Από το www.tvxs.gr
Η μετατροπή των δασών της Αττικής σε... τσιμέντο δεν πραγματοποιήθηκε από τη μια μέρα στην άλλη. Διαβάστε το χρονικό της καταστροφής των δασών της Αττικής εδώ και πάνω από τρεις δεκαετίες, όπως αυτό δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία».
Εδώ και περισσότερα από 30 χρόνια, ένας μαραθώνιος διαδοχικών πυρκαγιών έχει κατορθώσει να καταστρέψει συνολικά πάνω από 300.000 στρέμματα δάσους, τα οποία στη συνέχεια επίδοξοι «οικοδόμοι» φροντίζουν να «αξιοποιήσουν» με τον πιο κερδοφόρο τρόπο.
1981 - Κοκκιναράς Κηφισιάς
Το 1981 τεράστια πυρκαγιά κατέκαψε το δάσος Κοκκιναρά Κηφισιάς. Από τη φωτιά έγιναν στάχτη περισσότερα από 6.000 στρέμματα πρασίνου. Κάηκε ολοσχερώς η βόρεια πλευρά της Πεντέλης και στη συνέχεια οι φλόγες ανέβηκαν και έγλειψαν μεγάλη έκταση του βουνού, μετατρέποντας την περιοχή σε κρανίου τόπο. Το μέτωπο πέρασε το Μαρούσι και έφτασε μέχρι το κτήμα Συγγρού. Τελικά η φωτιά σταμάτησε λίγο έξω από την Κηφισιά. Τα δημοσιεύματα της εποχής κάνουν λόγο για ένα τεράστιο μαύρο σύννεφο που κάλυψε την Κηφισιά και το Μαρούσι και κατευθυνόταν προς Αθήνα. Την ημέρα εκείνη έπνεαν δυνατοί άνεμοι και ορισμένοι αυτόπτες έλεγαν ότι η φωτιά ξεκίνησε από στύλο της ΔΕΗ και εξαπλώθηκε εξαιτίας των ανέμων. Η πυρκαγιά μαινόταν ολόκληρη τη μέρα και η Αττική είχε κηρυχθεί σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, καθώς συνεχώς άναβαν καινούργιες εστίες δημιουργώντας πύρινους κλοιούς στα βόρεια προάστια. Σύμφωνα με τον τότε απολογισμό, περίπου 30 άτομα τραυματίστηκαν, δύο πέθαναν από καρδιακή προσβολή και τα περισσότερα από 3.000 παιδιά που φιλοξενούνταν σε κατασκηνώσεις της περιοχής και στο ΠΙΚΠΑ Πεντέλης κινδύνευσαν. Από υλικής πλευράς, δεκάδες σπίτια κάηκαν. Και φυσικά κανείς δεν μπορούσε να πει με βεβαιότητα αν οι φωτιές ήταν αποτέλεσμα εγκληματικής ενέργειας ή αν ξεκίνησαν από τυχαίο περιστατικό.
1982 - Διόνυσος
Ενα χρόνο μετά, και μετά τις απόπειρες αναδάσωσης της περιοχής, το καταστροφικό έργο συνεχίστηκε. Επίκεντρο αυτή τη φορά ήταν ο Διόνυσος. Από εκεί ξεκίνησαν οι φωτιές που γρήγορα επεκτάθηκαν και στην Πεντέλη, την Εκάλη, το Πικέρμι, τον Γέρακα και τον Μαραθώνα. Εκτιμάται ότι στις πυρκαγιές αυτές καταστράφηκαν συνολικά περισσότερα από 25.000 στρέμματα πρασίνου! Στον Γέρακα δύο άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και βρέθηκαν καμένοι όταν έσβησαν και οι τελευταίες φλόγες. Και πάλι δεν μάθαμε πώς ξεκίνησαν οι φωτιές. Διότι κανείς από τον κρατικό μηχανισμό δεν μπορούσε να πει με βεβαιότητα αν επρόκειτο για εμπρησμό ή αν η πυρκαγιά ξεκίνησε κατά λάθος...
1986 - Βαρυμπόμπη
Περισσότερα από 40.000 στρέμματα έγιναν στάχτη στη Βαρυμπόμπη. Την ίδια χρονιά μεγάλη πυρκαγιά έπληξε και το Πεντελικό. Σε μία από τις φωτιές κινδύνεψαν το Μοναστήρι της Πεντέλης, ορισμένα σπίτια της περιοχής και το Αστεροσκοπείο. Οι πνεύμονες πρασίνου της Αττικής καταστρέφονται με τρόπο μεθοδικό και συνοπτικό. Για έναν περίεργο λόγο, μοιάζουμε όλοι να έχουμε τη βεβαιότητα ότι το πράσινο δεν θα μας λείψει ποτέ. Μικρή υποσημείωση: αρκετές από τις εκτάσεις που κάηκαν στην Αττική στις μεγάλες πυρκαγιές των περασμένων χρόνων έχουν ήδη χτιστεί...
1992 - Αυλώνας
Η πυρκαγιά ξεκίνησε από τον σκουπιδότοπο του Αυλώνα. Οι φλόγες θέριεψαν από τα σκουπίδια και τον άνεμο, και εξαπλώθηκαν με ταχύτητα-αστραπή στην περιοχή. Φωτιές κατακαίνε και τη Μαλακάσα, τα Κιούρκα, περιοχές κοντά στη λίμνη του Μαραθώνα, το Καπανδρίτι, το Γραμματικό, τον Κάλαμο, και τον Ωρωπό. Υπολογίζεται ότι τη χρονιά αυτή έγιναν στάχτη περισσότερα από 55.000 στρέμματα. Στις φλόγες παραδόθηκαν ακόμα δεκάδες σπίτια και πολλά ζώα.
1993 - Αγιος Στέφανος
Ενα στρατιωτικό ελικόπτερο που κατέπεσε ήταν η αιτία της πυρκαγιάς που κατέκαψε χιλιάδες στρέμματα. Η φωτιά ξεκίνησε από τον Αγιο Στέφανο, αλλά πολύ γρήγορα λαμπάδιασαν ακόμα το Σούνιο, ο Μαραθώνας, η Σταμάτα, ο Διόνυσος, η Μάνδρα Αττικής και η Παλλήνη. Το 1993 όμως ήταν χρονιά πλούσια σε πυρκαγιές. Λίγους μήνες μετά τις πρώτες φωτιές, η Αττική είχε να αντιμετωπίσει και δεύτερο γύρο καταστροφής. Πυρκαγιές κατέκαψαν την παλαιά Πεντέλη, το Ντράφι και την Παλλήνη. Το 1993 υπολογίζεται ότι καταστράφηκαν περισσότερα από 11.000 στρέμματα.
1995 - Πεντέλη
Από τις πλέον καταστροφικές φωτιές που κατέκαψαν την Αττική ήταν αυτές του Ιουλίου του 1995. Οι φλόγες ξεκίνησαν από χωράφι κοντά στον Αγιο Πέτρο, το οποίο ήταν πολύ κοντά σε γραμμή υψηλής τάσης της ΔΕΗ. Και φυσικά την ημέρα που ξεκίνησε η πυρκαγιά, στην περιοχή έπνεαν εντονότατοι άνεμοι. Πικέρμι, Παλλήνη, Ντράφι, Ανθούσα και Πεντέλη παραδόθηκαν σχεδόν αμέσως στις φλόγες. Ολοσχερώς κάηκε το δάσος της Ραπεντώσας από τον Αγιο Πέτρο ώς το Γερμανικό Νεκροταφείο. Επί τρεις ολόκληρες ημέρες η Πεντέλη καιγόταν. Το μόνο που έμεινε όταν οι φλόγες κατέφαγαν τα πάντα στο πέρασμά τους ήταν στάχτες, αποκαΐδια και απόγνωση. Συντηρητικοί απολογισμοί έκαναν τότε λόγο για περισσότερα από 150 σπίτια καμένα, ενώ έγιναν στάχτη πάνω από 100.000 στρέμματα δάσους. Η πύρινη καταστροφή έφτασε στο Ντράφι, την Καλλιτεχνούπολη και τον Νέο Βουτζά. Την ίδια περίοδο κάηκαν και 9.000 στρέμματα στον Ωρωπό. Καταστροφικές πυρκαγιές ξέσπασαν και στο Σχηματάρι και τα Βίλια.
1998 - Πεντέλη πάλι
Οσες προσπάθειες αναδάσωσης έγιναν μετά τις πυρκαγιές του 1995 στην Πεντέλη και τις γύρω περιοχές... κατακάηκαν λίγα χρόνια αργότερα. Καινούργιες φωτιές, με πολλά μέτωπα, που ξεκίνησαν από τον Νέο Βουτζά και από την Ανθούσα συνέχισαν να καίνε τα παλιά καμένα και ό,τι είχε ξεκινήσει δειλά να φυτρώνει. Και πάλι οι δυνατοί άνεμοι έκαναν τις φωτιές ιδιαίτερα δυνατές και ολοκληρωτικά καταστροφικές. Αυτή τη φορά οι καταστροφές δεν αφορούσαν σπίτια, αλλά εκτάσεις πυκνού πευκοδάσους. Οσες περιοχές δηλαδή την είχαν «γλιτώσει» το 1995. Τον Αύγουστο του 1995, η δυτική Πεντέλη είχε κατακαεί για ακόμα μια φορά. Συνολικά υπολογίζεται ότι έγιναν στάχτη περί τα 75.000 στρέμματα.
2000 - και πάλι Πεντέλη
Ιδιαίτερη προτίμηση φαίνεται πως έχουν οι πυρκαγιές στην πολύπαθη Πεντέλη, αφού για μια ολόκληρη νύχτα του Αυγούστου κατακάηκε ό,τι είχε ξεμείνει από τις προηγούμενες φωτιές. Η πυρκαγιά αυτή τη φορά τέθηκε υπό έλεγχο σχετικά γρήγορα, αλλά είχε προλάβει να καταστρέψει όλα όσα ο μηχανισμός της φυσικής αναδάσωσης δημιουργούσε την περασμένη διετία. Εκτός από τη χαμηλή βλάστηση που κατακάηκε, έγιναν στάχτη και αρκετά υπεραιωνόβια πεύκα που είχαν ξεφύγει από την καταστροφική λαίλαπα των προηγούμενων πυρκαγιών.
2005 - Ραφήνα, Καλλιτεχνούπολη, Ν. Βουτζάς
Οι πρώτες φλόγες ξεκίνησαν από τη Ραφήνα, αλλά γρήγορα άρχισαν να εμφανίζονται παράλληλα μέτωπα σε διάφορες περιοχές της Αττικής. Η Αγ. Τριάδα και η Αγ. Κυριακή τυλίχτηκαν σχεδόν αμέσως στις φλόγες, ενώ λίγο αργότερα παραδόθηκαν στον πύρινο εφιάλτη ο Νέος Βουτζάς και η Καλλιτεχνούπολη. Στον Ν. Βουτζά η πυρκαγιά απείλησε σπίτια και η Καλλιτεχνούπολη χρειάστηκε να εκκενωθεί. Ακόμα εκκενώθηκαν κατασκηνώσεις, το Νοσοκομείο Παίδων Πεντέλης και αναφέρθηκαν προβλήματα στο αεροδρόμιο «Ελ. Βενιζέλος». Μετά τη γενικευμένη κατακραυγή των πολιτών, που ίσως άρχισαν να συνειδητοποιούν ότι το πράσινο δεν θα υπάρχει αέναα, και ύστερα από συγκεκριμένες μαρτυρίες, έγινε σαφής λόγος για έργο εμπρηστών. Οι καμένες εκτάσεις, εκτάσεις που ξεπερνούν τα 10.000 στρέμματα, κηρύχθηκαν άμεσα αναδασωτέες και επικηρύχθηκαν οι δράστες.
2007 - Πάρνηθα
Από τις φλόγες πυρκαγιών καταστρέφονται ολοσχερώς περισσότερα από 50.000 στρέμματα στην Πάρνηθα, ενώ κατακάηκε μεγάλο μέρος του Εθνικού Δρυμού. Από τα καμένα στρέμματα, περίπου τα μισά ήταν παρθένο ελατόδασος. Την ίδια χρονιά ξανακαίγεται και η Πεντέλη. Περισσότερα από 10.000 στρέμματα έγιναν και πάλι στάχτη οριστικοποιώντας πια τη δυσοίωνη βεβαιότητα ότι η περιοχή πολύ δύσκολα να ανακάμψει και πάλι. Ειδικά για την Πάρνηθα, περιβαλλοντικές οργανώσεις, όπως η WWF, έκαναν λόγο για ολοκληρωτική απανθράκωση της βλάστησης, ενώ τονίστηκαν τόσο οι άμεσες όσο και οι έμμεσες απώλειες και στην πανίδα και στη χλωρίδα της περιοχής.
Πηγή: Ελευθεροτυπία
Τρίτη 25 Αυγούστου 2009
Άκρατος ατομικισμός ή απέραντη ηλιθιότητα ή και τα δύο.
Από http://athens.indymedia.org/
Η παρακάτω ιστορία είναι αληθινή !
Κυριακή πρωί αποφασίσαμε να πάμε μια παρέα με 3 μηχανάκια να βοηθήσουμε δυό φίλους που είχαν μετατρέψει ένα κλειστό φορτηγάκι σε πυροσβεστικό και βρίσκονταν από την προηγούμενη μέσα στις πυρκαγιές.Η κοπέλα του ενός σοφά μας υπέδειξε να τους πάμε φαγητό και νερό. Μετά από χίλια δυό εμπόδια, κίνηση, μπάτσους, κάπνες, περίεργους και αλλαφιασμένους και πάμπολα τηλέφωνα καταφέραμε να τους βρούμε πάνω από τη μονή Πεντέλης, σε ένα πλάτωμα που φόρτωναν νερό τα πυροσβεστικά. Ψόφιοι από το ξενύχτι και την πείνα, ήταν στο πόδι 24 ώρες κι αφού όρμησαν στις φρατζόλες και το τυρί, είπαν να δώσουν και στους πυροσβέστες που μόλις ήρθαν δίπλα. «Είναι από το Βόλο» είπαν. Δυό νέα παιδιά και ένας σχεδόν πενηντάρης ίσα που στέκονταν στα πόδια τους. Τους είχαν φέρει από την προηγούμενη το πρωί και δεν είχαν φάει τίποτα, ούτε και βρέθηκε κανείς να νοιαστεί.
-Παλιουκατάστασ’ είπε ο πιό μεγάλος, πανάθεμα τουν αγιέρα τ΄, δεν ξεκόβ΄ με τίπουτα.
-Δεν τελειώνει παιδιά με τίποτα, όλο και δυναμώνει, είπε κάποιος από τους άλλους.
Κουβέντα στην κουβέντα, οι δυό φίλοι μας δεν ήθελαν με τίποτα να σταματήσουν περισσότερη ώρα, αποφάσισαν να ξεκινήσουν πάλι. Ρωτάνε τους πυροσβέστες :
-Tι παίζει τώρα παιδιά, τι ακούτε από τον ασύρματο;
-Εχει μπει φωτιά μέσα στην Ανθούσα και την κυνηγάνε μέσα στις αυλές.
-Πάμε, φύγαμε. Ερχεστε;
Δεν ήθελε ρώτημα, χαρετήσαμε, μπροστά το φορτηγάκι, πίσω εμείς κατηφορίσαμε προς την Ανθούσα. Πανικός από τις κάπνες, επικίνδυνα στο δρόμο, δεν έβλεπες καλά να οδηγήσεις. Τα φιλαράκια, έμπειροι σε πυρκαγιές, ξέραν καλά ότι φωτιά ανάμεσα σε αυλές είναι μόνο για μικρά πυροσβεστικά σαν το δικό τους.
Ενα άλλο πυροσβεστικό στο δρόμο μας καθοδήγησε χοντρικά που να πάμε. Στην πρώτη φλόγα κατεβήκαμε όλοι και σβήναμε, δεν ήθελε πολύ, πέντε απλωτές το λάστιχο και 7 άτομα που είμασταν το ξετυλίγαμε όλο, καμιά 300 μέτρα. Εκανε δουλειά το κόλπο. Το αφήναμε σέρνοντας και ρολάραμε μέχρι την επόμενη φλόγα, τραβώντας και αφήνοντας. Αφήσαμε τα μηχανάκια σε μιαν άκρη και το πήραμε με τα πόδια, πλάκα-πλάκα θα κάναμε κανά χιλιόμετρο σκάρτο όταν τέλειωσε το νερό. Ψάξε-ψάξε, φαίνεται μια βίλα με πισίνα και δώστου κατά κει. Οι φίλοι μας είχαν κάνει μια καλή σωλήνωση στην αντλία και μπορούσε και να αναροφήσει νερό ακόμα και από υπόγεια, πολύ χρήσιμο. Στρίβωντας στη γωνία για να βρούμε την είσοδο, πέφτουμε πάνω στο πυροσβεστικό από το Βόλο. Ο μεγαλύτερος είχε έναν καλοστεκούμενο ηλικιωμένο μπροστά και του φώναζε:
-Δώσμη το νιρό σι λέου, κιέγεται ου τόπους, θα πάρ΄ς φουτιά κι συ σι λίγου.
-Οχι κύριε, το νερό της πισίνας είναι δικό μου και δεν σας το δίνω, το χρειάζομαι για τη φωτιά.
-Κι τι θα του κάν΄ς αρέ, σάματις έχ΄ς κι τίπουτα να του πιτάξ’ς στη φουτιά; Αφού δεν έχ’ς ούτι ραντιστήρα.
-Κύριε, δεν σας το δίνω, αν χρειαστεί θα το δώσω στο πρώτο πυροσβεστικό που θάρθει να μας σβήσει τη φωτιά, αν φτάσει ως εδώ.
-Ισι καλά αρέ; Να πας να σι διαβάσουν, τούπε κι έκανε να φύγει.
Δεν ήθελε πολύ, πέντε σπρωξιές, δύο τον κρατάγαμε και μπούκαρε το φορτηγάκι μέσα κι άρχισε να ρουφάει από τα 12 κυβικά νερό της πισίνας, μισό τόνο μπορούσε να πάρει.
-Θείο, βάλε τώρα το δικό σου, τούπαμε. Δεν κόλωσε, μπαίνει με την όπισθεν σπάει και κανά δυό γλάστρες και άρχισε να φορτώνει, του άφησε το μισό.
Βγαίνοντας, ακούγονται κάτι γυναικείες φωνές, Κωνσταντίνε τρέχα, έπιασε φωτιά η πέργκολα με την τριανταφυλιά. Μια φλόγα εμφανίστηκε ξαφνικά στην κάτω γωνία. Κάνει ξανά πίσω ο θείος, ρημάζει το γκαζόν, κατεβάζει τη μάνικα και κάνει τον κήπο αεροδρόμιο. Πήγαμε απέξω και σβήναμε από την κάτω μεριά μια πουρνάρα που είχε αρπάξει γερά και έριξε μέσα τη φωτιά. Τελειώνοντας, βοηθάγαμε τους πυροσβέστες να μαζέψουν τα λάστιχα, ο θείος πλησιάζει τον αφηνιασμένο ιδιοκτήτη:
-Tώρα θα μι δώσ’ και του υπόλοιπου, αφού ση σβήσαμε.
-Οχι κύριε, δεν γίνεται, θα το χρειαστώ για παν ενδεχόμενο.
Κούνησε το κεφάλι ο θείος.
-Κι αν επιτρέπιτι, τι επαγγέλεσαι;
-Ιατρός κύριε και έχω καλέσει την αστυνομία.
-Kάλα την μπα κι σι σβήσ’, χασάπακα.
Κείνη την ώρα νάσου ένας μπάτσος με κάτασπρο κράνος και μια μηχανή, ρωτάει.
-Tα μηχανάκια εδώ παραπάνω δικά σας είναι; Να τα πάρετε, εμποδίζετε την κυκλοφορία των πυροσβεστικών.
Τον πιάνει ο θείος.
-Α σιαπέρα αρέ, των πιδιών ίνι που μας βοηθάν, όχ΄σαν κι σας που όλο μας μπουρδουκλώνιτι και διν ξέριτι ούτι σαπούθι ιν η Ουμόνια. Αι τώρα να μαθ’ς που θα βρούμι υδρουφόρα.
-Η πισίνα του κυρίου δεν σας κάνει;
Περιτό να περιγράψω τι γέλιο έπεσε μετά, που κόπηκε από φωνές γιατί εμφανίστηκε μια μεγάλη φλόγα μέσα στο ρέμα παρακάτω και την κάναμε προς τα κει.
Το θείο και τους δικούς του τον είδαμε ξανά αργά το βράδυ, σε μια επιφυλακή, εγκατάσταση το λένε, περιμένοντας φωτιά να φτάσει σε ένα δρόμο πάνω από τη Νέα Μάκρη. Είχαμε μαυρίσει απ’ τις κάπνες και ψοφήσει στην κούραση, αλλά ο θείος ήταν χειρότερα. Ενας από τους άλλους δύο είχε τσουρουφλιστεί στα χέρια νωρίτερα και τον πήγανε στο 401, αλλά δεν κινδύνευε.
