ΜΑΣΚΑ ΓΙΑ ΤΗ ΓΡΙΠΗ!!!!!!!!!

Σε περίπτωση που υπάρξει ελλειψη απο μάσκες για τη γρίπη Η1Ν1, να μιά πρακτική «σπιτική» συνταγή μάσκας φτιαγμένη με τα χεράκια σας...

Είναι συμβατή ακόμη και με αυτους που φορανε γυαλάκια...

Μιά προειδοποίηση μόνο αυτονόητη αλλα...

ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΣΙΓΟΥΡΟΙ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΑΡΗ!!!

Η ΔΙΑΛΕΞΗ ΤΟΥ ΜΑΝΟΥ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ ΓΙΑ ΤΟ ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ, 1949

EΡΜΗΝEΙΑ ΚΑΙ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΛΑΪΚΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ (PEΜΠΕΤIKΟ)

Θα ήθελα προκαταβολικά να σας πληροφορήσω, πως μ’ όλη μου την καλή διάθεση, δεν είμαι σε θέση να πω, ούτε καινούργια πράγματα, ούτε κι όσα μιλήσω απόψε να τα δώσω με σοφία. Θα προσπαθήσω όμως κι όσο μπορώ πιο καλά, να σας μεταδώσω αυτό που με κάνει να ζω και να βλέπω την αξία του μέχρι σήμερα περιφερόμενου λαϊκού σκοπού της πόλης.Τώρα αν τούτη η πανηγυριώτικη ομιλία για το ρεμπέτικο, γινόταν πριν δυο χρόνια, ίσως να ΄χε κάπως διαφορετικό χαρακτήρα, δηλαδή να ΄ταν, πιο μεροληπτική –μπορούμε να πούμε – και συγχρόνως πιο ενθουσιαστική για το θησαυρό που κλείνουν οι ρυθμοί του ζεϊμπέκικου και του χασάπικου. Δεν θα μπορούσαμε ίσως να ξεφύγουμε από τη γοητεία του γυαλένιου ήχου ενός μπουζουκιού για να κοιτάξουμε το θέμα μας στη ρίζα του κι ακόμη να μείνουμε όσο χρειάζεται ψυχροί κι αντικειμενικοί για μια τέτοια δουλειά.
Αυτό -θα πείτε- μπορεί να γίνει σήμερα; Είναι κάτι που δεν μπορώ να προεξοφλήσω με βεβαιότητα. Όσο νά ΄ναι όμως, η μεγάλη διάδοση που πήρε τα δύο τελευταία χρόνια το ρεμπέτικο, μας αφήνει περιθώριο για μια τέτοια, επικίνδυνα πρώιμη, ομολογώ εργασία.
Το ρεμπέτικο, κι αυτό είναι γεγονός αναμφισβήτητο, έχει πια επιβάλλει τη δύναμή του, λίγο-πολύ σ΄ όλους μας, είτε θετικά, είτε αρνητικά, είτε δηλαδή γιατί το παραδεχόμαστε, είτε όχι, ενώ συγχρόνως βλέπουμε να έχει δημιουργηθεί γύρω του μια επιπόλαιη κατάσταση μόδας, που μας κάνει ν’ αντιδρούμε δικαιολογημένα σ’ αυτήν και ν’ αμφιβάλουμε για τη μελλοντική και ποιοτική εξέλιξη του είδους. (Εδώ πέρα βέβαια παίρνω σαν δεδομένο την ποιοτική του αξία). Και στον τόπο μας καθώς κι έξω, όλα περνούν απ’ αυτήν την περίοδο που ονομάζουμε μόδα. Μήπως απέφυγε κάτι τέτοιο το δημοτικό μας τραγούδι πριν 50 χρόνια, σαν φούντωνε το κίνημα των δημοτικιστών; Κι ακόμη πριν δύο χρόνια, το ίδιο δεν είχε συμβεί με τις λαϊκές εικαστικές τέχνες, όπου ο Θεόφιλος και ο Παναγής Ζωγράφος προβάλλονται στο ίδιο πλάνο με τον Χατζηκυριάκο-Γκίκα;
Ποιος μπορεί να σταματήσει μια τέτοια κατάσταση, κι ακόμη ποιος μπορεί να μην παραδεχτεί ίσως την αναγκαιότητα αυτήν της περιόδου μόδας -ας την πούμε- ωσότου τα πράγματα κατασταλάξουν κι έλθουν στη φυσική τους θέση; Το ίδιο πρέπει -νομίζω- να περιμένουμε και με τα ρεμπέτικα. Γιατί θά ΄ναι κάπως ανόητο αν νομίσουμε, ότι ο χασάπικος μπορεί ή πάει ν΄αντικαταστήσει το ταγκό. Οι λαϊκοί τούτοι ρυθμοί έχουν κάτι πολύ, περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται για να καλυφθούν οι βραδινές μας διασκεδαστικές ώρες - άσχετα αν αυτός ο χαρακτήρας επιβάλλεται κι επικρατεί στις λαϊκές τάξεις.
Ύστερα για μας θά ΄ναι μεγάλο ψέμα αν ισχυρισθούμε ότι είναι δυνατόν να εκδηλωθούμε μ’ αυτούς τους τόσο γυμνούς κι απέριττους ρυθμούς. Κάτι τέτοιο μόνο για αυτούς, που με κρασί ή με άλλα μέσα, στέλνουν στο διάβολο - που λεν- κάθε κοινωνικό φραγμό και κάθε σύμβαση, έστω και για μια ώρα. Παρατηρώντας όμως μια ιδιότητα αυτών των ρυθμών, ήδη δημιουργείται μέσα μας ένας θαυμασμός για τη δύναμη που περιέχουν και που μας κινεί το ενδιαφέρον να γνωρίσουμε από κοντά τούτη τη δύναμη που από ΄δω και πέρα λες και σαν μαγεία μας φέρνει σ΄ άμεση επαφή με το μελωδικό της στοιχείο.
Αυτά όμως όλα κουράζουν σαν δεν τα δεις έξω απ΄ την καθημερινότητά τους. Κάθε απόπειρα που θα κινήσει να φέρει το ρεμπέτικο τραγούδι σε καθημερινή χρήση, και επιπόλαια και καταδικασμένη είναι. Αλλά το ίδιο μήπως δεν συμβαίνει και με την άλλη μουσική, αυτήν που ονομάζουμε σοβαρή; Μπορεί κανείς να φανταστεί ποτές, πως μια βραδιά κεφιού του, είναι δυνατόν να την καλύψει με την Σονάτα 110 του Mπετόβεν; (Δικαιολογημένα τώρα ίσως να σας γεννηθεί απορία για τη σχέση που μπορεί να έχει το ρεμπέτικο με τον Μπετόβεν. Παρ΄ όλο που και αργότερα θα επανέλθω σε παρόμοιους παραλληλισμούς σας προειδοποιώ πως δεν υπάρχει απολύτως καμία σχέση).

Λοιπόν δεν νομίζω, πως ο σνομπισμός αυτός γύρω από το ρεμπέτικο τραγούδι είναι δυνατό να μας σταθεί εμπόδιο, για να κοιτάξουμε προσεκτικά την αξία του και ν΄αγαπήσουμε την αλήθεια και τη δύναμη που περιέχει. Αυτά τα τραγούδια είναι τόσο κοντινά σε μας και σε τέτοιο σημείο δικά μας, που δεν έχoμε νομίζω σήμερα τίποτ΄ άλλο για να ισχυριστούμε το ίδιο.Μα πριν μπούμε σ΄ ένα αναλυτικότερο κοίταγμα του είδους αυτών των τραγουδιών, ας επιστρέψουμε για χατίρι μου σε μια κοντινή μα περασμένη πια εποχή και να δούμε μαζί εξελικτικά όλη την ποιητική ατμόσφαιρα, που συνθέτουν και δημιουργούν τα ρεμπέτικα, μέσα στην αυστηρή και δικιά τους περιοχή.

Κατοχή. Πάνω σε μια γυμνή και παγωμένη άσφαλτο με μοναδικό φωτισμό την ψυχρή όψη ενός φεγγαριού, προχωράμε μ΄ ένα φίλο. Ένας λεπτός μα διαπεραστικός ήχος μπουζουκιού καθρεφτίζεται -λες- μες στην άσφαλτο και μας ακολουθεί βήμα προς βήμα. Ο φίλος μου προσπαθεί να μου εξηγήσει τη διάθεση φυγής και την έντονη εμμονή σ΄αυτή τη διάθεση που κρατούν οι τέσσερις νότες του περιφερόμενου τότες τραγουδιού «Θα πάω εκεί στην αραπιά». Μάταια προσπαθούσε να μου μεταδώσει τη συγκίνησή του και να μου δείξει μαζί αυτό το αντίκρισμα που υπήρχε αυτής της «διάθεσης φυγής» - καθώς την ονόμαζε στην όλη δημιουργημένη ατμόσφαιρα της πολιτείας των Αθηνών. Του λόγου μου -κάπως δικαιολογημένα βλέπετε με τη μικρή μου τότες ηλικία- του έφερνα όλες μου τις αντιρρήσεις, κουβαλώντας γνωστά επιχειρήματα που ιδιαίτερα σήμερα χρησιμοποιούνται πάρα πολύ από Αθηναίους της ώριμης ηλικίας. Δηλαδή περί αγοραίου, φτηνού και χυδαίου είδους καθώς κι άλλα παρόμοια. Αυτός όμως επέμενε τονίζοντας την κάθε λέξη του σύμφωνα με το ρυθμό «Θα πάω εκεί στην αραπιά», θέλοντας ίσως να μου δώσει και μια ρυθμική επαλήθευση των όσων έλεγε πάνω στο τραγούδι.
Αργότερα ο ίδιος φίλος, στον ίδιο δρόμο, μου μιλούσε για κάτι καινούργιο. Μα τώρα ήταν καλοκαίρι και η άσφαλτος μύριζε. Το ίδιο σκοτάδι, μα η κάψα έλιωνε τις φωνές και τις έφτιαχνε μόνιμους ίσκιους στα σπίτια. Υπήρχε γύρω μας κάτι ρευστό. Μια καινούργια ρεμπέτικη κραυγή -καινούργια για μένα βέβαια- κυλούσε μ’ ένταση ανάμεσα στα στενά και βρώμικα πεζοδρόμια του Πειραιά και της Αθήνας. Ακούγαμε την πρώτη στροφή που έλεγε «Κουράστηκα για να σ΄ αποκτήσω αρχόντισσά μου μάγισσα τρανή». Κι ο φίλος μου εξηγούσε θίγοντας όλο τον ανικανοποίητο ερωτισμό που έπνιγε την ατμόσφαιρα. Ακόμα, προσπαθούσε να μου εξηγήσει το τραγικό στοιχείο του τραγουδιού που ερχόταν αντιμέτωπο σε μια εποχή που μόνο συνθήματα κυκλοφορούσαν τρέχοντας. Αργότερα πολύ, θά ΄βλεπα πόσην αλήθεια είχαν τα λόγια του, γιατί τότες ακόμη έπαιζα με τις πραγματικές αξίες ανυποψίαστος.

Περνούν μερικά χρόνια, πού η πυκνότητα της έντασης που περιείχαν τα έκαμε απέραντα. Πολλά συνέβησαν και συμβαίνουν στο μεταξύ. Έρχεται η απελευθέρωση και τινάζομε από πάνω μας τους Γερμανούς με την κατοχή τους. Παράλληλα η γενιά μου μεγαλώνει κατά πολλά χρόνια, έχοντας ξωπίσω της μια πολύ ισχυρή δοκιμασία. Και το ρεμπέτικο, αφού παίζει με πολύ και πηγαίο χιούμορ, σε ορισμένα διαλείμματα, γύρω από δραματικές περιπτώσεις μπαίνει με μεγαλύτερο άγχος μες στα βασικά και μεγάλα του θέματα: του έρωτα και της φυγής.
Ένας ανικανοποίητος έρωτας που ξεκινάει από την πιο κυνική στάση και φτάνει με μια πρωτόγονη ένταση μέχρι τα πλατειά χριστιανικά όρια της αγάπης και μια φυγή που επιβάλλεται νοσηρά -θά ΄λεγα- από αδυναμία, μια που οι συνθήκες παραμένουν το ίδιο σκληρές σα μέταλλο στον άνθρωπο που κινάει για ν΄ αγαπήσει μ’ όλη του τη δύναμη κι όσο μπορεί περισσότερο.
Αυτή παραμένει βασικά η θεματολογία του ρεμπέτικου μέχρι τα σήμερα. Κι όσο αφελείς κι αν μας φαίνονται οι καταστάσεις αυτές καθ΄ εαυτές, δεν μπορούμε να αρνηθούμε στους εαυτούς μας τουλάχιστον, πως ο νοσηρός ερωτισμός που σκορπίζεται απ΄ τους ήχους ενός μακρόσυρτου ζεϊμπέκικου, δεν κυκλοφορεί κι ανάμεσά μας έστω και με διάφορα πολύπλοκα σχήματα, έστω ακόμα κι αν ξεκινάει από χίλιες διάφορες αιτίες.

Κι ερχόμαστε σε μια από τις πιο βασικές κατηγορίες που προβάλλουν «οι υγιείς ηθικολόγοι» για το ρεμπέτικο. «Είναι αρρωστημένο» λεν μ’ αυστηρότητα, «ενώ το δημοτικό τραγούδι, γεμάτο υγεία και λεβεντιά» και κινούν το κεφάλι με σημασία, ενώ είμαι βέβαιος πως το δημοτικό μας τραγούδι τους είναι το ίδιο οχληρό όπως και το ρεμπέτικο, με τη διαφορά πως δεν τολμούν να ομολογήσουν ότι δεν τους αρέσει. Είναι σαν να βγουν και να πουν ότι δεν τους αρέσει ο Σαίξπηρ -για παράδειγμα- ή κάτι παρόμοιο. Ανέχονται το δημοτικό όχι όμως και το ρεμπέτικο. Το τελευταίο είναι κάτι που κυκλοφορεί ανάμεσά τους και μπορούν να το πετάξουν -έτσι φαντάζονται- επειδή δεν έχει κρεμαστεί ακόμη με χρυσές κορνίζες. Ίσως ξεχνάν ότι τα χρόνια μας δεν έχουν τίποτε κοινό με τα χρόνια της κλεφτουριάς, άσχετα αν οι ηρωικές πράξεις του στρατού μας τοποθετούνται δίκαια από την ιστορία πλάι στους Καραϊσκάκηδες και τους Κολοκοτρωναίους. Οι κύριοι αυτοί αγνοούν την εποχή μας καθώς και το ότι ένα λαϊκό τραγούδι καθρεφτίζει με μοναδική ένταση όχι μόνο μια τάξη ή μια κατηγορία ανθρώπων μα τις επιδράσεις μιας ολάκερης εποχής σε μια φυλή, σ΄ ένα έθνος μαζί με τις διαμορφωμένες τοπικές συνθήκες.
Η εποχή μας δεν είναι ούτε ηρωική ούτε επική και το τελείωμα του Δεύτερου παγκοσμίου πολέμου άφησε σχεδόν όλα τα προβλήματα άλυτα και μετέωρα. Τα μετέωρα αυτά προβλήματα δημιουργούν περιφερόμενα ερωτηματικά που δεν περιορίζονται φυσικά μόνο στον τομέα της πολιτικής και της κοινωνιολογίας μα εξαπλώνονται με την ίδια δύναμη και στη φιλοσοφία και την τέχνη, ακόμη και στην πιο καθημερινή στιγμή τ΄ ανθρώπου. Ο τόπος μας επιπλέον εξακολουθεί, σχεδόν δίχως διακοπή, ένα πόλεμο με επιμονή και με πίστη για την τελική νίκη, μα πάντα και ιδιαίτερα σήμερα, κοπιαστικό και οδυνηρό. Σκεφθείτε τώρα κάτω απ΄ αυτές τις αδυσώπητες συνθήκες την παρθενική ψυχικότητα του λαού μας - παρθενική, γιατί τα εκατό χρόνια μόνον ελεύθερης ζωής δεν ήσαν ικανά ούτε να την ωριμάσουν ούτε και ν΄ αφήσουν περιθώριο για να ριζωθούν τα τελευταία ευρωπαϊκά ρεύματα.
Φανταστείτε λοιπόν αυτή τη στοιβαγμένη ζωτικότητα και ωραιότητα συνάμα ενός λαού σαν του δικού μας, να ζητά διέξοδο, έκφραση, επαφή με τον έξω κόσμο και να αντιμετωπίζει όλα αυτά που αναφέραμε πιο πάνω σαν κύρια γνωρίσματα της εποχής, κι ακόμη τις ιδιαίτερα σκληρές συνθήκες του τόπου μας. Η ζωτικότητα καίγεται, η ψυχικότητα αρρωσταίνει, η ωραιότητα παραμένει. Αυτό είναι το ρεμπέτικο. Κι από ΄δω πηγάζει η θεματολογία του.
Eπαναλαμβάνω - ένας ανικανοποίητος μα έντονος ερωτισμός που ακριβώς η ένταση του αυτή του προσδίδει έναν πανανθρώπινο χαρακτήρα και μια επιτακτική διάθεση φυγής από την πραγματικότητα με οιονδήποτε τεχνικόν μέσον, όπως είναι το χασίσι και τ΄ άλλα ναρκωτικά, που η χρησιμοποίησή του δείχνει την παθητικότητα της τάξης που το μεταχειρίζεται.
Καταλαβαίνετε βέβαια τώρα πως το αρρωστημένο στοιχείο του σημερινού μας λαϊκού τραγουδιού, δεν έχει σαν αιτία ένα υπερβολικό ωρίμασμα ζωής - καθώς η μεσοπολεμική ντεκαντέντσα με κέντρο τη Γαλλία -και γι ΄αυτό δεν αποτελεί κάτι το σάπιο, μα προέρχεται καθαρά από μια στοιβαγμένη ζωική δύναμη που ασφυκτιά δίχως διέξοδο, δίχως επαφή, από μιαν υπερβολική υγεία- θά λεγε κανείς. Πάντως το αποτέλεσμα και στις δύο περιπτώσεις είναι μια παρακμή. Σημαντική όμως η διαφορά ανάμεσά τους. Η μια κινά απ’ τη ζωή, η άλλη από το θάνατο.
Το να θέλει λοιπόν κανείς ν΄ αγνοήσει την πραγματικότητα και μάλιστα του τόπου του, μόνον κακό του κεφαλιού του μπορεί να κάμει. Τα χρόνια μας είναι δύσκολα και το λαϊκό μας τραγούδι, που δεν φτιάχνεται από ανθρώπους της φούγκας και του κοντραπούντο ώστε να νοιάζεται για εξυγιάνσεις και για πρόχειρα φτιασιδώματα υγείας τραγουδάει την αλήθεια και μόνον την αλήθεια.

