Η πολιτική «μετάλλαξη» του ΠΑΣΟΚ

Η κυβέρνηση νομοθετεί, και μάλιστα με τρόπο πολύ πιο τολμηρό, αυτά που κατακεραύνωνε από τα έδρανα της αξιωματικής αντιπολίτευσης

Του Κωνσταντινου Zουλα

Μια σειρά νόμων και αποφάσεων της Ν.Δ. που το ΠΑΣΟΚ πολέμησε με σφοδρό τρόπο ως αντιπολίτευση, υιοθετούνται πλέον από την κυβέρνηση ως δικές της επιλογές αναδεικνύοντας με τον πιο γλαφυρό τρόπο το πώς εξακολουθεί να «λειτουργεί» το πολιτικό «παιχνίδι» στη χώρα μας. Το αστειότερο, βέβαια, είναι ότι οι περισσότερες εξ αυτών αποτελούσαν μέχρι προ έτους αιτία ακραίων αντιπαραθέσεων ανάμεσα στα δύο κόμματα, με το ΠΑΣΟΚ να τις χαρακτηρίζει «ανάλγητες και νεοφιλελεύθερες επιλογές των γαλάζιων» και τη Ν. Δ. να διστάζει να τις φέρει εις πέρας είτε από ιδεολογικές ενοχές είτε από αναποφασιστικότητα, είτε και από ανικανότητα. Για να διαπιστώνεται σήμερα το πολιτικώς παράδοξο να τις υλοποιεί και μάλιστα με τρόπο πολύ πιο τολμηρό το κόμμα που κατεξοχήν τις πολέμησε.

Με πλέον πρόσφατη την πλήρη υπαναχώρηση του ΠΑΣΟΚ στο θέμα της απόσυρσης των Ι.Χ. την οποία επανεξήγγειλε την Πέμπτη, ενώ επί Ν.Δ. την είχε χαρακτηρίσει «προνομιακή μεταχείριση ενός πάμπλουτου κλάδου», ας θυμηθούμε τους επίμαχους νόμους και αποφάσεις, κι ο καθείς ας βγάλει τα συμπεράσματά του:

Η πρώτη κυβερνητική «τούμπα» διαπιστώθηκε στο κινεζικό πρότζεκτ της Cosco στον Πειραιά. Δεν χρειάστηκαν παρά λίγες εβδομάδες για να «εκδιωχθεί» η κ. Λούκα Κατσέλη από τη «διαπραγμάτευση» και να επικρατήσει η λογική Πάγκαλου που της είπε «θα χαθούμε, αν χάσουμε τους Κινέζους». Αμέσως μετά, ακολούθησε η πλήρης αλλαγή στάσης του ΠΑΣΟΚ και στον αγωγό Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολη, με τις εντελώς αντίθετες (από τις προεκλογικές) διαβεβαιώσεις του κ. Παπανδρέου προς τον κ. Πούτιν.

Ολική ήταν η πράσινη οπισθοχώρηση και στην Ολυμπιακή. Τα περί «πράσινης» ανάκτησης μέρους της ιδιοκτησίας από το κράτος ξεχάστηκαν γρήγορα, ενώ χωρίς άλλο έχει δίκιο ο κ. Κ. Χατζηδάκης όταν δηλώνει ότι «το ΠΑΣΟΚ θα πρέπει να με… ευγνωμονεί, διότι αν δεν είχε γίνει η πώληση, σήμερα η Ολυμπιακή θα έκλεινε αύτανδρη»

Ανάλογη πολεμική είχε δεχθεί η Ν.Δ. και όταν αποπειράθηκε το 2005 να προχωρήσει σε κάποιες παρεμβάσεις στις ΔΕΚΟ. Η εισηγούμενη άρση της νομιμότητας για τους νεοπροσλαμβανόμενους και η πρόταση ευελιξίας στις συμβάσεις των προβληματικών εταιρειών είχε καταγγελθεί ως ακραία νεοφιλελεύθερη επιλογή, εξ ού και εγκαταλείφθηκαν από την κυβέρνηση Καραμανλή η οποία ουδέποτε εφήρμοσε τις επιλογές της που ωχριούν μπροστά στο σημερινό τσουνάμι στις ΔΕΚΟ.

«Ξεπούλημα»

Αξιοποίηση των ακινήτων, αυξήσεις των εισιτηρίων και μείωση των δρομολογίων προέβλεπε και ο νόμος 3717/08 της Ν.Δ. για τη σωτηρία του ΟΣΕ που χαρακτηρίστηκε από το ΠΑΣΟΚ «ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας». Στις κεντρικές του γραμμές, ωστόσο, η λύση που εισηγείται ο κ. Ρέππας ουδεμία διαφορά έχει από το σχέδιο της Ν. Δ., ίσως γιατί λέγεται ότι διατήρησε τους ίδιους ξένους συμβούλους.