Τρίτη 18 Αυγούστου 2009
Μύκονος η πρωτεύουσα του παρακράτους και της διαπλοκής
Αναδημοσιεύουμε από το www.TVXS.gr
Πίσω από το παραμυθένιο (στη κυριολεξία) lifestyle που δημιουργούν οι εγχώριοι Αλ Καπόνε και τα ΜΜΕ που ελέγχουν, κρύβεται μια άλλη πραγματικότητα. Η Μύκονος, δεν είναι παρά τα «Ζωνιανά των Κυκλάδων». Το TVXS αναδημοσιεύει το άρθρο του Ιαν Ράνκιν που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Άρθρο».
Στη Μύκονο όπου μια χούφτα νταβατζήδες του τόπου, πηδάνε, πηδιούνται, χτίζουν παράνομα, γράφουν εκεί που δεν παίρνει φως την Εφορία και τον ΣΔΟΕ, και στέλνουν αμα λάχει και τους γραφικούς ρεπόρτερ του Σταρ τσάνελε, για να δείξουν στον αποχαυνωμένο λαό τις καυτές νύχτες της καλοπέρασής τους.
Μόνο που όταν αυτές οι νύχτες κουβαλάνε και το θάνατο, οι νταβατζήδες αποσύρονται διακριτικά και αφήνουν τα δύστυχα τσιράκια τους, τους «σερβιτόρους» τους να καθαρίσουν. Σερβιτόροι τους είναι οι Τοπική Αυτοδιοίκηση, η Αστυνομία που κάνει τα στραβά μάτια και φυσικά κρατικές υπηρεσίες σαν την αμαρτωλή Πολεοδομία Σύρου. Douzon Zammit. O νεαρός αυστραλός που ξυλοκοπήθηκε άγρια από τους σεσημασμένους μπράβους του νησιού, έδωσε την ευκαιρία στον Αβραμόπουλο να δείξει το «ανθρώπινο» πρόσωπό του στις κάμερες και σ ένα ξετσίπωτο κράτος με βαρύγδουπες δηλώσεις να υποδυθεί τον νοικοκύρη. Υποσχέθηκε ότι θα βάλει τάξη στο χάος του νησιού, αλλά πάπαλα.
Η Μύκονος του Πασοκικού νεοπλουτισμού, των Κωστόπουλων, των Τσουκάτων, των Τζουμάκων ήλθε κι έδεσε γλυκά με τη Μύκονο των γαλάζιων εξουσιαστών που με τη σειρά τους ήλθαν να απολαύσουν τα κάλλη της. Βαρβιτσιώτης, Λιάπης, Σπηλιωτόπουλος, Βουλγαράκης, Δούκας, Παναγιωτόπουλος και φυσικά ο θρυλικός Μάκης Γιακουμάτος. Ο πιο έκπληκτος απ όλους είναι ο Γιάννης Παπαθανασίου που ανακαλύπτει ξαφνιασμένος την φοροδιαφυγή του γνωστού beach bar «ΝΑΜΜΟΣ» στη Ψαρού, ο ιδιοκτήτης του οποίου Ζαννής Φραντζέσκος, από μπάρμαν στο Caprice, είπε να μιμηθεί τη ζωή των Κροίσων, αγόρασε ένα πανάκριβο Riva κι έφερε τον παιγνιδιάρη Αντώνη Ρέμο να τραγουδήσει, για την ψυχή της μάνας του. Ετσι εμφάνισε για μια συναυλία που μάζεψε όλα τα κοσμικά χρυσαφένια σκουπίδια του lifestyle, τόσα έσοδα, όσα θα έβγαζε και η δύστυχη Εφη Θώδη στην Τρύπια Ραχούλα Τρικάλων. Mιλάμε για τη θλιβερή διαχρονική κατάντια ενός (παρα) κράτους.
ΜΕ ΤΗΝ «ΕΓΓΥΗΣΗ» ΤΗΣ ΠΟΛΕΟΔΟΜΙΑΣ ΣΥΡΟΥ
Ο εξευτελισμός του νησιού, σανίδωσε τα γκάζια επί Πασοκικού νεοπλουτισμού. Τότε που τα πράσινα πρώην ταγάρια των Εξαρχείων και της περιφέρειας ανακάλυπταν την Μυκονιάτικη γκλαμουριά και οι κρατικοδίαιτοι νταβατζήδες έσπαυδαν ν αγοράσουν γη και να χτίσουν βίλες για συζύγους και παλλακίδες. Η Πολεοδομία Σύρου, παρακολουθούσε όπως οι τσιλιαδόροι της Μαφίας, το οικιστικό όργιο των νεοφερμένων επιχειρηματιών οι οποίοι μπάζωναν τη θάλασσα και έχτιζαν ιδιωτικά λιμάνια και δύο και τρείς ορόφους που τους ονόμαζαν «υπόγεια» στα χαρτιά, με την ευλογία του ΥΠΕΧΩΔΕ και των αρμοδίων υπηρεσιών. Τα νεόπλουτα τζάκια, οι διαπλεκόμενοι, οι κρατικοδίατοι νταβατζήδες «κουβάλησαν» μαζί τους, μπράβους, μπάρμεν, εστιάτορες, σερβιτόρους, βίζιτες, τηλεπερσόνες (δεν απέχουν από τις προηγούμενες) και πάει λέγοντας. Η Πολεοδομία Σύρου, ισχυριζόταν ότι δεν διαθέτει μπουλντόζες για να επιβάλλει το νόμο γκρεμίζοντας τα αυθαίρετα. Και ο καιρός περνούσε με τους τοπικούς παράγοντες να κλείνουν μάτια και στόμα ζαλισμένοι από το άρωμα ης γκλαμουριάς.
Η μόνη εξαίρεση στην όλη σαπίλα, ήταν η παραίτηση του πλέον προβεβλημένου δημάρχου Βερώνη και της συζύγου του Μαργαρίτας Γρυπάρη, η οποία ήταν αντιπρόεδρος στο Κέντρο Υγείας, που δέχθηκε -πολύ αργά- τον θανάσιμα τραυματισμένο αυστραλό, από την ταξιαρχία των μπράβων. Πολλοί έκαναν λόγο για τις τεράστιες ευθύνες του ζεύγους Βερώνη. Πιθανόν αυτές οι ευθύνες να τους οδήγησαν όταν χαμήλωσαν οι προβολέις της δημοσιότητας στην παραίτηση. Φυσικά ο δήμαρχος στο διαστημα της θητείας του είχε επιστρατεύσει κάθε επώνυμο ντόπιο στο Δημοτικό Συμβούλιο, ακόμη και τον Θόδωρο (Χαριτόπουλο του) Καραμανλή, τον έπεισε ν ασχοληθεί με τα κοινά.
Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΑΥΣΤΡΑΛΟΥ
Ένα νέο παιδί χάθηκε έτσι, χωρίς λόγο και αιτία. Δέκα ολόκληρες ώρες έπρεπε να περάσουν για να φτάσει το απίστευτο αυτό περιστατικό στα αυτιά της αστυνομίας! Δήμος, Κέντρο Υγείας και εμπλεκόμενοι σιωπούσαν, ώσπου η Αυστραλιανή Πρεσβεία να ενημερώσει την Αστυνομία! Οι 4 υπάλληλοι των μαγαζιών Tropicana και Cavo Paradiso, στην παραλία Paradise της Μυκόνου που απρόκλητα σκότωσαν 1 και τραυμάτισαν άλλους 3, θα συλληφθούν για να αφεθούν ελεύθεροι οι τρεις εξ αυτών μετά!
Εν τω μεταξύ, τα Μ.Μ.Ε. αποκαλύπτουν τα κυκλώματα προστασίας που ελέγχουν την διασκέδαση στο νησί. Η μία μετά την άλλη, οι καταγγελίες από Έλληνες που ήρθαν αντιμέτωποι με τους μπράβους της Μυκόνου βλέπουν το φως της δημοσιότητας. Η Μύκονος διασύρεται διεθνώς και οι πραγματικοί υπεύθυνοι για το τραγικό συμβάν - το οποίο δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό σφυρίζουν αδιάφορα.
Ας μπει επιτέλους ένα τέλος στο παραμύθι, ότι οι υπάλληλοι προστασίας είναι οικογενειάρχες...Δεν είναι οικογενειάρχες κάποιοι που βάζουν έτσι τέλος στην ζωή ενός παιδιού, ούτε είναι οικογενειάρχες εκείνοι που καταστρέφουν τόσο βάναυσα μια ολόκληρη οικογένεια!
Ένα νέο παιδί, επέλεξε την Μύκονο για τις διακοπές του, το ξυλοκοπούν μπράβοι μέχρι θανάτου και κάποιοι μπλοκάρουν τον μηχανισμό που οι ίδιοι ελέγχουν και κανείς δεν μαθαίνει τίποτα για 10 ολόκληρες ώρες. Σε ποιόν είναι δυνατόν να ζητηθούν και να αποδωθούν ευθύνες, στον τελευταίο αστυνομίσκο που αντιμετωπίζει το μπλόκο και την περιπολία ως ευκαιρία για καμάκι, στις γκόμενες που οδηγούν γουρούνες και μηχανάκια; Ή μήπως πρέπει να αποδωθούν ευθύνες στους γιατρούς του Κέντρου Υγείας επειδή δεν ενημέρωσαν την αστυνομία, την ώρα που δεν τολμούσαν ούτε να βήξουν όταν ήταν παρούσα η πρώην αντιπρόεδρος. Ανθρώπινες μηχανές με 32 ώρες συνεχούς βάρδιας και συχνά δίχως νοσοκόμα. Γιατροί που ξεπερνάνε τα όριά τους υπακούοντας στον άγραφο κώδικα της ηθικής και της ανθρωπιάς.
Τότε τα ρεπορτάζ στις εφημερίδες σημέιωναν:
“Τραγικές ελλείψεις σε δυναμικό. Αυτή είναι η πραγματικότητα στο Κέντρο Υγείας Μυκόνου, που μάλλον άδικα βρέθηκε στο μάτι του κυκλώνα εξαιτίας του θανάτου του νεαρού αυστραλού.
Πίσω απο τη λάμψη και τα καυτά ρεπορτάζ η οδυνηρή αλήθεια που αποκαλύπτει τη γύμνια της Πολιτείας η οποία είναι πιο προκλητική απ αυτή των κοριτσιών που λιάζονται στις όμορφες παραλίες.
Επικεφαλής στο Κέντρο Υγείας Μυκόνου βρίσκεται μια Τριμελής Επιτροπή -μόνο στις Κυκλάδες δεν έχουν καταργηθεί αυτές οι Επιτροπές-η οποία αποτελείται απο τον Πρόεδρο Χαράλαμπο Πανταζόπουλο, ο οποίος είναι ναυτιλιακός πράκτορας! Αντιπρόεδρος είναι η κα Μαργαρίτα Γρυπάρη, παιδίατρος του κέντρου και Γραμματέας είναι ο Αντιδήμαρχος Αλέκος Βαμβακούρης. Οι θέσεις τους είναι άμισθες. Δυο μήνες πριν η κα Γρυπάρη με επιστολή της στον Υπουργό Υγείας κο Δ. Αβραμόπουλο-η επιστολή δημοσιεύθυκε στη τοπική εφημερίδα "Μυκονιάτικη", είχε επισημάνει τις τραγικές ελλείψεις του Κέντρου Υγείας. Φυσικά η Πολιτεία δεν ανταποκρίθηκε παρότι ο αρμόδιος υπουργός συχνά εξαγγέλει διορισμούς νοσηλευτικού προσωπικού.
Στο Κέντρο Υγείας της Μυκόνου, υπάρχουν μόνο 2 νοσοκόμες ενω χρειάζονται τουλάχιστο 8 για να καλύπτουν τις ανάγκες. Γιατρός υπάρχει μόνο ένας για κάθε ειδικότητα. Το καλοκαίρι oi άδειες είναι "απαγορευτικές" στους γιατρούς αλλά και στο ανύπαρκτο έτσι κι αλλιώς νοσηλευτικό προσωπικό. Ενας χειρουργός για παράδειγμα βρίσκεται όλο το χρόνο σε εφημερία. Το ίδιο και οι υπόλοιπες ειδικότητες. Οταν υπάρχει εφημερία οι γιατροί βάρδιας συμπληρώνουν 32 ώρες στο Κέντρο Υγείας, με συνεχή περιστατικά τους καλοκαιρινούς μήνες. Το βράδι της εγκληματικής ενέργειας εφημέρευαν 3 γιατροί-δύο αγροτικοί και μια νέα γιατρός που συμπλήρωνε κάποιους μήνες στο νησί. Εμφανίστηκε αμέσως και ο χειρουργός. Κύριο μελήμά τους ήταν η ζωή του άτυχου νέου κι όχι να ειδοποιήσουν την αστυνομία. Νοσοκόμα βάρδιας δεν υπήρχε, λόγω έλλειψης προσωπικού.
Διευθυντής του Κέντρου Υγείας είναι ο κος Χρήστος Κλεάνθους. Οι πληροφορίες μας κάνουν λόγο για έναν ευσυνείδητο επιστήμονα που έχει αφιερωθεί στη προσπάθεια να λειτουργεί με αξιοπρέπεια το Κέντρο Υγείας, κάτω απο οποιεσδήποτε συνθήκες.”
Καταλαβαίνουμε ότι δεν μπορείς να αποτρέψεις έναν τουριστικά ασυνείδητο και έναν άνθρωπο περιορισμένης ευθύνης να γίνει επιχειρηματίας ακόμα και σε ένα ιδιαίτερο μέρος με βαρύ τουριστικό όνομα όπως η Μύκονος, όμως δεν θα καταλάβουμε ποτέ τον λόγο που θα πρέπει να γίνεις και συνεργός τους και να καθαρίζεις τις δικές τους ακαθαρσίες σαν να είσαι η τελευταία δούλα τους.
ΤΟ ΚΟΦΤΗΡΙΟ «ΝΑΜΜΟΣ»
Ένα beach bar 200 μέτρων στη Ψαρού, ήταν ιδανικός τόπος για να γιατρέψει την ματαιοδοξία των εγχώριων celebrities. Μόνο που η επιχείρηση του νεαρού Ζαννή Φραντζέσκου, αντιγράφοντας τις συνήθειες των πελατών της, απέφευγε τα ραντεβού με την Εφορία. Μπορεί να νοίκιαζε 3000 ευρώ τη ξαπλώστρα αλλά στα δικά του Ζωνιανά, στη Μύκονο, ήταν εκείνοι τα Αφεντικά. Όταν έχεις πελάτες τον Κόκκαλη, τον Λιακουνάκο, τον Βαρδινογιάννη, τον Κοπελπύζο, τον Καίσαρη, αισθάνεσαι ημίθεος όταν σου δίνουν την ευκαιρία να τους σερβίρεις η να καθαρίσεις τις εκκενώσεις τους στις τουαλέττες σου.
Ο Κόκκαλης θα άκουγε εδώ, από την αγωνίστρια αοιδό Βίκυ Λέανδρος τα «Χρόνια Πολλά», για τα 60στα γενέθλιά του, με καλεσμένους τους Κωστόπουλο, Λυμπέρη, Λιακουνάκο κι άλλα σύμβολα της εγχώριας χρυσόσκονης. Ο Κώστας Κάισαρης σ ένα πειχειρηματικό πάρτυ του θα έβαζε φωτιά στο νησί με καλεσμένη την Πέτρα Νέμκοβα, ένα μοντέλο που είχε γλιτώσει από το τσουνάμι και βρέθηκε στη Μύκονο αποφασισμένη να τη γλιτώσει και από τους πορτοφολάδες που της προσέφεραν χιλιάδες ευρώ για να περάσουν τη νύχτα μαζί της. Ένα κορυφαίο στέλεχος πολυεθνικής είχε γίνει τύφλα στο μεθύσι κι αφού βούτηξε στη θάλασσα μπροστά στο «ΝΑΜΜΟΣ», θέλησε να εξέλθει γυμνός από τα κύματα, αλλά το θέαμα ήταν τόσο αστείο που έσπευσε ένας μπράβος του μαγαζιού και τον τύλιξε στις φτερούγες του.
Φέτος στο ίδιο μαγαζί στριμώχθηκαν πάνω από 2000 άτομα για ν απολαύσουν τον αοιδό Αντώνιο Ρέμο. Οι εισπράξεις ιλιγγιώδεις, μια και οι νεόπλουτοι είχαν ανάγκη να κάνουν επίδειξη πλούτου εν μέσω κρίσης. Η Σάρα και η Μάρα, έδωσαν το παρόν. Οι «σεσημασμένοι» εκπρόσωποι των επιχειρήσεων και των ΜΜΕ και φυσικά οι κάμερες του Σταρ με τον Νίκο Τσιλιπουνιδάκη-τον τηλεοπτικό βιογράφο της νεόπλουτης ξιπασιάς. Οι ιδιοκτήτες του «ΝΑΜΜΟΣ» θεώρησαν σκόπιμο να μη δηλώσουν στην Εφορία τα πραγματικά έσοδα της βραδιάς. Αλλωστε το Κράτος διακέδαζε στο μαγαζί τους-ποιος να τους ακουμπήσει; Εδώ που τα λέμε δύσκολα και ο Παπαθανασίου θα καταφέρει να εισπράξει το πρόστιμο. Κάπου στους γραφειοκρατικούς δαιδάλους θα χαθούν τα πειστήρια του εγκλήματος.Όπως χάθηκαν τα 30 εκατ. που έδωσε η οικογένεια Παναγόπουλου στους απαγωγείς. Το ανεξάρτητο παρακράτος της διαπλοκής και του lifestyle, έχει πρωτεύουσα. Εδώ είναι Μύκονος, δεν είναι πάιξε γέλασε…
Πίσω από το παραμυθένιο (στη κυριολεξία) lifestyle που δημιουργούν οι εγχώριοι Αλ Καπόνε και τα ΜΜΕ που ελέγχουν, κρύβεται μια άλλη πραγματικότητα. Η Μύκονος, δεν είναι παρά τα «Ζωνιανά των Κυκλάδων». Το TVXS αναδημοσιεύει το άρθρο του Ιαν Ράνκιν που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Άρθρο».
Στη Μύκονο όπου μια χούφτα νταβατζήδες του τόπου, πηδάνε, πηδιούνται, χτίζουν παράνομα, γράφουν εκεί που δεν παίρνει φως την Εφορία και τον ΣΔΟΕ, και στέλνουν αμα λάχει και τους γραφικούς ρεπόρτερ του Σταρ τσάνελε, για να δείξουν στον αποχαυνωμένο λαό τις καυτές νύχτες της καλοπέρασής τους.
Μόνο που όταν αυτές οι νύχτες κουβαλάνε και το θάνατο, οι νταβατζήδες αποσύρονται διακριτικά και αφήνουν τα δύστυχα τσιράκια τους, τους «σερβιτόρους» τους να καθαρίσουν. Σερβιτόροι τους είναι οι Τοπική Αυτοδιοίκηση, η Αστυνομία που κάνει τα στραβά μάτια και φυσικά κρατικές υπηρεσίες σαν την αμαρτωλή Πολεοδομία Σύρου. Douzon Zammit. O νεαρός αυστραλός που ξυλοκοπήθηκε άγρια από τους σεσημασμένους μπράβους του νησιού, έδωσε την ευκαιρία στον Αβραμόπουλο να δείξει το «ανθρώπινο» πρόσωπό του στις κάμερες και σ ένα ξετσίπωτο κράτος με βαρύγδουπες δηλώσεις να υποδυθεί τον νοικοκύρη. Υποσχέθηκε ότι θα βάλει τάξη στο χάος του νησιού, αλλά πάπαλα.
Η Μύκονος του Πασοκικού νεοπλουτισμού, των Κωστόπουλων, των Τσουκάτων, των Τζουμάκων ήλθε κι έδεσε γλυκά με τη Μύκονο των γαλάζιων εξουσιαστών που με τη σειρά τους ήλθαν να απολαύσουν τα κάλλη της. Βαρβιτσιώτης, Λιάπης, Σπηλιωτόπουλος, Βουλγαράκης, Δούκας, Παναγιωτόπουλος και φυσικά ο θρυλικός Μάκης Γιακουμάτος. Ο πιο έκπληκτος απ όλους είναι ο Γιάννης Παπαθανασίου που ανακαλύπτει ξαφνιασμένος την φοροδιαφυγή του γνωστού beach bar «ΝΑΜΜΟΣ» στη Ψαρού, ο ιδιοκτήτης του οποίου Ζαννής Φραντζέσκος, από μπάρμαν στο Caprice, είπε να μιμηθεί τη ζωή των Κροίσων, αγόρασε ένα πανάκριβο Riva κι έφερε τον παιγνιδιάρη Αντώνη Ρέμο να τραγουδήσει, για την ψυχή της μάνας του. Ετσι εμφάνισε για μια συναυλία που μάζεψε όλα τα κοσμικά χρυσαφένια σκουπίδια του lifestyle, τόσα έσοδα, όσα θα έβγαζε και η δύστυχη Εφη Θώδη στην Τρύπια Ραχούλα Τρικάλων. Mιλάμε για τη θλιβερή διαχρονική κατάντια ενός (παρα) κράτους.