Τώρα πολλοί μπορούν να πουν αυτά περίπου: «Καλά. Όσα είπες είναι σωστά και τα παραδεχόμαστε. Μα τι μας πείθει ότι το ρεμπέτικο είναι η σημερινή μας λαϊκή έκφραση καθώς λες και που σαν τέτοια βέβαια πρέπει να συνδέεται με την παράδοση του δημοτικού τραγουδιού και του βυζαντινού μέλους, κι όχι ένα τραγούδι μιας ορισμένης κατηγορίας ανθρώπων που εκφράζει την προσωπικήν της κατάσταση;»
Το ερώτημα τούτο ασφαλώς σε πολλούς θα γεννηθεί, αν και προηγουμένως μίλησα όσο μπορούσα σαφέστερα, για την άμεση σχέση του ρεμπέτικου με το πλατύ μάλιστα σήμερα, και του τόπου και τhς εποχής μας. Aυτόματα επίσης καταρρέει και το επιχείρημα, ότι αποτελεί έκφραση προσωπικών καταστάσεων. Μένει λοιπόν να εξετάσουμε το ελληνικόν του είδος. Αν και κατά πόσον συνδέεται με τη λαϊκή μας παράδοση και ποια είναι τα στοιχεία που αντλεί απ΄ αυτήν.
Για να προχωρήσουμε και να μπορέσουμε να δούμε μαζί ό,τι συνδετικό στοιχείο υπάρχει, θα το εξετάσουμε από δυο ξεχωριστές πλευρές, πρώτα από τη μορφική του πλευρά κι ύστερα απ΄ το ύφος του.


Το ρεμπέτικο κατορθώνει με μια θαυμαστή ενότητα, να συνδυάζει το λόγο, τη μουσική και την κίνηση. Απ΄ τη σύνθεση μέχρι την εκτέλεση, μ’ ένστικτο δημιoυργούνται οι προϋποθέσεις για τnν τριπλή αυτή εκφραστική συνύπαρξη, που ορισμένες φορές σαν φτάνει τα όρια της τελειότητας θυμίζει μορφολογικά την αρχαία τραγωδία. Ο συνθέτης της μουσικής είναι συγχρόνως και ο ποιητής καθώς και ο εκτελεστής. Βασικά του όργανα είναι τα μπουζούκια -μεγάλο μαντολίνο τουρκικής μάλλον προελεύσεως- κι ο μπαγλαμάς -παραλλαγή της κρητικής λύρας και της συγγενικής νησιώτικης, πιο μικροσκοπικής απ΄ αυτήν και κρουστές με πέννα. Η σύνθεση του τραγουδιού βασίζεται βέβαια πάνω στη χορευτική κίνηση, με τρεις χαρακτηριστικούς ρυθμούς, τον ζεϊμπέκικο, τον χασάπικο και τον σέρβικο (ο τελευταίος έχει ολιγότερη χρήση).

Ο ζεϊμπέκικος σε ρυθμό 9/8 είναι ο βασικότερος ρυθμός της ρεμπέτικης μουσικής. Προήλθε ασφαλώς απ΄ τα χορευτικά 9/8 των Κυκλάδων και του Πόντου, πού εδώ όμως έχει χάσει ολότελα τη ρυθμική του αγωγή κι έχει γίνει αργός, βαρύς, μακρόσυρτός και περιεκτικότερος. Χορεύεται από έναν μόνο χορευτή και επιδέχεται αφάνταστη ποικιλία αυτοσχεδιασμού με μόνο δεδομένο την αίσθηση του ρυθμού. Ο καλός χορευτής στο ζεϊμπέκικο θα ΄ναι εκείνος που θα διαθέτει τη μεγαλύτερη φαντασία και την κατάλληλη πλαστικότητα ώστε να μην αφήσει ούτε μια νότα μπουζουκιού που να μην τη δώσει με μια αντίστοιχη κίνηση του σώματός του. Σα χορός είναι ο δυσκoλότερoς και ο δραματικότερος σε περιεχόμενο.
Ο χασάπικος βασίζεται πάνω στο ρυθμό 4/4 κι ο τρόπος που χορεύεται -δυο χορευτές συνήθως, αλλά και τρεις και τέσσερις πολλές φορές- έρχεται σα μια προέκταση του δημοτικού χορευτικού τρόπου, με μιά κάποια ευρωπαϊκή επίδραση. Δεν ξέρω γιατί, μα πολλές φορές μου θυμίζει -πολύ μακριά όμως- τη γαλλική java.
Ο σέρβικος που κι η ονομασία του δείχνει την προέλευσή του, είναι ένας γρήγορος ρυθμός και παρουσιάζει ελάχιστο ενδιαφέρoν κι αυτό απ’ τη μεριά της δεξιοτεχνίας και μόνο των εκτελεστών και του χορευτή. Χρησιμοποιείται πάρα πολύ λίγο· παραμένει μ’ ένα ματαιόδοξο περιεχόμενo να φαντάξει, μια που ικανοποιεί μόνoν το επιδεικτικό μέρoς των ποδιών κάποιου χορευτή.

Ο ζεϊμπέκικος είναι ο πιο καθαρός, συγχρόνως ελληνικός ρυθμός. Ο δε χασάπικος έχει αφομοιώσει μιά καθαρή ελληνική ιδιομορφία. Πάνω σ΄ αυτούς τους ρυθμούς χτίζεται το ρεμπέτικο τραγούδι, του οποίου παρατηρώντας τη μελωδική γραμμή, διακρίνομε καθαρά απάνω την επίδραση ή καλύτερα την προέκταση του βυζαντινού μέλους. Όχι μόνο εξετάζοντας τις κλίμακες που από το ένστιχτο των λαϊκών μουσικών διατηρούνται αναλλοίωτες, μ’ ακόμη, παρατηρώντας τις πτώσεις, τα διαστήματα και τον τρόπο εκτέλεσης. Όλα φανερώνουν την πηγή, πού δεν είναι άλλη απ΄ την αυστηρή κι απέριττη εκκλησιαστική υμνωδία. Όχι πως το δημοτικό τραγούδι δεν έχει κι αυτό στοιχεία διοχετευμένα στο ρεμπέτικο. Μα πολύ λιγότερα. H παρουσία του είναι έντονη, ιδιαίτερα στο ελαφρότερο είδος που περισσότερο το χαρακτηρίζει μιά χάρη και μιά νnσιώτικη ελαφράδα. Παράδειγμα φέρνω, αν θυμάστε, κάπως παλιότερα το «Πάρτη βάρκα στο λιμάνι - κάτω στο Πασαλιμάνι» καθώς και το γνωστότατο «Ανδρέα Zέππo». Και τα δυό έχουν πολύ έντονα πάνω τους τη σφραγίδα του δημοτικού μας τραγουδιού. Μα για να εξηγήσουμε τη βασική αυτή προέκταση του βυζαντινoύ μέλους στο ρεμπέτικο, αρκεί να δούμε πόσο κοινή ατμόσφαιρα δημιουργούσε η παρακμή του Βυζαντίου με τη δικιά μας σήμερα.
Ατμόσφαιρα το ίδιο καταπιεστική, το ίδιο ασαφής, άσχετα αν στα χρόνια εκείνα προερχόταν από ένα λαθεμένο ξόδεμα θρησκευτικού συναισθήματος. Έτσι τα εκφραστικά στοιχεία του έτoιμόρoπoυ Βυζαντίου με την άμεση παθητικότητά τους βρίσκουν οικεία ατμόσφαιρα μες στο ρεμπέτικο -το σύγχρονο λαϊκό μέλος- για ν’ αναπτυχθούν και να συνθέσουν τη σημερινή εκφραστική μορφή μιας το ίδιο έντονης παθnτικότητας.
Το δημοτικό τραγούδι και τα υγιή του εκφραστικά στοιχεία έχουν τη θέση μόνον μιας πιο άμεσης κληρονομιάς. Για τα 80% της ρεμπέτικης μουσικής, τίποτες παραπάνω.

Εξετάζοντας τώρα το ύφος του τραγουδιού βρίσκομε ευθύς εξ΄ αρχής το βασικό εκείνο χαρακτήρα του συγκρατημένoυ, που μόνο επειδή είναι γνήσια ελληνικό, μπορεί και το κρατεί με τόση συνέπεια. Και στη μελωδία και στα λόγια και στο χορό, δεν υπάρχει κανένα ξέσπασμα, καμιά σπασμωδικότητα, καμιά νευρικότητα. Δεν υπάρχει πάθος. Υπάρχει ή ζωή με την πιο πλατειά έννοια. Όλα δίνονται λιτά, απέριττα με μιά εσωτερική δύναμη που πολλές φορές συγκλονίζει. Μήπως αυτό δεν είναι το κύριο και μεγάλο στοιχείο που χαρακτηρίζει την ελληνική φυλή; Και ακόμα ολάκερο το λαμπρό μεγαλείο της αρχαίας τραγωδίας και όλων των αρχαίων μνημείων, δεν βασίζεται πάνω στην καθαρότητα, στη λιτή γραμμή και προπαντός στο απέραντο αυτό sostenuto που, προϋποθέτει δύναμη, συνείδηση και πραγματικό περιεχόμενo; Ποιά από τις καλές τέχνες στον τόπο μας σήμερα μπορεί να περηφανευτεί ότι κράτησε τη βασική αυτή ελληνικότητα -τη μοναδική άξια κληρoνoμιά που έχουμε πραγματικά στα χέρια μας- για τη σύνθεσή της. Ποιά μουσική μας μπορεί να ισχυριστεί σήμερα ότι βρίσκεται πέρα απ΄ το βυζαντινό μέλος, πέρα απ΄ το δnμοτικό τραγούδι και στη χειρότερη περίπτωσn πέρ’ απ΄τις σπασμένες αρχαίες κολώνες του Παρθενώνος και του Ερεχθείου, ότι βρίσκεται εκεί που όλα αυτά βρεθήκανε στην εποχή τους;
Το ρεμπέτικο τραγούδι είναι γνήσια ελληνικό, μοναδικά ελληνικό.

Eπιτρέψατέ μου τώρα να σάς παρουσιάσω δυό από τους πιο γνήσιους και πιο δημοφιλείς εκπροσώπους της σύγχρονης έλλnνικης λαϊκής μουσικής· τον Μάρκο Bαμβακάρη και τη Σωτηρία Μπέλλου με το συγκρότημά της.Οι λαμπροί αυτοί μουσικοί στο είδος τους προσεφέρθηκαν ευγενώς να παίξουν απόψε πέντε χαρακτηριστικά ρεμπέτικα τραγούδια για να μπορέσουμε έτσι να πάρουμε μια συγκεκριμένη ιδέα όλων αυτών που είπαμε πιο πάνω.
Θ’ αρχίσουν μ’ ένα τραγούδι που έχει συνθέσει ο Μάρκος Bαμβακάρης πάνω στο ρυθμό του χασάπικου και με τον τίτλο «Φραγκοσυριανή κυρά μου».
Το δεύτερο τραγούδι που θα ακούσετε είναι πάλι σύνθεση του Μάρκου Βαμβακάρn σε ρυθμό ζεϊμπέκικου «Εγώ είμαι το θύμα σου».
Το τρίτο είναι σύνθεση της Σωτηρίας Μπέλλου (ζεϊμπέκικo) «Σταμάτησε μανούλα μου να δέρνεσαι για μένα». Από τα πιο χαρακτηριστικά στο είδος του.
Το τέταρτο, σύνθεση Tσιτσάνη, σε ρυθμό χασάπικου «Πάμε τσάρκα στο Μπαξέ τσιφλίκι».
Με την ευκαιρία τώρα που θ΄ ακούσουμε το γνωστότατο «Άνοιξε - άνοιξε» του Παπαϊωάννου θα ΄θελα να ΄λεγα λίγα λόγια για τη σημασία του και το σταθμό που φέρνει στη ρεμπέτικη φιλολογία του τραγουδιού, ζητώντας βέβαια πρώτα συγγνώμη απ΄ τους αγαπητούς μουσικούς για τη μικρή αυτή παρεμβολή.

Λίγο πριν απ΄ τον πόλεμο του ’40 ο Tσιτσάνης τραγούδησε για πρώτη φορά το «Αρχόντισσα μου μάγισσα τρανή- κουράστηκα για να σε αποκτήσω». Ήταν ένας μεγαλοφυής σχεδιασμός -μπορώ να πω- πάνω στο ερωτικό θέμα, που η δύναμή του και η αλήθεια του μας φέρνει κοντά στον «Ερωτόκριτο» του Κορνάρου και μετά από εκατοντάδες χρόνια κοντά στο «Ματωμέvο Γάμο» του Λόρκα. Η μελωδική του γραμμή αφάνταστη σε περιεκτικότητα και σε λιτότητα πλησιάζει τον Μπαχ. Αυτό το τραγούδι ορθώθηκε για να αντιμετωπίσει μια τυραννισμένη και δύσκολη εποχή και στάθηκε η πρώτη δυνατή φωνή μιας γενιάς.
Πριν δυό χρόνια ο ίδιος ο Τσιτσάνης τραγούδησε για πρώτη φορά πάλι αυτούς τους στίχους «Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι - το σκοτάδι είναι βαθύ - κι όμως ένα παλικάρι δεν μπορεί να κοιμηθεί», ο ερωτισμός προχωράει και θίγει ακέραια το ανικανοποίητο, δίδοντας μια τόσο λεπτή μα τόσο έντονη αίσθηση μιας βαριάς ατμόσφαιρας, λες και προμηνούσε ένα άγχος, μια καταιγίδα. Φέτος -ο Παπαϊωάννου αυτή τη φορά- μας δίνει ολάκερο αυτό το άγχος με μια δυνατή κραυγή πια- η μοναδική μες στα ρεμπέτικα, και γι΄ αυτό τόσο αληθινή με το «Άνοιξε – άνοιξε». Δεν ξέρω, αλλά σ΄ αυτά τα τρία τραγούδια υπάρχει ένας συνδετικός κρίκος που δίνει ξεκάθαρα και μοναδικά το τραγικό στην ερωτική μας περιοχή. «Άνοιξε» (τραγούδι).

Θα μπορούσα ακόμα να μιλήσω για τις ταβέρνες και το κέντρον διασκεδάσεως «ο Μάριος» καθώς και για τον «Παναγάκη» κοντά στον Αϊ-Παντελεήμονα όπου κάθε βράδυ ο Bαμβακάρης και η Μπέλλου λειτουργούν πάνω στην τέχνη τους. Θα μπορούσα να μιλήσω και για βροχερές νύχτες όπου με λάμπες του πετρόλαδου φωτίζονταν οι σκιές ενός πλήθους που όλοι μαζί τραγουδούσαν ήρεμα, λες και πιστεύανε στην αιωνιότητα. Ακόμη θα μιλoύσα για το χορό του κομπολογιού όπου ένα παλικάρι μ΄ ένα γαρύφαλo στο στόμα γίνεται ένα μικρό κουβάρι γύρω απ΄ το κεχριμπαρένιο λαμπρό κομπολόι - θα μπορούσα να ΄λεγα τόσα πολλά που να μην έφταναν ώρες ολάκερες να μιλάω λες κι είμαι μoναχός μου.
Μα όλα αυτά είναι μια γοητεία.
Ακούσατε με τι ψυχρότητα και αυστηρότητα ειπώθηκαν αυτά τα πέντε τραγούδια. Ο ρυθμός δεν ξέφυγε ούτε πιθαμή για να τονίσει κάτι πιο έντονα, οι φωνές ίσιες, μονοκόμματες λες και τα λόγια δεν είχαν συγκίνηση. Έτσι είναι. Τίποτες που να σε προκαλέσει να τα προσέξεις, να τα ξεχωρίσεις. Πρέπει να ξελαφρώσεις μέσα σου για να δεχτείς τη δύναμή τους. Αλλιώς τα χάνεις γιατί αυτά δεν σε περιμένουν.Έτσι κι εμείς.
Κάποτες θα κοπάσει η φασαρία γύρω τους κι αυτά θα συνεχίσουν ανενόχλητα το δρόμο τους. Ποιος ξέρει τι καινούργια ζωή μας επιφυλάσσουν τα «νωχελικά 9/8» για το μέλλον. Όμως εμείς θα ’χουμε πια για καλά νοιώσει στο μεταξύ τη δύναμή τους. Και θα τα βλέπουμε πολύ φυσικά και σωστά να υψώνoυν τη φωνή τους στον άμεσο περίγυρό μας και να ζουν πότε για να μας ερμηνεύουν και πότε για να μας συνειδητοποιούν το βαθύτερο εαυτό μας.

Μάνος Χατζιδάκις
31 Ιανουαρίου 1949, Θέατρο Τέχνης

«Να αλλάξουμε το σύστημα – Όχι το κλίμα»

Του Κώστα Φωτεινάκη*

Κατά αρχάς ξεκινάμε με την θέση ότι υπάρχει ραγδαία αλλαγή στο κλίμα, με συνέπεια την αύξηση της μέσης θερμοκρασίας, σε σχέση με το παρελθόν, και εντονότερα και συχνότερα τα ακραία καιρικά φαινόμενα. Η ραγδαία αλλαγή στο κλίμα είναι αποτέλεσμα ανθρώπινων δραστηριοτήτων και κυρίως οφείλεται στη βιομηχανική και αγροτική ανάπτυξη που έγινε με μόνο κριτήριο το κέρδος, αλλά και στον υπέρμετρο καταναλωτισμό (όποια κοινωνική κατηγορία έχει τη δυνατότητα να καταναλώνει) που είναι βασικό χαρακτηριστικό του καπιταλισμού.

«Να αλλάξουμε το σύστημα – Όχι το κλίμα», είναι ο τίτλος ενός μικρού βιβλίου που περιλαμβάνει τρία κείμενα των Dave Holmes, Terry Townsend & John Bellamy Foster . O τρίτος είναι γνωστός στην Ελλάδα από το βιβλίο του «Οικολογία και Καπιταλισμός», που στην πραγματικότητα ο τίτλος του ήταν «Η Οικολογία αντιμάχεται τον Καπιταλισμό» (Ecology against Capitalism).

Οι τρεις συγγραφείς εξετάζουν το θέμα της κλιματικής αλλαγής από την σοσιαλιστική οπτική, θεωρούν ότι το αρπαχτικό καπιταλιστικό σύστημα που λειτουργεί και έχει αναπτυχθεί με βάση το κέρδος είναι υπεύθυνο για την ραγδαία ανατροπή της κλιματικής ισορροπίας και επισημαίνουν ότι «Μόνο η αντικατάσταση του καπιταλισμού με τον σοσιαλισμό θα επιτρέψει την υπέρβαση της κρίσης».

Η πρόταση να αντικαταστήσουμε τον καπιταλισμό με τον σοσιαλισμό (τώρα πως τον εννοεί ο καθένας μας τον σοσιαλισμό είναι ένα άλλο ερώτημα) πιο παραστατικά περιγράφεται με το δίλημμα «Οικοσοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα» στο πρώτο Οικοσοσιαλιστικό Μανιφέστο των Joel Kovel και τον Michael Loewy (2001) αλλά και στο βιβλίο με τον ομώνυμο τίτλο που έχει εκδοθεί από τις εκδόσεις socialist resistance (2006) και περιλαμβάνει άρθρα επιφανών μαρξιστών (Foster, Loewy, Taruno κ.ά. Το δίλημμα «Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» φυσικά προϋπήρχε από τη Ρόζα χωρίς το ΟΙΚΟ.