Για την περιβόητη περαίωση και τον τρόπο που αντιμετώπισε το ΠΑΣΟΚ τις τράπεζες τα σχόλια περιττεύουν. Το αποδεικνύει η αμηχανία του κ. Γ. Παπακωνσταντίνου, όταν συχνά - πυκνά καλείται να εξηγήσει γιατί δεν συνιστά «ομολογία αποτυχίας» της φορολογικής του πολιτικής η περαίωση, όταν έτσι είχε χαρακτηρίσει το 2008 την ανάλογη επιλογή Αλογοσκούφη, ενώ τα 25 δισ. που έδωσε το ΠΑΣΟΚ στις τράπεζες ήρθαν απλώς να... προστεθούν στα «σκανδαλώδη 28 δισ. ευρώ της Ν.Δ.».

Τα στελέχη της Ρηγίλλης, τέλος, σκοπεύουν να αναδείξουν μια σειρά σημερινών αποφάσεων που, κατά την άποψή τους, συνιστούν υφαρπαγή δικών τους. Μεταξύ άλλων υποστηρίζουν ότι η διευκόλυνση στην ίδρυση των επιχειρήσεων, οι ρυθμίσεις στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, η «Διαύγεια» ή ακόμη και το fast track του κ. Χ. Παμπούκη υπήρχαν στα συρτάρια των υπουργείων και έγιναν με copy-paste πράσινα ν/σ.

Αν μη τι άλλο, ουδείς μπορεί να καταλογίσει στην σημερινή κυβέρνηση ότι –έστω και καθυστερημένα– δεν αναπροσαρμόζει τις επιλογές της στις απαιτήσεις των καιρών.

Οι παλινωδίες με το κάπνισμα

Ενας φαινομενικά απλός νόμος, αυτός που αφορά την απαγόρευση του καπνίσματος στους δημόσιους χώρους αποτελεί μάλλον το πιο ενδεικτικό παράδειγμα της ανακολουθίας και των δύο κομμάτων εξουσίας σε σχέση με τον τρόπο που καλούνται να εφαρμόσουν τις προεκλογικές τους δεσμεύσεις όταν εναλλάσσονται στην εξουσία. Είναι πραγματικά εξοργιστικό ότι η πλήρης απαγόρευση του τσιγάρου υποτίθεται ότι ισχύει διά νόμου ήδη από την εποχή που ο κ. Αλ. Παπαδόπουλος είχε την ηγεσία του υπουργείου Υγείας το 2002. Ο τότε υφυπουργός κ. Εκτωρ Νασιώκας είχε βάλει φαρδιά πλατιά την υπογραφή του σε ένα νόμο που υποτίθεται ότι απαγόρευε ρητώς το κάπνισμα σε όλους τους δημόσιους χώρους, τα μέσα μαζικής μεταφοράς, τα ταξί κ. λπ. αξιώνοντας μόνον από τα εστιατόρια και τα μπαρ να δημιουργήσουν ειδικούς χώρους καπνιζόντων. Η Ν. Δ. είχε σε γενικές γραμμές συμφωνήσει, αν και χαρακτήριζε την επιλογή Νασιώκα «άτολμη».

Χρειάστηκαν οκτώ ολόκληρα χρόνια για να αποτολμήσει ο κ. Δημ. Αβραμόπουλος μια ανάλογη ρύθμιση που ψηφίστηκε μεν από το ΠΑΣΟΚ, αλλά χαρακτηρίστηκε τούτη τη φορά από τους πράσινους «άτολμη» με το επιχείρημα ότι άφηνε πολλά «παράθυρα» λόγω των εξαιρέσεών της.

Η συνέχεια είναι γνωστή. Η κ. Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου υποτίθεται ότι αυστηροποίησε το καλοκαίρι που μας πέρασε το νόμο της Ν. Δ. επιβάλλοντας πλήρη απαγόρευση στους δημόσιους χώρους (εξαιρώντας τα καζίνο και τα... μπουζούκια) και ο διάδοχός της κ. Ανδ. Λοβέρδος, διαπιστώνοντας ότι ο νόμος στην πράξη αποδείχθηκε για μία ακόμη φορά κουρελόχαρτο, σκέφτεται να επιστρέψει λέει στις ρυθμίσεις Αβραμόπουλου ή –γιατί όχι– στις αντίστοιχες του κ. Νασιώκα. Και κάπως έτσι, η (πολιτική) ζωή συνεχίζεται...

