει στη διάθεση της η πολιτική και οικονομική ελίτ για ν αντιμετωπίσει την μακροχρόνια κρίση που φανερώνει η συνεχής επιδείνωση του εμπορικού ισοζυγίου και των δημόσιων ελλειμμάτων.Με άλλα λόγια, εφόσον ο τελικός στόχος στην σημερινή διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς είναι μια εξωστρεφής «ανάπτυξη» που στηρίζεται στην εξωτερική αντί για την εσωτερική αγορά, τόσο οι ενδιάμεσοι στόχοι όσο και τα μέσα για την επίτευξη τους είναι επίσης δεδομένα. Οι ενδιάμεσοι στόχοι αφορούν την βελτίωση της παραγωγικότητας και ανταγωνιστικότητας, η οποία είναι απαραίτητη ακόμη και για την επιβίωση μέσα στον ανελέητο διεθνή ανταγωνισμό. Δεδομένου όμως ότι η βελτίωση αυτή, στην οικονομία της αγοράς, εξαρτάται καθοριστικά από τις επενδυτικές αποφάσεις των ιδιωτικών επιχειρήσεων ―εφόσον ο οικονομικός ρόλος του δημόσιου τομέα περιορίζεται πια στην δημιουργία των κατάλληλων συνθηκών για την προώθηση του ιδιωτικού― τα μέσα είναι επίσης προκαθορισμένα. Είναι τα μέσα που βλέπουμε όλα αυτά τα χρόνια να εφαρμόζονται από τα κόμματα εξουσίας στην Ελλάδα (αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο), δηλαδή:
• η συρρίκνωση του δημόσιου τομέα μέσω των μαζικών ιδιωτικοποιήσεων και της δραστικής μείωσης των δημόσιων επενδύσεων,
• το πετσόκομμα του κοινωνικού κράτους (όταν υπάρχει), η ή μη ανάπτυξη του (όταν είναι υποτυπώδες-Ελληνική περίπτωση), και η παράλληλη αύξηση των έμμεσων φόρων που πλήττουν κυρίως τα κατώτερα στρώματα (αυξήσεις ΦΠΑ, καταναλωτικών φόρων κλπ), με την Ελλάδα να κατέχει ήδη το τρίτο υψηλότερο ποσοστό έμμεσης φορολογίας και το χαμηλότερο ποσοστό άμεσης φορολογίας στην ΕΕ,
• η παραπέρα μείωση του φορολογικού βάρους των ιδιωτικών επιχειρήσεων και
• ο δραστικός περιορισμός της ‘προοδευτικότητας’ του φόρου εισοδήματος (που ωφελεί τα προνομιούχα στρώματα) μέσω της μείωσης των ανώτατων φορολογικών συντελεστών, η οποία σε πολλές χώρες φθάνει τις 20 μονάδες.

Όμως, στην Ελλάδα η ιστορική διόγκωση του δημόσιου τομέα δεν οφειλόταν στην συνεχή εξάπλωση του κοινωνικού κράτους, όπως στις χώρες του κέντρου, αλλά στην ανικανότητα του ιδιωτικού τομέα να δημιουργήσει μια ανταγωνιστική παραγωγική δομή με υψηλή παραγωγικότητα και ανταγωνιστικότητα, όπως στις άλλες χώρες της περιφέρειας και ημιπεριφέρειας.Το αποτέλεσμα ήταν η επέκταση του δημόσιου τομέα ο οποίος λειτουργούσε ως ασφαλιστική δικλείδα για την απορρόφηση της συνακόλουθης ανεργίας.

Η ενσωμάτωση όμως της χώρας στη διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς σηματοδότησε την κατάρρευση της βασικά δασμοβίωτης βιομηχανίας της καθώς και της μη ανταγωνιστικής γεωργίας της. Στην σημερινή επομένως απόπειρα ανάπτυξης που θεμελιώνεται στην εξωστρέφεια, η μόνη διέξοδος για τις ελίτ μας είναι η μαζική επέκταση των ξένων άμεσων επενδύσεων. Όμως, οι επενδύσεις αυτές στην Ελλάδα έχουν ουσιαστικά εξαφανιστεί, εκτός από τις εξαγορές των ολίγων βιώσιμων ελληνικών επιχειρήσεων, ενώ έχουμε και την γνωστή μετατόπιση ξένου και ντόπιου κεφαλαίου από την Ελλάδα προς τους γειτονικούς επενδυτικούς «παράδεισους» του πάμφθηνου εργατικού κόστους. Ο μόνος τομέας όπου ευδοκιμούν οι ξένες επενδύσεις (πέρα από τις κερδοσκοπικές) είναι αυτός του … λιανεμπορίου, όπου η (βασικά καταναλωτική) Ελλάδα αποτελεί έναν από τους κύριους προορισμούς των μεγάλων αλυσίδων! Πράγμα βέβαια καθόλου περίεργο αφού συνεχώς διευρύνεται ο αριθμός και των Ελληνικών επιχειρήσεων που στρέφονται από τις εξαγωγές στις εισαγωγές προκειμένου να αυξήσουν το περιθώριο κέρδους.

Το αποτέλεσμα είναι η εκρηκτική διόγκωση της ανεργίας, ενώ το 10% των πλουσιότερων Ελλήνων εισπράττει το 25% του συνολικού εισοδήματος (έναντι 20% που εισπράττει το 40% Παράλληλα, πάνω από το 20% του ελληνικού πληθυσμού ζει κάτω από τα όρια της (επίσημης) φτώχειας ―ποσοστό που είναι το δεύτερο υψηλότερο στο σύνολο των κρατών-μελών της ΕΕ. Δεν είναι λοιπόν περίεργο ότι όλες οι κυβερνήσεις των τελευταίων χρόνων έχουν εναποθέσει τις ελπίδες τους στις ξένες επενδύσεις, και τους παρέχουν τεράστιες φορολογικές διευκολύνσεις,ενώ ταυτόχρονα αυξάνουν τα φορολογικά βάρη των κατώτερων στρωμάτων.