Ότι ο καπιταλισμός που κυνηγάει το κέρδος χωρίς να σέβεται το περιβάλλον, είναι υπεύθυνος για την κλιματική αλλαγή δεν είναι ένας ισχυρισμός που προέρχεται από τους Μαρξιστές, τους Οικοαριστερούς ή του Οικοσοσιαλιστές. Επιβεβαιώνεται και από άλλους μη μαρξιστές πολιτκούς. Μια χαρακτηριστική δήλωση ενός ανώτατου πολιτικού παράγοντα στην Ελλάδα είναι η εξής:

«Οι περισσότερες περιβαλλοντικές καταστροφές έγιναν στο όνομα του κέρδους και μιας ανάπτυξης χωρίς κανόνες. Μία κοντόθωρη αντίληψη για την οικονομική πρόοδο και το πάθος για την αύξηση του πλούτου, ανεξάρτητα από συνέπειες, σε συνδυασμό με την απάθεια των πολιτικών, δημιούργησαν τις συνθήκες για την έλευση μιας τιμωρίας που δεν διακρίνει ανάμεσα σε υπαίτιους και σε αθώους». Κάρολος Παπούλιας, Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας στη συνάντηση των Πράσινων Προέδρων , Νοέμβριος 2007.

«Μια ανάπτυξης λοιπόν χωρίς κανόνες και το πάθος για την αύξηση του πλούτου» - είναι τα βασικά στοιχεία του καπιταλιστικού συστήματος. Ακόμα όμως και στον τομέα των ατομικών ευθυνών που έχουμε ως πολίτες για τη συμβολή μας στο φαινόμενο του θερμοκηπίου (υπερκαταναλωτισμός σε είδη και ενέργεια – όσοι μπορούμε να υπερκαταναλώνουμε) συνδέονται με τις αξίες που προβάλλει και επιβάλλει με τα ΜΜΕ και τις ανεξέλεγκτες διαφημίσεις το καπιταλιστικό σύστημα. Ένα μόνο παράδειγμα: με ένα τζιπ 4Χ4 μπορείς (σου λένε) να φτάσεις στην κορυφή ενός βουνού, να διασχίσεις ένα ποτάμι, να επιστρέψεις στην πόλη καταναλώνοντας υπέρμετρα καύσιμα και εκπέμποντας πολύ περισσότερα καυσαέρια απ΄ ότι με ένα συνηθισμένο αυτοκίνητο, και μετά να παρκάρεις το τζιπ σε ένα πεζοδρόμιο για να πιεις τον καφέ σου και να προβάλεις την επιτυχημένη καριέρα σου.

Ο καπιταλισμός δεν βάζει όρια, δεν έχει μέτρο. Ωστόσο πολλοί επιχειρηματίες και πολιτικοί, ακόμα και την ραγδαία κλιματική αλλαγή, που κυρίως το καπιταλιστικό σύστημα την προκαλεί, επιχειρούν – και ως ένα βαθμό τα καταφέρνουν – να «αποποιηθούν τις ευθύνες τους», μιλώντας για πράσινη ανάπτυξη και κυρίως να εκμεταλλευτούν κερδοφόρα τον φόβο από την κλιματική αλλαγή που οι ίδιοι δημιούργησαν. Έτσι προβάλλουν την πυρηνική ενέργεια ως οικονομική λύση και μη ρυπογόνο, τις τεράστιες επενδύσεις στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (σαφώς και η οικοαριστερά οφείλει να διεκδικεί τις ΑΠΕ αλλά με μέτρο και με μη καπιταλιστικά κριτήρια), την καύση των απορριμμάτων κ.λπ.

Το τι κάνει φυσικά ο καπιταλισμός, εκτός των άλλων, και στον τομέα της κλιματικής αλλαγής και της (μη) προστασίας του περιβάλλοντος το γνωρίζουμε. Το ερώτημα είναι τι κάνουν (ή τι δεν κάνουν) οι δυνάμεις της Πολιτικής Οικολογίας που ενδιαφέρονται να πάνε «οικολογικά μπροστά και αριστερά», αλλά και τι κάνει (ή τι δεν κάνει) πολύμορφη αριστερά για να αναδείξει τις ευθύνες του καπιταλιστικού συστήματος είναι ένα ερώτημα το οποίο πρέπει να εξετάσουμε. Δεν φτάνει όμως μόνο αυτό. Κυρίως πρέπει να συμβάλλουμε στην α) Επιρροή της Αριστεράς από τις αξίες της Πολιτικής Οικολογίας και β) στην Επιρροή της Πολιτικής Οικολογίας από τις αξίες της Αριστεράς. Αυτή είναι μια επίμονη προσπάθεια κυρίως σε ιδεολογικό επίπεδο γιατί σπέρματα συναντίληψης και κοινής δράσης υπάρχουν σε κινηματικό επίπεδο για τους ελεύθερους χώρους και τους ορεινούς όγκους.

Μια ευκαιρία να προβληθεί η αναγκαιότητα της όσμωσης και της κοινής δράσης της Αριστεράς με την Πολιτική Οικολογία είναι η συζήτηση για τα αίτια που προκαλούν την κλιματική αλλαγή και τα μέσα αντιμετώπισης της.

* Ο Κ. Φωτεινάκης είναι πρόεδρος του Οικολογικού και Πολιτιστικού Συλλόγου Χαϊδαρίου (ΟΙΚΟΠΟΛΙΣ)

Ποιήματα

ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ
Κραδαίνοντας τα όπλα για τη μάχη
Λίγες χαρές στιγματισμένοι απ’ τις λύπες ……….
Αγώνας ενάντια στον εαυτό τους και τους άλλους
…….Χαχανίζουν κλαίγοντας με την σιωπή μιλούν
Προαιώνιο σταυρό παρακαταθήκη γενεών σηκώνουν
Εθελοντές στην ζωή των ιδεών τους εκφραστές
Αγαπούν μονάχοι απεγκλωβισμένοι από κερδοφόρα στεγανά
Ευτυχισμένοι μόνοι…Εθελοντές γεννημένοι…………

ΣΚΟΡΠΙΕΣ ΛΕΞΕΙΣ
Σκόρπια γράμματα λέξεις δίχως νόημα
Λείπουν τα φωνήεντα περισσεύουν σύμφωνα
Την οργή σου θεριεύουν βιάζεσαι να καταλάβεις μονόδρομο διαβαίνοντας
Γύρω σου ακατανόητες λέξεις και οι μπάρες θάνατος
Σε σειρά θα προλάβεις να τις βάλεις, πριν συγκρουστείς πάνω του μετωπικά;
Τα γράμματα του έρωτα στα φύλλα της καρδιάς θα ζωντανέψουν πάλι ;
Η φιλία θα σχηματιστεί μπρος στα μάτια σου ή μόνος θα μαζεύεις τα κομμάτια σου…

ΑΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΤΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ
Τα λεπτά κινούνται βαριεστημένα ανήμπορα
το βάρος του χρόνου να σηκώσουν
Χωμένοι στα έγκατα της αιωνιότητας
στην μέση μιας αδιευκρίνιστης απάντησης
Από γενιά σε γενιά μεταλλάσσεται … παραμένει αναπάντητη…..

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
Ποτάμι ορμητικό στο πέρασμα της εξαγνίζει
Το όριο του τέλους της αλήθειας έχει πέσει
Ψέμα αληθινό στα μάτια μας φαντάζει
Η ανοχή το δικαιώνει στην πεποίθηση μας
εξαπλώνεται σαν λάσπη. Απλόχερα με τόλμη
διαχέεται η αλήθεια μόνο παντού αλήθεια
Φειδωλή η αλήθεια…φειδωλών ανθρώπων μοιάζει………………..

Μαύρα Κεφάλαια

Που θα βρούμε τα λεφτά? Η μόνιμη επωδός των απανταχού κυβερνώντων όταν οι εργαζόμενοι ζητάνε αυξήσεις μισθών, οι συνταξιούχοι αυξήσεις συντάξεων και διάφορες κοινωνικές ομάδες ενισχυμένες κοινωνικές παροχές. Βέβαια με την παγκόσμια οικονομία να μεγεθύνεται συνεχώς τις τελευταίες δεκαετίες, είναι απορίας άξιο πως συνεχώς τα χρήματα για κοινωνικές παροχές μειώνονται.
Το μεγάλο κόλπο -και η μεγάλη πληγή, ανάλογα από ποια πλευρά το βλέπει ο καθένας- είναι το μαύρο χρήμα που διακινείται συνεχώς σε παγκόσμιο επίπεδο. Υπεράκτια κέντρα (off-shore), αλλά και ποιο "νόμιμοι" προορισμοί (π.χ. τράπεζες στην Ελβετία, Λουξεμβούργο, Κύπρος) αποτελούν τα βασικά καταφύγια του κεφαλαίου, είτε μαύρου, είτε «νόμιμου». Εκεί καταφεύγει το χρήμα για αυτό και επίσημα ποτέ δεν υπάρχει, ποτέ δεν επαρκεί για κοινωνικές παροχές. Οι όποιες προσπάθειες για περιορισμό του φαινομένου είναι καταδικασμένες εν τη γενέσει σε αποτυχία, αφού οι πρώτοι και καλύτεροι "πελάτες" είναι οι ίδιοι οι πολιτικοί των κομμάτων εξουσίας.

Παραθέτω ένα χαρακτηριστικό άρθρο:

Δραματικό είναι το κόστος για τις κυβερνήσεις ανά τον κόσμο από τα σκάνδαλα διαφθοράς, με τα Ηνωμένα Έθνη να εκτιμούν ότι κρατικά στοιχεία ενεργητικού, συνολικής αξίας άνω του 1,6 τρισ. δολαρίων, διακινούνται παράνομα κάθε χρόνο, μέσω δικτύων όπως ξέπλυμα χρήματος ή με τη μορφή αδήλωτης περιουσίας.

Η σημαντικότερη πρόκληση για τους αξιωματούχους του ΟΗΕ, της Παγκόσμιας Τράπεζας και άλλων οργανισμών που συναντώνται στην Ντόχα του Κατάρ είναι να βρεθεί ένας τρόπος για την ανάκληση των «μαύρων» κεφαλαίων και τη σωστή εποπτεία των χωρών με υψηλό δείκτη διαφθοράς, έτσι ώστε να διασφαλισθεί ότι το δημόσιο χρήμα δεν σπαταλάται παρανόμως.

Οι πενθήμερες διαβουλεύσεις στην Ντόχα αποτελούν μια ύστατη προσπάθεια για την επικύρωση της Συμφωνίας των Ηνωμένων Εθνών για την πάταξη της διαφθοράς, την οποία υποστηρίζουν 141 χώρες του κόσμου, από τις ΗΠΑ και πολλά κράτη της Δύσης, μέχρι χώρες με μεγάλη διαφθορά, όπως Ζιμπάμπουε και Αφγανιστάν. Οι προσπάθειες στις δύο προηγούμενες συνόδους για την επικύρωση του συμφώνου είχαν αποδειχθεί άκαρπες.

Ορισμένες χώρες όμως, όπως Κίνα, Ιράν και Ρωσία, αντιστέκονται στην επιβολή μέτρων για την πάταξη της διαφθοράς.

Εν τω μεταξύ, η δημιουργία ενός συστήματος παρακολούθησης της διακίνησης χρημάτων και επανάκτησης των κλεμμένων κεφαλαίων αντιμετωπίζει τα ίδια εμπόδια με εκείνα που δυσκολεύουν τις προσπάθειες ελεγκτικολογιστικών και αστυνομικών αρχών: τους τραπεζικούς νόμους περί ιδιωτικού απορρήτου σε χώρες-φορολογικούς «παραδείσους», όπως και σε χώρες -π.χ. οι χώρες του Αραβικού Κόλπου- με πολιτική κουλτούρα τέτοια, που δεν υποχρεώνει το κράτος σε διαφάνεια και φερεγγυότητα.

Σε πρόσφατη έκθεση των Ηνωμένων Εθνών εκτιμάται ότι κάθε 100 εκατ. δολάρια που ανακτώνται, θα μπορούσαν να χρηματοδοτηθούν προγράμματα για τον εμβολιασμό τεσσάρων εκατ. παιδιών ή τη δημιουργία δικτύου ύδρευσης για περίπου 250.000 νοικοκυριά.

Πηγή: www.naftemporiki.gr

Ένας αληθινός αντιεξουσιαστής.

Με έκπληξη άκουσα τον Γιώργο Α. Παπανδρέου να αποκαλεί τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ ανιεξουσιαστές. Αρχικά νόμισα ότι ήταν φάρσα του Μιτσικώστα, αλλά τελικά ΟΧΙ το είπε πράγματι ο Γιωργάκης. Σε αυτό το πνεύμα παραθέτω ένα ηχητικό απόσπασμα από τον Μάνο Χατζιδάκι, που πιστεύω ότι ήταν πιο αληθινός αντιεξουσιαστής από τον ΓΑΠ και τους "συντρόφους" του.

Διαλέξτε νέο πρόεδρο για τη Νέα Δημοκρατία

Το πολιτικό τραγούδι στην υπηρεσία των πολυεθνικών.

Μου ήρθε στο μυαλό με αφορμή δύο σχετικά πρόσφατα διαφημίσεις. Η μία διαφημίζει γνωστό ουίσκι, η άλλη τη «μαγεία» της κινητής τηλεφωνίας. Πρόκειται για το

“I'd love to change the world” των Ten years after και το

“Which side are you on” της Natalie Merchant.

Μερικοί στίχοι….

Tax the rich, feed the poor
Till there are no rich no more. ……………………

World pollution, theres no solution
Institution, electrocution
Just black and white, rich or poor
Them and us, stop the war

Id love to change the world
But I dont know what to do
So Ill leave it up to you

My daddy was a miner
He's now in the air and sun
He'll be with you fellow workers
Until the battle's won………………………………

Don't scab for the bosses

Don't listen to their lies

Poor folks ain't got a chance

Unless they organize………………………………..

Which side are you on boys?

Which side are you on?

Πάντως φαίνεται ότι οι διαφημιστές έχουν πλούσιες μουσικές γνώσεις. Μάλλον θα ανήκουν στην κατηγορία των πρώην…πρώην αριστερός, πρώην κνίτης, πρώην χίπυς και νυν βολεμένοι!

Απολαύστε τα!

ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΤΗΣ ΕΓΧΩΡΙΑΣ ΟIKONOΜΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ;

1.
Τεχνοκράτες των Βρυξελλών, εγχώριοι οικονομικοί αναλυτές και αριστεροί εκσυγχρονιστές μετά από χρόνια συστηματικής πλύσης του εγκεφάλου μας, έχουν σχεδόν καταφέρει να πείσουν την συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού ότι οι μπαρούφες που μας σερβίρουν αποτελούν οικονομικά θέσφατα και ότι δεν υπάρχει καμία εναλλακτική προσέγγιση στα προβλήματα που ταλανίζουν την χώρα. Ο καθημαγμένος πολίτης όταν ακούει από το πρωί μέχρι το βράδυ τις ίδιες και τις ίδιες βαθυστόχαστες οικονομικές αναλύσεις από ανθρώπους με περγαμηνές και κύρος, προερχόμενους μάλιστα από όλο σχεδόν το πολιτικό φάσμα, καταλήγει εκών-άκων στο συμπέρασμα ότι δεν μπορεί παρά έτσι να είναι τα πράγματα. Έτσι συμβαίνει και με το τεράστιο πρόβλημα του δημοσιονομικού μας ελλείμματος.
Τι λέει η κυρίαρχη άποψη; Σύμφωνα με αυτήν η επέκταση του δημόσιου τομέα τις τελευταίες δεκαετίες είναι η βασική αιτία της σημερινής κρίσης. Οι δημόσιες δαπάνες βρίσκονται στην ρίζα του προβλήματος. Ο τεράστιος αναποτελεσματικός, δυσκίνητος, γραφειοκρατικός δημόσιος τομέας ευθύνεται για τον στραγγαλισμό του υγιούς ιδιωτικού τομέα, για τον πληθωρισμό, για τα ελλείμματα, το δημόσιο χρέος, το ελλειμματικό ισοζύγιο πληρωμών κλπ, κλπ. Η λύση πρέπει λοιπόν να αναζητηθεί στην περιστολή των δημόσιων δαπανών η οποία και θα βάλει τις βάσεις για μια υγιή ανάπτυξη.
Αυτή η ανάλυση εφαρμόζει δογματικά και άκριτα στην ελληνική πραγματικότητα συλλογισμούς που αφορούν την οικονομική πραγματικότητα των χωρών του ανεπτυγμένου μητροπολιτικού καπιταλισμού. Διότι εκεί όντως η επέκταση του δημόσιου τομέα οφειλόταν βασικά στις συνεχώς διευρυνόμενες δαπάνες για την αναπαραγωγή του κράτους πρόνοιας κάτω και από την πίεση των ισχυρών συνδικαλιστικών και των λαϊκών κινημάτων στα 30 χρόνια που επακολούθησαν την λήξη του Β΄παγκοσμίου πολέμου. Στη χώρα μας όμως η επέκταση του δημοσίου τομέα πρώτα από τον Καραμανλή θείο μετά το 1974 και με μεγαλύτερη ορμή από το 1981 και μετά από το ΠΑΣΟΚ είχε εντελώς διαφορετική βάση.
Θα πρέπει όμως να πάμε λίγο πιο πίσω και να ρίξουμε μια ματιά στο ελληνικό μεταπολεμικό οικονομικό μοντέλο. Έτσι η περίφημη ανάπτυξη των μεταπολεμικών χρόνων ήταν σαθρή, διότι στηρίχθηκε στην επέκταση του τριτογενούς τομέα(υπηρεσίες), ενώ ο τομέας της μεταποίησης έμεινε εμβρυώδης. Το ΄΄υγιές΄΄ ιδιωτικό κεφάλαιο προτιμούσε τις υπηρεσίες, που άφηναν περισσότερα κέρδη από τις επενδύσεις στον δευτερογενή τομέα. Οι αεριτζίδικες, μεταπρατικές εργασίες έγιναν το κύριο χαρακτηριστικό της ελληνικής αστικής τάξης, που εξήλθε από τον πόλεμο με κεφάλαια από τις μαυραγορίτικες δραστηριότητες που είχε αναπτύξει κατά την διάρκειά του και οικειοποιήθηκε τα κονδύλια του σχεδίου Μάρσαλ. Αυτά τα κεφάλαια διοχετεύτηκαν στον τουρισμό, την ναυτιλία και άλλες εμπορικές δραστηριότητες ενώ η βιομηχανία καθηλώθηκε σε περιορισμένους κλάδους με εξαγωγικό προσανατολισμό λόγω και του περιορισμένου μεγέθους και της ασθενικής ζήτησης της εγχώριας αγοράς. Tα δύο στοιχεία που προσδιόρισαν την ελληνική μεταποίηση σε όλη αυτή την περίοδο και μονιμοποίησαν την υστέρησή της ήταν: α)χαμηλή παραγωγικότητα και β)υψηλή δασμολογική προστασία. Η χαμηλή παραγωγικότητα του δευτερογενούς τομέα και το μεγάλο άνοιγμά της σε σχέση με τις ανεπτυγμένες χώρες του κέντρου εξακολούθησε να είναι τεράστιο σε όλη την μεταπολεμική περίοδο και ήταν συνάρτηση των ισχνών έως ανύπαρκτων επενδύσεων σε τεχνολογία η οποία κατά την αντίστοιχη περίοδο εξελισσόταν με άλματα.