Πηγή: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Ερίκ Τουσέν: «Ανοίξτε τα βιβλία του δημόσιου χρέους»! (Επίκαιρα, 9-15/12/2010)

Στη δημιουργία Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου που θα δώσει τα νομικά και ηθικά επιχειρήματα για την παύση πληρωμών του δημοσίου χρέους καλεί ο διακεκριμένος επιστήμονας και αγωνιστής Ερίκ Τουσαίν στη βαρυσήμαντη συνέντευξη που παραχώρησε στα Επίκαιρα. Ο Ερίκ Τουσαίν δεν μιλάει στη βάση υποθέσεων. Έχοντας ενεργή συμμετοχή στην Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου που συγκρότησε ο πρόεδρος του Ισημερινού, Ραφαέλ Κορέα, πριν τρία χρόνια μεταφέρει την πολύτιμη εμπειρία του από τις καθόλα νόμιμες μεθόδους που χρησιμοποίησε ο πρόεδρος του Ισημερινού για να απαλλαγεί από ένα μεγάλο μέρος του δημοσίου χρέους. Μέχρι και την δευτερογενή αγορά χρησιμοποίησε ο Κορέα με τις κατάλληλες κινήσεις για να μειώσει το δημόσιο χρέος. Υπήρχε όμως πολιτική βούληση, όχι άνευ όρων παράδοση στους ξένους πιστωτές και διαπόμπευση της χώρας, όπως στην Ελλάδα!

Ο Ερίκ Τουσαίν είναι ιστορικός και πολιτικός επιστήμονας, ιδρυτής και πρόεδρος της Επιτροπής για την Κατάργηση του Χρέους του Τρίτου Κόσμου (CADTM, www.cadtm.org). Έχει συγγράψει πολλά βιβλία για συναφή θέματα (Your money or your life! The tyranny of global finance, The World Bank: a never ending coup d’ etat, και άλλα). Το πιο πρόσφατο βιβλίο του που έγραψε μαζί με την Νταμιέν Μιλιέτ κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβρη του 2010 και καταπιάνεται με το θέμα του παγκόσμιου χρέους και τις ευθύνες του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας. Τίτλος του: The debt, the IMF and the World Bank, sixty questions sixty answers (εκδόσεις Monthly Review).

- Ποια είναι τα ειδικά χαρακτηριστικά της κρίσης δημοσίου χρέους που έχει ξεσπάσει εδώ και έναν χρόνο στην ευρωζώνη, διαφοροποιώντας την από άλλες κρίσεις χρέους που έχουν εμφανιστεί στο παρελθόν σε χώρες του Τρίτου Κόσμου;

- Το βασικό χαρακτηριστικό αυτής της κρίσης είναι ότι αποτελεί δημιούργημα των ιδιωτικών τραπεζών κυρίως της Γερμανίας και της Γαλλίας που πλήττει τις χώρες της περιφέρειας (Ελλάδα, Ισπανία, Πορτογαλία, κ.α.) και του πρώην Σοβιετικού μπλοκ που εντάχθηκε στην ΕΕ την προηγούμενη δεκαετία. Πρόκειται λοιπόν για μια κρίση που εξελίχθηκε εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Αυτή η κρίση αποτελεί επίσης δημιούργημα, κι αυτό είναι ένα δεύτερο χαρακτηριστικό της, των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που εφαρμόστηκαν τις δεκαετίες ’80 – ’90 κι ως βασικό τους χαρακτηριστικό είχαν την μείωση των φόρων που πλήρωναν οι επιχειρήσεις και οι πλούσιοι. Το αποτέλεσμα στη συνέχεια ήταν να μειωθούν απότομα τα κρατικά έσοδα και να ανοίξει ο δρόμος για την σημερινή δημοσιονομική κρίση. Ανεξάρτητα δηλαδή από τις επιπλέον συγκυριακές αιτίες, η κρίση προετοιμάστηκε από τις φιλο-επιχειρηματικές πολιτικές των προηγούμενων δύο δεκαετιών.

Η τρίτη αιτία, που αποτέλεσε και τη σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι, ήταν το κόστος για τη διάσωση των ιδιωτικών τραπεζών σε χώρες όπως η Ισπανία, η Ιρλανδία, η Πορτογαλία.

- Όπως συνέβη και στην Ελλάδα. Οι κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ έχουν θέσει στη διάθεση των τραπεζιτών την τελευταία τριετία, υπό την μορφή ρευστού και εγγυήσεων, 78 δισ. ευρώ!