ΜΕ ΤΗΝ «ΕΓΓΥΗΣΗ» ΤΗΣ ΠΟΛΕΟΔΟΜΙΑΣ ΣΥΡΟΥ
Ο εξευτελισμός του νησιού, σανίδωσε τα γκάζια επί Πασοκικού νεοπλουτισμού. Τότε που τα πράσινα πρώην ταγάρια των Εξαρχείων και της περιφέρειας ανακάλυπταν την Μυκονιάτικη γκλαμουριά και οι κρατικοδίαιτοι νταβατζήδες έσπαυδαν ν αγοράσουν γη και να χτίσουν βίλες για συζύγους και παλλακίδες. Η Πολεοδομία Σύρου, παρακολουθούσε όπως οι τσιλιαδόροι της Μαφίας, το οικιστικό όργιο των νεοφερμένων επιχειρηματιών οι οποίοι μπάζωναν τη θάλασσα και έχτιζαν ιδιωτικά λιμάνια και δύο και τρείς ορόφους που τους ονόμαζαν «υπόγεια» στα χαρτιά, με την ευλογία του ΥΠΕΧΩΔΕ και των αρμοδίων υπηρεσιών. Τα νεόπλουτα τζάκια, οι διαπλεκόμενοι, οι κρατικοδίατοι νταβατζήδες «κουβάλησαν» μαζί τους, μπράβους, μπάρμεν, εστιάτορες, σερβιτόρους, βίζιτες, τηλεπερσόνες (δεν απέχουν από τις προηγούμενες) και πάει λέγοντας. Η Πολεοδομία Σύρου, ισχυριζόταν ότι δεν διαθέτει μπουλντόζες για να επιβάλλει το νόμο γκρεμίζοντας τα αυθαίρετα. Και ο καιρός περνούσε με τους τοπικούς παράγοντες να κλείνουν μάτια και στόμα ζαλισμένοι από το άρωμα ης γκλαμουριάς.
Η μόνη εξαίρεση στην όλη σαπίλα, ήταν η παραίτηση του πλέον προβεβλημένου δημάρχου Βερώνη και της συζύγου του Μαργαρίτας Γρυπάρη, η οποία ήταν αντιπρόεδρος στο Κέντρο Υγείας, που δέχθηκε -πολύ αργά- τον θανάσιμα τραυματισμένο αυστραλό, από την ταξιαρχία των μπράβων. Πολλοί έκαναν λόγο για τις τεράστιες ευθύνες του ζεύγους Βερώνη. Πιθανόν αυτές οι ευθύνες να τους οδήγησαν όταν χαμήλωσαν οι προβολέις της δημοσιότητας στην παραίτηση. Φυσικά ο δήμαρχος στο διαστημα της θητείας του είχε επιστρατεύσει κάθε επώνυμο ντόπιο στο Δημοτικό Συμβούλιο, ακόμη και τον Θόδωρο (Χαριτόπουλο του) Καραμανλή, τον έπεισε ν ασχοληθεί με τα κοινά.
Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΑΥΣΤΡΑΛΟΥ
Ένα νέο παιδί χάθηκε έτσι, χωρίς λόγο και αιτία. Δέκα ολόκληρες ώρες έπρεπε να περάσουν για να φτάσει το απίστευτο αυτό περιστατικό στα αυτιά της αστυνομίας! Δήμος, Κέντρο Υγείας και εμπλεκόμενοι σιωπούσαν, ώσπου η Αυστραλιανή Πρεσβεία να ενημερώσει την Αστυνομία! Οι 4 υπάλληλοι των μαγαζιών Tropicana και Cavo Paradiso, στην παραλία Paradise της Μυκόνου που απρόκλητα σκότωσαν 1 και τραυμάτισαν άλλους 3, θα συλληφθούν για να αφεθούν ελεύθεροι οι τρεις εξ αυτών μετά!
Εν τω μεταξύ, τα Μ.Μ.Ε. αποκαλύπτουν τα κυκλώματα προστασίας που ελέγχουν την διασκέδαση στο νησί. Η μία μετά την άλλη, οι καταγγελίες από Έλληνες που ήρθαν αντιμέτωποι με τους μπράβους της Μυκόνου βλέπουν το φως της δημοσιότητας. Η Μύκονος διασύρεται διεθνώς και οι πραγματικοί υπεύθυνοι για το τραγικό συμβάν - το οποίο δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό σφυρίζουν αδιάφορα.
Ας μπει επιτέλους ένα τέλος στο παραμύθι, ότι οι υπάλληλοι προστασίας είναι οικογενειάρχες...Δεν είναι οικογενειάρχες κάποιοι που βάζουν έτσι τέλος στην ζωή ενός παιδιού, ούτε είναι οικογενειάρχες εκείνοι που καταστρέφουν τόσο βάναυσα μια ολόκληρη οικογένεια!
Ένα νέο παιδί, επέλεξε την Μύκονο για τις διακοπές του, το ξυλοκοπούν μπράβοι μέχρι θανάτου και κάποιοι μπλοκάρουν τον μηχανισμό που οι ίδιοι ελέγχουν και κανείς δεν μαθαίνει τίποτα για 10 ολόκληρες ώρες. Σε ποιόν είναι δυνατόν να ζητηθούν και να αποδωθούν ευθύνες, στον τελευταίο αστυνομίσκο που αντιμετωπίζει το μπλόκο και την περιπολία ως ευκαιρία για καμάκι, στις γκόμενες που οδηγούν γουρούνες και μηχανάκια; Ή μήπως πρέπει να αποδωθούν ευθύνες στους γιατρούς του Κέντρου Υγείας επειδή δεν ενημέρωσαν την αστυνομία, την ώρα που δεν τολμούσαν ούτε να βήξουν όταν ήταν παρούσα η πρώην αντιπρόεδρος. Ανθρώπινες μηχανές με 32 ώρες συνεχούς βάρδιας και συχνά δίχως νοσοκόμα. Γιατροί που ξεπερνάνε τα όριά τους υπακούοντας στον άγραφο κώδικα της ηθικής και της ανθρωπιάς.
Τότε τα ρεπορτάζ στις εφημερίδες σημέιωναν:
“Τραγικές ελλείψεις σε δυναμικό. Αυτή είναι η πραγματικότητα στο Κέντρο Υγείας Μυκόνου, που μάλλον άδικα βρέθηκε στο μάτι του κυκλώνα εξαιτίας του θανάτου του νεαρού αυστραλού.
Πίσω απο τη λάμψη και τα καυτά ρεπορτάζ η οδυνηρή αλήθεια που αποκαλύπτει τη γύμνια της Πολιτείας η οποία είναι πιο προκλητική απ αυτή των κοριτσιών που λιάζονται στις όμορφες παραλίες.
Επικεφαλής στο Κέντρο Υγείας Μυκόνου βρίσκεται μια Τριμελής Επιτροπή -μόνο στις Κυκλάδες δεν έχουν καταργηθεί αυτές οι Επιτροπές-η οποία αποτελείται απο τον Πρόεδρο Χαράλαμπο Πανταζόπουλο, ο οποίος είναι ναυτιλιακός πράκτορας! Αντιπρόεδρος είναι η κα Μαργαρίτα Γρυπάρη, παιδίατρος του κέντρου και Γραμματέας είναι ο Αντιδήμαρχος Αλέκος Βαμβακούρης. Οι θέσεις τους είναι άμισθες. Δυο μήνες πριν η κα Γρυπάρη με επιστολή της στον Υπουργό Υγείας κο Δ. Αβραμόπουλο-η επιστολή δημοσιεύθυκε στη τοπική εφημερίδα "Μυκονιάτικη", είχε επισημάνει τις τραγικές ελλείψεις του Κέντρου Υγείας. Φυσικά η Πολιτεία δεν ανταποκρίθηκε παρότι ο αρμόδιος υπουργός συχνά εξαγγέλει διορισμούς νοσηλευτικού προσωπικού.
Στο Κέντρο Υγείας της Μυκόνου, υπάρχουν μόνο 2 νοσοκόμες ενω χρειάζονται τουλάχιστο 8 για να καλύπτουν τις ανάγκες. Γιατρός υπάρχει μόνο ένας για κάθε ειδικότητα. Το καλοκαίρι oi άδειες είναι "απαγορευτικές" στους γιατρούς αλλά και στο ανύπαρκτο έτσι κι αλλιώς νοσηλευτικό προσωπικό. Ενας χειρουργός για παράδειγμα βρίσκεται όλο το χρόνο σε εφημερία. Το ίδιο και οι υπόλοιπες ειδικότητες. Οταν υπάρχει εφημερία οι γιατροί βάρδιας συμπληρώνουν 32 ώρες στο Κέντρο Υγείας, με συνεχή περιστατικά τους καλοκαιρινούς μήνες. Το βράδι της εγκληματικής ενέργειας εφημέρευαν 3 γιατροί-δύο αγροτικοί και μια νέα γιατρός που συμπλήρωνε κάποιους μήνες στο νησί. Εμφανίστηκε αμέσως και ο χειρουργός. Κύριο μελήμά τους ήταν η ζωή του άτυχου νέου κι όχι να ειδοποιήσουν την αστυνομία. Νοσοκόμα βάρδιας δεν υπήρχε, λόγω έλλειψης προσωπικού.
Διευθυντής του Κέντρου Υγείας είναι ο κος Χρήστος Κλεάνθους. Οι πληροφορίες μας κάνουν λόγο για έναν ευσυνείδητο επιστήμονα που έχει αφιερωθεί στη προσπάθεια να λειτουργεί με αξιοπρέπεια το Κέντρο Υγείας, κάτω απο οποιεσδήποτε συνθήκες.”
Καταλαβαίνουμε ότι δεν μπορείς να αποτρέψεις έναν τουριστικά ασυνείδητο και έναν άνθρωπο περιορισμένης ευθύνης να γίνει επιχειρηματίας ακόμα και σε ένα ιδιαίτερο μέρος με βαρύ τουριστικό όνομα όπως η Μύκονος, όμως δεν θα καταλάβουμε ποτέ τον λόγο που θα πρέπει να γίνεις και συνεργός τους και να καθαρίζεις τις δικές τους ακαθαρσίες σαν να είσαι η τελευταία δούλα τους.
ΤΟ ΚΟΦΤΗΡΙΟ «ΝΑΜΜΟΣ»
Ένα beach bar 200 μέτρων στη Ψαρού, ήταν ιδανικός τόπος για να γιατρέψει την ματαιοδοξία των εγχώριων celebrities. Μόνο που η επιχείρηση του νεαρού Ζαννή Φραντζέσκου, αντιγράφοντας τις συνήθειες των πελατών της, απέφευγε τα ραντεβού με την Εφορία. Μπορεί να νοίκιαζε 3000 ευρώ τη ξαπλώστρα αλλά στα δικά του Ζωνιανά, στη Μύκονο, ήταν εκείνοι τα Αφεντικά. Όταν έχεις πελάτες τον Κόκκαλη, τον Λιακουνάκο, τον Βαρδινογιάννη, τον Κοπελπύζο, τον Καίσαρη, αισθάνεσαι ημίθεος όταν σου δίνουν την ευκαιρία να τους σερβίρεις η να καθαρίσεις τις εκκενώσεις τους στις τουαλέττες σου.
Ο Κόκκαλης θα άκουγε εδώ, από την αγωνίστρια αοιδό Βίκυ Λέανδρος τα «Χρόνια Πολλά», για τα 60στα γενέθλιά του, με καλεσμένους τους Κωστόπουλο, Λυμπέρη, Λιακουνάκο κι άλλα σύμβολα της εγχώριας χρυσόσκονης. Ο Κώστας Κάισαρης σ ένα πειχειρηματικό πάρτυ του θα έβαζε φωτιά στο νησί με καλεσμένη την Πέτρα Νέμκοβα, ένα μοντέλο που είχε γλιτώσει από το τσουνάμι και βρέθηκε στη Μύκονο αποφασισμένη να τη γλιτώσει και από τους πορτοφολάδες που της προσέφεραν χιλιάδες ευρώ για να περάσουν τη νύχτα μαζί της. Ένα κορυφαίο στέλεχος πολυεθνικής είχε γίνει τύφλα στο μεθύσι κι αφού βούτηξε στη θάλασσα μπροστά στο «ΝΑΜΜΟΣ», θέλησε να εξέλθει γυμνός από τα κύματα, αλλά το θέαμα ήταν τόσο αστείο που έσπευσε ένας μπράβος του μαγαζιού και τον τύλιξε στις φτερούγες του.
Φέτος στο ίδιο μαγαζί στριμώχθηκαν πάνω από 2000 άτομα για ν απολαύσουν τον αοιδό Αντώνιο Ρέμο. Οι εισπράξεις ιλιγγιώδεις, μια και οι νεόπλουτοι είχαν ανάγκη να κάνουν επίδειξη πλούτου εν μέσω κρίσης. Η Σάρα και η Μάρα, έδωσαν το παρόν. Οι «σεσημασμένοι» εκπρόσωποι των επιχειρήσεων και των ΜΜΕ και φυσικά οι κάμερες του Σταρ με τον Νίκο Τσιλιπουνιδάκη-τον τηλεοπτικό βιογράφο της νεόπλουτης ξιπασιάς. Οι ιδιοκτήτες του «ΝΑΜΜΟΣ» θεώρησαν σκόπιμο να μη δηλώσουν στην Εφορία τα πραγματικά έσοδα της βραδιάς. Αλλωστε το Κράτος διακέδαζε στο μαγαζί τους-ποιος να τους ακουμπήσει; Εδώ που τα λέμε δύσκολα και ο Παπαθανασίου θα καταφέρει να εισπράξει το πρόστιμο. Κάπου στους γραφειοκρατικούς δαιδάλους θα χαθούν τα πειστήρια του εγκλήματος.Όπως χάθηκαν τα 30 εκατ. που έδωσε η οικογένεια Παναγόπουλου στους απαγωγείς. Το ανεξάρτητο παρακράτος της διαπλοκής και του lifestyle, έχει πρωτεύουσα. Εδώ είναι Μύκονος, δεν είναι πάιξε γέλασε…
Ποιήματα
| ΜΟΥΝΤΖΟΥΡΑ ΑΓΑΠΗ Απαλή σαν την αγάπη μουντζούρα γίνεται σαν βρέχει Φαρμάκι στην γλώσσα σου αφήνει μια ανεξίτηλη γεύση Αγάπη υποβόσκει, στην γωνία μπρος σου εμφανίζεται Παλιό ρούχο κολλημένο πάνω σου που κάθε μέρα σχίζεται Τα χείλη όταν σφραγίζεις αναδύονται οι αναμνήσεις Στην θύμηση της παλιάς αγάπης σου τον θάνατο εξευμενίζεις…… | ΚΑΗΜΕΝΗ …………. Το σώμα σου φθαρμένο απ’ του χρόνου την σκαπάνη Παραπεταμένο στο άπειρο της νιότης το μυαλό Των χρόνων σου η φύρα αναφάνηκε, σε χτυπά Αμείλικτα, γελώντας απαντάς με σαρκασμό Το χαμόγελο σου μίσος για ανθρώπους που αγαπάς Γύρω σου κοιτάς τον χρόνο να χλευάζει, αναρωτιέσαι Που είναι αυτοί που συνίθιζαν να σ’ αγαπούν; Αλλάξαν τις συνήθειες τους τώρα, τα χρόνια πέρασαν Αγαπούν αλλού! |
| ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ Ύστερα απ’ την τελευταία αναλαμπή τους φύλλα στροβιλίζονται το χάραμα Οι μεγαλόσχημες χαίτες φύγανε με το καλοκαίρι, ενθύμιο ανεμελιάς ελευθερίας έλαβε τέλος με το πρωτοβρόχι Οι πανηγύρεις πέσανε στην δύνη του επερχόμενου Χειμώνα Ο άνεμος μανιωδώς ξεσκονίζει υπολείμματα Καλοκαιριού Χάνεται όπως εμφανίστηκε σαν κλέφτης………… | ΓΟΡΓΟΝΑ Αν δεν αγαπάς τον άνθρωπο τον εαυτό σου τον μισείς Από βραδύς, το βλέμμα σου πλανάται ανοιχτά στον μαύρο θόλο Στα μάτια μιας γυναίκας αγαπάς τον κόσμο όλο Λατρεύεις την στιγμή που η ορμή μετουσιώθηκε στα σκέλια μιας γυναίκας στην θεία της μορφή, τα κερένια ακροδάχτυλα της αγγίζουνε λουλούδια πέταλα ιδρωμένα από το θερμό της χάδι. Μελωδία οι φωνές, γοργόνας ιαχές σαν ξεστράτισε από την θάλασσα μοιρολογάει…………. |
| ΣΚΟΤΑΔΙ ΠΗΓΗ ΦΩΤΟΣ Xυμένα ολόγυρα χαδεύοντας τις πλάτες μας το αεράκι Xάραζε το σκοτάδι αφήνοντας μια λιγνή λευκότη Όπως το νύxι πάνω στο μάρμαρο Αιώνια λόγια προφητών θεόπνευστα, πέρα απ’ τα βουνά Ανασκαλεύουν το παρόν βολιδοσκοπούν το μέλλον Σκοτάδι λουσμένο απ’ τα επίμονα χρυσά δάκτυλα της πόλης | ΤΟ ΒΑΘΥ ΣΚΟΤΑΔΙ Έρωτες που διαρκούν όσο ένα ποτό Στην αγκαλιά μιας άγνωστης ερωμένης Εξομολόγηση με αφορμή να την χαδέψω Βλέμμα που βαθαίνει στο ημίφως, όλα αιωρούνται γύρω…. |
| ΞΕΡΑΜΕΝΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ Ανοιχτό το μυαλό φυλλορροεί σαν τα δέντρα το Φθινόπωρο σκορπίζει φύλα θρύψαλα στις πέτρινες πλάκες Ξεραμένη κατάχάμα η σοφία της ζωής απαξιώνοντας ανθρώπων σκέψεις Στο πρωτοβρόχι λάσπες καμωμένες Εξομολογήσεις για πράγματα που έγιναν Ή γι’ αυτά που παραλείψαμε, φαιδρό ρούχο της ματαιοδοξίας που φορέσαμε την ζωή μας φοβηθήκαμε Φύλα πεταμένα εικόνες μιας ζωής θρυμματισμένης Εκ’ της τέφρας αναγεννημένης , στην θέα της ξερής σωρού στέκεις ανάβοντας κερί στην μνήμη των ημερών που πέρασαν, ελπίζεις στον ερχομό της Άνοιξης να ανθίσουν νέες σκέψεις! | ΠΡΟΒΛΕΨΙΜΟΙ ΦΤΩΧΟΙ Κοιτάζοντας ψηλά από μια γειτονιά προσφυγική Στον ορίζοντα δραπέτευα ξεφεύγοντας απ’ την αδιακρισία Κοιτώντας χαμηλά βλέμματα παραπονεμένα σπίτια μεταλλαγμένα Πρόσωπα προβλέψιμα με τα πάθη τους δεν συμφιλιώθηκαν Δεν διασκεδάζουν με τα λάθη τους το ανέφικτο δεν κυνηγούν Καταβεβλημένοι απ’ τον πειθαναγκασμό του χρόνου σκυμμένοι στέκουν Γέροι ράθυμα καπνίζουν τον γιο τους να υποδεχτούν αργά το βράδυ Αποδέκτες μιας επαναλαμβανόμενης καθημερινότητας να γίνουν.. |
| ΕΛΑΦΙ Δαμάζοντας έναν έρποντα εγωισμό γιορτάζω Την αδελφή θαυμάζω, κορυφαία οδηγό σέρνει τον κύκλο των συντρόφων, θαρραλέα σε ανείπωτη έκσταση παρασύρει γύρω της. Περήφανο ελάφι ροδοπέταλα ανάμεσα στο βήμα της πετούν Ένα σκοπό λυπητερό ξεραμένο φύλλο με το χέρι ορθωμένο σείει Σαν τον άνεμο από κάθε συννεφιά διαλύοντας …
M. Κιαγιάς
| ΣΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ Έρωτες με το πέρασμα του χρόνου παραγράφονται; Παλιά αγάπη που έζησα μια μέρα ή μια ζωή ξεχασμένη φυλαγμένη σε κάποια άκρη του μυαλού στοιβαγμένη Στα έγκατα της ύπαρξης φλεγόμενο ρυάκι που αποτεφρώνει Αισθήματα διλήμματα πάθη ενοχές απενοχοποιεί Οι προσδοκίες αλλάζουν πρόσωπο στης ζωής μας το καμίνι…
|
Τρίτη 28 Ιουλίου 2009
Εγκλήματα χωρις τιμωρια Κανελλοπούλου-Κουμής
Αναδημοσιεύουμε από το http://parodos.wordpress.com/
Η Σταματίνα Κανελλοπούλου (21 χρονών, εργάτρια) και ο Ιάκωβος Κουμής (26 χρονών φοιτητής Νομικής) δολοφονήθηκαν (με ξυλοδαρμό η Σταματίνα-με πυροβόλο όπλο ο Ιάκωβος) από τα άνδρες των ΜΑΤ στις 16/11/1980 στο κέντρο της Αθήνας κατά τη διάρκεια επεισοδίων στην απαγορευμένη πορεία πρός την Αμερικανική πρεσβεία. Δεν γνωρίζω αν ο εισαγγελέας παρενέβη για να διερευνήσει τους δύο θανάτους . Κανείς ποτέ δεν τιμωρήθηκε για τον φόνο των δύο νέων ανθρώπων.
Στην πορεία εκέινη δεν συμμετείχαν τα κόμματα της κοινοβουλευτικής αριστεράς ούτε η σοσιαλιστική αντιπολίτευση η οποία κάλπαζε τότε προς την εξουσία. Παρ’ όλα αυτά η πορεία είχε υποστηριχθεί και από πολίτες ιδεολογικά προσκείμενους στις παραπάνω παρατάξεις.