2.
Φορτωμένη με αυτά τα δύο μειονεκτήματα-χαμηλή παραγωγικότητα και δασμολογική προστασία- η ελληνική βιομηχανία κατέρρευσε μόλις έπεσαν τα τείχη και ενσωματώθηκε στην διεθνή οικονομία με συνέπεια να κατακτηθεί η ελληνική αγορά από τα ξένα προϊόντα ενώ σήμερα ξεπουλιούνται και οι τελευταίες βιώσιμες μονάδες. Συνέπεια αυτής της μεγάλης υστέρησης του ελληνικού οικονομικού μοντέλου ήταν η ανικανότητα παραγωγικής απασχόλησης ενός μεγάλου ποσοστού του εργατικού δυναμικού. Η ελληνική αστική τάξη επομένως βρέθηκε μπροστά σε τρεις βασικές επιλογές: α)μετανάστευση β)διόγκωση του δημόσιου τομέα με μαζικές προσλήψεις γ) διεύρυνση και σχεδιασμένος εκσυγχρονισμός της παραγωγικής δομής της χώρας.
Η τρίτη επιλογή ήταν αδύνατον να ακολουθηθεί από την ελληνική αστική τάξη η οποία εγκατέλειψε τις επενδύσεις στην καλή διάθεση των Ελλήνων κεφαλαιούχων και τον φιλελληνισμό των ξένων επενδυτών μέσω του αυτόματου μηχανισμού της αγοράς και χωρίς άμεση κρατική στήριξη και εφόσον δημιουργηθεί το ΄΄κατάλληλο΄΄ κλίμα για επενδύσεις. Η σχεδιασμένη, συστηματική επέμβαση στην οικονομία ήταν εκτός οποιασδήποτε σκέψης και πολιτικής βούλησης της άρχουσας τάξης και εάν εμφανίζονταν τέτοιες προθέσεις εντός του πολιτικού προσωπικού θα συκοφαντούνταν και θα απομονώνονταν ως εκφράζουσες ΄΄κομμουνιστικές΄΄ απόψεις και ως προσπάθεια απόσπασης της χώρας από το δυτικό μπλοκ και ένταξής της στο ανατολικό στρατόπεδο.
Η απαξίωση των καθεστώτων των ανατολικών χωρών στην συνείδηση της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού ιδίως μετά την δεκαετία του ΄80 και η συνακόλουθη κατάρρευσή τους το ΄89, ενταφίασε οριστικά αυτήν την δυνατότητα καθώς καμία πολιτική δύναμη στην Ελλάδα δεν εστίασε ούτε και έκανε βασικό στοιχείο του πολιτικού-ιδεολογικού της λόγου την διάκριση μεταξύ δημοκρατικά και αυταρχικά σχεδιασμένου εκσυγχρονισμού της παραγωγικής δομής της χώρας.
Η πρώτη επιλογή, της μετανάστευσης, υιοθετήθηκε μετ’ επιτάσεως τις πρώτες δύο μεταπολεμικές δεκαετίες και ανακούφισε προσωρινά το κοινωνικό σώμα από τις εντάσεις που θα προέκυπταν από στρατιές ανέργων που έτσι διοχετεύθηκαν σε Καναδά, ΗΠΑ, Αυστραλία και Γερμανία. Αλλά η επιλογή αυτή γρήγορα εξάντλησε την δυναμική της εκεί γύρω στα μέσα της δεκαετίας του ΄70 όταν άρχισαν να εμφανίζονται τα πρώτα σημάδια οικονομικής κάμψης στις ανεπτυγμένες οικονομίες της δύσης.
Όταν λοιπόν το ΠΑΣΟΚ ανήλθε στην εξουσία το ΄81 βρέθηκε μπροστά σε ένα δίλημμα. Είτε να τολμήσει να επέμβει άμεσα στην παραγωγική δομή για να την εκσυγχρονίσει είτε να επεκτείνει τον δημόσιο τομέα προσλαμβάνοντας μαζικά ανέργους και κρατικοποιώντας τις προβληματικές επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα. Η αποσιώπηση της εναλλακτικής λύσης μιας δημοκρατικά σχεδιασμένης οικονομικής παρέμβασης καθόρισε την πορεία του ΠΑΣΟΚ και της ελληνικής οικονομίας για τα επόμενα χρόνια. Τοιουτοτρόπως η μαζική αύξηση των προσλήψεων στον δημόσιο τομέα έγινε η κύρια πολιτική επιλογή του ΠΑΣΟΚ.

3.
Από την πλευρά λοιπόν των δημόσιων δαπανών, ο βασικός λόγος της αύξησής τους ήταν η αποτυχία του ιδιωτικού τομέα που έκανε επιτακτική την διόγκωση του κρατικού και όχι το αντίστροφο όπως προσπαθούν εδώ και πολλά χρόνια να μας πείσουν οι οπαδοί της οικονομικής ορθοδοξίας.
Αλλά και από την πλευρά των δημοσίων εσόδων, είναι ο χαρακτήρας της οικονομίας μας σαν οικονομία υπηρεσιών που έθρεψε την εκτεταμένη φοροδιαφυγή. Αυτό πιστοποιείται και από το γεγονός ότι όσο αυξάνει το ειδικό βάρος του τομέα των υπηρεσιών στη χώρα τόσο αυξάνει και η φοροδιαφυγή. Αυτή η συσχέτιση ισχύει και για όλες τις χώρες που διαθέτουν εκτεταμένο και μεγάλο τομέα υπηρεσιών. Ενώ αντίθετα ένας ισχυρός μεταποιητικός τομέας θα σήμαινε περισσότερους μισθωτούς, που είναι και οι μόνοι που πληρώνουν φόρους.
Λίγα λόγια για την ενταφιασμένη από όλους εναλλακτική.
Μπορούμε να βαδίσουμε σε έναν προγραμματισμένο, ριζικό εκσυγχρονισμό με ουσιαστική λαϊκή συμμετοχή στη λήψη των σχετικών αποφάσεων;
Με δεδομένη την αποτυχία του κρατισμού, ο εναλλακτικός εκσυγχρονισμός πρέπει να είναι προγραμματισμένος, όχι όμως με την έννοια της κρατικοποίησης των μέσων παραγωγής και του κεντρικού πλάνου του εκπορευόμενου από μια φωτισμένη κρατική ελίτ αλλά σαν αποτέλεσμα της ανάληψης της έρευνας και του σχεδιασμού της ανάπτυξης καθώς και της δανειοδότησης των επενδύσεων σε συγκεκριμένους κλάδους από την κοινωνία και τους θεσμούς της που θα εξασφαλίζουν την ουσιαστική συμμετοχή της πλειοψηφίας του πληθυσμού στη λήψη των σχετικών αποφάσεων. Σε αντίθεση με την φιλελεύθερη στρατηγική ένα τέτοιο εκσυγχρονιστικό πρόγραμμα προϋποθέτει αλλά και απαιτεί την λαϊκή συμμετοχή και κινητοποίηση.
Ο εναλλακτικός εκσυγχρονισμός θα πρέπει να στοχεύει σε μια αυτοδύναμη ανάπτυξη, που θα στηρίζεται κυρίως στην εσωτερική ζήτηση και τις εγχώριες επενδύσεις. Η αυτοδυναμία σε αυτό το πλαίσιο θα εσήμαινε ότι οι εξαγωγές θα έπαιζαν συμπληρωματικό μόνο ρόλο στη διαδικασία εκσυγχρονισμού που κατά βάση θα αποσκοπούσε στην επέκταση της παραγωγής για την κάλυψη των εσωτερικών αναγκών. Απαιτείται εδώ να διευκρινίσουμε ότι η αυτοδύναμη ανάπτυξη δεν θα πρέπει να συγχέεται με την αυτάρκη ανάπτυξη. Η αυτάρκης ανάπτυξη παραπέμπει σε μια οικονομία απομονωμένη η οποία δεν έχει διασυνδέσεις και δεσμούς με άλλες οικονομίες ενώ ένας αυτοδύναμος οικονομικός σχηματισμός στηρίζεται κατά βάση στις δικές του δυνάμεις χωρίς να πάψει να σχετίζεται με το διεθνές οικονομικό περιβάλλον. Η αυτάρκης ανάπτυξη δεν μπορεί να υπάρξει, είναι ανέφικτη και ούτε και θα ήταν επιθυμητή μια κοινωνία πλήρως αποκομμένη χωρίς επαφές και ανταλλαγές με όσες τις περιβάλλουν.

4.
Ο εναλλακτικός εκσυγχρονισμός θα κατατείνει στη μεταβολή τόσο της παραγωγικής όσο και της καταναλωτικής δομής της χώρας μας και επομένως θα συναρτάται και με ένα διαφορετικό από το σημερινό σύστημα αξιών.
Α)Όσον αφορά το σκέλος της κατανάλωσης το πρόβλημα εντοπίζεται στην διάρθρωση της συνολικής κατανάλωσης. Μια ελληνική κοινωνία που λιγουρεύεται σκάφη αναψυχής, Μερσεντές και φιρμάτα ρούχα δεν μπορεί παρά να καλύπτει αυτές τις ανάγκες της με εισαγωγές μιας και οι βιομηχανικές μονάδες που παράγουν συνήθως αυτά τα προϊόντα δεν είναι ελληνικές. Έτσι σαν χώρα αναγκαζόμαστε να καταφεύγουμε στον δανεισμό και να συμπεριφερόμαστε ως επαίτες για να καλύψουμε τις ανισορροπίες του ισοζυγίου των συναλλαγών μας και τις τρύπες του προϋπολογισμού ενώ σαν άτομα επαιρόμαστε για το ανεπτυγμένο βιοτικό μας επίπεδο.
Αλλαγή στρατηγικής εδώ σημαίνει: κάλυψη των αναγκών της χώρας με βάση τις δικές μας παραγωγικές δυνατότητες, άρα ανάπτυξη και καλλιέργεια ενός ΄΄αυτόχθονος΄΄ καταναλωτικού προτύπου. Προς αυτή την κατεύθυνση θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν φορολογικά εργαλεία όπως ο ΦΠΑ, η φορολόγηση της χρήσης ενέργειας, η δραστική φορολόγηση των πολυτελών κατοικιών και της μεγάλης ακίνητης περιουσίας, και κυρίως η υιοθέτηση ενός πραγματικά προοδευτικού φορολογικού συστήματος που θα επέφερε μια ανακατανομή του εισοδήματος υπέρ των χαμηλών εισοδηματικών στρωμάτων. Η υπόθεση ότι αυτά τα στρώματα κατά τεκμήριο προτιμούν τα εγχώρια προϊόντα ελέγχεται για την ακρίβειά της αφού ο μιμητισμός και η προσχώρησή τους στις καταναλωτικές συνήθειες των ανώτερων στρωμάτων λειτουργεί αρνητικά και τα έλκει στην κατανάλωση πολυτελών εισαγόμενων αγαθών. Παρόλα αυτά υπάρχουν βάσιμες ελπίδες ότι η δημιουργία του κατάλληλου θεσμικού κλίματος βοηθούσης και της παγκόσμιας οικονομικής κρίσεως και της διαφαινόμενης γενικότερης συνειδητοποίησης των αδιεξόδων της καταναλωτικής κοινωνίας θα ωθήσει ευρύτερα κοινωνικά στρώματα στην επανεξέταση των συνηθειών και των τρόπων ζωής τους.
Γι αυτό και πέραν των τεχνικών δημοσιονομικών μέτρων και θεσμικών μεταρρυθμιστικών παρεμβάσεων θα απαιτούνταν μια ριζική αλλαγή στάσης και νοοτροπίας του πληθυσμού που θα έπαυε σε σημαντικό βαθμό να ενδιαφέρεται για ακριβά καταναλωτικά μαντζούνια που τονώνουν τον ατομικό εγωισμό και διασκεδάζουν το υπαρξιακό κενό και θα έστρεφε το ενδιαφέρον των πολιτών σε πράγματα όπως η κατάκτηση της ισότητας, της δικαιοσύνης, της οικοσυμβατής ανάπτυξης, της ικανοποίησης των αναγκών του κοινωνικού συνόλου και της κατάκτησης της εθνικής αυτοδυναμίας και αξιοπρέπειας. Αυτές όμως οι στάσεις και οι προσανατολισμοί δεν δημιουργούνται εκ των άνω δια διαταγμάτων και εγκυκλίων που εκπορεύονται από ΄΄λαϊκές΄΄ κυβερνήσεις όσες καλές προθέσεις κι αν έχουν αυτές αλλά καλλιεργούνται μέσα στην κοινωνία από κινήματα που εμφορούνται από αυτές και αγωνίζονται για την αλλαγή των συνειδήσεων.
Β)Όσον αφορά την παραγωγική δομή, στόχος θα πρέπει να είναι ένα πρόγραμμα επενδύσεων, βασικά κριτήρια των οποίων θα είναι: η συμβολή στην αυτοδύναμη ανάπτυξη, η ελαχιστοποίηση των περιβαλλοντικών επιπτώσεων, η αύξηση της απασχόλησης, η ενίσχυση της τοπικής οικονομίας και ο βαθμός συμμετοχής των εργαζομένων στη λήψη των αποφάσεων.
Στα πλαίσια της στοχευμένης και προγραμματισμένης ενίσχυσης συγκεκριμένων βιομηχανικών κλάδων ιδιαίτερο βάρος θα πρέπει να δοθεί στη δημιουργία και την ενίσχυση μορφών επιχειρηματικότητας πoυ θα καταργoύσαv τo σύστημα μισθωτής εργασίας και θα επέτρεπαv τηv συλλoγική ιδιoκτησία και έλεγχo τωv εργαζoμέvωv.Οι εvαλλακτικές αυτές μoρφές αvαφέρovται συvήθως σε εvα vεo ειδoς εργατικής κooπερατίβας στο οποίο οι ίδιοι οι εργαζόμενοι θα έχουν τον έλεγχο της διαχείρισής

Για να ευθυμήσουμε.... "ελληνική πραγματικότητα"

Γίνεται παγκόσμια έρευνα για τις συνήθειες και τον τρόπο σκέψης των διαφόρων λαών. Σε ένα δωμάτιο είναι μια ξανθιά γκομενίτσα, και ένα τραπέζι,στο οποίο βρίσκονται ένα μισοτελειωμένο πλεκτό κι ένα σάντουιτς. Θα πρέπει ο κάθε εξεταζόμενος να τελειώσει το πλεκτό, να φάει το σάντουιτς και να πηδήξει τη γκομενίτσα. Με όποια σειρά θέλει.

Μπαίνει ένας Αμερικανός. Τρώει πρώτα το σάντουιτς, μετά πηδάει τη γκομενίτσα, και τέλος τελειώνει το πλεκτό. Εξηγεί μετά ότι έτσι συνηθίζεται στην Αμερική: Το πρωί ξεκινάς με ένα καλό πρωινό, ρίχνεις ένα στη γκόμενά σου, και μετά δουλειά.

Μπαίνει ένας Γερμανός. Τελειώνει πρώτα το πλεκτό, μετά τρώει το σάντουιτς, και στο τέλος πηδάει τη γκομενίτσα. Εξηγεί μετά ότι έτσι συνηθίζεται στη Γερμανία: Πρώτα η δουλειά, μετά φαγητό για να δυναμώσεις, και τελευταία η διασκέδαση.

Μπαίνει κι ένας Έλληνας. Βάζει τη γκομενίτσα να πλέκει, και την πηδάει τρώγοντας ταυτόχρονα το σάντουιτς. Αφού έχει εντυπωσιάσει τους πάντες με τη σύλληψη, εξηγεί ότι έτσι συνηθίζεται στην Ελλάδα: για να φας καλά, πρέπει να γαμάς τον εργαζόμενο!

ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΟΝ ΟΚΤΩΒΡΗ

Πανδημία ιδιωτικής υγείας στις ΗΠΑ

Του Άρη Χατζηστεφάνου

Κάθε εβδομάδα, στα προάστια της Βιρτζίνια των ΗΠΑ, άνθρωποι σχηματίζουν ουρές. Οφθαλμίατροι, οδοντίατροι και παθολόγοι της οργάνωσης Remote Area Medical (Ιατρική περίθαλψη απομακρυσμένων περιοχών) τους προσφέρουν δωρεάν εξετάσεις και τους γράφουν συνταγές για βασικά φάρμακα. Όπως μαρτυρά και το όνομά της, η οργάνωση δεν ιδρύθηκε για να προσφέρει υπηρεσίες στις ΗΠΑ αλλά σε τριτοκοσμικές χώρες της Νότιας Αμερικής και της υποσαχάρειας Αφρικής. Τα τελευταία χρόνια όμως ο Τρίτος Κόσμος ήρθε στην καρδιά της αμερικανικής υπερδύναμης. Πρόκειται για τα 50 εκατομμύρια των ανασφάλιστων Αμερικανών πολιτών και τα άλλα 50 εκατομμύρια των μερικώς ασφαλισμένων. Άνθρωποι με προσδόκιμο ζωής πολύ χαμηλότερο από αυτό που συναντά κανείς σε υποανάπτυκτες χώρες. Άνθρωποι που έχουν περισσότερες πιθανότητες να δουν τα παιδιά τους να πεθαίνουν αμέσως μετά τη γέννα απ’ ότι αν ζούσαν στην πάμφτωχη Κούβα.