- Σε αυτή την κατηγορία της Ισπανίας, της Ιρλανδίας, της Πορτογαλίας και της Ελλάδας θα ενταχθεί εντός λίγων εβδομάδων και η δική μου χώρα, το Βέλγιο. Κι αυτό λόγω της διάσωσης από το κράτος των τριών μεγάλων ιδιωτικών τραπεζών της Fortis, της Dexia και της KBC που είχε εκτεθεί πάρα πολύ στην ανατολική Ευρώπη και επίσης στην Ιρλανδία, κατέχοντας κρατικά ομόλογα ύψους 20 δισ. ευρώ.

- Κι ο λογαριασμός τώρα μεταβιβάζεται στους πολίτες;

- Ακριβώς! Τα ιδιωτικά χρέη μεταβιβάζονται στις δημόσιες αρχές και γι αυτό έχουμε την απογείωση του δημοσίου χρέους. Ως συνέπεια η έκρηξη του δημοσίου χρέους γίνεται μια πολύ καλή αφορμή για ένα νέο κύμα νεοφιλελεύθερων πολιτικών, πρωτοφανούς αγριότητας. Κι εννοώ αυτό που γίνεται στη χώρα σας, το οποίο μπορεί κάλλιστα να συγκριθεί με ότι συνέβη στις χώρες του Τρίτου Κόσμου από τη δεκαετία του ’80 μέχρι σήμερα με τη συμμετοχή του ΔΝΤ το οποίο έχει μια τεράστια εμπειρία σε αυτό τον τομέα. Οι ίδιες καταστροφικές, εγκληματικές πολιτικές εφαρμόζονται και σήμερα στην Ελλάδα, όπου μεταφέρεται αυτούσια όλη αυτή η αρνητική εμπειρία.

- Ο εφιάλτης πάντως του ΔΝΤ και του δημοσίου χρέους δεν αποτελεί μονόδρομο και χώρες όπως ο Ισημερινός απαλλάγηκαν από τα δεσμά τους. Πως έγινε αυτό;

- Στο τέλος του 2006 ο Ραφαέλ Κορέα κέρδισε τις προεδρικές εκλογές με βασική του εξαγγελία να τερματιστεί η απαράδεκτη κατάσταση με το εξωτερικό χρέος που απομυζούσε τους σπουδαιότερους πόρους της οικονομίας. Τον Ιούλιο του 2007 δημιούργησε με προεδρικό διάταγμα μια Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου του δημοσίου χρέους – εγχώριου και διεθνούς. Η έρευνα αφορούσε 30 ολόκληρα χρόνια από το 1976 μέχρι το 2006. Ο λογιστικός έλεγχος έγινε επίσης με την ουσιαστική συμμετοχή 12 ατόμων που προέρχονταν από την κοινωνία των πολιτών, από την κοινότητα των ιθαγενών που αποτελούν το 50% του πληθυσμού και αλλού. Επίσης 6 άτομα, ειδικοί για την ακρίβεια, προέρχονταν από το εξωτερικό.

- Ήσασταν ένας εξ αυτών…

- Ναι. Το κοινό χαρακτηριστικό όλων μας ήταν η μεγάλη εμπειρία που είχαμε από την ανάλυση του διεθνούς χρέους. Τεράστια σημασία είχε επίσης η απόφαση του Ραφαέλ Κορέα να υποστηρίξουν το έργο και τις αποφάσεις της Επιτροπής όλα τα όργανα του κράτους και αναφέρομαι στο υπουργείο Δικαιοσύνης, Οικονομικών, στις ανεξάρτητες αρχές κατά της διαφθοράς, το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, το Ελεγκτικό Συνέδριο, κ.α. Όλοι αυτοί συμμετείχαν στις συνεδριάσεις μας. Δουλέψαμε εντατικά επί 14 μήνες, από τον Ιούλιο του 2007 μέχρι τον Σεπτέμβρη του 2008. Αναλύσαμε κάθε είδους σύμβαση που είχε υπογραφεί στους τομείς της ασφάλειας, των εμπορικών πιστώσεων, μεταξύ τραπεζών – ακόμη και του ιδιωτικού τομέα, με το ΔΝΤ, την Παγκόσμια Τράπεζα και άλλους πολυμερείς οργανισμούς. Βάλαμε επίσης στο μικροσκόπιο όλα τα διμερή δάνεια που είχε υπογράψει ο Ισημερινός με χώρες όπως η Ισπανία και η Γερμανία, ακόμη και τους όρους υπό τους οποίους συνάφθηκε το εσωτερικό χρέος. Σε αυτή τη δουλειά είχαμε τη βοήθεια 15 νομικών, ορκωτών λογιστών ελεγκτών, ειδικών στα δημόσια οικονομικά. Εξετάσαμε όχι μόνο όλα τα έγγραφα, αλλά και κάθε τι που αφορούσε το δανεισμό. Θέταμε για παράδειγμα το ερώτημα γιατί αυτό το δάνειο να συναφθεί με το συγκεκριμένο επιτόκιο και όχι με κάποιο άλλο, ποιο μέρος του αποπληρώθηκε, είχαμε το δικαίωμα να ανοίγουμε προσωπικούς τραπεζικούς λογαριασμούς αυτών που υπέγραφαν και παραλάμβαναν τα δάνεια. Επίσης ζητήσαμε παραστατικά από όλες τις τράπεζες για τα δάνεια που είχαν δοθεί ή υποτίθεται πως είχαν αποπληρωθεί γιατί έπρεπε να επιβεβαιωθεί κατά πόσο πραγματικά είχαν εξοφληθεί ακόμη και εκείνα τα δάνεια που θεωρητικά είχαν αποπληρωθεί.