Με άλλα λόγια, η απώτερη αιτία της σημερινής κρίσης που καλούνται και πάλι να πληρώσουν οι μη προνομιούχοι της οικονομίας της αγοράς, δεν είναι ούτε η «δημιουργική λογιστική» των σοσιαλφιλελευθερων που εξανάγκασαν τους διάδοχους τους —μέσω της Ευρωπαϊκής ελίτ στην ΕΕ— στην περιβόητη απογραφή, ούτε καν τα σχεδόν 15 δισεκατομμύρια δολάρια που σπαταλήθηκαν για τους Ολυμπιακούς από τους οποίους όμως ωφελήθηκε βασικά μόνο η οικονομική ελίτ. Η αιτία είναι η σαθρή οικονομική δομή που δημιούργησε η μεταπολεμική οικονομική ‘ανάπτυξη’, η οποία αποσαθρώθηκε ακόμη περισσότερο με την ένταξη μας στην ΕΕ και θα οδηγεί σε αλλεπάλληλες κρίσεις διαρθρωτικού και όχι συγκυριακού χαρακτήρα.
Αυτή η σαθρή ελληνική παραγωγική δομή δεν πρόκειται να διασωθεί από το ισχυρό ευρώ. Το σόφισμα που χρησιμοποιούν οι υπέρμαχοι της άποψης αυτής είναι το εξής:
H δραχμή ήταν ασθενές νόμισμα λόγω της συνεχούς της διακύμανσης και των διαχρονικών υποτιμήσεών της έναντι των ισχυρών ξένων νομισμάτων, επομένως η αντικατάστασή της από ένα ισχυρό νόμισμα θα άλλαζε άρδην την κατάσταση. Δεν μας λένε όμως τίποτα για τα απώτερα αίτια αυτής της συμπεριφοράς της δραχμής.
Γιατί λοιπόν η δραχμή επεδείκνυε τέτοια συμπεριφορά;
Η δραχμή ήταν πράγματι ασθενές νόμισμα και είχε υποστεί χρόνια καθίζηση σε όλη τη μεταπολεμική περίοδο με τις συνεχείς υποτιμήσεις αλλά αυτό οφειλόταν στο γεγονός ότι ούτε ο ιδιωτικός ούτε ο δημόσιος τομέας δημιούργησαν ποτέ μια υγιή παραγωγική δομή. Η εξαφάνιση της δραχμής, από μόνη της, δεν βελτίωσε τη παραγωγική δομή της χώρας αλλά απλώς σήμανε την απώλεια ακόμη και της τυπικής οικονομικής αυτονομίας καθώς και του δικαιώματος ν’ ασκείται οικονομική πολιτική σύμφωνα με τις δικές μας ανάγκες. Η Τράπεζα της Ελλάδος έγινε παράρτημα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ), την πολιτική της οποίας βέβαια καθορίζουν οι ισχυρές οικονομικά χώρες με βάση τα δικά τους συμφέροντα. Έτσι, η οικονομική μας ελίτ έχει απωλέσει τη δυνατότητα να αλλάζει την ισοτιμία του νομίσματος για να τονώσει τις εξαγωγές και να μειώνει τον πληθωρισμό, και δεν έχει ούτε τη δυνατότητα άσκησης αυτόνομης νομισματικής πολιτικής. Ακόμη, με το σύμφωνο σταθερότητας, ουσιαστικά δεν έχει πλέον ούτε δυνατότητα άσκησης αυτόνομης δημοσιονομικής πολιτικής.

ΕΠΙΣΤΗΜΟΛΟΓΙΚΟ ΧΑΟΣ

Η παλιά προβληματική για τα όρια και τη φύση της γνώσης επανέρχεται στο προσκήνιο από τις απρόβλεπτες εξελίξεις σε ένα πεδίο δράσης που κανείς δεν περίμενε.