Σε αυτή την τριτοκοσμική χώρα, που ακούει στο όνομα Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, οι προτάσεις του Μπαρακ Ομπάμα για την μεταρρύθμιση του συστήματος υγείας ακούστηκαν σαν πραγματική επανάσταση. Όπως και ορισμένοι από τους σημαντικότερους προέδρους των Δημοκρατικών, ο Ομπάμα υποσχέθηκε ένα ομοσπονδιακό σύστημα υγείας το οποίο θα καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος (αλλά όχι το σύνολο) του πληθυσμού με προγράμματα προαιρετικής δημόσιας ασφάλισης. Όπως και ορισμένοι από τους σημαντικότερους προέδρους των Δημοκρατικών, όμως, ο Ομπάμα συνειδητοποίησε αμέσως ότι η συγκεκριμένη μεταρρύθμιση μπορεί να του στοιχίσει ακόμη και την προεδρία. Η πρότασή του, αν και ιδιαίτερα μετριοπαθής για τα δεδομένα της Ευρώπης, θα σήμαινε τη δημιουργία ενός δημόσιου ασφαλιστικού φορέα ο οποίος, και μόνο λόγο του μεγέθους του, θα κυριαρχούσε στην αγορά των υπηρεσιών υγείας. Καμία ιδιωτική εταιρεία δεν θα μπορούσε πλέον να μην ασφαλίζει ασθενείς επειδή θεωρούσε ότι έχουν αυξημένες πιθανότητες να παρουσιάσουν μακροχρόνιες ασθένειες. Κανένα νοσοκομείο δεν θα μπορούσε να κλείνει τις μονάδες χημειοθεραπείας επειδή δεν είναι αρκετά κερδοφόρες.
Στην πραγματικότητα αυτό που πρότεινε το επιτελείο του Αμερικανού προέδρου δεν ήταν παρά ένα κλάσμα από τις υπηρεσίες που θεωρούνται αυτονόητες στο σύνολο των αναπτυγμένων χωρών του πλανήτη: Υπηρεσίες υγείας που αν μη τι άλλο δέχονται επείγοντα περιστατικά ακόμη και αν το θύμα δεν έχει ιδιωτική ασφάλιση (ή μια σακούλα με μετρητά μέσα στην τσάντα του). Ακόμη και αυτές οι μετριοπαθείες πρωτοβουλίες όμως βρήκαν απέναντί τους τα λόμπι των ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών, των φαρμακοβιομηχανιών και όλων των ιδιωτικών νοσοκομείων μαζί με τις ενώσεις των μεγαλογιατρών. Ένα σύμπλεγμα συμφερόντων, που σύμφωνα με ορισμένους αναλυτές, ξεπερνά σε πολιτική και οικονομική ισχύ ακόμη και το περίφημο στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα για το οποίο μιλούσε ο Αϊζενχάουερ. Πρόκειται για επιχειρήσεις κολοσσούς που πλούτισαν απομυζώντας τις τεράστιες δαπάνες υγείας του αμερικανικού κράτους (οι ΗΠΑ διαθέτουν έναν από τους μεγαλύτερους προϋπολογισμό υγείας στον πλανήτη) αφήνοντας εκατομμύρια ασθενείς να πεθαίνουν αβοήθητοι. Μέσα σε λίγες εβδομάδες τα λόμπι των συγκεκριμένων επιχειρήσεων δαπάνησαν εκατομμύρια δολάρια για διαφημιστικές εκστρατείες (εναντίον των μεταρρυθμίσεων) αλλά και για την άσκηση πιέσεων σε μέλη του κογκρέσου. Η δεξιά πτέρυγα των Δημοκρατικών «αυτομόλησε» στους Ρεπουμπλικάνους καταδικάζοντας τις προτάσεις Ομπάμα. Παράλληλα ένα πέπλο σιωπής κάλυψε όλες τις εναλλακτικές προτάσεις σχετικά με τη δημιουργία ενός ενιαίου και αποκλειστικού δημόσιου φορέα κοινωνικής ασφάλισης – πρόταση την οποία έχει απορρίψει και ο Ομπάμα. Τα εθνικά τηλεοπτικά δίκτυα επέβαλαν το νόμο της σιωπής με αποτελεσματικότητα που θα ζήλευαν ακόμη και οι πλέον αυταρχικές δικτατορίες του πλανήτη. Είναι χαρακτηριστικό ότι αρκετοί γιατροί και μέλη νοσηλευτικού προσωπικού που πραγματοποίησαν συγκεντρώσεις υπέρ της δημόσιας υγείας συνελήφθησαν από την αστυνομία.
Έχοντας χάσει τις πολιτικές του εφεδρείες, πριν ακόμη ξεκινήσει τη μάχη, ο Αμερικανός πρόεδρος άρχισε να ψαλιδίζει τις εξαγγελίες του μέχρι τη στιγμή που ο θάμνος έφτασε να αποτελείται από ένα κλαδάκι. Και παρά το γεγονός ότι θεωρητικά δεν έχει κριθεί τίποτα ακόμη, η προχειρότητα με την οποία ξεκίνησε ο Ομπάμα την σημαντικότερη πολιτική μάχη της καριέρας του φαίνεται να προδιαγράφει το αποτέλεσμα. Τη στιγμή που θα έπρεπε να κινητοποιεί όλες του τις δυνάμεις και να ζητά άμεση στήριξη των εκατομμυρίων ανασφάλιστων πολιτών ο πρόεδρος αιθεροβατούσε πιστεύοντας ότι θα προωθήσει τις μεταρρυθμίσεις του με διακομματική συναίνεση!

Εφημερίδα ΠΡΙΝ

Το χρονικό της καταστροφής της Αττικής εδώ και 30 χρόνια

Από το www.tvxs.gr

Η μετατροπή των δασών της Αττικής σε... τσιμέντο δεν πραγματοποιήθηκε από τη μια μέρα στην άλλη. Διαβάστε το χρονικό της καταστροφής των δασών της Αττικής εδώ και πάνω από τρεις δεκαετίες, όπως αυτό δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία».

Εδώ και περισσότερα από 30 χρόνια, ένας μαραθώνιος διαδοχικών πυρκαγιών έχει κατορθώσει να καταστρέψει συνολικά πάνω από 300.000 στρέμματα δάσους, τα οποία στη συνέχεια επίδοξοι «οικοδόμοι» φροντίζουν να «αξιοποιήσουν» με τον πιο κερδοφόρο τρόπο.

1981 - Κοκκιναράς Κηφισιάς

Το 1981 τεράστια πυρκαγιά κατέκαψε το δάσος Κοκκιναρά Κηφισιάς. Από τη φωτιά έγιναν στάχτη περισσότερα από 6.000 στρέμματα πρασίνου. Κάηκε ολοσχερώς η βόρεια πλευρά της Πεντέλης και στη συνέχεια οι φλόγες ανέβηκαν και έγλειψαν μεγάλη έκταση του βουνού, μετατρέποντας την περιοχή σε κρανίου τόπο. Το μέτωπο πέρασε το Μαρούσι και έφτασε μέχρι το κτήμα Συγγρού. Τελικά η φωτιά σταμάτησε λίγο έξω από την Κηφισιά. Τα δημοσιεύματα της εποχής κάνουν λόγο για ένα τεράστιο μαύρο σύννεφο που κάλυψε την Κηφισιά και το Μαρούσι και κατευθυνόταν προς Αθήνα. Την ημέρα εκείνη έπνεαν δυνατοί άνεμοι και ορισμένοι αυτόπτες έλεγαν ότι η φωτιά ξεκίνησε από στύλο της ΔΕΗ και εξαπλώθηκε εξαιτίας των ανέμων. Η πυρκαγιά μαινόταν ολόκληρη τη μέρα και η Αττική είχε κηρυχθεί σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, καθώς συνεχώς άναβαν καινούργιες εστίες δημιουργώντας πύρινους κλοιούς στα βόρεια προάστια. Σύμφωνα με τον τότε απολογισμό, περίπου 30 άτομα τραυματίστηκαν, δύο πέθαναν από καρδιακή προσβολή και τα περισσότερα από 3.000 παιδιά που φιλοξενούνταν σε κατασκηνώσεις της περιοχής και στο ΠΙΚΠΑ Πεντέλης κινδύνευσαν. Από υλικής πλευράς, δεκάδες σπίτια κάηκαν. Και φυσικά κανείς δεν μπορούσε να πει με βεβαιότητα αν οι φωτιές ήταν αποτέλεσμα εγκληματικής ενέργειας ή αν ξεκίνησαν από τυχαίο περιστατικό.

1982 - Διόνυσος

Ενα χρόνο μετά, και μετά τις απόπειρες αναδάσωσης της περιοχής, το καταστροφικό έργο συνεχίστηκε. Επίκεντρο αυτή τη φορά ήταν ο Διόνυσος. Από εκεί ξεκίνησαν οι φωτιές που γρήγορα επεκτάθηκαν και στην Πεντέλη, την Εκάλη, το Πικέρμι, τον Γέρακα και τον Μαραθώνα. Εκτιμάται ότι στις πυρκαγιές αυτές καταστράφηκαν συνολικά περισσότερα από 25.000 στρέμματα πρασίνου! Στον Γέρακα δύο άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και βρέθηκαν καμένοι όταν έσβησαν και οι τελευταίες φλόγες. Και πάλι δεν μάθαμε πώς ξεκίνησαν οι φωτιές. Διότι κανείς από τον κρατικό μηχανισμό δεν μπορούσε να πει με βεβαιότητα αν επρόκειτο για εμπρησμό ή αν η πυρκαγιά ξεκίνησε κατά λάθος...

1986 - Βαρυμπόμπη

Περισσότερα από 40.000 στρέμματα έγιναν στάχτη στη Βαρυμπόμπη. Την ίδια χρονιά μεγάλη πυρκαγιά έπληξε και το Πεντελικό. Σε μία από τις φωτιές κινδύνεψαν το Μοναστήρι της Πεντέλης, ορισμένα σπίτια της περιοχής και το Αστεροσκοπείο. Οι πνεύμονες πρασίνου της Αττικής καταστρέφονται με τρόπο μεθοδικό και συνοπτικό. Για έναν περίεργο λόγο, μοιάζουμε όλοι να έχουμε τη βεβαιότητα ότι το πράσινο δεν θα μας λείψει ποτέ. Μικρή υποσημείωση: αρκετές από τις εκτάσεις που κάηκαν στην Αττική στις μεγάλες πυρκαγιές των περασμένων χρόνων έχουν ήδη χτιστεί...

1992 - Αυλώνας

Η πυρκαγιά ξεκίνησε από τον σκουπιδότοπο του Αυλώνα. Οι φλόγες θέριεψαν από τα σκουπίδια και τον άνεμο, και εξαπλώθηκαν με ταχύτητα-αστραπή στην περιοχή. Φωτιές κατακαίνε και τη Μαλακάσα, τα Κιούρκα, περιοχές κοντά στη λίμνη του Μαραθώνα, το Καπανδρίτι, το Γραμματικό, τον Κάλαμο, και τον Ωρωπό. Υπολογίζεται ότι τη χρονιά αυτή έγιναν στάχτη περισσότερα από 55.000 στρέμματα. Στις φλόγες παραδόθηκαν ακόμα δεκάδες σπίτια και πολλά ζώα.

1993 - Αγιος Στέφανος

Ενα στρατιωτικό ελικόπτερο που κατέπεσε ήταν η αιτία της πυρκαγιάς που κατέκαψε χιλιάδες στρέμματα. Η φωτιά ξεκίνησε από τον Αγιο Στέφανο, αλλά πολύ γρήγορα λαμπάδιασαν ακόμα το Σούνιο, ο Μαραθώνας, η Σταμάτα, ο Διόνυσος, η Μάνδρα Αττικής και η Παλλήνη. Το 1993 όμως ήταν χρονιά πλούσια σε πυρκαγιές. Λίγους μήνες μετά τις πρώτες φωτιές, η Αττική είχε να αντιμετωπίσει και δεύτερο γύρο καταστροφής. Πυρκαγιές κατέκαψαν την παλαιά Πεντέλη, το Ντράφι και την Παλλήνη. Το 1993 υπολογίζεται ότι καταστράφηκαν περισσότερα από 11.000 στρέμματα.

1995 - Πεντέλη

Από τις πλέον καταστροφικές φωτιές που κατέκαψαν την Αττική ήταν αυτές του Ιουλίου του 1995. Οι φλόγες ξεκίνησαν από χωράφι κοντά στον Αγιο Πέτρο, το οποίο ήταν πολύ κοντά σε γραμμή υψηλής τάσης της ΔΕΗ. Και φυσικά την ημέρα που ξεκίνησε η πυρκαγιά, στην περιοχή έπνεαν εντονότατοι άνεμοι. Πικέρμι, Παλλήνη, Ντράφι, Ανθούσα και Πεντέλη παραδόθηκαν σχεδόν αμέσως στις φλόγες. Ολοσχερώς κάηκε το δάσος της Ραπεντώσας από τον Αγιο Πέτρο ώς το Γερμανικό Νεκροταφείο. Επί τρεις ολόκληρες ημέρες η Πεντέλη καιγόταν. Το μόνο που έμεινε όταν οι φλόγες κατέφαγαν τα πάντα στο πέρασμά τους ήταν στάχτες, αποκαΐδια και απόγνωση. Συντηρητικοί απολογισμοί έκαναν τότε λόγο για περισσότερα από 150 σπίτια καμένα, ενώ έγιναν στάχτη πάνω από 100.000 στρέμματα δάσους. Η πύρινη καταστροφή έφτασε στο Ντράφι, την Καλλιτεχνούπολη και τον Νέο Βουτζά. Την ίδια περίοδο κάηκαν και 9.000 στρέμματα στον Ωρωπό. Καταστροφικές πυρκαγιές ξέσπασαν και στο Σχηματάρι και τα Βίλια.

1998 - Πεντέλη πάλι

Οσες προσπάθειες αναδάσωσης έγιναν μετά τις πυρκαγιές του 1995 στην Πεντέλη και τις γύρω περιοχές... κατακάηκαν λίγα χρόνια αργότερα. Καινούργιες φωτιές, με πολλά μέτωπα, που ξεκίνησαν από τον Νέο Βουτζά και από την Ανθούσα συνέχισαν να καίνε τα παλιά καμένα και ό,τι είχε ξεκινήσει δειλά να φυτρώνει. Και πάλι οι δυνατοί άνεμοι έκαναν τις φωτιές ιδιαίτερα δυνατές και ολοκληρωτικά καταστροφικές. Αυτή τη φορά οι καταστροφές δεν αφορούσαν σπίτια, αλλά εκτάσεις πυκνού πευκοδάσους. Οσες περιοχές δηλαδή την είχαν «γλιτώσει» το 1995. Τον Αύγουστο του 1995, η δυτική Πεντέλη είχε κατακαεί για ακόμα μια φορά. Συνολικά υπολογίζεται ότι έγιναν στάχτη περί τα 75.000 στρέμματα.

2000 - και πάλι Πεντέλη

Ιδιαίτερη προτίμηση φαίνεται πως έχουν οι πυρκαγιές στην πολύπαθη Πεντέλη, αφού για μια ολόκληρη νύχτα του Αυγούστου κατακάηκε ό,τι είχε ξεμείνει από τις προηγούμενες φωτιές. Η πυρκαγιά αυτή τη φορά τέθηκε υπό έλεγχο σχετικά γρήγορα, αλλά είχε προλάβει να καταστρέψει όλα όσα ο μηχανισμός της φυσικής αναδάσωσης δημιουργούσε την περασμένη διετία. Εκτός από τη χαμηλή βλάστηση που κατακάηκε, έγιναν στάχτη και αρκετά υπεραιωνόβια πεύκα που είχαν ξεφύγει από την καταστροφική λαίλαπα των προηγούμενων πυρκαγιών.

2005 - Ραφήνα, Καλλιτεχνούπολη, Ν. Βουτζάς

Οι πρώτες φλόγες ξεκίνησαν από τη Ραφήνα, αλλά γρήγορα άρχισαν να εμφανίζονται παράλληλα μέτωπα σε διάφορες περιοχές της Αττικής. Η Αγ. Τριάδα και η Αγ. Κυριακή τυλίχτηκαν σχεδόν αμέσως στις φλόγες, ενώ λίγο αργότερα παραδόθηκαν στον πύρινο εφιάλτη ο Νέος Βουτζάς και η Καλλιτεχνούπολη. Στον Ν. Βουτζά η πυρκαγιά απείλησε σπίτια και η Καλλιτεχνούπολη χρειάστηκε να εκκενωθεί. Ακόμα εκκενώθηκαν κατασκηνώσεις, το Νοσοκομείο Παίδων Πεντέλης και αναφέρθηκαν προβλήματα στο αεροδρόμιο «Ελ. Βενιζέλος». Μετά τη γενικευμένη κατακραυγή των πολιτών, που ίσως άρχισαν να συνειδητοποιούν ότι το πράσινο δεν θα υπάρχει αέναα, και ύστερα από συγκεκριμένες μαρτυρίες, έγινε σαφής λόγος για έργο εμπρηστών. Οι καμένες εκτάσεις, εκτάσεις που ξεπερνούν τα 10.000 στρέμματα, κηρύχθηκαν άμεσα αναδασωτέες και επικηρύχθηκαν οι δράστες.

2007 - Πάρνηθα

Από τις φλόγες πυρκαγιών καταστρέφονται ολοσχερώς περισσότερα από 50.000 στρέμματα στην Πάρνηθα, ενώ κατακάηκε μεγάλο μέρος του Εθνικού Δρυμού. Από τα καμένα στρέμματα, περίπου τα μισά ήταν παρθένο ελατόδασος. Την ίδια χρονιά ξανακαίγεται και η Πεντέλη. Περισσότερα από 10.000 στρέμματα έγιναν και πάλι στάχτη οριστικοποιώντας πια τη δυσοίωνη βεβαιότητα ότι η περιοχή πολύ δύσκολα να ανακάμψει και πάλι. Ειδικά για την Πάρνηθα, περιβαλλοντικές οργανώσεις, όπως η WWF, έκαναν λόγο για ολοκληρωτική απανθράκωση της βλάστησης, ενώ τονίστηκαν τόσο οι άμεσες όσο και οι έμμεσες απώλειες και στην πανίδα και στη χλωρίδα της περιοχής.

Πηγή: Ελευθεροτυπία

Άκρατος ατομικισμός ή απέραντη ηλιθιότητα ή και τα δύο.

Από http://athens.indymedia.org/

Η παρακάτω ιστορία είναι αληθινή !

Κυριακή πρωί αποφασίσαμε να πάμε μια παρέα με 3 μηχανάκια να βοηθήσουμε δυό φίλους που είχαν μετατρέψει ένα κλειστό φορτηγάκι σε πυροσβεστικό και βρίσκονταν από την προηγούμενη μέσα στις πυρκαγιές.Η κοπέλα του ενός σοφά μας υπέδειξε να τους πάμε φαγητό και νερό. Μετά από χίλια δυό εμπόδια, κίνηση, μπάτσους, κάπνες, περίεργους και αλλαφιασμένους και πάμπολα τηλέφωνα καταφέραμε να τους βρούμε πάνω από τη μονή Πεντέλης, σε ένα πλάτωμα που φόρτωναν νερό τα πυροσβεστικά. Ψόφιοι από το ξενύχτι και την πείνα, ήταν στο πόδι 24 ώρες κι αφού όρμησαν στις φρατζόλες και το τυρί, είπαν να δώσουν και στους πυροσβέστες που μόλις ήρθαν δίπλα. «Είναι από το Βόλο» είπαν. Δυό νέα παιδιά και ένας σχεδόν πενηντάρης ίσα που στέκονταν στα πόδια τους. Τους είχαν φέρει από την προηγούμενη το πρωί και δεν είχαν φάει τίποτα, ούτε και βρέθηκε κανείς να νοιαστεί.

-Παλιουκατάστασ’ είπε ο πιό μεγάλος, πανάθεμα τουν αγιέρα τ΄, δεν ξεκόβ΄ με τίπουτα.

-Δεν τελειώνει παιδιά με τίποτα, όλο και δυναμώνει, είπε κάποιος από τους άλλους.