- Η συμβολή των νομικών ποια ήταν;

- Ήταν αναντικατάστατη καθώς με τη βοήθειά τους εξετάσαμε τη νομιμότητα κάθε σύμβασης και των επιμέρους όρων της, τη συμβατότητά τους με το σύνταγμα της χώρας, το διεθνές δίκαιο και επίσης με το συμφέρον του έθνους. Ιδιαίτερη προσοχή δόθηκε σε συγκεκριμένες οικονομικές συμβάσεις, έργων ασυνήθιστα μεγάλων διαστάσεων για τα μέτρα του Ισημερινού, όπως π.χ. μεγάλα φράγματα. Σε αυτή την περίπτωση μάλιστα δεν αρκεστήκαμε στις τυπικότητες. Με επίσημο τρόπο ρωτήσαμε την γνώμη των ντόπιων για τις επιπτώσεις που είχε στην καθημερινότητά τους η κατασκευή των φραγμάτων. Εξετάσαμε ακόμη και τους όρους που έγινε η χρηματοδότηση της κατασκευής τους κι αν όλα αυτά (κόστος, χρηματοδότηση) ήταν συγκρίσιμα με τις διεθνείς τιμές που επικρατούσαν για αντίστοιχες εργασίες.

Εξετάσαμε ακόμη και τους όρους των εμπορικών πιστώσεων που χορήγησαν στον Ισημερινό χώρες όπως η Γερμανία, με απώτερο στόχο να αγοραστούν γερμανικά προϊόντα για να ενισχυθούν οι γερμανικές εξαγωγές. Είναι δάνεια που δίνονται με σκοπό να υποστηριχθεί η αγορά προϊόντων αιχμής, όπως π.χ. της Ζίμενς. Καθήκον μας εμάς ήταν να ελέγξουμε τις τιμές με τις οποίες αγοράστηκε ο εξοπλισμός της Ζίμενς, κατά πόσο δηλαδή η τιμή ανταποκρινόταν στην ποιότητα. Κι αυτό γιατί σε πλήθος περιπτώσεων που εμπλέκονταν πολυεθνικές εταιρείες βρήκαμε ακραία φαινόμενα διαφθοράς. Αναφέρομαι για παράδειγμα σε κρατικές αγορές που δεν είχαν καμιά σχέση με τις ανάγκες της χώρας, αλλά αποτελούσαν αφορμές για να δοθούν μίζες.

- Ανακαλύψατε συγκεκριμένες περιπτώσεις που πολυεθνικές επιχειρήσεις έδιναν μίζες;

- Φυσικά. Οι πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις ήταν των αμερικανικών τραπεζών Citibank και JPMorgan. Αυτές οι τράπεζες συστηματικά δωροδοκούσαν κρατικούς υπαλλήλους σε όλη την κλίμακα του δημοσίου – ακόμη και τον υπουργό Οικονομικών – για να πεισθούν να υπογράψουν συμβάσεις που εξόφθαλμα έβλαπταν το δημόσιο συμφέρον και με προκλητικό τρόπο ευνοούσαν τα συμφέροντα των τραπεζών.