Η πορεία ανέβηκε την οδό Σταδίου , συνέχισε στην πλατεία συντάγματος , όπου συγκεντρωμένοι στο πεζοδρόμιο πολίτες διαφόρων παρατάξεων έβριζαν όσους συμμετείχαν, και μπήκε στην οδό Β.Σοφίας. Στο ύψος της βουλής είχαν παραταχθεί οι “δυνάμεις αποκατάστασης της τάξης”. Για λίγα λεπτά τα δύο μέτωπα έμειναν ακίνητα και ανταλάχθηκαν κάποιες φράσεις. Στην συνέχεια το μπλοκ των διαδηλωτών έκανε τα πρώτα βήματα προς τον σχηματισμό των Ματ και τότε αυτά επιτέθηκαν. Η μάζα των διαδηλωτών ήταν πυκνή και η υποχώρηση ήταν δύσκολη. Η Σταματίνα έπεσε, οι “ανδρες” των μΑΤ την πρόλαβαν. Την χτυπούσαν πεσμένη στο έδαφος. Την χτύπησαν μέχρι θανάτου. Το Αίμα της κυλούσε στο πεζοδρόμιο.
Σε άλλο σημείο της Αθήνας δολοφονήθηκε με τον ίδιο τρόπο ο Ιακωβος Κουμής.
Αραγε πόσες ώρες αργότερα οι “ανδρες” της αποκατάστασης τάξης θα ξέπλεναν τα γκλομπς , τις μπότες και τις στολές τους , τους από το αίμα των σκοτωμένων για να σβήσει κάθε εχοχοποιητικό στοιχείο ; Αλλά μάλλον δεν το είχαν ανάγκη.
Τα ΜΜΕ απέδωσαν τις ευθύνες σε 2000 προβοκάτορες , ο πρωθυπουργός Γ.Ράλλης δήλωσε στη Βουλή “και ο αρχάγγελος κρατούσε ρομβαία” , αλλά και η αντίδραση της αξιωματικής αντιπολίτευσης ήταν χλιαρή. Κάτω από τέτοιες ευνοικές για τους δολοφόνους συνθήκες , η διοικητική εξέταση που διατάχτηκε δεν αποκάλυψε τους ενόχους.
Κανείς ποτέ δεν τιμωρήθηκε για αυτά τα δύο εγκλήματα. Κανείς πια δεν μνομονεύει τους δύο νεκρούς . Η Σταματίνα ήταν μια “απλή” εργάτρια. Βλέπετε δεν ήταν κομματικά μέλη της παραδοσιακής ή σοσιαλιστικής αριστεράς. Στην περίπτωση αυτή θα είχαν ηρωοποιηθεί, θα έιχαν δώσει το όνομά τους σε δρόμους και πλατείες.
Εχουν περάσει εικοσιέξι χρόνια από τότε και το θυμάμαι πάντα όταν περνάω από εκείνο το σημείο. Τότε – δευτεροετής φοιτητής και όχι αναρχικός ούτε προβοκάτορας – στεκόμουν κυνηγημένος και λαχανιασμένος μερικές δεκάδες μέτρα πιο κεί βλέποντας περίπου δέκα “ανδρες” να χτυπούν λυσσασμένα έναν άνθρωπο πεσμένο στο έδαφος. Ισως να ήταν η Σταματίνα , δε ξέρω.
Το έγκλημα έχει παραγραφεί άραγε ; Και τι να απέγιναν οι “δολοφόνοι” ; Ισως να έχουν παιδiια τώρα, κοντά στην ηλικία των θυμάτων τους.
Ισως κάποτε θα πρέπει να μετονομασθεί η πλατεία συντάγματος σε “Πλατεία Σταματίνας Κανελλοπούλου” για να θυμίζει πάντα το υπέρτατο αγαθό σε μια συνταγματικά ευνομούμενη δημοκρατική πολιτεία. Τον σεβασμό και την προστασία της ανθρώπινης ζωής.Πέμπτη 16 Ιουλίου 2009
Περί Σοσιαλισμού, Κομμουνισμού κλπ.
Από το βιβλίο του Βασίλη Ραφαηλίδη «Οι λαοί της Ευρώπης»
1) Ο συνδικαλισμός δεν είναι παρά συντεχνιασμός, πράγμα που εξηγεί μεταξύ άλλων και την πλήρη περιφρόνηση των απεργών για όλους τους άλλους εργαζόμενους, άλλων κλάδων, που δεν απεργούν.
3)[…] ο κλασσικός μαρξισμός πρεσβεύει πως η εργατική τάξη, εξαιτίας της αγραμματοσύνης και κυρίως της εξάντλησης μέσα από μια εργασία απάνθρωπη , δεν παράγει ιδεολογία. Η σοσιαλιστική ιδεολογία εισάγεται σε αυτήν από τα προοδευτικά στρώματα της αστικής τάξης, από ανθρώπους που έχουν την ευχέρεια να μελετήσουν και να καταλάβουν και που είναι διατεθειμένοι να βάλουν τη γνώση τους και τις ικανότητές τους στην υπηρεσία της εργατικής τάξης, κι έτσι να υπηρετήσουν συμφέροντα που δεν είναι τα (ταξικά) δικά τους.
Ο εργατισμός (ουβριερισμός), που είναι κάτι ανάλογο με τον λαϊκισμό των ναρότνικων, ήταν πάντα ξένος προς τον μαρξισμό.
Οι εργάτες δεν είναι μια απόλυτη, μεταφυσική αξία. Άλλωστε, δύσκολα από «τάξη καθεαυτή» γίνεται «τάξη για τον εαυτό της» αποχτώντας ταξική συνείδηση, όπως θα πει ο Λούκατς. Αν όλοι οι εργαζόμενοι καταλάβαιναν το συμφέρον τους , ο σοσιαλισμός θα επιβαλλόταν με τον πιο άνετο τρόπο: με εκλογές. Η εργατική τάξη άγεται και φέρεται από δημαγωγούς και συχνά από αριστερούς δημαγωγούς, που δεν είναι παρά αριστεροί γραφειοκράτες, που νοιάζονται περισσότερο για το προσωπικό τους, παρά για το εργατικό συμφέρον (σσ.332-3).
4) Ο Μαρξ ήταν διανοούμενος, δεν ήταν εργάτης. Ο Ένγκελς ήταν διανοούμενος, δεν ήταν εργάτης. Ο Λένιν ήταν διανοούμενος, δεν ήταν εργάτης. Κι όσοι από τους εργαζόμενους ακολούθησαν ή ακολουθούν τον μαρξισμό, εκτός απ΄την εργατική τους δύναμη πρέπει να διαθέτουν επιπροσθέτως τόσο την αναγκαία γνώση όσο και το απαραίτητο ήθος. Αλλιώς, για την κομμουνιστική κοινωνία θα εργάζονται υποτίθεται, αλλά στο νου τους θα έχουν μονίμως το βόλεμα, το αραλίκι, τη μάσα και την κλοπή, σαν τους ρώσους κομματικούς γραφειοκράτες, που παρίσταναν τους κομμουνιστές, ίσα ίσα για να ρημάξουν εκτός από τους ρώσους εργάτες και το παγκόσμιο εργατικό κίνημα (σ.342).
5) Η αντικατάσταση στην εξουσία των πλούσιων από τους φτωχούς, που πολύ θα ήθελαν να είναι αυτοί οι πλούσιοι, δεν είναι σοσιαλισμός, είναι χυδαίος λαϊκισμός. Και ο λαϊκισμός είναι η μήτρα του φασισμού.
Το πρόβλημα στο σοσιαλισμό δεν είναι να φαν οι φτωχοί, αλλά να μην υπάρχουν φτωχοί και τώρα και στο μέλλον και πάντα. Ο σοσιαλισμός είναι η υπέρτατη μορφή ανθρωπισμού, δεν είναι πρόσκαιρο βόλεμα των αναξιοπαθούντων. Το πρόσκαιρο βόλεμα των αναξιοπαθούντων είναι φιλανθρωπία, που έχει βέβαια το νόημά της και την αξία της, αλλά σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να συγχέεται με τον ανθρωπισμό εξαιτίας της κοινής, και στους δύο όρους, λέξης άνθρωπος. Όπως θα έλεγε ο Αριστοτέλης, ο ανθρωπισμός είναι έννοια γένους σε σχέση με τη φιλανθρωπία που είναι έννοια είδους: ο ανθρωπισμός εμπεριέχει και γεννά τη φιλανθρωπία. Που ωστόσο παραμένει έννοια πολύ στενή σε σχέση με τον ανθρωπισμό. Η φιλανθρωπία είναι μια προσωρινή λύση εν αναμονή της μόνιμης, που καθοδηγείται από την άνευ όρων αγάπη για όλους τους ανθρώπους, και τον άνευ όρων σεβασμό όλων των ανθρώπων. Ο μαρξισμός νοούμενος σαν ανθρωπισμός είναι χριστιανισμός χωρίς μεταφυσική(σσ.333-4).
6) […] ο μαρξισμός επηρέασε περισσότερο τα εργατικά κινήματα της Δύσης, όπου δεν εφαρμόστηκε, παρά τα «εργατικά» καθεστώτα της Ανατολής, όπου εφαρμόστηκε στρεβλά. Ωστόσο, δεν θα επηρέαζε ίσως ούτε τη Δύση αν δεν γινόταν η κολοσσιαίας σημασίας για την παγκόσμια ιστορία οχτωβριανή επανάσταση (σ.341).
7) Σε συνθήκες ελλείψεως αγαθών αρκετών για όλους, ο κομμουνισμός είναι απολύτως αδύνατος, εκτός κι αν πείσουμε όλους να καταναλώνουν λιγότερο από όσο έχουν συνηθίσει σε συνθήκες ισότητας, ώστε όλοι να καταναλώνουν τα ίδια. Και επειδή αυτό είναι αδύνατο χωρίς καταναγκασμό, και επειδή καταναγκασμός και σοσιαλισμός δεν συμβιβάζονται σε καμία περίπτωση, ο κομουνισμός, δηλαδή η τέλεια δημοκρατία, που παραμένει ιδανικό, θα γίνει δυνατός μόνο αν η παραγωγικότητα και η παραγωγή αυξηθούν τόσο, που τα προϊόντα να επαρκούν για όλους.
Αναδημοσιεύουμε από http://dimitrisdoctor2.blogspot.com
1) Ο συνδικαλισμός δεν είναι παρά συντεχνιασμός, πράγμα που εξηγεί μεταξύ άλλων και την πλήρη περιφρόνηση των απεργών για όλους τους άλλους εργαζόμενους, άλλων κλάδων, που δεν απεργούν.
Κι όταν οι απεργοί δυσκολεύουν τη ζωή όχι μόνο των εργοδοτών τους αλλά όλου του κόσμου, όχι μόνο δεν έχουν ίχνος εργατικής συνείδησης, αλλά είναι και οι δυνάμει οπαδοί του φασισμού, ενός κοινωνικού κινήματος που πρωτοεμφανίζεται στην Ιταλία το 1920. Άλλωστε, ο Μουσολίνι θα ονομάσει το κράτος του συντεχνιακό, όχι φασιστικό (φασιστικό ήταν το κόμμα του) και θα υποστηρίξει φανατικά τις συντεχνίες, όχι τα συνδικάτα, επιδιώκοντας με αυτόν τον τρόπο τον περιορισμό των διεκδικήσεων στα στενά όρια της συντεχνίας. Που διαφέρει από το συνδικάτο γιατί αρνείται να συνεργαστεί με άλλα σωματεία εργαζομένων και προασπίζει τα συμφέροντά της αδιαφορώντας για τα συμφέροντα όλων των άλλων εργαζομένων.
2) O λαϊκισμός, δηλαδή η μεταφυσική πίστη στην αξία και τις ικανότητες της «λαϊκής ψυχής», που όλα τα μπορεί και όλα τα καταλαβαίνει δι’εποιφητήσεως, είναι στυφό φρούτο των ρώσων ναρότνικων (λαϊκών) της προοκτωβριανής περιόδου. Τούτη η αντίληψη για τον αυθόρμητο σοσιαλισμό επιβιώνει μέχρι τις μέρες μας, ιδιαίτερα εδώ στην Ελλάδα, όπου ένα μεγάλο κόμμα, το ΠΑΣΟΚ, προέκυψε με μια έντεχνη εκμετάλλευση της παμπάλαιης ναρότνικης άποψης πως ο σοσιαλισμός είναι πρόβλημα σοσιαλιστικής ψυχής και όχι σοσιαλιστικού μυαλού (σ.331).3)[…] ο κλασσικός μαρξισμός πρεσβεύει πως η εργατική τάξη, εξαιτίας της αγραμματοσύνης και κυρίως της εξάντλησης μέσα από μια εργασία απάνθρωπη , δεν παράγει ιδεολογία. Η σοσιαλιστική ιδεολογία εισάγεται σε αυτήν από τα προοδευτικά στρώματα της αστικής τάξης, από ανθρώπους που έχουν την ευχέρεια να μελετήσουν και να καταλάβουν και που είναι διατεθειμένοι να βάλουν τη γνώση τους και τις ικανότητές τους στην υπηρεσία της εργατικής τάξης, κι έτσι να υπηρετήσουν συμφέροντα που δεν είναι τα (ταξικά) δικά τους.
Ο εργατισμός (ουβριερισμός), που είναι κάτι ανάλογο με τον λαϊκισμό των ναρότνικων, ήταν πάντα ξένος προς τον μαρξισμό.
Οι εργάτες δεν είναι μια απόλυτη, μεταφυσική αξία. Άλλωστε, δύσκολα από «τάξη καθεαυτή» γίνεται «τάξη για τον εαυτό της» αποχτώντας ταξική συνείδηση, όπως θα πει ο Λούκατς. Αν όλοι οι εργαζόμενοι καταλάβαιναν το συμφέρον τους , ο σοσιαλισμός θα επιβαλλόταν με τον πιο άνετο τρόπο: με εκλογές. Η εργατική τάξη άγεται και φέρεται από δημαγωγούς και συχνά από αριστερούς δημαγωγούς, που δεν είναι παρά αριστεροί γραφειοκράτες, που νοιάζονται περισσότερο για το προσωπικό τους, παρά για το εργατικό συμφέρον (σσ.332-3).
4) Ο Μαρξ ήταν διανοούμενος, δεν ήταν εργάτης. Ο Ένγκελς ήταν διανοούμενος, δεν ήταν εργάτης. Ο Λένιν ήταν διανοούμενος, δεν ήταν εργάτης. Κι όσοι από τους εργαζόμενους ακολούθησαν ή ακολουθούν τον μαρξισμό, εκτός απ΄την εργατική τους δύναμη πρέπει να διαθέτουν επιπροσθέτως τόσο την αναγκαία γνώση όσο και το απαραίτητο ήθος. Αλλιώς, για την κομμουνιστική κοινωνία θα εργάζονται υποτίθεται, αλλά στο νου τους θα έχουν μονίμως το βόλεμα, το αραλίκι, τη μάσα και την κλοπή, σαν τους ρώσους κομματικούς γραφειοκράτες, που παρίσταναν τους κομμουνιστές, ίσα ίσα για να ρημάξουν εκτός από τους ρώσους εργάτες και το παγκόσμιο εργατικό κίνημα (σ.342).
5) Η αντικατάσταση στην εξουσία των πλούσιων από τους φτωχούς, που πολύ θα ήθελαν να είναι αυτοί οι πλούσιοι, δεν είναι σοσιαλισμός, είναι χυδαίος λαϊκισμός. Και ο λαϊκισμός είναι η μήτρα του φασισμού.
Το πρόβλημα στο σοσιαλισμό δεν είναι να φαν οι φτωχοί, αλλά να μην υπάρχουν φτωχοί και τώρα και στο μέλλον και πάντα. Ο σοσιαλισμός είναι η υπέρτατη μορφή ανθρωπισμού, δεν είναι πρόσκαιρο βόλεμα των αναξιοπαθούντων. Το πρόσκαιρο βόλεμα των αναξιοπαθούντων είναι φιλανθρωπία, που έχει βέβαια το νόημά της και την αξία της, αλλά σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να συγχέεται με τον ανθρωπισμό εξαιτίας της κοινής, και στους δύο όρους, λέξης άνθρωπος. Όπως θα έλεγε ο Αριστοτέλης, ο ανθρωπισμός είναι έννοια γένους σε σχέση με τη φιλανθρωπία που είναι έννοια είδους: ο ανθρωπισμός εμπεριέχει και γεννά τη φιλανθρωπία. Που ωστόσο παραμένει έννοια πολύ στενή σε σχέση με τον ανθρωπισμό. Η φιλανθρωπία είναι μια προσωρινή λύση εν αναμονή της μόνιμης, που καθοδηγείται από την άνευ όρων αγάπη για όλους τους ανθρώπους, και τον άνευ όρων σεβασμό όλων των ανθρώπων. Ο μαρξισμός νοούμενος σαν ανθρωπισμός είναι χριστιανισμός χωρίς μεταφυσική(σσ.333-4).
6) […] ο μαρξισμός επηρέασε περισσότερο τα εργατικά κινήματα της Δύσης, όπου δεν εφαρμόστηκε, παρά τα «εργατικά» καθεστώτα της Ανατολής, όπου εφαρμόστηκε στρεβλά. Ωστόσο, δεν θα επηρέαζε ίσως ούτε τη Δύση αν δεν γινόταν η κολοσσιαίας σημασίας για την παγκόσμια ιστορία οχτωβριανή επανάσταση (σ.341).
7) Σε συνθήκες ελλείψεως αγαθών αρκετών για όλους, ο κομμουνισμός είναι απολύτως αδύνατος, εκτός κι αν πείσουμε όλους να καταναλώνουν λιγότερο από όσο έχουν συνηθίσει σε συνθήκες ισότητας, ώστε όλοι να καταναλώνουν τα ίδια. Και επειδή αυτό είναι αδύνατο χωρίς καταναγκασμό, και επειδή καταναγκασμός και σοσιαλισμός δεν συμβιβάζονται σε καμία περίπτωση, ο κομουνισμός, δηλαδή η τέλεια δημοκρατία, που παραμένει ιδανικό, θα γίνει δυνατός μόνο αν η παραγωγικότητα και η παραγωγή αυξηθούν τόσο, που τα προϊόντα να επαρκούν για όλους.
Κι αν δεν επαρκούν, να μην είναι τόσο λίγα, που η ισότητα να πραγματώνεται προς τα κάτω και όχι προς τα πάνω.
Αν όλοι γίνουμε φτωχότεροι από τον σημερινό μέσο όρο, ο κομμουνισμός χάνει το νόημά του και τρέπεται σε ποβερισμό (φτωχεϊσμό), όπως λέμε ένα είδος λατρείας της φτώχειας, κατάλληλης ίσως για τα χριστιανικά μοναστήρια, αλλά εντελώς ακατάλληλης για μια κοινωνία ευπρεπών ανθρώπων.
(Κάποιοι που νομίζουν πως είναι κομουνιστές και που πολύ θα ήθελαν να μας δουν όλους φτωχούς και εξισωμένους προς τα κάτω, ούτε καν υποπτεύονται, πως όχι μόνο κατάλληλοι για κομμουνιστές δεν είναι, αλλά ούτε καν στο Άγιο Όρος δεν θα γίνονταν δεκτοί) (σ.363).Αναδημοσιεύουμε από http://dimitrisdoctor2.blogspot.com
Τετάρτη 8 Ιουλίου 2009
Σηματοδοτεί η κρίση κάποιο «τέλος εποχής»;
ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ
Η σημερινή κρίση γενικά και η σύνοδος κορυφής της «Ομάδας των 20» (G20) στο Λονδίνο ειδικότερα, με κανέναν τρόπο δεν σηματοδοτούν «το τέλος μιας ολόκληρης εποχής» που χαρακτηρίζεται από «την κατάρρευση του αμερικάνικου και του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος» και «την παρακμή της αυτοκρατορίας των ΗΠΑ», όπως υποστηρίζουν σήμερα ορισμένοι σημαντικοί αναλυτές της Αριστεράς.[1] Η ίδια, άλλωστε, η ρητορική για την αμερικάνικη αυτοκρατορία στην εποχή της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, είναι τόσο αναχρονιστική όσο και παραπλανητική. Στην εποχή της διεθνοποιημένης οικονομίας της αγοράς, δεν υπάρχουν πλέον «αυτοκρατορίες» αλλά μια υπερεθνική ελίτ ή, όπως ορισμένοι Μαρξιστές το θέτουν, μια υπερεθνική καπιταλιστική τάξη.[2]
Η αναβίωση, επομένως, της G20 δεν σημαίνει ότι η υπερεθνική ελίτ θα επεκταθεί τώρα και στις χώρες της περιφέρειας και της ημιπεριφέρειας, οι οποίες προσκλήθηκαν να λάβουν μέρος στη διάσκεψη του Λονδίνου. Στην πραγματικότητα, ο μόνος λόγος για τον οποίον η «Ομάδα των 7» (G7) ―δηλαδή οι ελίτ των ΗΠΑ, των ηγεμονικών χωρών στην ΕΕ και της Ιαπωνίας― ανάστησε την G20 ήταν για να εμπλέξουν τα μέλη της στο μοίρασμα του πελώριου κόστους αντιμετώπισης της οικονομικής και οικολογικής κρίσης, σε αντάλλαγμα με μια υποτιθέμενη μεγαλύτερη εξουσία στη λήψη οικονομικών αποφάσεων, που θα μπορούσε πιθανόν να πάρει τη μορφή επιπρόσθετης εξουσίας σε διεθνείς οργανισμούς όπως το ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου. Ωστόσο, η πραγματική εξουσία λήψης αποφάσεων, τόσο στο οικονομικό όσο και στο πολιτικό επίπεδο, θα συνεχίσει να μονοπωλείται από την υπερεθνική ελίτ, όπως αυτή εκφράζεται από την G7. Αυτό εγγυάται τόσο το γεγονός ότι η οικονομική και η πολιτική δύναμη συγκεντρώνονται στα χέρια των πολιτικών και οικονομικών ελίτ των χωρών της ομάδας αυτής και στις ελεγχόμενες από αυτές πολυεθνικές, όσο και το ότι η δήθεν «ανάπτυξη» των νέων οικονομικών «θαυμάτων» που προσκλήθηκαν στην G20 θα ήταν αδύνατη χωρίς τις ξένες επενδύσεις και το συνακόλουθο εμπόριο με τις πολυεθνικές που έχουν έδρα τις χώρες της υπερεθνικής ελίτ.