Κουβέντα στην κουβέντα, οι δυό φίλοι μας δεν ήθελαν με τίποτα να σταματήσουν περισσότερη ώρα, αποφάσισαν να ξεκινήσουν πάλι. Ρωτάνε τους πυροσβέστες :

-Tι παίζει τώρα παιδιά, τι ακούτε από τον ασύρματο;

-Εχει μπει φωτιά μέσα στην Ανθούσα και την κυνηγάνε μέσα στις αυλές.

-Πάμε, φύγαμε. Ερχεστε;

Δεν ήθελε ρώτημα, χαρετήσαμε, μπροστά το φορτηγάκι, πίσω εμείς κατηφορίσαμε προς την Ανθούσα. Πανικός από τις κάπνες, επικίνδυνα στο δρόμο, δεν έβλεπες καλά να οδηγήσεις. Τα φιλαράκια, έμπειροι σε πυρκαγιές, ξέραν καλά ότι φωτιά ανάμεσα σε αυλές είναι μόνο για μικρά πυροσβεστικά σαν το δικό τους.

Ενα άλλο πυροσβεστικό στο δρόμο μας καθοδήγησε χοντρικά που να πάμε. Στην πρώτη φλόγα κατεβήκαμε όλοι και σβήναμε, δεν ήθελε πολύ, πέντε απλωτές το λάστιχο και 7 άτομα που είμασταν το ξετυλίγαμε όλο, καμιά 300 μέτρα. Εκανε δουλειά το κόλπο. Το αφήναμε σέρνοντας και ρολάραμε μέχρι την επόμενη φλόγα, τραβώντας και αφήνοντας. Αφήσαμε τα μηχανάκια σε μιαν άκρη και το πήραμε με τα πόδια, πλάκα-πλάκα θα κάναμε κανά χιλιόμετρο σκάρτο όταν τέλειωσε το νερό. Ψάξε-ψάξε, φαίνεται μια βίλα με πισίνα και δώστου κατά κει. Οι φίλοι μας είχαν κάνει μια καλή σωλήνωση στην αντλία και μπορούσε και να αναροφήσει νερό ακόμα και από υπόγεια, πολύ χρήσιμο. Στρίβωντας στη γωνία για να βρούμε την είσοδο, πέφτουμε πάνω στο πυροσβεστικό από το Βόλο. Ο μεγαλύτερος είχε έναν καλοστεκούμενο ηλικιωμένο μπροστά και του φώναζε:

-Δώσμη το νιρό σι λέου, κιέγεται ου τόπους, θα πάρ΄ς φουτιά κι συ σι λίγου.

-Οχι κύριε, το νερό της πισίνας είναι δικό μου και δεν σας το δίνω, το χρειάζομαι για τη φωτιά.

-Κι τι θα του κάν΄ς αρέ, σάματις έχ΄ς κι τίπουτα να του πιτάξ’ς στη φουτιά; Αφού δεν έχ’ς ούτι ραντιστήρα.

-Κύριε, δεν σας το δίνω, αν χρειαστεί θα το δώσω στο πρώτο πυροσβεστικό που θάρθει να μας σβήσει τη φωτιά, αν φτάσει ως εδώ.

-Ισι καλά αρέ; Να πας να σι διαβάσουν, τούπε κι έκανε να φύγει.

Δεν ήθελε πολύ, πέντε σπρωξιές, δύο τον κρατάγαμε και μπούκαρε το φορτηγάκι μέσα κι άρχισε να ρουφάει από τα 12 κυβικά νερό της πισίνας, μισό τόνο μπορούσε να πάρει.

-Θείο, βάλε τώρα το δικό σου, τούπαμε. Δεν κόλωσε, μπαίνει με την όπισθεν σπάει και κανά δυό γλάστρες και άρχισε να φορτώνει, του άφησε το μισό.

Βγαίνοντας, ακούγονται κάτι γυναικείες φωνές, Κωνσταντίνε τρέχα, έπιασε φωτιά η πέργκολα με την τριανταφυλιά. Μια φλόγα εμφανίστηκε ξαφνικά στην κάτω γωνία. Κάνει ξανά πίσω ο θείος, ρημάζει το γκαζόν, κατεβάζει τη μάνικα και κάνει τον κήπο αεροδρόμιο. Πήγαμε απέξω και σβήναμε από την κάτω μεριά μια πουρνάρα που είχε αρπάξει γερά και έριξε μέσα τη φωτιά. Τελειώνοντας, βοηθάγαμε τους πυροσβέστες να μαζέψουν τα λάστιχα, ο θείος πλησιάζει τον αφηνιασμένο ιδιοκτήτη:

-Tώρα θα μι δώσ’ και του υπόλοιπου, αφού ση σβήσαμε.

-Οχι κύριε, δεν γίνεται, θα το χρειαστώ για παν ενδεχόμενο.

Κούνησε το κεφάλι ο θείος.

-Κι αν επιτρέπιτι, τι επαγγέλεσαι;

-Ιατρός κύριε και έχω καλέσει την αστυνομία.

-Kάλα την μπα κι σι σβήσ’, χασάπακα.

Κείνη την ώρα νάσου ένας μπάτσος με κάτασπρο κράνος και μια μηχανή, ρωτάει.

-Tα μηχανάκια εδώ παραπάνω δικά σας είναι; Να τα πάρετε, εμποδίζετε την κυκλοφορία των πυροσβεστικών.

Τον πιάνει ο θείος.

-Α σιαπέρα αρέ, των πιδιών ίνι που μας βοηθάν, όχ΄σαν κι σας που όλο μας μπουρδουκλώνιτι και διν ξέριτι ούτι σαπούθι ιν η Ουμόνια. Αι τώρα να μαθ’ς που θα βρούμι υδρουφόρα.

-Η πισίνα του κυρίου δεν σας κάνει;

Περιτό να περιγράψω τι γέλιο έπεσε μετά, που κόπηκε από φωνές γιατί εμφανίστηκε μια μεγάλη φλόγα μέσα στο ρέμα παρακάτω και την κάναμε προς τα κει.

Το θείο και τους δικούς του τον είδαμε ξανά αργά το βράδυ, σε μια επιφυλακή, εγκατάσταση το λένε, περιμένοντας φωτιά να φτάσει σε ένα δρόμο πάνω από τη Νέα Μάκρη. Είχαμε μαυρίσει απ’ τις κάπνες και ψοφήσει στην κούραση, αλλά ο θείος ήταν χειρότερα. Ενας από τους άλλους δύο είχε τσουρουφλιστεί στα χέρια νωρίτερα και τον πήγανε στο 401, αλλά δεν κινδύνευε.

-Ουρουμίσθιους έκτακτους η φουκαράς, τη σκαπουλάρσι όμους.

Μύκονος η πρωτεύουσα του παρακράτους και της διαπλοκής

Αναδημοσιεύουμε από το www.TVXS.gr

Πίσω από το παραμυθένιο (στη κυριολεξία) lifestyle που δημιουργούν οι εγχώριοι Αλ Καπόνε και τα ΜΜΕ που ελέγχουν, κρύβεται μια άλλη πραγματικότητα. Η Μύκονος, δεν είναι παρά τα «Ζωνιανά των Κυκλάδων». Το TVXS αναδημοσιεύει το άρθρο του Ιαν Ράνκιν που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Άρθρο».

Στη Μύκονο όπου μια χούφτα νταβατζήδες του τόπου, πηδάνε, πηδιούνται, χτίζουν παράνομα, γράφουν εκεί που δεν παίρνει φως την Εφορία και τον ΣΔΟΕ, και στέλνουν αμα λάχει και τους γραφικούς ρεπόρτερ του Σταρ τσάνελε, για να δείξουν στον αποχαυνωμένο λαό τις καυτές νύχτες της καλοπέρασής τους.

Μόνο που όταν αυτές οι νύχτες κουβαλάνε και το θάνατο, οι νταβατζήδες αποσύρονται διακριτικά και αφήνουν τα δύστυχα τσιράκια τους, τους «σερβιτόρους» τους να καθαρίσουν. Σερβιτόροι τους είναι οι Τοπική Αυτοδιοίκηση, η Αστυνομία που κάνει τα στραβά μάτια και φυσικά κρατικές υπηρεσίες σαν την αμαρτωλή Πολεοδομία Σύρου. Douzon Zammit. O νεαρός αυστραλός που ξυλοκοπήθηκε άγρια από τους σεσημασμένους μπράβους του νησιού, έδωσε την ευκαιρία στον Αβραμόπουλο να δείξει το «ανθρώπινο» πρόσωπό του στις κάμερες και σ ένα ξετσίπωτο κράτος με βαρύγδουπες δηλώσεις να υποδυθεί τον νοικοκύρη. Υποσχέθηκε ότι θα βάλει τάξη στο χάος του νησιού, αλλά πάπαλα.

Η Μύκονος του Πασοκικού νεοπλουτισμού, των Κωστόπουλων, των Τσουκάτων, των Τζουμάκων ήλθε κι έδεσε γλυκά με τη Μύκονο των γαλάζιων εξουσιαστών που με τη σειρά τους ήλθαν να απολαύσουν τα κάλλη της. Βαρβιτσιώτης, Λιάπης, Σπηλιωτόπουλος, Βουλγαράκης, Δούκας, Παναγιωτόπουλος και φυσικά ο θρυλικός Μάκης Γιακουμάτος. Ο πιο έκπληκτος απ όλους είναι ο Γιάννης Παπαθανασίου που ανακαλύπτει ξαφνιασμένος την φοροδιαφυγή του γνωστού beach bar «ΝΑΜΜΟΣ» στη Ψαρού, ο ιδιοκτήτης του οποίου Ζαννής Φραντζέσκος, από μπάρμαν στο Caprice, είπε να μιμηθεί τη ζωή των Κροίσων, αγόρασε ένα πανάκριβο Riva κι έφερε τον παιγνιδιάρη Αντώνη Ρέμο να τραγουδήσει, για την ψυχή της μάνας του. Ετσι εμφάνισε για μια συναυλία που μάζεψε όλα τα κοσμικά χρυσαφένια σκουπίδια του lifestyle, τόσα έσοδα, όσα θα έβγαζε και η δύστυχη Εφη Θώδη στην Τρύπια Ραχούλα Τρικάλων. Mιλάμε για τη θλιβερή διαχρονική κατάντια ενός (παρα) κράτους.

ΜΕ ΤΗΝ «ΕΓΓΥΗΣΗ» ΤΗΣ ΠΟΛΕΟΔΟΜΙΑΣ ΣΥΡΟΥ

Ο εξευτελισμός του νησιού, σανίδωσε τα γκάζια επί Πασοκικού νεοπλουτισμού. Τότε που τα πράσινα πρώην ταγάρια των Εξαρχείων και της περιφέρειας ανακάλυπταν την Μυκονιάτικη γκλαμουριά και οι κρατικοδίαιτοι νταβατζήδες έσπαυδαν ν αγοράσουν γη και να χτίσουν βίλες για συζύγους και παλλακίδες. Η Πολεοδομία Σύρου, παρακολουθούσε όπως οι τσιλιαδόροι της Μαφίας, το οικιστικό όργιο των νεοφερμένων επιχειρηματιών οι οποίοι μπάζωναν τη θάλασσα και έχτιζαν ιδιωτικά λιμάνια και δύο και τρείς ορόφους που τους ονόμαζαν «υπόγεια» στα χαρτιά, με την ευλογία του ΥΠΕΧΩΔΕ και των αρμοδίων υπηρεσιών. Τα νεόπλουτα τζάκια, οι διαπλεκόμενοι, οι κρατικοδίατοι νταβατζήδες «κουβάλησαν» μαζί τους, μπράβους, μπάρμεν, εστιάτορες, σερβιτόρους, βίζιτες, τηλεπερσόνες (δεν απέχουν από τις προηγούμενες) και πάει λέγοντας. Η Πολεοδομία Σύρου, ισχυριζόταν ότι δεν διαθέτει μπουλντόζες για να επιβάλλει το νόμο γκρεμίζοντας τα αυθαίρετα. Και ο καιρός περνούσε με τους τοπικούς παράγοντες να κλείνουν μάτια και στόμα ζαλισμένοι από το άρωμα ης γκλαμουριάς.

Η μόνη εξαίρεση στην όλη σαπίλα, ήταν η παραίτηση του πλέον προβεβλημένου δημάρχου Βερώνη και της συζύγου του Μαργαρίτας Γρυπάρη, η οποία ήταν αντιπρόεδρος στο Κέντρο Υγείας, που δέχθηκε -πολύ αργά- τον θανάσιμα τραυματισμένο αυστραλό, από την ταξιαρχία των μπράβων. Πολλοί έκαναν λόγο για τις τεράστιες ευθύνες του ζεύγους Βερώνη. Πιθανόν αυτές οι ευθύνες να τους οδήγησαν όταν χαμήλωσαν οι προβολέις της δημοσιότητας στην παραίτηση. Φυσικά ο δήμαρχος στο διαστημα της θητείας του είχε επιστρατεύσει κάθε επώνυμο ντόπιο στο Δημοτικό Συμβούλιο, ακόμη και τον Θόδωρο (Χαριτόπουλο του) Καραμανλή, τον έπεισε ν ασχοληθεί με τα κοινά.

Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΑΥΣΤΡΑΛΟΥ

Ένα νέο παιδί χάθηκε έτσι, χωρίς λόγο και αιτία. Δέκα ολόκληρες ώρες έπρεπε να περάσουν για να φτάσει το απίστευτο αυτό περιστατικό στα αυτιά της αστυνομίας! Δήμος, Κέντρο Υγείας και εμπλεκόμενοι σιωπούσαν, ώσπου η Αυστραλιανή Πρεσβεία να ενημερώσει την Αστυνομία! Οι 4 υπάλληλοι των μαγαζιών Tropicana και Cavo Paradiso, στην παραλία Paradise της Μυκόνου που απρόκλητα σκότωσαν 1 και τραυμάτισαν άλλους 3, θα συλληφθούν για να αφεθούν ελεύθεροι οι τρεις εξ αυτών μετά!
Εν τω μεταξύ, τα Μ.Μ.Ε. αποκαλύπτουν τα κυκλώματα προστασίας που ελέγχουν την διασκέδαση στο νησί. Η μία μετά την άλλη, οι καταγγελίες από Έλληνες που ήρθαν αντιμέτωποι με τους μπράβους της Μυκόνου βλέπουν το φως της δημοσιότητας. Η Μύκονος διασύρεται διεθνώς και οι πραγματικοί υπεύθυνοι για το τραγικό συμβάν - το οποίο δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό σφυρίζουν αδιάφορα.

Ας μπει επιτέλους ένα τέλος στο παραμύθι, ότι οι υπάλληλοι προστασίας είναι οικογενειάρχες...Δεν είναι οικογενειάρχες κάποιοι που βάζουν έτσι τέλος στην ζωή ενός παιδιού, ούτε είναι οικογενειάρχες εκείνοι που καταστρέφουν τόσο βάναυσα μια ολόκληρη οικογένεια!


Ένα νέο παιδί, επέλεξε την Μύκονο για τις διακοπές του, το ξυλοκοπούν μπράβοι μέχρι θανάτου και κάποιοι μπλοκάρουν τον μηχανισμό που οι ίδιοι ελέγχουν και κανείς δεν μαθαίνει τίποτα για 10 ολόκληρες ώρες. Σε ποιόν είναι δυνατόν να ζητηθούν και να αποδωθούν ευθύνες, στον τελευταίο αστυνομίσκο που αντιμετωπίζει το μπλόκο και την περιπολία ως ευκαιρία για καμάκι, στις γκόμενες που οδηγούν γουρούνες και μηχανάκια; Ή μήπως πρέπει να αποδωθούν ευθύνες στους γιατρούς του Κέντρου Υγείας επειδή δεν ενημέρωσαν την αστυνομία, την ώρα που δεν τολμούσαν ούτε να βήξουν όταν ήταν παρούσα η πρώην αντιπρόεδρος. Ανθρώπινες μηχανές με 32 ώρες συνεχούς βάρδιας και συχνά δίχως νοσοκόμα. Γιατροί που ξεπερνάνε τα όριά τους υπακούοντας στον άγραφο κώδικα της ηθικής και της ανθρωπιάς.
Τότε τα ρεπορτάζ στις εφημερίδες σημέιωναν:
“Τραγικές ελλείψεις σε δυναμικό. Αυτή είναι η πραγματικότητα στο Κέντρο Υγείας Μυκόνου, που μάλλον άδικα βρέθηκε στο μάτι του κυκλώνα εξαιτίας του θανάτου του νεαρού αυστραλού.


Πίσω απο τη λάμψη και τα καυτά ρεπορτάζ η οδυνηρή αλήθεια που αποκαλύπτει τη γύμνια της Πολιτείας η οποία είναι πιο προκλητική απ αυτή των κοριτσιών που λιάζονται στις όμορφες παραλίες.

Επικεφαλής στο Κέντρο Υγείας Μυκόνου βρίσκεται μια Τριμελής Επιτροπή -μόνο στις Κυκλάδες δεν έχουν καταργηθεί αυτές οι Επιτροπές-η οποία αποτελείται απο τον Πρόεδρο Χαράλαμπο Πανταζόπουλο, ο οποίος είναι ναυτιλιακός πράκτορας! Αντιπρόεδρος είναι η κα Μαργαρίτα Γρυπάρη, παιδίατρος του κέντρου και Γραμματέας είναι ο Αντιδήμαρχος Αλέκος Βαμβακούρης. Οι θέσεις τους είναι άμισθες. Δυο μήνες πριν η κα Γρυπάρη με επιστολή της στον Υπουργό Υγείας κο Δ. Αβραμόπουλο-η επιστολή δημοσιεύθυκε στη τοπική εφημερίδα "Μυκονιάτικη", είχε επισημάνει τις τραγικές ελλείψεις του Κέντρου Υγείας. Φυσικά η Πολιτεία δεν ανταποκρίθηκε παρότι ο αρμόδιος υπουργός συχνά εξαγγέλει διορισμούς νοσηλευτικού προσωπικού.

Στο Κέντρο Υγείας της Μυκόνου, υπάρχουν μόνο 2 νοσοκόμες ενω χρειάζονται τουλάχιστο 8 για να καλύπτουν τις ανάγκες. Γιατρός υπάρχει μόνο ένας για κάθε ειδικότητα. Το καλοκαίρι oi άδειες είναι "απαγορευτικές" στους γιατρούς αλλά και στο ανύπαρκτο έτσι κι αλλιώς νοσηλευτικό προσωπικό. Ενας χειρουργός για παράδειγμα βρίσκεται όλο το χρόνο σε εφημερία. Το ίδιο και οι υπόλοιπες ειδικότητες. Οταν υπάρχει εφημερία οι γιατροί βάρδιας συμπληρώνουν 32 ώρες στο Κέντρο Υγείας, με συνεχή περιστατικά τους καλοκαιρινούς μήνες. Το βράδι της εγκληματικής ενέργειας εφημέρευαν 3 γιατροί-δύο αγροτικοί και μια νέα γιατρός που συμπλήρωνε κάποιους μήνες στο νησί. Εμφανίστηκε αμέσως και ο χειρουργός. Κύριο μελήμά τους ήταν η ζωή του άτυχου νέου κι όχι να ειδοποιήσουν την αστυνομία. Νοσοκόμα βάρδιας δεν υπήρχε, λόγω έλλειψης προσωπικού.