- Γι’ αυτό ο Κορέα ήθελε την ενεργό συμμετοχή και των δημόσιων αρχών στην Επιτροπή σας…

- Πράγματι. Στην Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου του Ισημερινού συμμετείχε ο ίδιος ο υπουργός Δικαιοσύνης και για κάθε ύποπτη περίπτωση που βρίσκαμε και αφορούσε όχι μόνο υπαλλήλους του υπουργείου Οικονομικών αλλά ακόμη και πρώην υπουργούς Οικονομικών εξέδιδε εντολή για δικαστική διερεύνηση. Η Δικαιοσύνη του Ισημερινού προχώρησε σε μηνύσεις ακόμη και εναντίον αμερικανικών τραπεζών γιατί αυτές οργάνωσαν τις επιχειρήσεις, αυτές δωροδοκούσαν.

Υπογραμμίζω πάντως ότι δεν ελέγξαμε μόνο τους όρους χρηματοδότησης αλλά όλη τη σκοπιμότητα κάθε κρατικής οικονομικής δοσοληψίας.

Μετά τα παραπάνω ο ίδιος ο πρόεδρος Ραφαέλ Κορέα δύο μόλις μήνες μετά την ολοκλήρωση των εργασιών μας, στις 14 Νοέμβρη 2008, ανακοίνωσε και επίσημα ότι στη βάση των ευρημάτων μας είναι υποχρεωμένος να προβεί στην παύση πληρωμών του δημοσίου χρέους ύψους, 3 δισ. δολ. που αντιπροσώπευε το 70% του χρέους υπό τη μορφή ομολόγων. Αιτιολόγησε την απόφασή του λέγοντας πως το χρέος δεν ήταν νόμιμο, αλλά ήταν προϊόν διαφθοράς και δωροδοκιών. Κατά συνέπεια δεν ήταν υποχρεωμένη η κυβέρνησή του να σεβαστεί τις διεθνείς δεσμεύσεις. Τους επόμενους πέντε μήνες ολόκληρους μήνες η κυβέρνηση τήρησε στάση σιωπής, δεν προέβη σε καμιά δημόσια ανακοίνωση για το θέμα, παρά το ενδιαφέρον που υπήρχε.

- Και να υποθέσουμε ότι δεν συνέβη λόγω φόρτου εργασιών…

- Ακριβώς! Ήταν μια τακτική. Οι πιστωτές ήταν ιδιαίτερα ανήσυχοι καθώς δεν ήξεραν τι θα συμβεί από κει και πέρα. Η αντίδρασή τους ήταν να αρχίσουν να ξεπουλούν μανιωδώς στην δευτερογενή αγορά τα ομόλογα του Ισημερινού. Και ξέρετε σε τι τιμή; Στο 20% της ονομαστικής τους αξίας! Τότε ακριβώς η κυβέρνηση του Ισημερινού, τον Απρίλη του 2009 απευθύνθηκε στους πιστωτές με την εξής πρόταση: «Προτιθέμεθα να αγοράσουμε όλα τα ομόλογα με έκπτωση 65%. Πληρώνουμε δηλαδή 35 σεντς το δολάριο. Συμφωνείτε ή όχι;» Οι κάτοχοι του 91% των ομολόγων δέχθηκαν αμέσως την ανταλλαγή. Επρόκειτο για μια τεράστια επιτυχία της κυβέρνησης καθώς επέβαλε κούρεμα της τάξης του 65%.

- Λόγω αυτής της πολύ σπουδαίας και χρήσιμης εμπειρίας σας να υποθέσω έχετε υποστηρίξει ότι η μόνη λύση για την Ελλάδα είναι να προσφύγει σε στάση πληρωμών του δημοσίου χρέους και δημιουργίας Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου που θα προσδιορίσει τις ευθύνες των πιστωτών για την εκτίναξή του η οποία θα επιτρέψει την σοβαρή του μείωση;

- Ακριβώς! Αυτή η επιλογή αποτελεί μονόδρομο πλέον για την Ελλάδα!

- Κατά πόσο όμως η Ελλάδα, δεδομένων των ιδιαιτεροτήτων της, μπορεί να ακολουθήσει αυτό το παράδειγμα;

- Οι διαφορές που υπάρχουν με τον Ισημερινό δείχνουν ότι για την Ελλάδα τα πράγματα είναι πιο εύκολα. Αν φυσικά υπάρχει πολιτική βούληση. Πάρτε για παράδειγμα υπ’ όψη σας ότι ο Ισημερινός είναι μια μικρή χώρα, που δεν έχει καν δικό της νόμισμα. Χρησιμοποιεί το δολάριο, αυτό είναι το επίσημο νόμισμά της. Κατά συνέπεια είναι πολύ πιο έντονα εκτεθειμένη σε διεθνείς οικονομικές πιέσεις. (σ.σ.: Το Ακαθάριστο Εθνικό Εισόδημα του Ισημερινού αντιστοιχεί στο 12% του Ελληνικού και το κατά κεφαλήν ΑΕΠ του Ισημερινού στο 10% του Ελληνικού). Το αίτημά της έγινε όμως δεκτό λόγω του ότι είχε πολύ ισχυρά νομικά και ηθικά ερείσματα και γι αυτό άλλωστε δεν συνοδεύτηκε από δικαστικές προσφυγές των πιστωτών κατά της κυβέρνησης.