Τα μέτρα, άλλωστε, που πήρε η G20 όχι μόνο δεν δημιούργησαν ένα καινούργιο θεσμικό πλαίσιο που θα ήταν πρόσφορο για την άνοδο ενός νέου διεθνοποιημένου κρατισμού αλλά ούτε καν μπορούσαν να αναμορφώσουν το διεθνές νομισματικό πλαίσιο, όπως έκανε το συνέδριο στο Bretton Woods to 1944 όταν εγκαθίδρυσε τους 3 οργανισμούς που ακόμα το ελέγχουν (ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα και ΠΟΕ). Ακόμη, η Αμερικάνικη ελίτ δεν αναγκάστηκε να μοιραστεί την οικονομική της δύναμη τους τελευταίους μόνον μήνες, σαν αποτέλεσμα της τελευταίας καπιταλιστικής κρίσης που ξεκίνησε στα Αμερικάνικα και Βρετανικά χρηματοπιστωτικά κέντρα. Στην ουσία, η αρχή του τέλους της Αμερικάνικης οικονομικής αυτοκρατορίας ξεκινά στις αρχές της δεκαετίας του 1980 και ανάγεται στην άνθηση της παγκοσμιοποίησης λόγω της ραγδαία αυξανόμενης δύναμης των αναπτυσσόμενων πολυεθνικών επιχειρήσεων που, με τη σειρά της, αντανακλούσε, επίσης, την αυξανόμενη δύναμη άλλων κέντρων οικονομικής ισχύος (Γερμανία, Ιαπωνία, Γαλλία) αλλά και στην παράλληλη παρακμή του αμερικάνικου νομίσματος. Το δολάριο, ήδη στις αρχές της δεκαετίας του '70, ήταν υπερβολικά υπερτιμημένο, ως συνέπεια των τεράστιων στρατιωτικών δαπανών για τον πόλεμο στο Βιετνάμ, αλλά και της εναντίον του εκστρατείας της Γαλλικής ελίτ (υπό τον Ντε Γκολ) που βασίστηκε στην εγγενή διευκόλυνση που το σύστημα του Bretton Woods παρείχε στην αμερικάνικη ελίτ να χρηματοδοτεί τους πολέμους της, όπως επίσης τις οικονομικές της πολιτικές γενικά, με το να εκτυπώνει, ουσιαστικά, περισσότερα δολάρια ―για όσο τουλάχιστον διάστημα άλλες χώρες είχαν εμπιστοσύνη στο δολάριο και το χρησιμοποιούσαν χωρίς ενδοιασμούς ως το βασικό αποθεματικό τους νόμισμα.
Το αποτέλεσμα ήταν ότι το 1971 η αμερικάνικη ελίτ αναγκάστηκε όχι μόνο να υποτιμήσει το δολάριο, αλλά επίσης να αναστείλει τη μετατρεψιμότητα των δολαρίων σε χρυσό, ουσιαστικά καταργώντας μονομερώς το μετα-πολεμικό νομισματικό σύστημα. Έτσι, όταν τη δεκαετία 1970 η άνοδος των πολυεθνικών επιχειρήσεων ήταν σε πλήρη εξέλιξη και αναδυόταν η σημερινή παγκοσμιοποίηση, πρώτα ανεπίσημα με τη δημιουργία των αγορών Ευρωδολαρίου κ.τ.λ., και στη συνέχεια επίσημα με το άνοιγμα και την απορρύθμιση των αγορών κεφαλαίου, εμπορευμάτων και εργασίας από τους Θάτσερ και Ρίγκαν, τέθηκαν τα θεμέλια για τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και, τελικά, για την τωρινή κρίση. Οι ίδιες εξελίξεις οδήγησαν και στη δημιουργία της υπερεθνικής ελίτ, η οποία άτυπα διαχειρίζεται τη νέα διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς. Δεν είναι επομένως τυχαίο πως η αρχική μορφή της άτυπης πολιτικής έκφρασης της υπερεθνικής ελίτ, η G7, είχε ήδη πάρει σάρκα και οστά από το 1975 (αρχικά ως η «Ομάδα των 6» χωρίς τον Καναδά).
Ωστόσο, μολονότι, η Αμερικάνικη ελίτ έχασε την οικονομική της ηγεμονία, ήδη από τη δεκαετία του 1970, δεν έγινε το ίδιο και με την πολιτικο-στρατιωτική της ηγεμονία λόγω της απαράμιλλης στρατιωτικής της δύναμης σε σχέση με όλα τα άλλα μέλη της υπερεθνικής ελίτ. Ήταν, εντούτοις, η σημερινή κρίση που ξεκίνησε στα Αγγλο-Αμερικάνικα χρηματοπιστωτικά κέντρα, αυτή που ανάδειξε ξανά το ζήτημα της θεσμοποίησης της κατανομής της οικονομικής, όπως και της πολιτικής, εξουσίας μέσα στην υπερεθνική ελίτ. Ο Γερμανός υπουργός οικονομικών Peer Steinbruck κατέστησε σαφή την πρόθεση αυτή όταν δήλωσε στο Camp David το 2008, στην προπαρασκευαστική Σύνοδο της G20, ότι «οι ΗΠΑ θα χάσουν την θέση υπερδύναμης στο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα (…) Το σύστημα αυτό γίνεται πολυπολικό»[3], μολονότι βέβαια με τον όρο «πολυπολικό» απλώς εννοούσε την θεσμοθέτηση της παρούσας κατάστασης, δηλαδή, μιας υπερεθνικής ελίτ που διευθύνει την παγκόσμια οικονομία, και όχι βέβαια την... Ινδία, Βραζιλία, Κίνα κ.λπ.!
Συνεπώς, αυτό που επιχειρείται σήμερα είναι η θεσμοποίηση της ανακατανομής δύναμης μεταξύ της G7, και, συγχρόνως, η δημιουργία εντυπώσεων μοιράσματος της εξουσίας με τα υπόλοιπα μέλη της G20. Ωστόσο, όσο η ασυναγώνιστη μιλιταριστική ηγεμονία των ΗΠΑ δεν μπορεί να αμφισβητηθεί, το μοίρασμα της πολιτικής δύναμης, ακόμα και μέσα στην G7, αναγκαστικά θα είναι περιορισμένο, όπως καταδεικνύεται από το γεγονός ότι κάθε ιδέα ανάπτυξης μιας Ευρωπαϊκής στρατιωτικής δύναμης ανεξάρτητης από την Αμερικάνικη έχει πάει στις καλένδες. Αυτό έγινε εμφανές από την πρόσφατη πλήρη ενσωμάτωση της Γαλλίας στο ΝΑΤΟ και από το γεγονός ότι η Ρωσία, η μόνη δύναμη στη G20 που θα μπορούσε πραγματικά να αμφισβητήσει την Αμερικάνικη στρατιωτική δύναμη, ούτε διατίθεται ούτε μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο προς το παρόν.[4]
* Το άρθρο αποτελεί προδημοσίευση από το νέο βιβλίο «Η παγκόσμια κρίση, η Ελλάδα και το αντισυστημικό κίνημα» (Κουκκίδα) που θα παρουσιαστεί την Πέμπτη 25 Ιουνίου (19.30) στην αίθουσα ανταποκριτών ΕΣΗΕΑ (Ακαδημίας 23).
[1] Βλ. π.χ., James Petras, “The end of an entire epoch-World Depression: Regional Wars and the Decline of the US Empire”, Voltaire Internationale (5/4/2009). http://www.voltairenet.org/article159519.html
[2] Leslie Sklair, The Transnational Capitalist Class (Oxford: Blackwell, 2001), ISBN 9780631224624.
[3] Anne Penketh, “Putin turns on US «irresponsibility»,” The Independent (02/10/2008). http://www.independent.co.uk/news/world/politics/putin-turns-on-us-irresponsibility-948577.html
[4] Βλ. Τ. Φωτόπουλος, «Η Ρωσία και η υπερεθνική ελίτ», Περιεκτική Δημοκρατία, αρ. 18-9 (Άνοιξη 2009). http://www.inclusivedemocracy.org/PD_archive/index.htm
Αποκλεισμός των γραφείων της Ελλάκτωρ από συγκέντρωση του ΠΑΜΕ
Μπορεί να μην συμφωνούμε σε όλα με το ΚΚΕ, αλλά πρέπει να σημειώσουμε ότι σε αυτούς τους δύσκολους για τα εργασιακά καιρούς δείχνει αγωνιστική συνέπεια αναδεικνύοντας τις εργασιακές συνθήκες μεσαίωνα που επικρατούν στον ιδιωτικό τομέα στην Ελλάδα.
NAFTEMPORIKI.GR Τετάρτη, 8 Ιουλίου 2009 11:20
Τα γραφεία της Ελλάκτωρ στην εθνική οδό Αθηνών - Λαμίας, στη Νέα Κηφισιά (στο ύψος του κόμβου του Ολυμπιακού Χωριού) απέκλεισαν το πρωί διαδηλωτές του ΠΑΜΕ.
Οι διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν έξω από το κτίριο της εταιρείας και δεν επέτρεπαν την είσοδο των εργαζομένων στο κτίριο.
Ο αποκλεισμός των γραφείων έληξε λίγο πριν τις 11:30.
NAFTEMPORIKI.GR Τετάρτη, 8 Ιουλίου 2009 11:20
Τα γραφεία της Ελλάκτωρ στην εθνική οδό Αθηνών - Λαμίας, στη Νέα Κηφισιά (στο ύψος του κόμβου του Ολυμπιακού Χωριού) απέκλεισαν το πρωί διαδηλωτές του ΠΑΜΕ.
Οι διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν έξω από το κτίριο της εταιρείας και δεν επέτρεπαν την είσοδο των εργαζομένων στο κτίριο.
Ο αποκλεισμός των γραφείων έληξε λίγο πριν τις 11:30.
Δευτέρα 22 Ιουνίου 2009
Απάντηση στον φίλο που με προσφωνεί ΄΄Κύριε Υπάλληλε΄΄
Απάντηση στον φίλο που με προσφωνεί ΄΄Κύριε Υπάλληλε΄΄
Καμία υπόθεση δεν έκανα ούτε για την ηλικία σας ούτε και για την προσωπική σας διαδρομή. Ξαναδιαβάστε προσεκτικά το σχόλιό μου. Αναφέρθηκα σε συγκεκριμένες ηλικίες ανθρώπων που κινούνται στον χώρο και έχουν συγκεκριμένη πρακτική και συμπεριφορά.
Από πού προκύπτει ότι εγκατέλειψα τον χώρο και μάλιστα ΄΄την στιγμή ακριβώς της γέννησής του΄΄; Η στήριξη της επιχειρηματολογίας σε μη ασφαλή τεκμήρια καλόν είναι να αποφεύγεται διότι οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε εσφαλμένα συμπεράσματα.
Αλλά έστω ότι κάποιος σας ασκεί κριτική έχοντας εγκαταλείψει τον χώρο, αυτό ακυρώνει αυτομάτως την ορθότητα των συλλογισμών του; Τι είδους ιδεολογία φανερώνει αυτή η προσέγγιση; Πάντως όχι ελευθεριακή όποια έννοια και αν προσδώσουμε στον συγκεκριμένο όρο.
Αυτό που εσείς αποκαλείτε ΄΄ υπέροχη φάση της εφηβείας και της ενηλικίωσης του αναρχικού χώρου΄΄ επιτρέψτε σε κάποιους άλλους να την αποκαλούν ΄΄καταστροφική φάση της εφηβείας και της ενηλικίωσής του΄΄.
Αμετροεπείς εκφράσεις σαν και τις παραπάνω αποκαλύπτουν μια αλαζονική συμπεριφορά που δεν είναι σε θέση να αποδεχθεί οποιαδήποτε αιχμηρή κριτική και επαναφέρουν στο προσκήνιο παλιές και δοκιμασμένες σταλινικές πρακτικές περί σκοτεινών δυνάμεων και κύκλων που επιβουλεύονται τον χώρο και προσπαθούν να τον συκοφαντήσουν.
Ήμουν βέβαιος ότι η αναφορά στις γνωστές απόψεις του Μπούκτσιν θα ενοχλούσε. Θα μπορούσα όμως εξίσου άνετα να επικαλεστώ αρκετές άλλες απόψεις από ανθρώπους του χώρου με παρόμοια κριτική διάθεση για τα τεκταινόμενα σε αυτόν. Αναφορικά δε με εκείνο το γλαφυρό ότι ΄΄ο Μπούκτσιν ιδέα δεν είχε για την άνθιση που επρόκειτο να γνωρίσει ο αναρχικός χώρος στην Ελλάδα΄΄ τι να πρωτοθαυμάσει κανείς. Μόνο τούτο θα πω: αφιππεύσατε των καλάμων και μην εκλαμβάνετε όσα συμβαίνουν στον μικρόκοσμό σας ως σημαντικά για σύμπασα την κοινωνία.
Τέλος ενημερώνω ότι πάντα μου έκανε καλό, και συνεχίζει να μου κάνει, να περνάω από κανένα στέκι και να βλέπω ΄΄ιδίοις όμμασι τους νέους ανθρώπους που, όλως παραδόξως, δεν γρυλίζουν κλπ, κλπ΄΄ , όπως βλέπω και άλλες συμπεριφορές και νοοτροπίες που με γεμίζουν οργή και αηδία για κάποιους που βρήκαν στέγη στον χώρο αυτό ενώ θα έπρεπε να παραμείνουν στις κερκίδες των γηπέδων και να φωνάζουν ποδοσφαιρικά συνθήματα.
Επιπροσθέτως σας ενημερώνω ότι μου κάνει καλό να προσπαθώ, όσο μου επιτρέπουν οι ασήμαντες και περιορισμένες δυνατότητές μου και μέσα σε εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες, να προωθήσω τις ελευθεριακές ιδέες στο χώρο που κινούμαι και εργάζομαι.
Προτείνω να μην συνεχίσουμε σε αυτό το ύφος γιατί νομίζω ότι δεν ταιριάζει ούτε σε εσάς ούτε και σε εμένα και θα ευτελιστούμε ανταλλάσσοντας πυροτεχνήματα επί προσωπικού που δεν έχουν κανένα νόημα για την ουσία της υπόθεσης για την οποία δεν έχουμε πει και τίποτα αξιόλογο μέχρι τώρα.
Καμία υπόθεση δεν έκανα ούτε για την ηλικία σας ούτε και για την προσωπική σας διαδρομή. Ξαναδιαβάστε προσεκτικά το σχόλιό μου. Αναφέρθηκα σε συγκεκριμένες ηλικίες ανθρώπων που κινούνται στον χώρο και έχουν συγκεκριμένη πρακτική και συμπεριφορά.
Από πού προκύπτει ότι εγκατέλειψα τον χώρο και μάλιστα ΄΄την στιγμή ακριβώς της γέννησής του΄΄; Η στήριξη της επιχειρηματολογίας σε μη ασφαλή τεκμήρια καλόν είναι να αποφεύγεται διότι οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε εσφαλμένα συμπεράσματα.
Αλλά έστω ότι κάποιος σας ασκεί κριτική έχοντας εγκαταλείψει τον χώρο, αυτό ακυρώνει αυτομάτως την ορθότητα των συλλογισμών του; Τι είδους ιδεολογία φανερώνει αυτή η προσέγγιση; Πάντως όχι ελευθεριακή όποια έννοια και αν προσδώσουμε στον συγκεκριμένο όρο.
Αυτό που εσείς αποκαλείτε ΄΄ υπέροχη φάση της εφηβείας και της ενηλικίωσης του αναρχικού χώρου΄΄ επιτρέψτε σε κάποιους άλλους να την αποκαλούν ΄΄καταστροφική φάση της εφηβείας και της ενηλικίωσής του΄΄.
Αμετροεπείς εκφράσεις σαν και τις παραπάνω αποκαλύπτουν μια αλαζονική συμπεριφορά που δεν είναι σε θέση να αποδεχθεί οποιαδήποτε αιχμηρή κριτική και επαναφέρουν στο προσκήνιο παλιές και δοκιμασμένες σταλινικές πρακτικές περί σκοτεινών δυνάμεων και κύκλων που επιβουλεύονται τον χώρο και προσπαθούν να τον συκοφαντήσουν.
Ήμουν βέβαιος ότι η αναφορά στις γνωστές απόψεις του Μπούκτσιν θα ενοχλούσε. Θα μπορούσα όμως εξίσου άνετα να επικαλεστώ αρκετές άλλες απόψεις από ανθρώπους του χώρου με παρόμοια κριτική διάθεση για τα τεκταινόμενα σε αυτόν. Αναφορικά δε με εκείνο το γλαφυρό ότι ΄΄ο Μπούκτσιν ιδέα δεν είχε για την άνθιση που επρόκειτο να γνωρίσει ο αναρχικός χώρος στην Ελλάδα΄΄ τι να πρωτοθαυμάσει κανείς. Μόνο τούτο θα πω: αφιππεύσατε των καλάμων και μην εκλαμβάνετε όσα συμβαίνουν στον μικρόκοσμό σας ως σημαντικά για σύμπασα την κοινωνία.
Τέλος ενημερώνω ότι πάντα μου έκανε καλό, και συνεχίζει να μου κάνει, να περνάω από κανένα στέκι και να βλέπω ΄΄ιδίοις όμμασι τους νέους ανθρώπους που, όλως παραδόξως, δεν γρυλίζουν κλπ, κλπ΄΄ , όπως βλέπω και άλλες συμπεριφορές και νοοτροπίες που με γεμίζουν οργή και αηδία για κάποιους που βρήκαν στέγη στον χώρο αυτό ενώ θα έπρεπε να παραμείνουν στις κερκίδες των γηπέδων και να φωνάζουν ποδοσφαιρικά συνθήματα.
Επιπροσθέτως σας ενημερώνω ότι μου κάνει καλό να προσπαθώ, όσο μου επιτρέπουν οι ασήμαντες και περιορισμένες δυνατότητές μου και μέσα σε εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες, να προωθήσω τις ελευθεριακές ιδέες στο χώρο που κινούμαι και εργάζομαι.
Προτείνω να μην συνεχίσουμε σε αυτό το ύφος γιατί νομίζω ότι δεν ταιριάζει ούτε σε εσάς ούτε και σε εμένα και θα ευτελιστούμε ανταλλάσσοντας πυροτεχνήματα επί προσωπικού που δεν έχουν κανένα νόημα για την ουσία της υπόθεσης για την οποία δεν έχουμε πει και τίποτα αξιόλογο μέχρι τώρα.
Παρασκευή 19 Ιουνίου 2009
Συνοπτική απάντηση στους επικριτές του άρθρου μου για τα συμβαίνοντα στον Άγιο Παντελεήμονα:
Συνοπτική απάντηση στους επικριτές του άρθρου μου για τα συμβαίνοντα στον Άγιο Παντελεήμονα:
1)Προφανώς και η έκφραση ΄΄ άει σιχτίρ τσογλάνια΄΄ δεν απευθύνεται σε αναρχικούς αλλά σε ανθρώπους που ταυτίζουν τον χώρο με συγκεκριμένες πρακτικές και μεθόδους που έχουν δυσφημήσει τον χώρο χρόνια τώρα και τον οδηγούν σε συρρίκνωση και μείωση της απήχησης των ιδεών του στην κοινωνία σε μια συγκυρία κατά την οποία υπάρχουν οι προϋποθέσεις για να συμβεί το εντελώς αντίθετο.Εάν τώρα ένα κομμάτι του χώρου εξισώνει την αναρχική δράση με αυτού του είδους τις πρακτικές και τις έχει αναγάγει σε κυρίαρχες, τίποτα δεν υποχρεώνει τους υπόλοιπους από εμάς να τις αποδεχθούμε ασυζητητί και να εκχωρήσουμε σε αυτούς τους ανθρώπους ΄΄ιδιοκτησιακά΄΄ δικαιώματα του χώρου, που δεν τα έχουν, όπως άλλωστε και κανείς μας. Αυτό προς απάντηση του επιχειρήματος περί «ανίδεων με το μεγάλο στόμα που δεν έχουν κάνει ποτέ τον κόπο να δουν από κοντά ένα α/α εγχείρημα,» και για το «πόσο καλύτερος θα ήταν ο κόσμος» και ότι τότε θα εξέλιπε «μεγάλο μέρος της γραπτώς και προφορικώς διατυπωμένης βλακείας».