Ας ξεκινήσουμε διερευνώντας το πρόβλημα στην πηγή του δηλαδή το σημείο εκκίνησης της υπάρχουσας κρίσης ή ύφεσης και ας μην χρονοτριβούμε με την φιλολογία γύρω από την ορολογική διαφορά
Ιστορικό-Διάγνωση
Τα αμερικάνικα πιστωτικά ιδρύματα, ιδίως τα επενδυτικά σχήματα που εμφανίστηκαν την τελευταία δεκαπενταετία και διαφοροποιούνταν ως προς την δομή και λειτουργία τους από τις παραδοσιακές τράπεζες, ξεκίνησαν να χορηγούν ενυπόθηκα δάνεια ακόμη και σε χαμηλόμισθους, ημιαπασχολούμενους και άνεργους Αμερικανούς. Τα προϊόντα αυτά, τα αποκαλούμενα και subprimes, ενείχαν υψηλό ρίσκο , λόγω της μεγάλης πιθανότητας μη εξυπηρέτησής τους από τους δανειολήπτες.
Τα πιστωτικά αυτά ιδρύματα, κινήθηκαν μέσα σε ένα συγκεκριμένο νομοθετικό πλαίσιο που επέτρεπε την διοχέτευση ζεστού χρήματος στις φτωχές λαϊκές τάξεις. Το νομοθετικό αυτό πλαίσιο διαμορφώθηκε σταδιακά κατά τη διάρκεια των κυβερνήσεων Κλίντον και Μπους με την ενεργό υποστήριξη του διοικητή της Fed, της Αμερικάνικης Κεντρικής Τράπεζας, και συνίστατο στην κατάργηση των περιορισμών και των ελέγχων που υπήρχαν παλιότερα και αποσκοπούσαν στην προφύλαξη των τραπεζικών ιδρυμάτων από την αύξηση των επισφαλειών, δηλαδή από τον κίνδυνο της διόγκωσης των μη εξυπηρετούμενων δανείων.
Μια στάση εδώ. Τι σημαίνει αυτή η χορήγηση τεράστιας ρευστότητας προς τους καταναλωτές; Ότι η ανάπτυξη της οικονομίας των ΗΠΑ χρηματοδοτούνταν με δανεικά. Ο μέσος Αμερικάνος καταναλωτής δεν ενίσχυε την αγοραστική του δύναμη στηριζόμενος στην αύξηση των μισθολογικών του απολαβών, οι οποίες είτε είχαν παγώσει είτε και είχαν μειωθεί σε πραγματικούς όρους σε σχέση με τις προηγούμενες περιόδους ευημερίας των δεκαετιών ΄50, ΄60 και ΄70. Όμως η παραγωγικότητα της Αμερικάνικης οικονομίας είχε αυξηθεί, και παραγωγικότητα είναι η αύξηση του παραγόμενου προϊόντος ανά μονάδα χρόνου. Έτσι η οικονομία είχε οδηγηθεί σε ένα βασικό σταυροδρόμι όπου έπρεπε να απορροφηθούν τεράστιες ποσότητες παραγόμενων προϊόντων και υπηρεσιών από ένα σώμα καταναλωτών με εξασθενημένη ζήτηση.
Πως θα μπορούσε να ξεπεραστεί το πρόβλημα αυτό; Α)να αυξηθούν οι πραγματικοί μισθοί των εργαζομένων Β)να ανοίξει η κάνουλα των πιστώσεων των τραπεζών ακόμη και προς αναξιόπιστους με τα κλασικά αυστηρά τραπεζικά κριτήρια δανειολήπτες Γ) να αυξηθεί υπέρμετρα η φορολόγηση των εισοδημάτων των ανώτερων κοινωνικών τάξεων και των κερδών των πολυεθνικών εταιριών, για να χρηματοδοτηθούν μέτρα ουσιαστικής ενίσχυσης των φτωχών, όπως καθιέρωση κατώτατου εγγυημένου εισοδήματος, αύξηση επιδομάτων ανεργίας, ενίσχυση προνοιακών επιδομάτων κλπ Δ) να γίνουν στοχευμένες επενδύσεις σε κλάδους και γεωγραφικές περιοχές με έντονο πρόβλημα ανεργίας Ε)να ενταθεί στον μέγιστο βαθμό ο εξαγωγικός προσανατολισμός της αμερικάνικης οικονομίας για να αναπληρώσει με αυτό τον τρόπο την μειωμένη εσωτερική ζήτηση.
Τα υπό Α,Γ,Δ στοιχεία περιγραφόμενα μέτρα θα μπορούσαν να υπαχθούν υπό τον γενικό τίτλο ΄΄μέτρα ενίσχυσης της ζήτησης δια της αύξησης εισοδήματος χωρίς δανειακή επιβάρυνση των ενισχυομένων΄΄ το υπό Β στοιχείο μέτρο είναι άλλης τάξεως που οδηγεί στην υπερχρέωση των νοικοκυριών. Τέλος η Ε περίπτωση ανακινεί άλλα ζητήματα, που δεν μπορούμε να διαπραγματευθούμε εν εκτάσει εδώ, αλλά θα μπορούσαμε παρενθετικά να παρατηρήσουμε ότι καμία ανεπτυγμένη οικονομία όσο διασυνδεδεμένη και εάν είναι με το παγκόσμιο οικονομικό περιβάλλον δεν μπορεί να στηριχθεί αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο στις εξαγωγές στον ίδιο βαθμό και με παρόμοιο τρόπο με αυτόν που συμβαίνει με τις οικονομίες υπανάπτυκτων ή αναπτυσσόμενων χωρών. Οικονομίες όπως η Αμερικάνικη, η Γερμανική και η Γαλλική, παρόλες τις λυσσαλέες προσπάθειες που καταβάλλουν για να κερδίσουν νέες αγορές για τα προϊόντα τους και τους ανταγωνισμούς στους οποίους οδηγούνται για να το καταφέρουν, χρειάζονται ένα ισχυρό, γηγενές καταναλωτικό κοινό έστω και σαν δεξαμενή παροχέτευσης ενός ισχυρού ποσοστού του παραγόμενου προϊόντος. Η άποψη ότι οι πολυεθνικές δεν έχουν πατρίδα είναι η μισή μόνο αλήθεια και εξάλλου η οικονομία μιας μεγάλης χώρας δεν στηρίζεται μόνο στις πολυεθνικές επιχειρήσεις της. Αλλά και αυτές οι πολυεθνικές επιχειρήσεις δεν μπορούν να απεξαρτηθούν πλήρως από τις χώρες καταγωγής τους, με τις οποίες συνδέονται με πολλαπλούς δεσμούς τους οποίους δεν τις συμφέρει να κόψουν. Κλείνω την παρένθεση.