- Λέγεται ωστόσο μετ’ επιτάσεως ότι οι αγορές θα τιμωρήσουν όποιες χώρες δεν σεβαστούν τις υποχρεώσεις τους…

- Πράγματι, αλλά πουθενά στην πράξη δεν έχει επιβεβαιωθεί αυτή η απειλή. Ο οικονομολόγος Κώστας Λαπαβίτσας στην τελευταία μελέτη του βρετανικού ινστιτούτου Research on Money and Finance (σ.σ. κι η οποία αναμένεται να κυκλοφορήσει στα ελληνικά από τις εκδόσεις Λιβάνη τις επόμενες μέρες) δείχνει πως ούτε η Ρωσία το 1998, ούτε η Αργεντινή το 2001 τιμωρήθηκαν από τις αγορές. Αντίθετα, η μετέπειτα πορεία της οικονομίας τους έδειξε πόσο επιτυχημένη και επωφελής ήταν η επιλογή τους, να προβούν δηλαδή σε αθέτηση πληρωμών.

- Τι πρέπει άμεσα να κάνει η Ελλάδα κατά τη γνώμη σας για να δραπετεύσει απ’ αυτό το φαύλο κύκλο;

- Άμεσα πρέπει να συγκροτηθεί Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου με προσωπικότητες αναγνωρισμένου κύρους και εμπειρία. Η συμβουλή μου είναι μία: Ανοίξτε τα βιβλία! Εξετάστε με διαφανείς διαδικασίες και την παρουσία της κοινωνίας όλες τις κρατικές συμβάσεις – από τις πιο μεγάλες όπως για παράδειγμα των πρόσφατων Ολυμπιακών Αγώνων μέχρι τις πιο μικρές – και βρείτε ποιο μέρος του χρέους είναι προϊόν διαφθοράς, επομένως παράνομο και απεχθές κατά τη διεθνή νομική ορολογία και αρνηθείτε το!

Περί απεχθούς χρέους

Η θεωρητική θεμελίωση του όρου «απεχθές χρέος» οφείλεται στον ρώσο καθηγητή Νομικής, Αλεξάντερ Σακ. Η συμβολή του Σακ, ο οποίος την εποχή εκείνη – τη δεκαετία του ’20 – δίδασκε στο Παρίσι και δεν συγκαταλέγεται στους ριζοσπάστες διανοούμενους, έγκειται στις τρεις προϋποθέσεις που έθεσε έτσι ώστε ένα χρέος να χαρακτηρισθεί απεχθές οπότε κατά συνέπεια μια κυβέρνηση παύει να δεσμεύεται να το πληρώσει.

Οι τρεις όροι για να χαρακτηρισθεί απεχθές ένα χρέος ήταν: Πρώτο, να έχει συναφθεί χωρίς τη συγκατάθεση του έθνους. Δεύτερο, τα ποσά που εισέρευσαν από το δάνειο να σπαταλήθηκαν με τρόπο που αντιβαίνει στα συμφέροντα του έθνους και, τρίτο, ο πιστωτής να ήταν ενήμερος των παραπάνω. Να αναφερθεί πως η συνεισφορά του Σακ δεν έγινε σε κενό αέρα. Αντίθετα, αξιοποίησε πολύ συγκεκριμένα παραδείγματα όπου η παύση πληρωμών του δημοσίου χρέους αποφασίσθηκε με την παραπάνω αιτιολογική βάση. Το πρώτο παράδειγμα αφορούσε την άρνηση πληρωμής από τις ΗΠΑ το 1898 των χρεών που είχε αναλάβει η Κούβα όσο ήταν υπό ισπανική κατοχή και τα οποία οι ΗΠΑ στη συνέχεια αρνήθηκαν να επωμιστούν. Το δεύτερο παράδειγμα εξελίχθηκε είκοσι χρόνια αργότερα και πάλι πριν ο ρώσος νομικός δώσει περιεχόμενο στη ρήτρα του «απεχθούς χρέους». Αφορούσε ειδικότερα την απόφαση της κυβέρνησης της Κόστα Ρίκα να μην πληρώσει ένα δάνειο που είχε συνάψει η προηγούμενη δικτατορική εξουσία με την τράπεζα Royal Bank of Canada.