2)Ποιος μίλησε για ΄΄τελικές λύσεις΄΄; Εγώ για ανάληψη πρωτοβουλιών που θα δίνουν ένα διαφορετικό στίγμα μίλησα και όχι για σταλινομαοϊκές πρωτοπορίες που θα καπελώσουν τους κατοίκους. Ούτε και η πρότασή μου για τις πολιτοφυλακές έχει καμία σχέση με gay parades. Έχει όμως σχέση με την αυτοοργάνωση των πολιτών, και με τις πρωτοβουλίες που οφείλουν να πάρουν κάποιοι, πάντα στα πλαίσια των ελευθεριακών αρχών, για να προλάβουν τα χειρότερα από την πλευρά των ακροδεξιών κύκλων και με σκοπό να βραχυκυκλώσουν τα κατασταλτικά μέτρα που κυοφορούνται.
3)Το πόσο καλά ξέρω τον χώρο ή όχι, νομίζω ότι προκύπτει από τα λεγόμενά μου. Οι αρλουμπολογίες περί γνώσης της δράσης των αναρχικών από την τηλεόραση, δεν πιάνουν στην περίπτωσή μου.
Για το εάν υπάρχει πρόβλημα μέσα στο χώρο θα αρκεστώ επί του παρόντος να αναφερθώ μόνο στις απόψεις του μακαρίτη Μάρρεϋ Μπούκτσιν περί του ατομικιστικού-life style αναρχισμού αφενός και του κοινωνικού αναρχισμού αφετέρου.
4)Επί της ουσίας δεν άκουσα από τους επικριτές μου τίποτα το πραγματικά εποικοδομητικό. Το να κρύβουμε τα προβλήματα του χώρου κάτω από το χαλί και να υπερασπιζόμαστε μετά φανατισμού πρακτικές και αντιλήψεις που θεοποιούν την βία και την πολεμική αντιπαράθεση βάζοντας σε δεύτερη μοίρα την διατύπωση, την συγκροτημένη απόπειρα υλοποίησης εναλλακτικών θεσμών και τη δημιουργία αυτόνομου, μαζικού και αμεσοδημοκρατικού κινήματος συνιστά έγκλημα πρώτου μεγέθους για τον χώρο. Βέβαια η καλογερική είναι βαριά και είναι πολύ πιο εύκολο για τους 20άρηδες και τους 25άρηδες «αναρχικούς» να φουσκώνουν σαν παγώνια επειδή πέρασαν και από μια κατάληψη, έριξαν μερικές μολότοφ, αναποδογύρισαν κανά κάδο κι αντάλλαξαν και καναδυό καδρονιές με χρυσαυγίτες. Όλοι αυτοί με το πέρασμα των χρόνων-και είπα ότι το πρόβλημα εντοπίζεται στη δεκαετία του ΄80, ας μην επεκταθούμε τώρα- δημιούργησαν μια παράδοση που έκτοτε αναπαράγεται από κάθε νέα γενιά που ΄΄εισέρχεται΄΄ στο χώρο και κορδώνεται ότι κάνει την επανάστασή της δια των ιδίων μεθόδων. Το ότι υπάρχουν και μειοψηφίες-στην ύπαρξή και την ενδυνάμωσή τους άλλωστε προσβλέπω και εγώ- στο χώρο που προσπαθούν να ισορροπήσουν τις καταστάσεις με πιο σοβαρή και συγκροτημένη δουλειά, αυτό δεν αναιρεί την διαπίστωσή μου ότι κυρίαρχο σήμερα είναι το ρεύμα της μπαλαφάρας, της αποσπασματικής, αντανακλαστικής δράσης και του εκτονωτικού χουλιγκανισμού.
5) Αυτά κάποιοι εξ ημών τα είχαμε επισημάνει ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του ΄80, αλλά τότε λοιδορούμαστε και αντιμετωπιζόμαστε απαξιωτικά από μερικούς ΄΄μπαμπάδες΄΄ του χώρου που υιοθέτησαν την αντίληψη των ανοιχτών θυρών προς κάθε πονεμένο έφηβο που ήθελε να κάψει- να σπάσει και να ρημάξει έτσι για ΄΄την κάβλα του΄΄, με την λογική ότι αυτά τα παιδιά θα συγκροτούσαν το νέο επαναστατικό υποκείμενο μιας και το κλασικό επαναστατικό υποκείμενο, η εργατική τάξη δηλαδή, είχε πέσει σε βαθιά ροχαλητά.
Μπορεί βέβαια να ήταν σωστή η διάγνωση περί της κοιμώμενης εργατικής τάξης όμως και η αναγωγή των περιθωριακών σε επαναστατικό υποκείμενο αποδείχθηκε αρλούμπα πρώτου μεγέθους και καταστροφική για την πορεία του αναρχικού/αντιεξουσιαστικού/ελευθεριακού χώρου. Γιατί αυτοί οι έφηβοι μεγάλωσαν, έγιναν με την σειρά τους ΄΄μπαμπάδες΄΄ του χώρου και παγίωσαν τις δικές τους νοοτροπίες και αντιλήψεις. Κι όμως κάποιοι συνεχίζουν να επιμένουν στην καταστροφική τους πορεία μέχρι τελικής εξαφανίσεως.
Οψόμεθα.
1)Προφανώς και η έκφραση ΄΄ άει σιχτίρ τσογλάνια΄΄ δεν απευθύνεται σε αναρχικούς αλλά σε ανθρώπους που ταυτίζουν τον χώρο με συγκεκριμένες πρακτικές και μεθόδους που έχουν δυσφημήσει τον χώρο χρόνια τώρα και τον οδηγούν σε συρρίκνωση και μείωση της απήχησης των ιδεών του στην κοινωνία σε μια συγκυρία κατά την οποία υπάρχουν οι προϋποθέσεις για να συμβεί το εντελώς αντίθετο.Εάν τώρα ένα κομμάτι του χώρου εξισώνει την αναρχική δράση με αυτού του είδους τις πρακτικές και τις έχει αναγάγει σε κυρίαρχες, τίποτα δεν υποχρεώνει τους υπόλοιπους από εμάς να τις αποδεχθούμε ασυζητητί και να εκχωρήσουμε σε αυτούς τους ανθρώπους ΄΄ιδιοκτησιακά΄΄ δικαιώματα του χώρου, που δεν τα έχουν, όπως άλλωστε και κανείς μας. Αυτό προς απάντηση του επιχειρήματος περί «ανίδεων με το μεγάλο στόμα που δεν έχουν κάνει ποτέ τον κόπο να δουν από κοντά ένα α/α εγχείρημα,» και για το «πόσο καλύτερος θα ήταν ο κόσμος» και ότι τότε θα εξέλιπε «μεγάλο μέρος της γραπτώς και προφορικώς διατυπωμένης βλακείας».
2)Ποιος μίλησε για ΄΄τελικές λύσεις΄΄; Εγώ για ανάληψη πρωτοβουλιών που θα δίνουν ένα διαφορετικό στίγμα μίλησα και όχι για σταλινομαοϊκές πρωτοπορίες που θα καπελώσουν τους κατοίκους. Ούτε και η πρότασή μου για τις πολιτοφυλακές έχει καμία σχέση με gay parades. Έχει όμως σχέση με την αυτοοργάνωση των πολιτών, και με τις πρωτοβουλίες που οφείλουν να πάρουν κάποιοι, πάντα στα πλαίσια των ελευθεριακών αρχών, για να προλάβουν τα χειρότερα από την πλευρά των ακροδεξιών κύκλων και με σκοπό να βραχυκυκλώσουν τα κατασταλτικά μέτρα που κυοφορούνται.
3)Το πόσο καλά ξέρω τον χώρο ή όχι, νομίζω ότι προκύπτει από τα λεγόμενά μου. Οι αρλουμπολογίες περί γνώσης της δράσης των αναρχικών από την τηλεόραση, δεν πιάνουν στην περίπτωσή μου.
Για το εάν υπάρχει πρόβλημα μέσα στο χώρο θα αρκεστώ επί του παρόντος να αναφερθώ μόνο στις απόψεις του μακαρίτη Μάρρεϋ Μπούκτσιν περί του ατομικιστικού-life style αναρχισμού αφενός και του κοινωνικού αναρχισμού αφετέρου.
4)Επί της ουσίας δεν άκουσα από τους επικριτές μου τίποτα το πραγματικά εποικοδομητικό. Το να κρύβουμε τα προβλήματα του χώρου κάτω από το χαλί και να υπερασπιζόμαστε μετά φανατισμού πρακτικές και αντιλήψεις που θεοποιούν την βία και την πολεμική αντιπαράθεση βάζοντας σε δεύτερη μοίρα την διατύπωση, την συγκροτημένη απόπειρα υλοποίησης εναλλακτικών θεσμών και τη δημιουργία αυτόνομου, μαζικού και αμεσοδημοκρατικού κινήματος συνιστά έγκλημα πρώτου μεγέθους για τον χώρο. Βέβαια η καλογερική είναι βαριά και είναι πολύ πιο εύκολο για τους 20άρηδες και τους 25άρηδες «αναρχικούς» να φουσκώνουν σαν παγώνια επειδή πέρασαν και από μια κατάληψη, έριξαν μερικές μολότοφ, αναποδογύρισαν κανά κάδο κι αντάλλαξαν και καναδυό καδρονιές με χρυσαυγίτες. Όλοι αυτοί με το πέρασμα των χρόνων-και είπα ότι το πρόβλημα εντοπίζεται στη δεκαετία του ΄80, ας μην επεκταθούμε τώρα- δημιούργησαν μια παράδοση που έκτοτε αναπαράγεται από κάθε νέα γενιά που ΄΄εισέρχεται΄΄ στο χώρο και κορδώνεται ότι κάνει την επανάστασή της δια των ιδίων μεθόδων. Το ότι υπάρχουν και μειοψηφίες-στην ύπαρξή και την ενδυνάμωσή τους άλλωστε προσβλέπω και εγώ- στο χώρο που προσπαθούν να ισορροπήσουν τις καταστάσεις με πιο σοβαρή και συγκροτημένη δουλειά, αυτό δεν αναιρεί την διαπίστωσή μου ότι κυρίαρχο σήμερα είναι το ρεύμα της μπαλαφάρας, της αποσπασματικής, αντανακλαστικής δράσης και του εκτονωτικού χουλιγκανισμού.
5) Αυτά κάποιοι εξ ημών τα είχαμε επισημάνει ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του ΄80, αλλά τότε λοιδορούμαστε και αντιμετωπιζόμαστε απαξιωτικά από μερικούς ΄΄μπαμπάδες΄΄ του χώρου που υιοθέτησαν την αντίληψη των ανοιχτών θυρών προς κάθε πονεμένο έφηβο που ήθελε να κάψει- να σπάσει και να ρημάξει έτσι για ΄΄την κάβλα του΄΄, με την λογική ότι αυτά τα παιδιά θα συγκροτούσαν το νέο επαναστατικό υποκείμενο μιας και το κλασικό επαναστατικό υποκείμενο, η εργατική τάξη δηλαδή, είχε πέσει σε βαθιά ροχαλητά.
Μπορεί βέβαια να ήταν σωστή η διάγνωση περί της κοιμώμενης εργατικής τάξης όμως και η αναγωγή των περιθωριακών σε επαναστατικό υποκείμενο αποδείχθηκε αρλούμπα πρώτου μεγέθους και καταστροφική για την πορεία του αναρχικού/αντιεξουσιαστικού/ελευθεριακού χώρου. Γιατί αυτοί οι έφηβοι μεγάλωσαν, έγιναν με την σειρά τους ΄΄μπαμπάδες΄΄ του χώρου και παγίωσαν τις δικές τους νοοτροπίες και αντιλήψεις. Κι όμως κάποιοι συνεχίζουν να επιμένουν στην καταστροφική τους πορεία μέχρι τελικής εξαφανίσεως.
Οψόμεθα.
Πέμπτη 18 Ιουνίου 2009
ENAΣ ΥΠΕΡΟΧΟΣ ΣΤΙΧΟΣ
ENAΣ ΥΠΕΡΟΧΟΣ ΣΤΙΧΟΣ
΄΄Ημουνα ψηλά στα χαράματα όπως είναι /ψηλά στη σιγή ο αγέννητος αέρας.΄΄, εναρκτήριος στίχος του ποιήματος ΄΄Οι βράχοι της Ύδρας΄΄ του εκλιπόντος Ν. Καρούζου. Έχω ασχοληθεί και στο παρελθόν με το ποίημα αυτό που το θεωρώ ένα από τα σημαντικότερα της νεοελληνικής ποίησης. Όσες φορές και αν το διαβάσω δεν παύει να με εντυπωσιάζει με την δύναμη των εικόνων, την βαθύτητα των νοημάτων και την αδιάπτωτη ένταση της συγκίνησης που καταφέρνει να μεταδώσει στον δεκτικό αναγνώστη.
Πάντα είχα την γνώμη ότι κάθε στίχος αυτής της σύνθεσης συγκροτεί έναν αυτάρκη και πλήρη νοημάτων κόσμο, που μπορεί να σταθεί και μόνος του έξω από το ευρύτερο πλαίσιο του ποιήματος στο οποίο είναι ενταγμένος. Αυτή η άποψή μου ενισχύεται κάθε φορά που ξαναγυρίζω στο ποίημα όπως ο φονιάς στον τόπο του εγκλήματος.
Ο ίδιος ο εναρκτήριος στίχος του εντυπωσιάζει με την απρόσμενα δραματική του οξύτητα που φανερώνει την σπουδή του ποιητή να παρακάμψει με μια βίαιη κίνηση, που όμως φαίνεται τόσο φυσική, όλα τα προδικαστικά ζητήματα και τους καθιερωμένους ποιητικούς κανόνες. Υπάρχει στην τέχνη ένας κανόνας που λέει ότι η ένταση πρέπει να ανεβαίνει σταδιακά και να εισάγεται ο θεατής-ακροατής-αναγνώστης στο παρουσιαζόμενο έργο σταδιακά μέχρι την κορύφωση, η οποία σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να τοποθετείται στην αρχή των δρώμενων. Ακόμη και η ποίηση που είναι μια μορφή τέχνης που την χαρακτηρίζει μια μεγάλη πυκνότητα και σύμπτυξη της ύλης, δεν μπορεί να ξεφύγει εύκολα από αυτήν την αντίληψη. Ας θυμηθούμε έναν από τους σημαντικότερους έλληνες ποιητές και γενάρχες του μοντερνισμού, τον Σεφέρη. Στον ΄΄Τελευταίο Σταθμό΄΄ του ξεκινά: ΄΄Λίγες οι νύχτες με φεγγάρι που μ’ αρέσουν΄΄, σε χαμηλόφωνο και εξομοληγητικό τόνο για να εντείνει σταδιακά και να αφήσει την οδύνη και την αγωνία του να ξεσπάσει αρκετούς στίχους μετά, ή δείτε πως ο Έλλιοτ ξεκινά την ΄΄Έρημη χώρα΄΄ του με εκείνο το ψυχρό ΄΄April is the cruelest month..΄΄(=ο Απρίλης είναι ο σκληρότερος μήνας), μια επιτηδευμένα ουδέτερη και λιτή έκφραση σαν αναγγελία δελτίου καιρού. Kι ο Μανώλης Αναγνωστάκης σε τόνο ελάσσονα στους ΄΄Τελευταίους στίχους΄΄ του : ΄΄Οι στίχοι αυτοί μπορεί και να ‘ναι οι τελευταίοι…΄΄ .
Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε επί μακρόν σωρεύοντας πολλά τέτοια τεκμήρια που στηρίζουν την άποψη ότι ο εναρκτήριος στίχος ΄΄απαγορεύεται΄΄ δια ροπάλου να περικλείει ασυνήθιστα υψηλή συγκινησιακή ένταση και πάθος. Γι αυτό και ο στίχος του Καρούζου συνιστά μια εξαιρετικά τολμηρή και υψηλού ρίσκου χειρονομία που θέτει εν αμφιβόλω την ευστάθεια και την ισορροπία ολόκληρης της σύνθεσης.
Ο ποιητής λοιπόν με αυτήν του τη στάση τοποθετεί ευθύς εξ αρχής τόνους νιτρογλυκερίνης κάτω από τo σώμα του ποιήματός του. Όταν κάποιος ποιητής αποφασίζει να ξεκινήσει τοποθετούμενος όχι στην περιφέρεια, όπως επιτάσσει η σωφροσύνη, αλλά στο διάπυρο κέντρο της σύνθεσης, επωμίζεται τους μέγιστους των κινδύνων : α)ή πρέπει να συνεχίσει στον ίδιο αδιάπτωτο τόνο και ακόμη και να ανεβάσει την ένταση και να επιταχύνει τους ρυθμούς β)ή να αναγκαστεί να μειώσει ταχύτητες για να επιτρέψει στο ποίημα να ανασάνει προτού επιχειρήσει νέες αναβάσεις. Σε κάθε περίπτωση οι περιπλοκές είναι σοβαρές και δύσκολα διαχειρίσιμες, με ελλοχεύοντα πάντα τον κίνδυνο της διάσπασης της ενότητας του τόνου και της σκέδασης του ποιήματος σε ένα ασύνδετο κατασκεύασμα χωρίς ενιαίο κέντρο, με κάποιους ενδιαφέροντες στίχους διάσπαρτους στην επιφάνειά του.
Η διαρκής μετάβαση από κρεσέντο σε κρεσέντο και η διατήρηση της πίεσης στα ύψη είναι το κύριο πρόβλημα ποιητών του ίδιου φλογερού ταπεραμέντου με αυτό του Καρούζου και πολλές φορές τα ποιήματά ανατινάζονταν σε χίλια δυο κομμάτια προτού ολοκληρώσουν τον στόχο τους.
Αυτά τα αναφέρω σαν γενικό σχολιασμό επί των προβλημάτων που ενσυνείδητα δημιουργεί ο Καρούζος επιλέγοντας-ή μη μπορώντας να κάνει αλλιώς παρά- να ξεκινήσει έτσι. Το αν κατάφερε τελικά να ξεπεράσει τους σκοπέλους και να δώσει ένα αξιόλογο ποίημα είναι ένα ζήτημα με το οποίο δεν σκοπεύω να καταπιαστώ εδώ(βλέπε την σχετική ανάλυση όλου του ποιήματος στο τεύχος 14 του περιοδικού ΄΄Υπαλληλικά΄΄). Όσοι πάντως έχουν διαβάσει το ποίημα κι έχουν νιώσει τον συγκινησιακό κραδασμό που αυτό μεταδίδει, πιστεύω θα συμφωνήσουν ότι τελικά κατάφερε το ακατόρθωτο.
Στον στίχο μας τώρα.
΄΄Ημουνα ψηλά στα χαράματα όπως είναι /ψηλά στη σιγή ο αγέννητος αέρας.΄΄
Ψηλά στα χαράματα- ήμουνα/ψηλά στη σιγή- ο αγέννητος αγέρας. Υπάρχει μια απόλυτη συμμετρία στα δύο ημιστίχια. Τα δύο υποκείμενα ήμουνα και ο αγέννητος αέρας αντιστοιχούν στα χαράματα και στην σιγή που εντοπίζονται ψηλά. Η παρομοίωση του ποιητικού υποκειμένου΄΄ήμουνα΄΄ με τον αγέννητο αέρα, του προσδίδει ασυνήθιστη ένταση και προϊδεάζει για το επικείμενο ξέσπασμα μιας τρομακτικής ανεμοθύελλας. Η αίσθηση αυτή της κυοφορούμενης έκρηξης του υποκειμένου είναι μοναδική. Και πράγματι πριν από την καταιγίδα επικρατεί μια ασυνήθιστη ηρεμία και σιγή στη φύση. Όπως στη σιγή κυοφορείται μυστικά ο αέρας, έτσι και η σιωπή του ποιητή ψηλά στα χαράματα προετοιμάζει το ξέσπασμα του ποιητικού του λόγου. Η χρονική διάσταση ΄΄στα χαράματα΄΄, υποδηλώνει μια προηγηθείσα δύσκολη νύχτα αγρύπνιας, στο τέλος της οποίας η ύπαρξη έχει τεντωθεί και είναι έτοιμη να σπάσει. Ο τόπος που βρίσκει τον ποιητή αυτό το δύσκολο χάραμα είναι ΄΄ψηλά΄΄ σαφής ένδειξη μιας ανάβασης σε ένα βουνό ή οποιοδήποτε άλλο ψηλό σημείο. Αυτή η εντύπωση του υπερυψωμένου σημείου επιτείνεται από την επανάληψη του επιρρήματος ΄΄ψηλά΄΄ στο δεύτερο ημιστίχιο. Ψηλά στη σιγή, σημαίνει στο απώτατο σημείο της σιγής, στο θόλο της, εκεί που η σιγή είναι έτοιμη να εκραγεί και να μετατραπεί σε κάτι άλλο. Υπάρχει πολύ σοβαρός λόγος της διπλής χρήσης του ΄΄ψηλά΄΄. Αφενός υπερτονίζει το ακρότατο σημείο της έντασης στην οποία έχει οδηγηθεί το υποκείμενο και αφετέρου εγκαθιδρύει την απαραίτητη κατοπτική στάση-διάθεση με την οποία θα αντιμετωπίσει εν συνεχεία τα ανθρώπινα αλλά και σύμπασα την δημιουργία.