Τελικά, η Αμερικάνικη άρχουσα τάξη επέλεξε να βαδίζει τον δρόμο της πλήρους απορρύθμισης των κανόνων λελογισμένης πιστωτικής επέκτασης και να ανοίξει τους κρουνούς των καταναλωτικών, στεγαστικών και κάθε άλλου είδους δανείων και πιστωτικών καρτών. Έτσι τα subprimes πήραν σάρκα και οστά , όμως ο υψηλός βαθμός ρίσκου που περιείχαν δεν πέρασε απαρατήρητος. Γιατί υπήρξαν και φωνές μέσα στο σύστημα που εφιστούσαν την προσοχή στους κινδύνους που εγκυμονούσε μια τέτοια πολιτική. Το κύριο πρόβλημα προερχόταν από το ότι οι επενδυτικές τράπεζες επικέντρωναν την προσοχή τους στα subprimes μη διαθέτοντας παράλληλα ευρεία καταθετική βάση, οπότε και ο λόγος καταθέσεων προς δάνεια ήταν γι αυτές εξαιρετικά αρνητικός και μια πιθανή αύξηση των μη εξυπηρετούμενων δανείων θα μπορούσε να έχει καταστροφικά αποτελέσματα για τη ύπαρξή τους. Οπότε αποφάσισαν να τιτλοποιήσουν τα εν λόγω δάνεια και να τα διοχετεύσουν σε άλλους επενδυτές σε όλο τον κόσμο. Αυτοί οι επενδυτές ήταν από hendge funds μέχρι συνταξιοδοτικά ταμεία, μεγάλα τραπεζικά ιδρύματα και ιδιώτες επενδυτές. Με αυτό τον τρόπο επιτεύχθηκε η διάχυση του πιστωτικού κινδύνου. Η τιτλοποίηση αυτή σήμαινε την δημιουργία χρηματοοικονομικών προϊόντων που έπρεπε να γίνουν ελκυστικά στους υποψήφιους αγοραστές τους. Αυτή τη δουλειά την ανέθεσαν στους επίλεκτους των μαθηματικών σχολών των πανεπιστημίων οι οποίοι έχοντας στις αποσκευές τους τελευταίου τύπου περίπλοκα μαθηματικά εργαλεία πλασάρονταν ως μάγοι της δόμησης τόσο περίπλοκων προϊόντων που μόνον αυτοί μπορούσαν να αποτιμήσουν. Η κατασκευή τίτλων που να ενσωματώνουν οικονομικές αξίες, δηλαδή σε τελευταία ανάλυση νομισματικές μονάδες, προϋποθέτει την δυνατότητα μαθηματικοποίησης σε ακόμη υψηλότερο επίπεδο από αυτό που απαιτείται για την μετατροπή φυσικών ποσοτήτων σε οικονομικά μεγέθη. Είναι σχετικά εύκολο να μετατρέψεις πορτοκάλια, καρπούζια και αεροπλάνα σε νομισματικές μονάδες πολλαπλασιάζοντας τις παραγόμενες ποσότητες των παραπάνω αγαθών επί την χρηματική αξία καθενός εξ αυτών πχ. Τόσα κιλά πορτοκάλια επί τόσα ευρώ το κιλό και εν συνεχεία να αθροίσεις τις ευρεθείσες χρηματικές αξίες έτσι ώστε να βρεις το ΑΕΠ μιάς χώρας στο τέλος μιας χρονικής περιόδου, όπως στη διάρκεια ενός έτους. Βέβαια και εκεί ακόμη, και για να μείνουμε σ’ αυτό το παράδειγμα, τα πράγματα αρχίζουν να δυσκολεύουν εάν θέλεις να συγκρίνεις το ΑΕΠ διαφορετικών χρονικών περιόδων και διαφορετικών χωρών , διότι τυπικά μεν μπορείς να πεις ότι φέτος το ΑΕΠ της τάδε χώρας αυξήθηκε κατά 3% ενώ της Ψ κατά 6%, αλλά ουσιαστικώς πόσο νόημα έχει να συγκρίνεις μια οικονομία που παράγει πορτοκάλια, φυρίκια και γήπεδα γκολφ με μια οικονομία που παράγει μικροτσίπς, χάλυβα και διαστημικούς δορυφόρους; Και τι μπορούν να πουν τέτοιου τύπου συγκρίσεις, πέρα από την αδυναμία συναγωγής συμπερασμάτων για την παραγωγική δομή της χώρας, για την ποιότητα ζωής και τον τρόπο διανομής του πλούτου;
Από τη στιγμή λοιπόν που και σε ένα πιο πρωτογενές επίπεδο η μαθηματικοποίηση εγείρει ουσιώδη προβλήματα, ας σκεφτεί κανείς τι μπορεί να συμβαίνει με τις απόπειρες μέτρησης, αποτίμησης, αξιολόγησης σε δεύτερο ή τρίτο βαθμό, όπου ήδη έχει υπεισέλθει κάποιος βαθμός αφαίρεσης αναγκαίος για την μεταγραφή ποιοτικών μεγεθών σε ποσοτικά δεδομένα.