Διευθυντής του Κέντρου Υγείας είναι ο κος Χρήστος Κλεάνθους. Οι πληροφορίες μας κάνουν λόγο για έναν ευσυνείδητο επιστήμονα που έχει αφιερωθεί στη προσπάθεια να λειτουργεί με αξιοπρέπεια το Κέντρο Υγείας, κάτω απο οποιεσδήποτε συνθήκες.”

Καταλαβαίνουμε ότι δεν μπορείς να αποτρέψεις έναν τουριστικά ασυνείδητο και έναν άνθρωπο περιορισμένης ευθύνης να γίνει επιχειρηματίας ακόμα και σε ένα ιδιαίτερο μέρος με βαρύ τουριστικό όνομα όπως η Μύκονος, όμως δεν θα καταλάβουμε ποτέ τον λόγο που θα πρέπει να γίνεις και συνεργός τους και να καθαρίζεις τις δικές τους ακαθαρσίες σαν να είσαι η τελευταία δούλα τους.

ΤΟ ΚΟΦΤΗΡΙΟ «ΝΑΜΜΟΣ»

Ένα beach bar 200 μέτρων στη Ψαρού, ήταν ιδανικός τόπος για να γιατρέψει την ματαιοδοξία των εγχώριων celebrities. Μόνο που η επιχείρηση του νεαρού Ζαννή Φραντζέσκου, αντιγράφοντας τις συνήθειες των πελατών της, απέφευγε τα ραντεβού με την Εφορία. Μπορεί να νοίκιαζε 3000 ευρώ τη ξαπλώστρα αλλά στα δικά του Ζωνιανά, στη Μύκονο, ήταν εκείνοι τα Αφεντικά. Όταν έχεις πελάτες τον Κόκκαλη, τον Λιακουνάκο, τον Βαρδινογιάννη, τον Κοπελπύζο, τον Καίσαρη, αισθάνεσαι ημίθεος όταν σου δίνουν την ευκαιρία να τους σερβίρεις η να καθαρίσεις τις εκκενώσεις τους στις τουαλέττες σου.

Ο Κόκκαλης θα άκουγε εδώ, από την αγωνίστρια αοιδό Βίκυ Λέανδρος τα «Χρόνια Πολλά», για τα 60στα γενέθλιά του, με καλεσμένους τους Κωστόπουλο, Λυμπέρη, Λιακουνάκο κι άλλα σύμβολα της εγχώριας χρυσόσκονης. Ο Κώστας Κάισαρης σ ένα πειχειρηματικό πάρτυ του θα έβαζε φωτιά στο νησί με καλεσμένη την Πέτρα Νέμκοβα, ένα μοντέλο που είχε γλιτώσει από το τσουνάμι και βρέθηκε στη Μύκονο αποφασισμένη να τη γλιτώσει και από τους πορτοφολάδες που της προσέφεραν χιλιάδες ευρώ για να περάσουν τη νύχτα μαζί της. Ένα κορυφαίο στέλεχος πολυεθνικής είχε γίνει τύφλα στο μεθύσι κι αφού βούτηξε στη θάλασσα μπροστά στο «ΝΑΜΜΟΣ», θέλησε να εξέλθει γυμνός από τα κύματα, αλλά το θέαμα ήταν τόσο αστείο που έσπευσε ένας μπράβος του μαγαζιού και τον τύλιξε στις φτερούγες του.

Φέτος στο ίδιο μαγαζί στριμώχθηκαν πάνω από 2000 άτομα για ν απολαύσουν τον αοιδό Αντώνιο Ρέμο. Οι εισπράξεις ιλιγγιώδεις, μια και οι νεόπλουτοι είχαν ανάγκη να κάνουν επίδειξη πλούτου εν μέσω κρίσης. Η Σάρα και η Μάρα, έδωσαν το παρόν. Οι «σεσημασμένοι» εκπρόσωποι των επιχειρήσεων και των ΜΜΕ και φυσικά οι κάμερες του Σταρ με τον Νίκο Τσιλιπουνιδάκη-τον τηλεοπτικό βιογράφο της νεόπλουτης ξιπασιάς. Οι ιδιοκτήτες του «ΝΑΜΜΟΣ» θεώρησαν σκόπιμο να μη δηλώσουν στην Εφορία τα πραγματικά έσοδα της βραδιάς. Αλλωστε το Κράτος διακέδαζε στο μαγαζί τους-ποιος να τους ακουμπήσει; Εδώ που τα λέμε δύσκολα και ο Παπαθανασίου θα καταφέρει να εισπράξει το πρόστιμο. Κάπου στους γραφειοκρατικούς δαιδάλους θα χαθούν τα πειστήρια του εγκλήματος.Όπως χάθηκαν τα 30 εκατ. που έδωσε η οικογένεια Παναγόπουλου στους απαγωγείς. Το ανεξάρτητο παρακράτος της διαπλοκής και του lifestyle, έχει πρωτεύουσα. Εδώ είναι Μύκονος, δεν είναι πάιξε γέλασε…

Ποιήματα

ΜΟΥΝΤΖΟΥΡΑ ΑΓΑΠΗ Απαλή σαν την αγάπη μουντζούρα γίνεται σαν βρέχει Φαρμάκι στην γλώσσα σου αφήνει μια ανεξίτηλη γεύση Αγάπη υποβόσκει, στην γωνία μπρος σου εμφανίζεται Παλιό ρούχο κολλημένο πάνω σου που κάθε μέρα σχίζεται Τα χείλη όταν σφραγίζεις αναδύονται οι αναμνήσεις Στην θύμηση της παλιάς αγάπης σου τον θάνατο εξευμενίζεις……	ΚΑΗΜΕΝΗ …………. Το σώμα σου φθαρμένο απ’ του χρόνου την σκαπάνη Παραπεταμένο στο άπειρο της νιότης το μυαλό Των χρόνων σου η φύρα αναφάνηκε, σε χτυπά Αμείλικτα, γελώντας απαντάς με σαρκασμό Το χαμόγελο σου μίσος για ανθρώπους που αγαπάς Γύρω σου κοιτάς τον χρόνο να χλευάζει, αναρωτιέσαι Που είναι αυτοί που συνίθιζαν να σ’ αγαπούν; Αλλάξαν τις συνήθειες τους τώρα, τα χρόνια πέρασαν Αγαπούν αλλού!
ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ Ύστερα απ’ την τελευταία αναλαμπή τους φύλλα στροβιλίζονται το χάραμα Οι μεγαλόσχημες χαίτες φύγανε με το καλοκαίρι, ενθύμιο ανεμελιάς ελευθερίας έλαβε τέλος με το πρωτοβρόχι Οι πανηγύρεις πέσανε στην δύνη του επερχόμενου Χειμώνα Ο άνεμος μανιωδώς ξεσκονίζει υπολείμματα Καλοκαιριού Χάνεται όπως εμφανίστηκε σαν κλέφτης…………	ΓΟΡΓΟΝΑ Αν δεν αγαπάς τον άνθρωπο τον εαυτό σου τον μισείς Από βραδύς, το βλέμμα σου πλανάται ανοιχτά στον μαύρο θόλο Στα μάτια μιας γυναίκας αγαπάς τον κόσμο όλο Λατρεύεις την στιγμή που η ορμή μετουσιώθηκε στα σκέλια μιας γυναίκας στην θεία της μορφή, τα κερένια ακροδάχτυλα της αγγίζουνε λουλούδια πέταλα ιδρωμένα από το θερμό της χάδι. Μελωδία οι φωνές, γοργόνας ιαχές σαν ξεστράτισε από την θάλασσα μοιρολογάει………….
ΣΚΟΤΑΔΙ ΠΗΓΗ ΦΩΤΟΣ Xυμένα ολόγυρα χαδεύοντας τις πλάτες μας το αεράκι Xάραζε το σκοτάδι αφήνοντας μια λιγνή λευκότη Όπως το νύxι πάνω στο μάρμαρο Αιώνια λόγια προφητών θεόπνευστα, πέρα απ’ τα βουνά Ανασκαλεύουν το παρόν βολιδοσκοπούν το μέλλον Σκοτάδι λουσμένο απ’ τα επίμονα χρυσά δάκτυλα της πόλης	ΤΟ ΒΑΘΥ ΣΚΟΤΑΔΙ Έρωτες που διαρκούν όσο ένα ποτό Στην αγκαλιά μιας άγνωστης ερωμένης Εξομολόγηση με αφορμή να την χαδέψω Βλέμμα που βαθαίνει στο ημίφως, όλα αιωρούνται γύρω….
ΞΕΡΑΜΕΝΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ Ανοιχτό το μυαλό φυλλορροεί σαν τα δέντρα το Φθινόπωρο σκορπίζει φύλα θρύψαλα στις πέτρινες πλάκες  Ξεραμένη κατάχάμα η σοφία της ζωής απαξιώνοντας ανθρώπων σκέψεις Στο πρωτοβρόχι λάσπες καμωμένες Εξομολογήσεις για πράγματα που έγιναν Ή γι’ αυτά που παραλείψαμε, φαιδρό ρούχο της ματαιοδοξίας που φορέσαμε την ζωή μας φοβηθήκαμε Φύλα πεταμένα εικόνες μιας ζωής θρυμματισμένης Εκ’ της τέφρας αναγεννημένης , στην θέα της ξερής σωρού στέκεις ανάβοντας κερί στην μνήμη των ημερών που πέρασαν, ελπίζεις στον ερχομό της Άνοιξης να ανθίσουν νέες σκέψεις!	ΠΡΟΒΛΕΨΙΜΟΙ ΦΤΩΧΟΙ Κοιτάζοντας ψηλά από μια γειτονιά προσφυγική Στον ορίζοντα δραπέτευα ξεφεύγοντας απ’ την αδιακρισία Κοιτώντας χαμηλά βλέμματα παραπονεμένα σπίτια μεταλλαγμένα Πρόσωπα προβλέψιμα με τα πάθη τους δεν συμφιλιώθηκαν Δεν διασκεδάζουν με τα λάθη τους το ανέφικτο δεν κυνηγούν Καταβεβλημένοι απ’ τον πειθαναγκασμό του χρόνου σκυμμένοι στέκουν Γέροι ράθυμα καπνίζουν τον γιο τους να υποδεχτούν αργά το βράδυ Αποδέκτες μιας επαναλαμβανόμενης καθημερινότητας να γίνουν..
ΕΛΑΦΙ Δαμάζοντας έναν έρποντα εγωισμό γιορτάζω Την αδελφή θαυμάζω, κορυφαία οδηγό σέρνει τον κύκλο των συντρόφων, θαρραλέα σε ανείπωτη έκσταση παρασύρει γύρω της. Περήφανο ελάφι ροδοπέταλα ανάμεσα στο βήμα της πετούν Ένα σκοπό λυπητερό ξεραμένο φύλλο με το χέρι ορθωμένο σείει Σαν τον άνεμο από κάθε συννεφιά διαλύοντας … M. Κιαγιάς	ΣΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ Έρωτες με το πέρασμα του χρόνου παραγράφονται; Παλιά αγάπη που έζησα μια μέρα ή μια ζωή ξεχασμένη φυλαγμένη σε κάποια άκρη του μυαλού στοιβαγμένη Στα έγκατα της ύπαρξης φλεγόμενο ρυάκι που αποτεφρώνει Αισθήματα διλήμματα πάθη ενοχές απενοχοποιεί Οι προσδοκίες αλλάζουν πρόσωπο στης ζωής μας το καμίνι…

Εγκλήματα χωρις τιμωρια Κανελλοπούλου-Κουμής

Αναδημοσιεύουμε από το http://parodos.wordpress.com/

Η Σταματίνα Κανελλοπούλου (21 χρονών, εργάτρια) και ο Ιάκωβος Κουμής (26 χρονών φοιτητής Νομικής) δολοφονήθηκαν (με ξυλοδαρμό η Σταματίνα-με πυροβόλο όπλο ο Ιάκωβος) από τα άνδρες των ΜΑΤ στις 16/11/1980 στο κέντρο της Αθήνας κατά τη διάρκεια επεισοδίων στην απαγορευμένη πορεία πρός την Αμερικανική πρεσβεία. Δεν γνωρίζω αν ο εισαγγελέας παρενέβη για να διερευνήσει τους δύο θανάτους . Κανείς ποτέ δεν τιμωρήθηκε για τον φόνο των δύο νέων ανθρώπων.

Στην πορεία εκέινη δεν συμμετείχαν τα κόμματα της κοινοβουλευτικής αριστεράς ούτε η σοσιαλιστική αντιπολίτευση η οποία κάλπαζε τότε προς την εξουσία. Παρ’ όλα αυτά η πορεία είχε υποστηριχθεί και από πολίτες ιδεολογικά προσκείμενους στις παραπάνω παρατάξεις.
Η πορεία ανέβηκε την οδό Σταδίου , συνέχισε στην πλατεία συντάγματος , όπου συγκεντρωμένοι στο πεζοδρόμιο πολίτες διαφόρων παρατάξεων έβριζαν όσους συμμετείχαν, και μπήκε στην οδό Β.Σοφίας. Στο ύψος της βουλής είχαν παραταχθεί οι “δυνάμεις αποκατάστασης της τάξης”. Για λίγα λεπτά τα δύο μέτωπα έμειναν ακίνητα και ανταλάχθηκαν κάποιες φράσεις. Στην συνέχεια το μπλοκ των διαδηλωτών έκανε τα πρώτα βήματα προς τον σχηματισμό των Ματ και τότε αυτά επιτέθηκαν. Η μάζα των διαδηλωτών ήταν πυκνή και η υποχώρηση ήταν δύσκολη. Η Σταματίνα έπεσε, οι “ανδρες” των μΑΤ την πρόλαβαν. Την χτυπούσαν πεσμένη στο έδαφος. Την χτύπησαν μέχρι θανάτου. Το Αίμα της κυλούσε στο πεζοδρόμιο.
Σε άλλο σημείο της Αθήνας δολοφονήθηκε με τον ίδιο τρόπο ο Ιακωβος Κουμής.

Αραγε πόσες ώρες αργότερα οι “ανδρες” της αποκατάστασης τάξης θα ξέπλεναν τα γκλομπς , τις μπότες και τις στολές τους , τους από το αίμα των σκοτωμένων για να σβήσει κάθε εχοχοποιητικό στοιχείο ; Αλλά μάλλον δεν το είχαν ανάγκη.

Τα ΜΜΕ απέδωσαν τις ευθύνες σε 2000 προβοκάτορες , ο πρωθυπουργός Γ.Ράλλης δήλωσε στη Βουλή “και ο αρχάγγελος κρατούσε ρομβαία” , αλλά και η αντίδραση της αξιωματικής αντιπολίτευσης ήταν χλιαρή. Κάτω από τέτοιες ευνοικές για τους δολοφόνους συνθήκες , η διοικητική εξέταση που διατάχτηκε δεν αποκάλυψε τους ενόχους.

Κανείς ποτέ δεν τιμωρήθηκε για αυτά τα δύο εγκλήματα. Κανείς πια δεν μνομονεύει τους δύο νεκρούς . Η Σταματίνα ήταν μια “απλή” εργάτρια. Βλέπετε δεν ήταν κομματικά μέλη της παραδοσιακής ή σοσιαλιστικής αριστεράς. Στην περίπτωση αυτή θα είχαν ηρωοποιηθεί, θα έιχαν δώσει το όνομά τους σε δρόμους και πλατείες.
Εχουν περάσει εικοσιέξι χρόνια από τότε και το θυμάμαι πάντα όταν περνάω από εκείνο το σημείο. Τότε – δευτεροετής φοιτητής και όχι αναρχικός ούτε προβοκάτορας – στεκόμουν κυνηγημένος και λαχανιασμένος μερικές δεκάδες μέτρα πιο κεί βλέποντας περίπου δέκα “ανδρες” να χτυπούν λυσσασμένα έναν άνθρωπο πεσμένο στο έδαφος. Ισως να ήταν η Σταματίνα , δε ξέρω.

Το έγκλημα έχει παραγραφεί άραγε ; Και τι να απέγιναν οι “δολοφόνοι” ; Ισως να έχουν παιδiια τώρα, κοντά στην ηλικία των θυμάτων τους.

Ισως κάποτε θα πρέπει να μετονομασθεί η πλατεία συντάγματος σε “Πλατεία Σταματίνας Κανελλοπούλου” για να θυμίζει πάντα το υπέρτατο αγαθό σε μια συνταγματικά ευνομούμενη δημοκρατική πολιτεία. Τον σεβασμό και την προστασία της ανθρώπινης ζωής.

Περί Σοσιαλισμού, Κομμουνισμού κλπ.

Από το βιβλίο του Βασίλη Ραφαηλίδη «Οι λαοί της Ευρώπης»

1) Ο συνδικαλισμός δεν είναι παρά συντεχνιασμός, πράγμα που εξηγεί μεταξύ άλλων και την πλήρη περιφρόνηση των απεργών για όλους τους άλλους εργαζόμενους, άλλων κλάδων, που δεν απεργούν.

Κι όταν οι απεργοί δυσκολεύουν τη ζωή όχι μόνο των εργοδοτών τους αλλά όλου του κόσμου, όχι μόνο δεν έχουν ίχνος εργατικής συνείδησης, αλλά είναι και οι δυνάμει οπαδοί του φασισμού, ενός κοινωνικού κινήματος που πρωτοεμφανίζεται στην Ιταλία το 1920. Άλλωστε, ο Μουσολίνι θα ονομάσει το κράτος του συντεχνιακό, όχι φασιστικό (φασιστικό ήταν το κόμμα του) και θα υποστηρίξει φανατικά τις συντεχνίες, όχι τα συνδικάτα, επιδιώκοντας με αυτόν τον τρόπο τον περιορισμό των διεκδικήσεων στα στενά όρια της συντεχνίας. Που διαφέρει από το συνδικάτο γιατί αρνείται να συνεργαστεί με άλλα σωματεία εργαζομένων και προασπίζει τα συμφέροντά της αδιαφορώντας για τα συμφέροντα όλων των άλλων εργαζομένων.

2) O λαϊκισμός, δηλαδή η μεταφυσική πίστη στην αξία και τις ικανότητες της «λαϊκής ψυχής», που όλα τα μπορεί και όλα τα καταλαβαίνει δι’εποιφητήσεως, είναι στυφό φρούτο των ρώσων ναρότνικων (λαϊκών) της προοκτωβριανής περιόδου. Τούτη η αντίληψη για τον αυθόρμητο σοσιαλισμό επιβιώνει μέχρι τις μέρες μας, ιδιαίτερα εδώ στην Ελλάδα, όπου ένα μεγάλο κόμμα, το ΠΑΣΟΚ, προέκυψε με μια έντεχνη εκμετάλλευση της παμπάλαιης ναρότνικης άποψης πως ο σοσιαλισμός είναι πρόβλημα σοσιαλιστικής ψυχής και όχι σοσιαλιστικού μυαλού (σ.331).