Θα μπορούσαμε να επισημάνουμε όμως και μια λεπτομέρεια που αφορά στην ΄΄μαστορική΄΄ του ποιητή. Αφαιρέστε από τα δύο ημιστίχια το επίρρημα ψηλά και αντικαταστήστε το ας πούμε με το ΄΄ κοντά΄΄ ή με το ΄΄μέσα΄΄ και βλέπετε αμέσως ότι ο στίχος χωλαίνει, χάνει την πλαστικότητά του και τον δυναμισμό του. Το ίδιο θα συμβεί και αν αφαιρέσετε εντελώς το ΄΄ψηλά΄΄ χωρίς να το αντικαταστήσετε με οποιαδήποτε άλλη λέξη. Πρόκειται για πράγματα που περνούν συνήθως απαρατήρητα από τον αναγνώστη, η λεπτομερής εξέταση όμως αυτών των ΄΄τεχνικών΄΄ ζητημάτων σύνθεσης αποδεικνύει ότι ο καλός ποιητής πρέπει να είναι και επιδέξιος τεχνίτης, και αυτό όντως συμβαίνει στην προκειμένη περίπτωση. Με μερικούς στίχους έχει κανείς την αίσθηση ότι με κάποιο μαγικό τρόπο κάθε λέξη έχει μπει στη σωστή της θέση και ότι οποιαδήποτε αλλαγή ακόμη και η πιο ανεπαίσθητη θα κατέστρεφε το τελικό αποτέλεσμα.
Ο στίχος αυτός καταφέρνει να δημιουργήσει μια υποβλητική ατμόσφαιρα και μια αίσθηση προσμονής ενός ξεσπάσματος που δεν πρόκειται να αργήσει η εκδήλωσή του. Κατ’ αυτόν τον τρόπο κινητοποιείται ο ψυχικός κόσμος του αναγνώστη διεγείρεται το ενδιαφέρον του και μ’ ένα αρχικό απότομο τράνταγμα ο ποιητής τον βγάζει από την στάση του απαθούς θεατού και τον τραβάει, σχεδόν δια της βίας, να τον ακολουθήσει στο τραχύ και δύσβατο μονοπάτι της υπαρξιακής του αναζήτησης.
-----*-----
΄΄Ημουνα ψηλά στα χαράματα όπως είναι /ψηλά στη σιγή ο αγέννητος αέρας.΄΄, εναρκτήριος στίχος του ποιήματος ΄΄Οι βράχοι της Ύδρας΄΄ του εκλιπόντος Ν. Καρούζου. Έχω ασχοληθεί και στο παρελθόν με το ποίημα αυτό που το θεωρώ ένα από τα σημαντικότερα της νεοελληνικής ποίησης. Όσες φορές και αν το διαβάσω δεν παύει να με εντυπωσιάζει με την δύναμη των εικόνων, την βαθύτητα των νοημάτων και την αδιάπτωτη ένταση της συγκίνησης που καταφέρνει να μεταδώσει στον δεκτικό αναγνώστη.
Πάντα είχα την γνώμη ότι κάθε στίχος αυτής της σύνθεσης συγκροτεί έναν αυτάρκη και πλήρη νοημάτων κόσμο, που μπορεί να σταθεί και μόνος του έξω από το ευρύτερο πλαίσιο του ποιήματος στο οποίο είναι ενταγμένος. Αυτή η άποψή μου ενισχύεται κάθε φορά που ξαναγυρίζω στο ποίημα όπως ο φονιάς στον τόπο του εγκλήματος.
Ο ίδιος ο εναρκτήριος στίχος του εντυπωσιάζει με την απρόσμενα δραματική του οξύτητα που φανερώνει την σπουδή του ποιητή να παρακάμψει με μια βίαιη κίνηση, που όμως φαίνεται τόσο φυσική, όλα τα προδικαστικά ζητήματα και τους καθιερωμένους ποιητικούς κανόνες. Υπάρχει στην τέχνη ένας κανόνας που λέει ότι η ένταση πρέπει να ανεβαίνει σταδιακά και να εισάγεται ο θεατής-ακροατής-αναγνώστης στο παρουσιαζόμενο έργο σταδιακά μέχρι την κορύφωση, η οποία σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να τοποθετείται στην αρχή των δρώμενων. Ακόμη και η ποίηση που είναι μια μορφή τέχνης που την χαρακτηρίζει μια μεγάλη πυκνότητα και σύμπτυξη της ύλης, δεν μπορεί να ξεφύγει εύκολα από αυτήν την αντίληψη. Ας θυμηθούμε έναν από τους σημαντικότερους έλληνες ποιητές και γενάρχες του μοντερνισμού, τον Σεφέρη. Στον ΄΄Τελευταίο Σταθμό΄΄ του ξεκινά: ΄΄Λίγες οι νύχτες με φεγγάρι που μ’ αρέσουν΄΄, σε χαμηλόφωνο και εξομοληγητικό τόνο για να εντείνει σταδιακά και να αφήσει την οδύνη και την αγωνία του να ξεσπάσει αρκετούς στίχους μετά, ή δείτε πως ο Έλλιοτ ξεκινά την ΄΄Έρημη χώρα΄΄ του με εκείνο το ψυχρό ΄΄April is the cruelest month..΄΄(=ο Απρίλης είναι ο σκληρότερος μήνας), μια επιτηδευμένα ουδέτερη και λιτή έκφραση σαν αναγγελία δελτίου καιρού. Kι ο Μανώλης Αναγνωστάκης σε τόνο ελάσσονα στους ΄΄Τελευταίους στίχους΄΄ του : ΄΄Οι στίχοι αυτοί μπορεί και να ‘ναι οι τελευταίοι…΄΄ .
Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε επί μακρόν σωρεύοντας πολλά τέτοια τεκμήρια που στηρίζουν την άποψη ότι ο εναρκτήριος στίχος ΄΄απαγορεύεται΄΄ δια ροπάλου να περικλείει ασυνήθιστα υψηλή συγκινησιακή ένταση και πάθος. Γι αυτό και ο στίχος του Καρούζου συνιστά μια εξαιρετικά τολμηρή και υψηλού ρίσκου χειρονομία που θέτει εν αμφιβόλω την ευστάθεια και την ισορροπία ολόκληρης της σύνθεσης.
Ο ποιητής λοιπόν με αυτήν του τη στάση τοποθετεί ευθύς εξ αρχής τόνους νιτρογλυκερίνης κάτω από τo σώμα του ποιήματός του. Όταν κάποιος ποιητής αποφασίζει να ξεκινήσει τοποθετούμενος όχι στην περιφέρεια, όπως επιτάσσει η σωφροσύνη, αλλά στο διάπυρο κέντρο της σύνθεσης, επωμίζεται τους μέγιστους των κινδύνων : α)ή πρέπει να συνεχίσει στον ίδιο αδιάπτωτο τόνο και ακόμη και να ανεβάσει την ένταση και να επιταχύνει τους ρυθμούς β)ή να αναγκαστεί να μειώσει ταχύτητες για να επιτρέψει στο ποίημα να ανασάνει προτού επιχειρήσει νέες αναβάσεις. Σε κάθε περίπτωση οι περιπλοκές είναι σοβαρές και δύσκολα διαχειρίσιμες, με ελλοχεύοντα πάντα τον κίνδυνο της διάσπασης της ενότητας του τόνου και της σκέδασης του ποιήματος σε ένα ασύνδετο κατασκεύασμα χωρίς ενιαίο κέντρο, με κάποιους ενδιαφέροντες στίχους διάσπαρτους στην επιφάνειά του.
Η διαρκής μετάβαση από κρεσέντο σε κρεσέντο και η διατήρηση της πίεσης στα ύψη είναι το κύριο πρόβλημα ποιητών του ίδιου φλογερού ταπεραμέντου με αυτό του Καρούζου και πολλές φορές τα ποιήματά ανατινάζονταν σε χίλια δυο κομμάτια προτού ολοκληρώσουν τον στόχο τους.
Αυτά τα αναφέρω σαν γενικό σχολιασμό επί των προβλημάτων που ενσυνείδητα δημιουργεί ο Καρούζος επιλέγοντας-ή μη μπορώντας να κάνει αλλιώς παρά- να ξεκινήσει έτσι. Το αν κατάφερε τελικά να ξεπεράσει τους σκοπέλους και να δώσει ένα αξιόλογο ποίημα είναι ένα ζήτημα με το οποίο δεν σκοπεύω να καταπιαστώ εδώ(βλέπε την σχετική ανάλυση όλου του ποιήματος στο τεύχος 14 του περιοδικού ΄΄Υπαλληλικά΄΄). Όσοι πάντως έχουν διαβάσει το ποίημα κι έχουν νιώσει τον συγκινησιακό κραδασμό που αυτό μεταδίδει, πιστεύω θα συμφωνήσουν ότι τελικά κατάφερε το ακατόρθωτο.
Στον στίχο μας τώρα.
΄΄Ημουνα ψηλά στα χαράματα όπως είναι /ψηλά στη σιγή ο αγέννητος αέρας.΄΄
Ψηλά στα χαράματα- ήμουνα/ψηλά στη σιγή- ο αγέννητος αγέρας. Υπάρχει μια απόλυτη συμμετρία στα δύο ημιστίχια. Τα δύο υποκείμενα ήμουνα και ο αγέννητος αέρας αντιστοιχούν στα χαράματα και στην σιγή που εντοπίζονται ψηλά. Η παρομοίωση του ποιητικού υποκειμένου΄΄ήμουνα΄΄ με τον αγέννητο αέρα, του προσδίδει ασυνήθιστη ένταση και προϊδεάζει για το επικείμενο ξέσπασμα μιας τρομακτικής ανεμοθύελλας. Η αίσθηση αυτή της κυοφορούμενης έκρηξης του υποκειμένου είναι μοναδική. Και πράγματι πριν από την καταιγίδα επικρατεί μια ασυνήθιστη ηρεμία και σιγή στη φύση. Όπως στη σιγή κυοφορείται μυστικά ο αέρας, έτσι και η σιωπή του ποιητή ψηλά στα χαράματα προετοιμάζει το ξέσπασμα του ποιητικού του λόγου. Η χρονική διάσταση ΄΄στα χαράματα΄΄, υποδηλώνει μια προηγηθείσα δύσκολη νύχτα αγρύπνιας, στο τέλος της οποίας η ύπαρξη έχει τεντωθεί και είναι έτοιμη να σπάσει. Ο τόπος που βρίσκει τον ποιητή αυτό το δύσκολο χάραμα είναι ΄΄ψηλά΄΄ σαφής ένδειξη μιας ανάβασης σε ένα βουνό ή οποιοδήποτε άλλο ψηλό σημείο. Αυτή η εντύπωση του υπερυψωμένου σημείου επιτείνεται από την επανάληψη του επιρρήματος ΄΄ψηλά΄΄ στο δεύτερο ημιστίχιο. Ψηλά στη σιγή, σημαίνει στο απώτατο σημείο της σιγής, στο θόλο της, εκεί που η σιγή είναι έτοιμη να εκραγεί και να μετατραπεί σε κάτι άλλο. Υπάρχει πολύ σοβαρός λόγος της διπλής χρήσης του ΄΄ψηλά΄΄. Αφενός υπερτονίζει το ακρότατο σημείο της έντασης στην οποία έχει οδηγηθεί το υποκείμενο και αφετέρου εγκαθιδρύει την απαραίτητη κατοπτική στάση-διάθεση με την οποία θα αντιμετωπίσει εν συνεχεία τα ανθρώπινα αλλά και σύμπασα την δημιουργία.
Θα μπορούσαμε να επισημάνουμε όμως και μια λεπτομέρεια που αφορά στην ΄΄μαστορική΄΄ του ποιητή. Αφαιρέστε από τα δύο ημιστίχια το επίρρημα ψηλά και αντικαταστήστε το ας πούμε με το ΄΄ κοντά΄΄ ή με το ΄΄μέσα΄΄ και βλέπετε αμέσως ότι ο στίχος χωλαίνει, χάνει την πλαστικότητά του και τον δυναμισμό του. Το ίδιο θα συμβεί και αν αφαιρέσετε εντελώς το ΄΄ψηλά΄΄ χωρίς να το αντικαταστήσετε με οποιαδήποτε άλλη λέξη. Πρόκειται για πράγματα που περνούν συνήθως απαρατήρητα από τον αναγνώστη, η λεπτομερής εξέταση όμως αυτών των ΄΄τεχνικών΄΄ ζητημάτων σύνθεσης αποδεικνύει ότι ο καλός ποιητής πρέπει να είναι και επιδέξιος τεχνίτης, και αυτό όντως συμβαίνει στην προκειμένη περίπτωση. Με μερικούς στίχους έχει κανείς την αίσθηση ότι με κάποιο μαγικό τρόπο κάθε λέξη έχει μπει στη σωστή της θέση και ότι οποιαδήποτε αλλαγή ακόμη και η πιο ανεπαίσθητη θα κατέστρεφε το τελικό αποτέλεσμα.
Ο στίχος αυτός καταφέρνει να δημιουργήσει μια υποβλητική ατμόσφαιρα και μια αίσθηση προσμονής ενός ξεσπάσματος που δεν πρόκειται να αργήσει η εκδήλωσή του. Κατ’ αυτόν τον τρόπο κινητοποιείται ο ψυχικός κόσμος του αναγνώστη διεγείρεται το ενδιαφέρον του και μ’ ένα αρχικό απότομο τράνταγμα ο ποιητής τον βγάζει από την στάση του απαθούς θεατού και τον τραβάει, σχεδόν δια της βίας, να τον ακολουθήσει στο τραχύ και δύσβατο μονοπάτι της υπαρξιακής του αναζήτησης.
-----*-----
Aγ.Παντελεήμων
ΦΩΝΗ ΒΟΩΝΤΟΣ
Τι σκατά κάνουν αριστεριστές και αντιεξουσιαστές στον Αγ.Παντελεήμονα;
Πάνε και πλακώνονται στο ξύλο με τους Χρυσαυγίτες για ποιο λόγο; Έτσι υπερασπίζονται τα δικαιώματα των λαθρομεταναστών και αντιστέκονται στο ρατσισμό;
Το μόνο που επιτυγχάνουν είναι να γίνονται μισητοί στους κατοίκους οι οποίοι και έδωσαν αυξημένα ποσοστά στο ΛΑΟΣ και στην ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ στις πρόσφατες ευρωεκλογές. Είναι τόσο τυφλοί που δεν βλέπουν ότι η τακτική τους βοηθά στην ταχύτερη επώαση του αυγού του φιδιού; Η τοπική κοινωνία ζητάει πρωτίστως άμεσες, πρακτικές λύσεις στο πρόβλημα που έχει ανακύψει με την παρουσία μεγάλου αριθμού μεταναστών στην γειτονιά και όχι επαναστατικές ρητορείες και ΄΄έκτακτες εμφανίσεις΄΄-κάτι σαν γκεστ σταρ της επανάστασης- στους χώρους όπου καθημερινά εκτυλίσσεται το σίριαλ της υποβάθμισης της ποιότητας ζωής σε μια κεντρική συνοικία της πόλης μας.
Μπορεί ο χώρος της ελευθεριακής αριστεράς να προτείνει τέτοιες λύσεις χωρίς να προδίδει τα ιδανικά και τις αξίες του, δηλαδή ενταγμένες στον γενικότερο προβληματισμό που αναπτύσσεται στους κόλπους του και όχι καιροσκοπικού χαρακτήρα και αποσπασματικές;
Ή θα πρέπει να περιμένουμε την ΄΄επαναστατική΄΄ αλλαγή της κοινωνίας(ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι) για να δοθούν λύσεις και στα προβλήματα της αντιμετώπισης της εγκληματικότητας και της αύξησης της ανασφάλειας που αντιμετωπίζουν όλο και περισσότερες γειτονιές στο κέντρο και την περιφέρεια της πρωτεύουσας;
Εάν η παρέμβαση του χώρου αυτού εξαντλείται σε τσαμπουκάδες με καδρόνια, λοστούς και ρίψη μολότοφ, άντε και στην κυκλοφορία κανενός εντύπου και εφημερίδας που τα διαβάζουν αυτοί που τα εκδίδουν κι άλλοι πέντε-δέκα κολλητοί τους, τότε ο χώρος αυτός έχει ψοφήσει και δεν το ξέρει.
Το άνοιγμα στην κοινωνία συνεπάγεται την ικανότητα να αφουγκράζεσαι τις ανάγκες των πολιτών, τις αγωνίες και τα καθημερινά τους προβλήματα. Συνεπάγεται την συστηματική, καθημερινή δουλειά εκεί που οι άνθρωποι βγάζουν το ψωμί τους, ζουν και διασκεδάζουν. Εκεί αποδεικνύουν την υπεροχή τους οι διαφορετικές ιδέες και πολιτικές αντιλήψεις. Εκεί δοκιμάζουν την γονιμότητα των απόψεών τους και την ικανότητα εξεύρεσης λύσεων σε δισεπίλυτα προβλήματα οι άνθρωποι που θέλουν να αλλάξουν εκ βάθρων την κοινωνία.
Πως βοηθάς λοιπόν τους κατοίκους να έρθουν πιο κοντά στους λαθρομετανάστες και να μην τους βλέπουν σαν παρείσακτους ξένους που απειλούν την δημόσια υγεία και την ποιότητα ζωής στην γειτονιά τους;
Μήπως αντί να πηγαίνεις οπλισμένος με καδρόνια στην πλατεία του Αγ. Παντελεήμονα, θα ήταν καλύτερο σε συνεργασία με έναν ή δυο τοπικούς φορείς και ας πούμε με τον πατέρα Προκόπιο, που έχει δείξει έμπρακτα το ενδιαφέρον του για τους Αφγανούς δίνοντάς τους κλινοσκεπάσματα και τροφή, να πας με πέντε χημικές τουαλέτες και να τις εγκαταστήσεις πέριξ της περιβόητης παιδικής χαράς όπου αφοδεύουν οι δυστυχείς Αφγανοί μη έχοντας που αλλού να κάνουν την ανάγκη τους;
Μήπως ως καλός αναρχικός και αντιεξουσιαστής θα έπρεπε σε εκείνη την περιοχή να καταλάβεις ένα εγκαταλειμμένο κτίριο ή ακόμη και να νοικιάσεις ένα χώρο και να το διαμορφώσεις με σκληρή προσωπική εργασία σε ξενώνα και χώρο διαμονής των φτωχοδιάβολων όπου θα βρούν μια ζεστή φιλοξενία και όπου θα γίνεται μια προσπάθεια παροχής ιατρικής φροντίδας, θα διοργανώνονται από εθελοντές μαθήματα εκμάθησης της γλώσσας και θα διεξάγονται συνελεύσεις μέσα από τις οποίες θα γίνεται προσπάθεια αλληλογνωριμίας, αμοιβαίας κατανόησης μεταξύ κατοίκων και λαθρομεταναστών αλλά και επίλυσης των κοινών προβλημάτων;
Μήπως με πρωτοβουλία αυτού του χώρου θα έπρεπε να μπει στο τραπέζι και το καυτό θέμα της εγκληματικότητας που η αστυνομία στην ουσία αδυνατεί να το αντιμετωπίσει; Γιατί να μην αναληφθούν πρωτοβουλίες ίδρυσης ευφάνταστων και πρωτότυπων, τοπικών πολιτοφυλακών, που θα έχουν σαν μοναδική τους αρμοδιότητα την εκ περιτροπής περιπολία κατά τις βραδινές ώρες, ένα είδος χαρούμενων θιάσων που με συνοδεία μουσικών οργάνων θα περιδιαβαίνουν στους δρόμους και τις πλατείες των συνοικιών και μόνο με την παρουσία και το πλήθος τους θα αποτρέπουν την κατάληψη των χώρων από εγκληματικά στοιχεία; Και δεν θα είναι αυτός ένας τρόπος επανοικειοποίησης και ανακατάληψης των δημόσιων χώρων που θα ξεκουνήσει τους απαθείς πολίτες και θα τους προσελκύσει να ενδιαφερθούν εκ νέου για τα κοινά προβλήματα;
Μήπως αυτού του είδους οι πρωτοβουλίες θα έπρεπε να πολλαπλασιαστούν και να προσπαθήσουν να υποκαταστήσουν τον κρατικό μηχανισμό και τις υπηρεσίες του που λάμπoυν δια της απουσίας τους από αυτές τις υποβαθμισμένες περιοχές;
Που είναι οι λαμπρές παραδόσεις του αναρχικού και επαναστατικού κινήματος με τα αμεσοδημοκρατικά πειράματα και τις αυτοδιαχειριζόμενες κοινότητες; Που είναι η πλούσια εμπειρία δυο αιώνων ηρωικής επαναστατικής δράσης αλλά και προσπαθειών έμπρακτης εφαρμογής άλλων θεσμών που απελευθερώνουν τα πνεύματα και τις συνειδήσεις; Έγιναν όλα καπνός; Τα έφαγε η μαρμάγκα του life style αναρχισμού, της μπαρούφας και της μολότοφ; Άει σιχτίρ τσογλάνια, που νομίζετε ότι είσαστε αναρχικοί ή οτιδήποτε άλλο σχετικό. Αλλά δεν φταίτε εσείς, φταίνε αυτοί που στη δεκαετία του ΄80 άνοιξαν διάπλατα τις πόρτες του χώρου στον χουλιγκανισμό και τον καλοδέχτηκαν.