Το πακετάρισμα αυτών των προϊόντων σε ελκυστικούς τίτλους διευκολύνθηκε από το γενικότερο ευφορικό κλίμα που επικρατούσε στις αγορές και από την ακόρεστη δίψα για βραχυπρόθεσμα κέρδη. Όλα αυτά όμως τελούσαν υπό μια αίρεση: ότι το θετικό κλίμα θα συνέχιζε να επικρατεί στην αγορά και ότι δεν θα άρχιζαν να σκάνε κανόνια στην αγορά ενυπόθηκων δανείων ή τουλάχιστον ότι αυτά δεν θα ήταν τόσα πολλά ώστε να απειλήσουν την μόνη σύνδεση, τον ομφάλιο λώρο θα έλεγε κανείς, που συνέδεε τον σοφιστικέ κόσμο των χρηματοπιστωτικών προϊόντων που είχαν οικοδομήσει τα golden boys με την πεζή οικονομική πραγματικότητα.
Όμως συνέβη ακριβώς αυτό. Και ο χρυσελεφάντινος πύργος άρχισε να καταρρέει.
Πάνω στον πανικό, κάποιοι θυμήθηκαν τον Κέινς τις δημόσιες επενδύσεις και τον παρεμβατικό ρόλο του κράτους.

Θεραπεία

Η συλλογιστική χοντρικά είναι η εξής: ταυτές αιτίες δημιουργούν ταυτά αποτελέσματα. Είχαμε κραχ το 1929 που ξεκίνησε από τον χρηματοπιστωτικό τομέα –τράπεζες και χρηματιστήριο- και επεκτάθηκε στην ΄΄πραγματική΄΄ οικονομία, έχουμε και σήμερα το ίδιο, είχαμε καθυστερημένη αντίδραση στα βήματα των παραινέσεων του Κέινς, η οποία μετά από κάποια χρόνια έφερε την ανάκαμψη, άρα στην ίδια κατεύθυνση πρέπει να κινηθούμε και τώρα.
Η λειτουργία όμως του κλασικού σχήματος αιτίου-αιτιατού στον κοινωνικοιστορικό χώρο έχει ως προαπαιτούμενη την αποδοχή της επαναληψιμότητας των φαινομένων.
Και το ερώτημα είναι: επαναλαμβάνονται τα κοινωνικά φαινόμενα με τον ίδιο ακριβώς τρόπο; Εάν ναι τότε έχει νόημα η υιοθέτηση και ταυτόσημων πολιτικών αντιμετώπισής τους , εάν όχι τότε τι γίνεται;
Εάν ισχύει το δεύτερο ενδεχόμενο, και αυτή είναι πράγματι η άποψή μου, τότε δημιουργούνται δισεπίλυτα προβλήματα, όχι όμως και ανυπέρβλητα. Η μεθοδολογική προσέγγισή μας πρέπει να είναι ριζικά διαφορετική. Δεν θα εκκινήσουμε από μια υποτιθέμενη γενική και άκρως φανταστική ταυτότητα παρελθουσών και τωρινών καταστάσεων αλλά από την εμβριθή μελέτη της παρούσας καταστάσεως, που δεν θα δεσμεύεται εννοιολογικά από τα κατά το παρελθόν εμφανισθέντα παρόμοια φαινόμενα, αλλά θα τα συνεκτιμά. Κι έτσι όμως το πρόβλημα θα συνεχίσει να υπάρχει. Η ανάλυση και η διάγνωση της παρούσας κρίσης, η απλή έστω διατύπωση γνώμης και κρίσης γι’ αυτήν, που θα στηριχθεί εάν όχι σε έννοιες και διανοητικά σχήματα που έχουν διαμορφωθεί από την μελέτη του παρελθόντος;
Ίσως να μπορούμε να παρακάμψουμε το πρόβλημα αποδεχόμενοι την κυκλικότητα της διανοητικής εργασίας, με την εξής μορφή: σε ένα αρχικό στάδιο διερεύνησης χρησιμοποιούμε ως σημείο στήριξης τις υπάρχουσες έννοιες, και κατά την εμβάθυνση στην παρούσα κατάσταση, προσπαθούμε να ασκήσουμε, όσο αυτό είναι μπορετό, την λεγόμενη χουσσερλιανή΄΄εποχή΄΄( =τοποθέτηση εντός παρενθέσεως, και προσωρινή αναστολή κρίσεων), προσεγγίζοντας το ΄΄αντικείμενο΄΄ με σχετική, το τονίζω, ανεξαρτησία από τις διαμορφωμένες αντιλήψεις και προϊδεασμούς.
Κατόπιν επανερχόμαστε στο εννοιολογικό πεδίο εμπλουτίζοντας και αναδιαμορφώνοντάς το με τα πορίσματα των συγκεκριμένων, νέων παρατηρήσεων.
Το έργο είναι σισσύφειο και εξαιρετικά ασταθές και αμφισβητούμενο. Ένα μόνο ερώτημα, για να αναδειχθεί το βάθος του προβλήματος: Πως μπορείς να προβείς σε παρατηρήσεις των φαινομένων, χωρίς καμία εννοιολογική προσύλληψη και προϋπάρχουσα ιδέα περί του αντικειμένου που αποπειράσαι να συλλάβεις;
Δεν ξέρω. Τέλος πάντων, ας επιστρέψουμε στην οικονομική κρίση.
Υπάρχει μια βασική διαφορά της παρούσας κρίσης με εκείνην του 1929.
Τότε δεν υπήρχαν περίπλοκα χρηματοοικονομικά προϊόντα με μεγάλη δυσκολία στην αποτίμηση της αξίας τους. Αυτό δημιουργεί μια διαρκή κρίση εμπιστοσύνης προς τους καπιταλιστικούς θεσμούς που δίνουν την εικόνα κάποιου που δημιούργησε μηχανές δήθεν απόλυτα ελεγχόμενες από τους κατασκευαστές τους οι οποίες ξέφυγαν από τον έλεγχο και στράφηκαν εναντίον των δημιουργών τους. Τα τοξικά προϊόντα που δημιούργησαν οι επενδυτικές τράπεζες και διέσπειραν στο ενεργητικό σχεδόν όλων των οικονομικών ιδρυμάτων του πλανήτη, δημιούργησαν μια πρωτόγνωρη κρίση νομιμοποίησης, που αδυνατούν να αποκαταστήσουν τα κρατικά προγράμματα διάσωσης, οι bad banks και οι κεϋνσιανού τύπου συνταγές. Γιατί πολύ απλά κανείς δεν εμπιστεύεται πλέον αυτούς που δημιούργησαν τα τοξικά προϊόντα τέρατα και αυτούς που επέτρεψαν την κυκλοφορία και την διασπορά τους σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη, και κανείς δεν μπορεί να μας βγάλει από το μυαλό ότι αυτές οι πρακτικές δεν θα επαναληφθούν λίαν συντόμως. Η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης θα απαιτούσε αλλαγή πλεύσης στην κατεύθυνση της κατάργησης της πλήρους κατάργησης των χρηματοοικονομικών προϊόντων αυτού του τύπου, του περιορισμού των τραπεζών στις παραδοσιακές τραπεζικές εργασίες, την εκ νέου ανακάλυψη από τα golden boys του πουριτανικού είδους του παραδοσιακού καπιταλισμού, την επιστροφή των αξιών της προσωπικής υπευθυνότητας, της διαφάνειας, του αυτοπεριορισμού, της αντίληψης των μακροπρόθεσμων επενδύσεων και της προσδοκίας αποκόμισης ΄΄λογικών΄΄ κερδών κλπ, κλπ. Αυτά όμως σημαίνουν μια τεραστίων διαστάσεων ανθρωπολογική μετάλλαξη του μεταμοντέρνου καπιταλισμού και του ήθους των ανθρώπων του. Μπορεί να συμβεί; Και αυτά στο πλαίσιο μιας ανάλυσης που μπορεί να κάνει κανείς τοποθετούμενος στο εσωτερικό της καπιταλιστικής λογικής, της δικής της οπτικής και των αντιφάσεών της.

Οι 100 μεγαλύτεροι Έλληνες

Με αφορμή την αξιόλογη προσπάθεια του ΣΚΑΙ για την ανάδειξη 100 σπουδαίων Ελλήνων, θέλω να παραθέσω ένα άκρως επίκαιρο απόσπασμα του Κορνήλιου Καστοριάδη, του οποίου η παρουσία αποτέλεσε μία από τις ευχάριστες εκπλήξεις της εκπομπής.

«…απίστευτες επινοήσεις, όπως η οικονομία της προσφοράς ή ο μονεταρισμός, γίνονται της μόδας. Οι υμνητές του νεοφιλελευθερισμού εμφανίζουν τους παραλογισμούς τους ως προφανείς και αυτονόητους, τη στιγμή που η απόλυτη ελευθερία των κινήσεων κεφαλαίου καταστρέφει ολόκληρους τομείς της παραγωγής σε όλες σχεδόν τις χώρες και που η παγκόσμια οικονομία μεταμορφώνεται σε πλανητικό καζίνο».