3)[…] ο κλασσικός μαρξισμός πρεσβεύει πως η εργατική τάξη, εξαιτίας της αγραμματοσύνης και κυρίως της εξάντλησης μέσα από μια εργασία απάνθρωπη , δεν παράγει ιδεολογία. Η σοσιαλιστική ιδεολογία εισάγεται σε αυτήν από τα προοδευτικά στρώματα της αστικής τάξης, από ανθρώπους που έχουν την ευχέρεια να μελετήσουν και να καταλάβουν και που είναι διατεθειμένοι να βάλουν τη γνώση τους και τις ικανότητές τους στην υπηρεσία της εργατικής τάξης, κι έτσι να υπηρετήσουν συμφέροντα που δεν είναι τα (ταξικά) δικά τους.
Ο εργατισμός (ουβριερισμός), που είναι κάτι ανάλογο με τον λαϊκισμό των ναρότνικων, ήταν πάντα ξένος προς τον μαρξισμό.
Οι εργάτες δεν είναι μια απόλυτη, μεταφυσική αξία. Άλλωστε, δύσκολα από «τάξη καθεαυτή» γίνεται «τάξη για τον εαυτό της» αποχτώντας ταξική συνείδηση, όπως θα πει ο Λούκατς. Αν όλοι οι εργαζόμενοι καταλάβαιναν το συμφέρον τους , ο σοσιαλισμός θα επιβαλλόταν με τον πιο άνετο τρόπο: με εκλογές. Η εργατική τάξη άγεται και φέρεται από δημαγωγούς και συχνά από αριστερούς δημαγωγούς, που δεν είναι παρά αριστεροί γραφειοκράτες, που νοιάζονται περισσότερο για το προσωπικό τους, παρά για το εργατικό συμφέρον (σσ.332-3).

4) Ο Μαρξ ήταν διανοούμενος, δεν ήταν εργάτης. Ο Ένγκελς ήταν διανοούμενος, δεν ήταν εργάτης. Ο Λένιν ήταν διανοούμενος, δεν ήταν εργάτης. Κι όσοι από τους εργαζόμενους ακολούθησαν ή ακολουθούν τον μαρξισμό, εκτός απ΄την εργατική τους δύναμη πρέπει να διαθέτουν επιπροσθέτως τόσο την αναγκαία γνώση όσο και το απαραίτητο ήθος. Αλλιώς, για την κομμουνιστική κοινωνία θα εργάζονται υποτίθεται, αλλά στο νου τους θα έχουν μονίμως το βόλεμα, το αραλίκι, τη μάσα και την κλοπή, σαν τους ρώσους κομματικούς γραφειοκράτες, που παρίσταναν τους κομμουνιστές, ίσα ίσα για να ρημάξουν εκτός από τους ρώσους εργάτες και το παγκόσμιο εργατικό κίνημα (σ.342).

5) Η αντικατάσταση στην εξουσία των πλούσιων από τους φτωχούς, που πολύ θα ήθελαν να είναι αυτοί οι πλούσιοι, δεν είναι σοσιαλισμός, είναι χυδαίος λαϊκισμός. Και ο λαϊκισμός είναι η μήτρα του φασισμού.
Το πρόβλημα στο σοσιαλισμό δεν είναι να φαν οι φτωχοί, αλλά να μην υπάρχουν φτωχοί και τώρα και στο μέλλον και πάντα. Ο σοσιαλισμός είναι η υπέρτατη μορφή ανθρωπισμού, δεν είναι πρόσκαιρο βόλεμα των αναξιοπαθούντων. Το πρόσκαιρο βόλεμα των αναξιοπαθούντων είναι φιλανθρωπία, που έχει βέβαια το νόημά της και την αξία της, αλλά σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να συγχέεται με τον ανθρωπισμό εξαιτίας της κοινής, και στους δύο όρους, λέξης άνθρωπος. Όπως θα έλεγε ο Αριστοτέλης, ο ανθρωπισμός είναι έννοια γένους σε σχέση με τη φιλανθρωπία που είναι έννοια είδους: ο ανθρωπισμός εμπεριέχει και γεννά τη φιλανθρωπία. Που ωστόσο παραμένει έννοια πολύ στενή σε σχέση με τον ανθρωπισμό. Η φιλανθρωπία είναι μια προσωρινή λύση εν αναμονή της μόνιμης, που καθοδηγείται από την άνευ όρων αγάπη για όλους τους ανθρώπους, και τον άνευ όρων σεβασμό όλων των ανθρώπων. Ο μαρξισμός νοούμενος σαν ανθρωπισμός είναι χριστιανισμός χωρίς μεταφυσική(σσ.333-4).

6) […] ο μαρξισμός επηρέασε περισσότερο τα εργατικά κινήματα της Δύσης, όπου δεν εφαρμόστηκε, παρά τα «εργατικά» καθεστώτα της Ανατολής, όπου εφαρμόστηκε στρεβλά. Ωστόσο, δεν θα επηρέαζε ίσως ούτε τη Δύση αν δεν γινόταν η κολοσσιαίας σημασίας για την παγκόσμια ιστορία οχτωβριανή επανάσταση (σ.341).

7) Σε συνθήκες ελλείψεως αγαθών αρκετών για όλους, ο κομμουνισμός είναι απολύτως αδύνατος, εκτός κι αν πείσουμε όλους να καταναλώνουν λιγότερο από όσο έχουν συνηθίσει σε συνθήκες ισότητας, ώστε όλοι να καταναλώνουν τα ίδια. Και επειδή αυτό είναι αδύνατο χωρίς καταναγκασμό, και επειδή καταναγκασμός και σοσιαλισμός δεν συμβιβάζονται σε καμία περίπτωση, ο κομουνισμός, δηλαδή η τέλεια δημοκρατία, που παραμένει ιδανικό, θα γίνει δυνατός μόνο αν η παραγωγικότητα και η παραγωγή αυξηθούν τόσο, που τα προϊόντα να επαρκούν για όλους.

Κι αν δεν επαρκούν, να μην είναι τόσο λίγα, που η ισότητα να πραγματώνεται προς τα κάτω και όχι προς τα πάνω.

Αν όλοι γίνουμε φτωχότεροι από τον σημερινό μέσο όρο, ο κομμουνισμός χάνει το νόημά του και τρέπεται σε ποβερισμό (φτωχεϊσμό), όπως λέμε ένα είδος λατρείας της φτώχειας, κατάλληλης ίσως για τα χριστιανικά μοναστήρια, αλλά εντελώς ακατάλληλης για μια κοινωνία ευπρεπών ανθρώπων.

(Κάποιοι που νομίζουν πως είναι κομουνιστές και που πολύ θα ήθελαν να μας δουν όλους φτωχούς και εξισωμένους προς τα κάτω, ούτε καν υποπτεύονται, πως όχι μόνο κατάλληλοι για κομμουνιστές δεν είναι, αλλά ούτε καν στο Άγιο Όρος δεν θα γίνονταν δεκτοί) (σ.363).

Αναδημοσιεύουμε από http://dimitrisdoctor2.blogspot.com

Σηματοδοτεί η κρίση κάποιο «τέλος εποχής»;

ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

http://www.inclusivedemocracy.org

Η σημερινή κρίση γενικά και η σύνοδος κορυφής της «Ομάδας των 20» (G20) στο Λονδίνο ειδικότερα, με κανέναν τρόπο δεν σηματοδοτούν «το τέλος μιας ολόκληρης εποχής» που χαρακτηρίζεται από «την κατάρρευση του αμερικάνικου και του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος» και «την παρακμή της αυτοκρατορίας των ΗΠΑ», όπως υποστηρίζουν σήμερα ορισμένοι σημαντικοί αναλυτές της Αριστεράς.[1] Η ίδια, άλλωστε, η ρητορική για την αμερικάνικη αυτοκρατορία στην εποχή της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, είναι τόσο αναχρονιστική όσο και παραπλανητική. Στην εποχή της διεθνοποιημένης οικονομίας της αγοράς, δεν υπάρχουν πλέον «αυτοκρατορίες» αλλά μια υπερεθνική ελίτ ή, όπως ορισμένοι Μαρξιστές το θέτουν, μια υπερεθνική καπιταλιστική τάξη.[2]

Η αναβίωση, επομένως, της G20 δεν σημαίνει ότι η υπερεθνική ελίτ θα επεκταθεί τώρα και στις χώρες της περιφέρειας και της ημιπεριφέρειας, οι οποίες προσκλήθηκαν να λάβουν μέρος στη διάσκεψη του Λονδίνου. Στην πραγματικότητα, ο μόνος λόγος για τον οποίον η «Ομάδα των 7» (G7) ―δηλαδή οι ελίτ των ΗΠΑ, των ηγεμονικών χωρών στην ΕΕ και της Ιαπωνίας― ανάστησε την G20 ήταν για να εμπλέξουν τα μέλη της στο μοίρασμα του πελώριου κόστους αντιμετώπισης της οικονομικής και οικολογικής κρίσης, σε αντάλλαγμα με μια υποτιθέμενη μεγαλύτερη εξουσία στη λήψη οικονομικών αποφάσεων, που θα μπορούσε πιθανόν να πάρει τη μορφή επιπρόσθετης εξουσίας σε διεθνείς οργανισμούς όπως το ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου. Ωστόσο, η πραγματική εξουσία λήψης αποφάσεων, τόσο στο οικονομικό όσο και στο πολιτικό επίπεδο, θα συνεχίσει να μονοπωλείται από την υπερεθνική ελίτ, όπως αυτή εκφράζεται από την G7. Αυτό εγγυάται τόσο το γεγονός ότι η οικονομική και η πολιτική δύναμη συγκεντρώνονται στα χέρια των πολιτικών και οικονομικών ελίτ των χωρών της ομάδας αυτής και στις ελεγχόμενες από αυτές πολυεθνικές, όσο και το ότι η δήθεν «ανάπτυξη» των νέων οικονομικών «θαυμάτων» που προσκλήθηκαν στην G20 θα ήταν αδύνατη χωρίς τις ξένες επενδύσεις και το συνακόλουθο εμπόριο με τις πολυεθνικές που έχουν έδρα τις χώρες της υπερεθνικής ελίτ.

Τα μέτρα, άλλωστε, που πήρε η G20 όχι μόνο δεν δημιούργησαν ένα καινούργιο θεσμικό πλαίσιο που θα ήταν πρόσφορο για την άνοδο ενός νέου διεθνοποιημένου κρατισμού αλλά ούτε καν μπορούσαν να αναμορφώσουν το διεθνές νομισματικό πλαίσιο, όπως έκανε το συνέδριο στο Bretton Woods to 1944 όταν εγκαθίδρυσε τους 3 οργανισμούς που ακόμα το ελέγχουν (ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα και ΠΟΕ). Ακόμη, η Αμερικάνικη ελίτ δεν αναγκάστηκε να μοιραστεί την οικονομική της δύναμη τους τελευταίους μόνον μήνες, σαν αποτέλεσμα της τελευταίας καπιταλιστικής κρίσης που ξεκίνησε στα Αμερικάνικα και Βρετανικά χρηματοπιστωτικά κέντρα. Στην ουσία, η αρχή του τέλους της Αμερικάνικης οικονομικής αυτοκρατορίας ξεκινά στις αρχές της δεκαετίας του 1980 και ανάγεται στην άνθηση της παγκοσμιοποίησης λόγω της ραγδαία αυξανόμενης δύναμης των αναπτυσσόμενων πολυεθνικών επιχειρήσεων που, με τη σειρά της, αντανακλούσε, επίσης, την αυξανόμενη δύναμη άλλων κέντρων οικονομικής ισχύος (Γερμανία, Ιαπωνία, Γαλλία) αλλά και στην παράλληλη παρακμή του αμερικάνικου νομίσματος. Το δολάριο, ήδη στις αρχές της δεκαετίας του '70, ήταν υπερβολικά υπερτιμημένο, ως συνέπεια των τεράστιων στρατιωτικών δαπανών για τον πόλεμο στο Βιετνάμ, αλλά και της εναντίον του εκστρατείας της Γαλλικής ελίτ (υπό τον Ντε Γκολ) που βασίστηκε στην εγγενή διευκόλυνση που το σύστημα του Bretton Woods παρείχε στην αμερικάνικη ελίτ να χρηματοδοτεί τους πολέμους της, όπως επίσης τις οικονομικές της πολιτικές γενικά, με το να εκτυπώνει, ουσιαστικά, περισσότερα δολάρια ―για όσο τουλάχιστον διάστημα άλλες χώρες είχαν εμπιστοσύνη στο δολάριο και το χρησιμοποιούσαν χωρίς ενδοιασμούς ως το βασικό αποθεματικό τους νόμισμα.

Το αποτέλεσμα ήταν ότι το 1971 η αμερικάνικη ελίτ αναγκάστηκε όχι μόνο να υποτιμήσει το δολάριο, αλλά επίσης να αναστείλει τη μετατρεψιμότητα των δολαρίων σε χρυσό, ουσιαστικά καταργώντας μονομερώς το μετα-πολεμικό νομισματικό σύστημα. Έτσι, όταν τη δεκαετία 1970 η άνοδος των πολυεθνικών επιχειρήσεων ήταν σε πλήρη εξέλιξη και αναδυόταν η σημερινή παγκοσμιοποίηση, πρώτα ανεπίσημα με τη δημιουργία των αγορών Ευρωδολαρίου κ.τ.λ., και στη συνέχεια επίσημα με το άνοιγμα και την απορρύθμιση των αγορών κεφαλαίου, εμπορευμάτων και εργασίας από τους Θάτσερ και Ρίγκαν, τέθηκαν τα θεμέλια για τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και, τελικά, για την τωρινή κρίση. Οι ίδιες εξελίξεις οδήγησαν και στη δημιουργία της υπερεθνικής ελίτ, η οποία άτυπα διαχειρίζεται τη νέα διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς. Δεν είναι επομένως τυχαίο πως η αρχική μορφή της άτυπης πολιτικής έκφρασης της υπερεθνικής ελίτ, η G7, είχε ήδη πάρει σάρκα και οστά από το 1975 (αρχικά ως η «Ομάδα των 6» χωρίς τον Καναδά).

Ωστόσο, μολονότι, η Αμερικάνικη ελίτ έχασε την οικονομική της ηγεμονία, ήδη από τη δεκαετία του 1970, δεν έγινε το ίδιο και με την πολιτικο-στρατιωτική της ηγεμονία λόγω της απαράμιλλης στρατιωτικής της δύναμης σε σχέση με όλα τα άλλα μέλη της υπερεθνικής ελίτ. Ήταν, εντούτοις, η σημερινή κρίση που ξεκίνησε στα Αγγλο-Αμερικάνικα χρηματοπιστωτικά κέντρα, αυτή που ανάδειξε ξανά το ζήτημα της θεσμοποίησης της κατανομής της οικονομικής, όπως και της πολιτικής, εξουσίας μέσα στην υπερεθνική ελίτ. Ο Γερμανός υπουργός οικονομικών Peer Steinbruck κατέστησε σαφή την πρόθεση αυτή όταν δήλωσε στο Camp David το 2008, στην προπαρασκευαστική Σύνοδο της G20, ότι «οι ΗΠΑ θα χάσουν την θέση υπερδύναμης στο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα (…) Το σύστημα αυτό γίνεται πολυπολικό»[3], μολονότι βέβαια με τον όρο «πολυπολικό» απλώς εννοούσε την θεσμοθέτηση της παρούσας κατάστασης, δηλαδή, μιας υπερεθνικής ελίτ που διευθύνει την παγκόσμια οικονομία, και όχι βέβαια την... Ινδία, Βραζιλία, Κίνα κ.λπ.!

Συνεπώς, αυτό που επιχειρείται σήμερα είναι η θεσμοποίηση της ανακατανομής δύναμης μεταξύ της G7, και, συγχρόνως, η δημιουργία εντυπώσεων μοιράσματος της εξουσίας με τα υπόλοιπα μέλη της G20. Ωστόσο, όσο η ασυναγώνιστη μιλιταριστική ηγεμονία των ΗΠΑ δεν μπορεί να αμφισβητηθεί, το μοίρασμα της πολιτικής δύναμης, ακόμα και μέσα στην G7, αναγκαστικά θα είναι περιορισμένο, όπως καταδεικνύεται από το γεγονός ότι κάθε ιδέα ανάπτυξης μιας Ευρωπαϊκής στρατιωτικής δύναμης ανεξάρτητης από την Αμερικάνικη έχει πάει στις καλένδες. Αυτό έγινε εμφανές από την πρόσφατη πλήρη ενσωμάτωση της Γαλλίας στο ΝΑΤΟ και από το γεγονός ότι η Ρωσία, η μόνη δύναμη στη G20 που θα μπορούσε πραγματικά να αμφισβητήσει την Αμερικάνικη στρατιωτική δύναμη, ούτε διατίθεται ούτε μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο προς το παρόν.[4]

---

* Το άρθρο αποτελεί προδημοσίευση από το νέο βιβλίο «Η παγκόσμια κρίση, η Ελλάδα και το αντισυστημικό κίνημα» (Κουκκίδα) που θα παρουσιαστεί την Πέμπτη 25 Ιουνίου (19.30) στην αίθουσα ανταποκριτών ΕΣΗΕΑ (Ακαδημίας 23).

---

[1] Βλ. π.χ., James Petras, “The end of an entire epoch-World Depression: Regional Wars and the Decline of the US Empire”, Voltaire Internationale (5/4/2009). http://www.voltairenet.org/article159519.html

[2] Leslie Sklair, The Transnational Capitalist Class (Oxford: Blackwell, 2001), ISBN 9780631224624.

[3] Anne Penketh, “Putin turns on US «irresponsibility»,” The Independent (02/10/2008). http://www.independent.co.uk/news/world/politics/putin-turns-on-us-irresponsibility-948577.html

[4] Βλ. Τ. Φωτόπουλος, «Η Ρωσία και η υπερεθνική ελίτ», Περιεκτική Δημοκρατία, αρ. 18-9 (Άνοιξη 2009). http://www.inclusivedemocracy.org/PD_archive/index.htm

Αποκλεισμός των γραφείων της Ελλάκτωρ από συγκέντρωση του ΠΑΜΕ

Μπορεί να μην συμφωνούμε σε όλα με το ΚΚΕ, αλλά πρέπει να σημειώσουμε ότι σε αυτούς τους δύσκολους για τα εργασιακά καιρούς δείχνει αγωνιστική συνέπεια αναδεικνύοντας τις εργασιακές συνθήκες μεσαίωνα που επικρατούν στον ιδιωτικό τομέα στην Ελλάδα.

NAFTEMPORIKI.GR Τετάρτη, 8 Ιουλίου 2009 11:20
Τα γραφεία της Ελλάκτωρ στην εθνική οδό Αθηνών - Λαμίας, στη Νέα Κηφισιά (στο ύψος του κόμβου του Ολυμπιακού Χωριού) απέκλεισαν το πρωί διαδηλωτές του ΠΑΜΕ.

Οι διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν έξω από το κτίριο της εταιρείας και δεν επέτρεπαν την είσοδο των εργαζομένων στο κτίριο.

Ο αποκλεισμός των γραφείων έληξε λίγο πριν τις 11:30.