Εσείς θα εγκαταστήσετε τον Καρατζαφέρη στο κέντρο της πολιτικής σκηνής μια ώρα αρχύτερα.
Ένας κούκος δεν φέρνει την Άνοιξη
Τι σκατά κάνουν αριστεριστές και αντιεξουσιαστές στον Αγ.Παντελεήμονα;
Πάνε και πλακώνονται στο ξύλο με τους Χρυσαυγίτες για ποιο λόγο; Έτσι υπερασπίζονται τα δικαιώματα των λαθρομεταναστών και αντιστέκονται στο ρατσισμό;
Το μόνο που επιτυγχάνουν είναι να γίνονται μισητοί στους κατοίκους οι οποίοι και έδωσαν αυξημένα ποσοστά στο ΛΑΟΣ και στην ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ στις πρόσφατες ευρωεκλογές. Είναι τόσο τυφλοί που δεν βλέπουν ότι η τακτική τους βοηθά στην ταχύτερη επώαση του αυγού του φιδιού; Η τοπική κοινωνία ζητάει πρωτίστως άμεσες, πρακτικές λύσεις στο πρόβλημα που έχει ανακύψει με την παρουσία μεγάλου αριθμού μεταναστών στην γειτονιά και όχι επαναστατικές ρητορείες και ΄΄έκτακτες εμφανίσεις΄΄-κάτι σαν γκεστ σταρ της επανάστασης- στους χώρους όπου καθημερινά εκτυλίσσεται το σίριαλ της υποβάθμισης της ποιότητας ζωής σε μια κεντρική συνοικία της πόλης μας.
Μπορεί ο χώρος της ελευθεριακής αριστεράς να προτείνει τέτοιες λύσεις χωρίς να προδίδει τα ιδανικά και τις αξίες του, δηλαδή ενταγμένες στον γενικότερο προβληματισμό που αναπτύσσεται στους κόλπους του και όχι καιροσκοπικού χαρακτήρα και αποσπασματικές;
Ή θα πρέπει να περιμένουμε την ΄΄επαναστατική΄΄ αλλαγή της κοινωνίας(ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι) για να δοθούν λύσεις και στα προβλήματα της αντιμετώπισης της εγκληματικότητας και της αύξησης της ανασφάλειας που αντιμετωπίζουν όλο και περισσότερες γειτονιές στο κέντρο και την περιφέρεια της πρωτεύουσας;
Εάν η παρέμβαση του χώρου αυτού εξαντλείται σε τσαμπουκάδες με καδρόνια, λοστούς και ρίψη μολότοφ, άντε και στην κυκλοφορία κανενός εντύπου και εφημερίδας που τα διαβάζουν αυτοί που τα εκδίδουν κι άλλοι πέντε-δέκα κολλητοί τους, τότε ο χώρος αυτός έχει ψοφήσει και δεν το ξέρει.
Το άνοιγμα στην κοινωνία συνεπάγεται την ικανότητα να αφουγκράζεσαι τις ανάγκες των πολιτών, τις αγωνίες και τα καθημερινά τους προβλήματα. Συνεπάγεται την συστηματική, καθημερινή δουλειά εκεί που οι άνθρωποι βγάζουν το ψωμί τους, ζουν και διασκεδάζουν. Εκεί αποδεικνύουν την υπεροχή τους οι διαφορετικές ιδέες και πολιτικές αντιλήψεις. Εκεί δοκιμάζουν την γονιμότητα των απόψεών τους και την ικανότητα εξεύρεσης λύσεων σε δισεπίλυτα προβλήματα οι άνθρωποι που θέλουν να αλλάξουν εκ βάθρων την κοινωνία.
Πως βοηθάς λοιπόν τους κατοίκους να έρθουν πιο κοντά στους λαθρομετανάστες και να μην τους βλέπουν σαν παρείσακτους ξένους που απειλούν την δημόσια υγεία και την ποιότητα ζωής στην γειτονιά τους;
Μήπως αντί να πηγαίνεις οπλισμένος με καδρόνια στην πλατεία του Αγ. Παντελεήμονα, θα ήταν καλύτερο σε συνεργασία με έναν ή δυο τοπικούς φορείς και ας πούμε με τον πατέρα Προκόπιο, που έχει δείξει έμπρακτα το ενδιαφέρον του για τους Αφγανούς δίνοντάς τους κλινοσκεπάσματα και τροφή, να πας με πέντε χημικές τουαλέτες και να τις εγκαταστήσεις πέριξ της περιβόητης παιδικής χαράς όπου αφοδεύουν οι δυστυχείς Αφγανοί μη έχοντας που αλλού να κάνουν την ανάγκη τους;
Μήπως ως καλός αναρχικός και αντιεξουσιαστής θα έπρεπε σε εκείνη την περιοχή να καταλάβεις ένα εγκαταλειμμένο κτίριο ή ακόμη και να νοικιάσεις ένα χώρο και να το διαμορφώσεις με σκληρή προσωπική εργασία σε ξενώνα και χώρο διαμονής των φτωχοδιάβολων όπου θα βρούν μια ζεστή φιλοξενία και όπου θα γίνεται μια προσπάθεια παροχής ιατρικής φροντίδας, θα διοργανώνονται από εθελοντές μαθήματα εκμάθησης της γλώσσας και θα διεξάγονται συνελεύσεις μέσα από τις οποίες θα γίνεται προσπάθεια αλληλογνωριμίας, αμοιβαίας κατανόησης μεταξύ κατοίκων και λαθρομεταναστών αλλά και επίλυσης των κοινών προβλημάτων;
Μήπως με πρωτοβουλία αυτού του χώρου θα έπρεπε να μπει στο τραπέζι και το καυτό θέμα της εγκληματικότητας που η αστυνομία στην ουσία αδυνατεί να το αντιμετωπίσει; Γιατί να μην αναληφθούν πρωτοβουλίες ίδρυσης ευφάνταστων και πρωτότυπων, τοπικών πολιτοφυλακών, που θα έχουν σαν μοναδική τους αρμοδιότητα την εκ περιτροπής περιπολία κατά τις βραδινές ώρες, ένα είδος χαρούμενων θιάσων που με συνοδεία μουσικών οργάνων θα περιδιαβαίνουν στους δρόμους και τις πλατείες των συνοικιών και μόνο με την παρουσία και το πλήθος τους θα αποτρέπουν την κατάληψη των χώρων από εγκληματικά στοιχεία; Και δεν θα είναι αυτός ένας τρόπος επανοικειοποίησης και ανακατάληψης των δημόσιων χώρων που θα ξεκουνήσει τους απαθείς πολίτες και θα τους προσελκύσει να ενδιαφερθούν εκ νέου για τα κοινά προβλήματα;
Μήπως αυτού του είδους οι πρωτοβουλίες θα έπρεπε να πολλαπλασιαστούν και να προσπαθήσουν να υποκαταστήσουν τον κρατικό μηχανισμό και τις υπηρεσίες του που λάμπoυν δια της απουσίας τους από αυτές τις υποβαθμισμένες περιοχές;
Που είναι οι λαμπρές παραδόσεις του αναρχικού και επαναστατικού κινήματος με τα αμεσοδημοκρατικά πειράματα και τις αυτοδιαχειριζόμενες κοινότητες; Που είναι η πλούσια εμπειρία δυο αιώνων ηρωικής επαναστατικής δράσης αλλά και προσπαθειών έμπρακτης εφαρμογής άλλων θεσμών που απελευθερώνουν τα πνεύματα και τις συνειδήσεις; Έγιναν όλα καπνός; Τα έφαγε η μαρμάγκα του life style αναρχισμού, της μπαρούφας και της μολότοφ; Άει σιχτίρ τσογλάνια, που νομίζετε ότι είσαστε αναρχικοί ή οτιδήποτε άλλο σχετικό. Αλλά δεν φταίτε εσείς, φταίνε αυτοί που στη δεκαετία του ΄80 άνοιξαν διάπλατα τις πόρτες του χώρου στον χουλιγκανισμό και τον καλοδέχτηκαν.
Εσείς θα εγκαταστήσετε τον Καρατζαφέρη στο κέντρο της πολιτικής σκηνής μια ώρα αρχύτερα.
Ένας κούκος δεν φέρνει την Άνοιξη
Δευτέρα 15 Ιουνίου 2009
ΠΟΙΗΜΑΤΑ
ΦΟΒΟΣ
Πατέρας ο πόλεμος στην μητέρα φόβο σπέρνει
Του φόβου το σημάδι εκ γενετής έχουμε στην ράχη
Της εφηβικής ηλικίας βάδισμα διστακτικό, σημάδι
Απ’ της μάνας μας το κύτταρο
ΑΠΟΜΥΘΟΠΟΙΗΣΗ
Η απογοήτευση μιας γενιάς που’ δε το όνειρο να προσπερνά
Μιας γενιάς η θλίψη που παραμένει ξάγρυπνη!
Το πάθημα τους μάθημα που εμπεδώσαμε
Χρονοβόρα όνειρα λιγοστός ο χρόνος
Απομυθοποιήθηκε ο μύθος, σώσαμε!
ΥΓΡΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ
Η θάλασσα βρυχάται, στην θολή της αυθεντία επιπλέουμε
Ρυθμική εισπνοή εκπνοή απενεχοποιεί
Κάτω απ’ την υγρή της σάρκα αφουγκράζομαι ζωή
Μια πολιτεία στον βυθό κάτω από φύκια κ’ όστρακα κρυμμένη ……..
ΘΕΑ ΛΑΜΠΥΡΙΖΟΥΣΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ
Τα φώτα χορεύουν τρεμοσβήνοντας στην πόλη
Επίλογο ολονύκτιου γλεντιού ζητούν θαμώνες μεθυσμένοι
Πριν το ξημέρωμα ύστατο χαίρε στον θεό Διόνυσο…….
Δοκιμάζει τους ξενύχτες κερνώντας τους θεία κοινωνία
Σ’ ένα τρελό παιχνίδι καταστροφικό ώσπου φτάσουν στο ρυάκι
Που αναβλύζει αγιασμό, κάτω από ένα δέντρο αέναο καταραμένο
ΜΟΥΝΤΖΟΥΡΑ ΑΓΑΠΗ
Απαλή σαν την αγάπη μουντζούρα γίνεται σαν βρέχει
Φαρμάκι στην γλώσσα σου αφήνει μια ανεξίτηλη γεύση
Αγάπη υποβόσκει, στην γωνία μπρος σου εμφανίζεται
Παλιό ρούχο κολλημένο πάνω σου που κάθε μέρα σχίζεται
Τα χείλη όταν σφραγίζεις αναδύονται οι αναμνήσεις
Στην θύμηση της παλιάς αγάπης σου τον θάνατο εξευμενίζεις……
ΣΚΟΤΑΔΙ ΠΗΓΗ ΦΩΤΟΣ
Xυμένο ολόγυρα xαδεύοντας τις πλάτες μας το αεράκι
Xάραζε το σκοτάδι αφήνοντας μια λιγνή λευκότη
Όπως το νύxι πάνω στο μάρμαρο
Αιώνια λόγια προφητών θεόπνευστα, πέρα απ’ τα βουνά
Ανασκαλεύουν το παρόν βολιδοσκοπούν το μέλλον
Σκοτάδι λουσμένο απ’ τα επίμονα xρυσά δάxτυλα της πόλης
Μανώλης Κιαγιάς
Πατέρας ο πόλεμος στην μητέρα φόβο σπέρνει
Του φόβου το σημάδι εκ γενετής έχουμε στην ράχη
Της εφηβικής ηλικίας βάδισμα διστακτικό, σημάδι
Απ’ της μάνας μας το κύτταρο
ΑΠΟΜΥΘΟΠΟΙΗΣΗ
Η απογοήτευση μιας γενιάς που’ δε το όνειρο να προσπερνά
Μιας γενιάς η θλίψη που παραμένει ξάγρυπνη!
Το πάθημα τους μάθημα που εμπεδώσαμε
Χρονοβόρα όνειρα λιγοστός ο χρόνος
Απομυθοποιήθηκε ο μύθος, σώσαμε!
ΥΓΡΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ
Η θάλασσα βρυχάται, στην θολή της αυθεντία επιπλέουμε
Ρυθμική εισπνοή εκπνοή απενεχοποιεί
Κάτω απ’ την υγρή της σάρκα αφουγκράζομαι ζωή
Μια πολιτεία στον βυθό κάτω από φύκια κ’ όστρακα κρυμμένη ……..
ΘΕΑ ΛΑΜΠΥΡΙΖΟΥΣΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ
Τα φώτα χορεύουν τρεμοσβήνοντας στην πόλη
Επίλογο ολονύκτιου γλεντιού ζητούν θαμώνες μεθυσμένοι
Πριν το ξημέρωμα ύστατο χαίρε στον θεό Διόνυσο…….
Δοκιμάζει τους ξενύχτες κερνώντας τους θεία κοινωνία
Σ’ ένα τρελό παιχνίδι καταστροφικό ώσπου φτάσουν στο ρυάκι
Που αναβλύζει αγιασμό, κάτω από ένα δέντρο αέναο καταραμένο
ΜΟΥΝΤΖΟΥΡΑ ΑΓΑΠΗ
Απαλή σαν την αγάπη μουντζούρα γίνεται σαν βρέχει
Φαρμάκι στην γλώσσα σου αφήνει μια ανεξίτηλη γεύση
Αγάπη υποβόσκει, στην γωνία μπρος σου εμφανίζεται
Παλιό ρούχο κολλημένο πάνω σου που κάθε μέρα σχίζεται
Τα χείλη όταν σφραγίζεις αναδύονται οι αναμνήσεις
Στην θύμηση της παλιάς αγάπης σου τον θάνατο εξευμενίζεις……
ΣΚΟΤΑΔΙ ΠΗΓΗ ΦΩΤΟΣ
Xυμένο ολόγυρα xαδεύοντας τις πλάτες μας το αεράκι
Xάραζε το σκοτάδι αφήνοντας μια λιγνή λευκότη
Όπως το νύxι πάνω στο μάρμαρο
Αιώνια λόγια προφητών θεόπνευστα, πέρα απ’ τα βουνά
Ανασκαλεύουν το παρόν βολιδοσκοπούν το μέλλον
Σκοτάδι λουσμένο απ’ τα επίμονα xρυσά δάxτυλα της πόλης
Μανώλης Κιαγιάς
Τετάρτη 10 Ιουνίου 2009
Η νεο-Ελληνική πολιτική σκηνή και οι "νοικοκυραίοι". (1)
Μερικές απλές αλήθειες:
Τι θέλουν οι νοικοκυραίοι; Τάξη, ασφάλεια και συνεχή αύξηση των ιδιωτικών τους απολαύσεων.
Ποιοί είναι οι νοικοκυραίοι; Η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας, δηλαδή σχεδόν όλοι μας.
Τι πρέπει να κάνουν τα πολιτικά κόμματα για να κατακτήσουν την εξουσία; Να κολακεύουν και να προσεταιρίζονται τους νοικοκυραίους.
Πως το κατορθώνουν αυτό; Ικανοποιώντας τα γούστα, τις επιθυμίες και τις ανάγκες τους.
Ποιος τα κατάφερε καλύτερα από όλους σε αυτόν τον ρόλο στις πρόσφατες ευρωεκλογές;
Ο Καρατζαφέρης.
Ποιος θα τα καταφέρει ακόμη καλύτερα στο μέλλον;
O Kαρατζαφέρης και άλλοι πολιτικοί που θα βαδίσουν στο δρόμο που χαράζει εκείνος.
Έχουν άδικο οι νοικοκυραίοι όταν θέλουν αυτά που θέλουν και με τον τρόπο που τα θέλουν;
Είναι θέμα γούστου, προτιμήσεων και αξιολογήσεων που κάνει ο καθένας σε αυτή την ζωή.
Η ουσία είναι ότι αυτοί είναι η πλειοψηφία και το παιχνίδι παίζεται κατά το γούστο τους. Όλα τα υπόλοιπα είναι φύκια για μεταξωτές κορδέλες.
Επί της ουσίας, οι νοικοκυραίοι δεν θέλουν να ζουν σε συνθήκες διακινδύνευσης, κυριολεκτικά μιλώντας τα απεχθάνονται. Τα δημοκρατικά καθεστώτα-όχι τα ψευδεπίγραφα- αλλά εκείνα που όντως είναι δημοκρατικά, δηλαδή εκείνα όπου ο κυρίαρχος λαός νομοθετεί, δικάζει και κυβερνά χωρίς αντιπροσώπους και διαμεσολαβήσεις, είναι καθεστώτα διακινδύνευσης, όπως το έλεγε και ο Ρουσώ στους αστούς συμπολίτες του της Γενεύης. Και είναι καθεστώτα διακινδύνευσης διότι απλούστατα στηρίζονται στην κρίση και την συναπόφαση των πολιτών που αναλαμβάνουν όλη των ευθύνη των πράξεων και των επιλογών τους. «Έδοξε τη Βουλή και τω Δήμω», έτσι ξεκινούσαν τα ψηφίσματα της εκκλησίας του Δήμου των Αθηναίων. Κι όταν ο Περικλής ανέβηκε σε ένα ξύλινο βάθρο για να εκφωνήσει τον περίφημο επιτάφιό του για τους νεκρούς του πρώτου χρόνου του πελοποννησιακού πολέμου(431-404 π.χ), είπε ανάμεσα στα άλλα «Μόνοι μεν γαρ νομίζομέν τε ουκ απράγμονα αλλ’ αχρείον τον μηδέν μετέχοντα τώνδε», δηλαδή μόνοι εμείς θεωρούμε όχι φιλήσυχο πολίτη αλλά άχρηστο υποκείμενο (βλέπε τενεκέ ξεγάνωτο) αυτόν που δεν συμμετέχει καθόλου στην διαχείριση των κοινών υποθέσεων.
Τι θέλουν οι νοικοκυραίοι; Τάξη, ασφάλεια και συνεχή αύξηση των ιδιωτικών τους απολαύσεων.
Ποιοί είναι οι νοικοκυραίοι; Η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας, δηλαδή σχεδόν όλοι μας.
Τι πρέπει να κάνουν τα πολιτικά κόμματα για να κατακτήσουν την εξουσία; Να κολακεύουν και να προσεταιρίζονται τους νοικοκυραίους.
Πως το κατορθώνουν αυτό; Ικανοποιώντας τα γούστα, τις επιθυμίες και τις ανάγκες τους.
Ποιος τα κατάφερε καλύτερα από όλους σε αυτόν τον ρόλο στις πρόσφατες ευρωεκλογές;
Ο Καρατζαφέρης.
Ποιος θα τα καταφέρει ακόμη καλύτερα στο μέλλον;
O Kαρατζαφέρης και άλλοι πολιτικοί που θα βαδίσουν στο δρόμο που χαράζει εκείνος.
Έχουν άδικο οι νοικοκυραίοι όταν θέλουν αυτά που θέλουν και με τον τρόπο που τα θέλουν;
Είναι θέμα γούστου, προτιμήσεων και αξιολογήσεων που κάνει ο καθένας σε αυτή την ζωή.
Η ουσία είναι ότι αυτοί είναι η πλειοψηφία και το παιχνίδι παίζεται κατά το γούστο τους. Όλα τα υπόλοιπα είναι φύκια για μεταξωτές κορδέλες.
Επί της ουσίας, οι νοικοκυραίοι δεν θέλουν να ζουν σε συνθήκες διακινδύνευσης, κυριολεκτικά μιλώντας τα απεχθάνονται. Τα δημοκρατικά καθεστώτα-όχι τα ψευδεπίγραφα- αλλά εκείνα που όντως είναι δημοκρατικά, δηλαδή εκείνα όπου ο κυρίαρχος λαός νομοθετεί, δικάζει και κυβερνά χωρίς αντιπροσώπους και διαμεσολαβήσεις, είναι καθεστώτα διακινδύνευσης, όπως το έλεγε και ο Ρουσώ στους αστούς συμπολίτες του της Γενεύης. Και είναι καθεστώτα διακινδύνευσης διότι απλούστατα στηρίζονται στην κρίση και την συναπόφαση των πολιτών που αναλαμβάνουν όλη των ευθύνη των πράξεων και των επιλογών τους. «Έδοξε τη Βουλή και τω Δήμω», έτσι ξεκινούσαν τα ψηφίσματα της εκκλησίας του Δήμου των Αθηναίων. Κι όταν ο Περικλής ανέβηκε σε ένα ξύλινο βάθρο για να εκφωνήσει τον περίφημο επιτάφιό του για τους νεκρούς του πρώτου χρόνου του πελοποννησιακού πολέμου(431-404 π.χ), είπε ανάμεσα στα άλλα «Μόνοι μεν γαρ νομίζομέν τε ουκ απράγμονα αλλ’ αχρείον τον μηδέν μετέχοντα τώνδε», δηλαδή μόνοι εμείς θεωρούμε όχι φιλήσυχο πολίτη αλλά άχρηστο υποκείμενο (βλέπε τενεκέ ξεγάνωτο) αυτόν που δεν συμμετέχει καθόλου στην διαχείριση των κοινών υποθέσεων.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)