«Το καθεστώς παραμέρισε μόνο του τα κάποια μέσα ελέγχου που εκατόν πενήντα χρόνια πολιτικών, κοινωνικών και ιδεολογικών αγώνων είχαν επιτύχει να του επιβάλουν. Η άνομη κυριαρχία των βαρόνων θηρευτών της βιομηχανίας και του χρηματικού κεφαλαίου στις Η.Π.Α. του τέλους του παρελθόντος αιώνος, ωχριά μπροστά στη σημερινή κατάσταση. Οι διεθνικές φίρμες, η χρηματιστηριακή κερδοσκοπία και επίσης οι μαφίες υπό τη στενή έννοια του όρου, κουρσεύουν τον πλανήτη, οδηγούμενες αποκλειστικά από τη βραχυπρόθεσμη θέα των κερδών τους…».

Το παρουσίασε πριν 12 χρόνια. Δε φαίνεται σα να γράφηκε χθες, με αφορμή την τρέχουσα "κρίση".

Το ΠΑΣΟΚ ως ο παραδοσιακός αλιεύς ψήφων της αριστεράς

Είχα μία κουβέντα με έναν ΠΑΣΟΚΟ blogger ο οποίος επέμενε ότι το ΠΑΣΟΚ ποτέ δεν έκανε προτάσεις μετεκλογικής συνεργασίας προεκλογικά με τα κόμματα της αριστεράς. Απλά είναι νέα τακτική του Γιωργάκη ο οποίος είναι ανοικτόμυαλος! Η κουβέντα άνοιξε μετά την παρατήρηση μου ότι ανέκαθεν αυτή ήταν η τακτική του ΠΑΣΟΚ και δεν είναι βέβαια μόνο τωρινή.

Η αριστερά ήταν ανέκαθεν η παραδοσιακή δεξαμενή ψήφων του ΠΑΣΟΚ και εκεί αποσκοπούν τα δήθεν περί μετεκλογικών συνεργασιών. Αν ήθελε τόσο τη συνεργασία τι εμπόδιζε το ΠΑΣΟΚ να την πραγματοποιήσει μετεκλογικά χωρίς να το διατυμπανίζει προεκλογικά?

Το ΠΑΣΟΚ, τα στελέχη του και ο κατευθυνόμενος τύπος ανέκαθεν πλαγιοκοπούσε την αριστερά και συζήταγε ΠΑΝΤΑ προεκλογικά για μετεκλογικές συνεργασίες. Γιατί κάνει πάντα την κουβέντα προεκλογικά? Αν εκτιμά τα στελέχη της αριστεράς μπορεί κάλλιστα να τους προτείνει συνεργασία όταν εκλεγεί. Αλλά ας μην έχουμε παρωπίδες. Η συνταγή αυτή του ΠΑΣΟΚ είναι συνταγή συσπείρωσης των οπαδών του αφενός, αφετέρου αλίευσης ψήφων από την αριστερά. Γιατί απλά ο ψηφοφόρος έχοντας να επιλέξει αριστερά σε συσκευασία ΠΑΣΟΚ και ΠΑΣΟΚ σκέτο, τελικά επιλέγει ΠΑΣΟΚ σκέτο μήπως διορίσει και το παιδί μας…

Μη γελιόμαστε το ΠΑΣΟΚ το βολεύει η περιθωριοποίηση του ΚΚΕ και η εξαφάνιση του ΣΥΝ από το πολιτικό σκηνικό…

Και για του λόγου το αληθές:

Ιδού από το 1993:
"Από την πλευρά του ο Ανδρέας Παπανδρέου απευθύνει πρόσκληση σε Συνασπισμό και Κ.Κ.Ε. για μετεκλογική συνεργασία ακόμη και σε κυβερνητικό επίπεδο, εφόσον το ΠΑΣΟΚ σχηματίσει κυβέρνηση, και δηλώνει έτοιμος να ξεχάσει τα γεγονότα του 1989 (συγκυβέρνηση Ν.Δ. - Αριστεράς). Αρνητική όμως η απάντηση και από τα δυο κόμματα."

ΠΗΓΗ:http://www.livepedia.gr

Ιδού από το 1999:

Ερώτηση: Και οι προτάσεις που έχουν γίνει από στελέχη του Κινήματος για εκλογική συνεργασία με το Συνασπισμό. Τι λέτε γι'αυτές;

Απάντηση:Το πρόβλημά μας είναι η χαμηλή συσπείρωση της παραδοσιακής εκλογικής μας βάσης κι' εκεί θα πρέπει να στραφούν οι προσπάθειές μας. Αλλά για το σκοπό αυτό χρειάζεται να εμμείνουμε σε βασικές πολιτικές αρχές που συνδέονται με την πολιτική φυσιογνωμία του ΠΑΣΟΚ, στα πλαίσια φυσικά της σύγχρονης εποχής και πάνω απ' όλα να αξιοποιήσουμε το τεράστιο ανενεργό δυναμικό ικανών μεσαίων στελεχών που παραγκωνίζονται από χαμαιλέοντες όλων των εποχών και παντός καιρού. Με το Συνασπισμό ,ίσως και με άλλα κόμματα, υπάρχει περιθώριο μετεκλογικής συνεργασίας.

Συνέντευξη του Θ. Κατσανέβα στον Τύπο της Κυριακής 31/1/99 στον Αντρέα Καψαμπέλη

.

Ιδού από το 2004:
"Όχι" στη μετεκλογική συνεργασία ΣΥΝ- ΠΑΣΟΚ "Είμαστε αντίθετοι με την πολιτική του'
ρνήθηκε τη μετεκλογική συνεργασία του Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς με το ΠΑΣΟΚ, ο πρόεδρος του ΣΥΝ, Νίκος Κωνσταντόπουλος. Απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφου, ο κ. Κωνσταντόπουλος τόνισε πως, "δεν απασχολεί" το κόμμα του κανένα τέτοιο ενδεχόμενο και δήλωσε ότι "ο κ. Παπανδρέου περισσότερες πληροφορίες λέει και κάνει τα πιο αντιφατικά πράγματα".
ΠΗΓΗ: http://news.pathfinder.gr/greece/politics/28992.html

22/2 ΕΛΑΙΩΝΑΣ

ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 22 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ, ΣΤΙΣ 11.00 π.μ.

ΣΥΝΑΝΤΙΟΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΟΝ ΕΛΑΙΩΝΑ.

ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΚΡΙΣΙΜΗ ΣΤΙΓΜΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΒΑΣΗ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΚΑΝΕΙΣ/ΚΑΜΙΑ ΔΕΝ ΠΕΡΙΣΣΕΥΕΙ!

ΣΥΝΑΝΤΙΟΜΑΣΤΕ ΣΤΙΣ 11.00 π.μ. ΣΤΟ ΣΤΑΘΜΟ ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ

ΠΟΡΕΥΟΜΑΣΤΕ ΠΡΟΣ ΤΟ ΜΑΤΙ ΤΟΥ ΚΥΚΛΩΝΑ, ΞΕΡΕΤΕ... ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΧΤΙΖΟΥΝ...

ΚΑΙ ΦΥΤΕΥΟΥΜΕ ΚΙ ΑΛΛΑ ΔΕΝΤΡΑ...

ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΚΑΙ ΓΥΡΩ ΣΤΗ 1.30 μ.μ.

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΝΟΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΓΕΩΠΟΝΙΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ

ΝΑ ΚΟΥΒΕΝΤΙΑΣΟΥΜΕ, ΝΑ ΕΝΗΜΕΡΩΘΟΥΜΕ, ΝΑ ΦΑΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΠΙΟΥΜΕ.

ΑΠΟΚΡΙΑΤΙΚΕΣ ΠΕΡΙΒΟΛΕΣ ΔΕΚΤΕΣ... ΞΕΡΕΤΕ ΕΣΕΙΣ...

Έκθεση Προβόπουλου...τα ίδια και τα ίδια!

Δόθηκε στη δημοσιότητα σήμερα η περιβόητη πλέον έκθεση του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος. Τίποτα το πρωτότυπο, τίποτα το νέο. Ένα απλό copy-paste των προηγούμενων εκθέσεων του μέγα Γκαργκάνα, η ίδια νεοφιλελέυθερη πιπίλα στο στόμα των απανταχού golden boys όπου βλέπουν τη σωτηρία του κόσμου ως συνάρτηση της πτώσης των μισθών, όλων των άλλων πλην βέβαια των δικών τους. Αυτοί άλλωστε είναι ξεχωριστοί μπορούν να παραγάγουν πλούτο από τον αέρα. Ε αυτό είναι πράγματι ξεχωριστό.

Στο διαταύτα τώρα. Τι λέει η έκθεση, τι λένε μάλλον οι εκθέσεις τα τελευταία 20 χρόνια; Να μην αυξηθούν οι μισθοί στο δημόσιο, να μην αυξηθούν οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα, να «ελαστικοποιηθούν» οι σχέσεις εργασίας. Τόσο απλά. Αυτή είναι η σωτηρία. Να καταπολεμήσεις την ύφεση…με ύφεση. Γαλαντόμοι μεν με τις τράπεζες, σφιχτοχέρηδες με το λαουτζίκο. Ο Krugman το αναφέρει ως «την επιστροφή των οικονομικών της ύφεσης». Βάσει της σχολής των οικονομικών της ύφεσης τα μονοπώλια και τα ολιγοπώλια μπορούν να διατηρούν και να αυξάνουν τα κέρδη τους με εντατικοποίηση της εργασίας, καθήλωση των μισθών, καταστρατήγηση του ωραρίου κ.ο.κ. Από την άλλη πλευρά τα νοικοκυριά, στρέφονται στις τράπεζες για να καλύψουν τρέχουσες ανάγκες με δανεισμό. Συνεπώς όλα καλά για ολιγοπώλια και τράπεζες, όπου μπορούν ακόμα και σε περίοδο ύφεσης να αυξάνουν τα κέρδη τους εις βάρος των νοικοκυριών τα οποία πολιτικές τύπου Προβόπουλου-Γκαργκάνα τα καταδικάζουν στην ανέχεια και στα δάνεια.

Υστερόγραφο: και για να μη δώσουμε αξία στους Έλληνες «διοικητές» της Τράπεζας Ελλάδος οι πολιτικές που προτείνουν δεν είναι βέβαια δική τους έμπνευσης αλλά απλή αντιγραφή των συνταγών των χαρτογιακάδων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των ομόσταβλών τους.

Συναρτησιακή σχέση μείωσης βασικών επιτοκίων και αύξησης των επενδύσεων .

Πίσω από τη λογική των κεντρικών τραπεζιτών για μείωση των βασικών επιτοκίων βρίσκεται η θεωρία ότι ο πρωταρχικός παράγοντας που μετρά στην απόφαση κάποιας επιχείρησης να επενδύσει είναι η αύξηση ή η μείωση του κόστους του χρήματος.
Η προσδοκία όμως των αυξημένων κερδών, που προέρχονται κατά βάση από την αύξηση των πωλήσεων των παρεχόμενων προϊόντων ή υπηρεσιών μιας επιχείρησης, στηρίζεται σε υπολογισμούς του εκάστοτε επενδυτή που αφορούν στην γενικότερη ευρωστία της αγοράς στην οποία απευθύνεται, σε τελευταία δηλαδή ανάλυση στην αγοραστική δύναμη των καταναλωτών. Σε εποχές οικονομικής ύφεσης ή κάμψης, όπου οι καταναλωτές μειώνουν την δαπάνη τους και επικρατεί απαισιοδοξία στην αγορά, ακόμη και γενναίες μειώσεις των βασικών επιτοκίων που παρασύρουν σε συνολική μείωση τα επιτόκια χορηγήσεων των τραπεζών, δεν είναι ικανή να κινητοποιήσει τους επιχειρηματίες να προχωρήσουν σε νέες επενδύσεις και αντίστροφα σε εποχές οικονομικής άνθησης ακόμη και το υψηλό κόστος του χρήματος δεν αναστέλλει τις επιθετικές επενδυτικές κινήσεις.
Το λεγόμενο risk avertion(η αποφυγή των επενδυτικών ρίσκων) επικρατεί σε περιόδους υφέσεων και οι διαδοχικές μειώσεις των βασικών επιτοκίων δεν αρκούν από μόνες τους να αναστρέψουν το κλίμα επενδυτικής άπνοιας.
Αυτό βλέπουμε στην παρούσα συγκυρία, όπου αν και οι περισσότερες κεντρικές τράπεζες έχουν μειώσει τα βασικά τους επιτόκια κοντά στο μηδέν, η ζήτηση για πιστώσεις έχει υποχωρήσει σημαντικά. Στο ίδιο συμπέρασμα καταλήγουμε μελετώντας και την περίπτωση της Ιαπωνίας όπου εδώ και πολλά χρόνια η κεντρική τράπεζα της χώρας έχει περιστείλει δραστικά το βασικό της επιτόκιο χωρίς να μπορέσει να αντιμετωπίσει την υπερδεκαετή στασιμότητα της ιαπωνικής οικονομίας.
Οι επιχειρήσεις στην παρούσα συγκυρία προτιμούν το cost cutting, άλλες αμυντικού τύπου κινήσεις καθώς και την προσφυγή στις αγκαλιές του κρατικού προστατευτισμού παρά την ριψοκίνδυνη πλεύση στα φουρτουνιασμένα πελάγη της ελεύθερης αγοράς.
Αλλά δεν χρειάζεται να πάμε μακριά. Τι γινόταν εδώ στην Ελλάδα όλα τα προηγούμενα χρόνια, παρά την διατήρηση του κόστους δανεισμού σε υψηλά επίπεδα, συγκριτικά πάντα με το αντίστοιχο κόστος στις άλλες χώρες της Ευρωζώνης; Είχαμε υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης και πολλά επιχειρηματικά deals-εξαγορές, συγχωνεύσεις, επεκτάσεις δραστηριοτήτων στην νοτιοανατολική Ευρώπη- που στηρίζονταν σε προσδοκίες για ακόμη υψηλότερες κερδοφορίες.
Η μείωση των επιτοκίων επομένως αποτελεί βέβαια συνεκτιμώμενο παράγοντα, αλλά σε καμία περίπτωση αποκλειστικό ή κύριο-της απόφασης για την πραγματοποίηση μιας επένδυσης.
Πέρα όμως από τις προσδοκίες των οικονομικών παικτών, υπάρχουν και άλλοι παράγοντες, ένας εκ των οποίων είναι και η εξυπηρέτηση της στενής γραφειοκρατικής φατρίας ή κλίκας στην οποία ανήκουν οι έχοντες την εξουσία των όποιων επενδυτικών αποφάσεων. Παράδειγμα: Μια βραχυπρόθεσμη υψηλού ρίσκου επένδυση σε κάποια πολύπλοκα χρηματοπιστωτικά προϊόντα, μπορεί να αποφασιστεί με συνοπτικές διαδικασίες και σε χρόνο dt από την ομάδα που στελεχώνει το αντίστοιχο τμήμα μιάς επενδυτικής τράπεζας, επειδή γνωρίζει ότι τα μέλη της θα αμειφθούν με αστρονομικά bonus σε περίπτωση που ευοδωθεί η κίνησή της.
Σε άλλη περίπτωση μπορεί να αποφασιστεί μια μεγάλης έκτασης συγχώνευση με άλλη εταιρία, επειδή αυτή η κίνηση ισχυροποιεί τον διευθύνοντα σύμβουλο της εταιρίας που αναλαμβάνει την σχετική πρωτοβουλία έναντι των μετόχων, τους οποίους και παραμυθιάζει με στατιστικές και στοιχεία εν πολλοίς πλαστά και μαγειρεμένα.
Όλοι όμως οι προαναφερθέντες παράγοντες δεν μπορούν να μαθηματικοποιηθούν και να εισαχθούν σε σκέλη εξισώσεων είτε γραμμική είτε μη γραμμική μορφή προσπαθήσουμε να αποδώσουμε σε αυτές. Γι αυτό και όλες αυτές οι γελοίες διαμάχες περί όνου σκιάς, στις οποίες οι ΄΄ειδικοί΄΄ ερίζουν για το εάν η παρούσα κρίση είναι depression ή resession και για το εάν η διάρκειά της θα έχει την μορφή του λατινικού V ή του λατινικού L . Στην ουσία κανείς δεν ξέρει και δεν μπορεί να πει τίποτα για το μέγεθος και την διάρκεια της κρίσης, γιατί δεν υπάρχει επιστημονικό εργαλείο για τέτοιου είδους πρόβλεψη.
Αλλά αν το παραδεχόντουσαν αυτό με πλήρη ειλικρίνεια θα σήμαινε ότι δεν ξέρουν και πολλά παραπάνω από το μέσο πολίτη και τότε πως θα δικαιολογούσαν την εξουσιαστική τους θέση μέσα στην κοινωνία;
Η πραγματική οικονομία λοιπόν μικρή σχέση έχει με όλα αυτά τα ειδυλλιακά ορθολογικά τοπία που διακοσμούν τα συγγράμματα της οικονομικής επιστήμης.
Ως τελευταία γραμμή άμυνας καταλήγουν κάποιοι να αποδίδουν πρωταρχική σημασία σε έννοιες όπως επιχειρηματική εμπιστοσύνη(για την οποία έχουν διαμορφώσει και σχετικό δείκτη και μετρούν με συνεντεύξεις επιχειρηματικών στελεχών), προσδοκία, θετική επενδυτική ψυχολογία, bull market, risk avertion, επιχειρηματικό κλίμα, οι οποίες συνιστούν μια αμήχανη προσπάθεια υπέρβασης της αδυναμίας, της υποτίθεται ΄΄παντοδύναμης΄΄ οικονομικής επιστήμης της εποχής μας, να υποτάξει στην μαθηματικοποιημένη συμβολιστική της φαινόμενα που ενέχουν υψηλό βαθμό απροσδιοριστίας διότι παραπέμπουν στην ψυχολογία του ανθρώπινου παράγοντα και σε κοινωνικοοικονομικές δομές τόσο πολυσύνθετες που ακόμη και οι μη γραμμικές εξισώσεις των χαοτικών μαθηματικών δεν μπορούν να τις χειριστούν.