Η τεράστια συμβολή του Σακ έγκειται στην μετατόπιση του κέντρου βάρους της επιχειρηματολογίας υπέρ της παύσης πληρωμών του δημοσίου χρέους, η οποία παύει να επικεντρώνεται στην ηθική διάσταση του προβλήματος και μετατοπίζεται στη νομική. Το ερώτημα δηλαδή δεν είναι αν πλέον μπορεί μια χώρα να πληρώσει το δημόσιο χρέος της, αλλά αν πρέπει. Η συγκεκριμένη δυνατότητα αξιοποιήθηκε κατά κόρον τις τελευταίες δεκαετίες από πολλές κυβερνήσεις και κινήματα πολιτών.

Λ.Β.

Πηγή: http://leonidasvatikiotis.wordpress.com/

Μετατάξεις στο Δημόσιο

Τα ελληνικά ελλείμματα: Απόρροια υψηλών δαπανών ή χαμηλών εισπράξεων φόρων?

Τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ άρχισαν να ξεσπαθώνουν αμέσως μετά την πρώτη Κυριακή των εκλογών. Βρήκαν τη λύση για τα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας. Το φάρμακο «δια πάσαν νόσο και πάσαν μαλακία» δεν είναι άλλο από τις απολύσεις στο δημόσιο. Την λύση αυτή την αναμασάνε «νέοι πολιτικοί» όπως η Μπακογιάννη και ο Μάνος οι οποίοι για δεκαετίες δεν το είχαν αντιληφθεί και το αντιλήφθηκαν στη ΔΗΣΥ* της πολιτικής τους καριέρας, καθώς και κρατικοδίαιτοι δημοσιογράφοι που εργάζονται για κρατικοδίαιτα κανάλια (που λειτουργούν χωρίς άδεια) και κρατικοδίαιτες εφημερίδες. Επειδή βαριέμαι να γράψω πολλά για το σαθρό αυτό επιχείρημα απλά παραθέτω 2 στοιχεία για να δείξω τελικά τι φταίει για το έλλειμμα: οι υψηλές δαπάνες ή χαμηλή είσπραξη φόρων?

Η πηγή μου είναι η βάση δεδομένων του ΟΟΣΑ (http://stats.oecd.org/index.aspx) και η επεξεργασία δική μου. Από τους τέσσερις πίνακες φαίνεται ξεκάθαρα ότι τόσο για την περίοδο 1990-2009 όσο και για την περίοδο 2000-2009 οι δημόσιες δαπάνες στην ελληνική οικονομία κυμαίνονται στο μέσο όρο των αναπτυγμένων χωρών. Ενδεικτικά αναφέρω ότι ο μέσος όρος των δημοσίων δαπανών για την περίοδο 1990-2009 χώρων όπως η Αυστρία, το Βέλγιο, Φινλανδία, Γαλλία, Γερμανία, Ουγγαρία, Ολλανδία, Σουηδία είναι υψηλότερος από τον αντίστοιχο στην Ελλάδα. Ενώ χώρες όπως ο Καναδάς, η Τσεχία βρίσκονται στα ίδια επίπεδα με τα ελληνικά. Αν λάβει, ακόμη, κανείς υπόψη ιδιαιτερότητες της Ελλάδας όπως η γεωγραφική κατανομή και οι υψηλές δαπάνες για εξοπλισμούς (μέσα στις 5-10 πρώτες στον κόσμο) συνολικές δημόσιες δαπάνες κάθε άλλο παρά υπερβολικές μπορεί να χαρακτηρισθούν. Αντίθετα στα φορολογικά έσοδα η Ελλάδα είναι ξεκάθαρα ο ουραγός. Εκεί πιάνει πάτο. Μόνο η Τσεχία μας ανταγωνίζεται, αλλά για διαφορετικούς λόγους. Στην Τσεχία τα χαμηλά φορολογικά έσοδα είναι μία συνειδητή πολιτική επιλογή και το «πετυχαίνει» με τους χαμηλούς φορολογικούς συντελεστές. Στην Ελλάδα όμως με τους υψηλούς φορολογικούς συντελεστές το αποτέλεσμα αυτό υποδηλώνει την αδυναμία είσπραξης φόρων λόγω των γνωστών αλλά άλυτων προβλημάτων (φοροδιαφυγή, φοροκλοπή, παραοικονομία, μαύρο χρήμα, παραγραφές κλπ). Η εικόνα γίνεται ακόμα πιο μαύρη αν αναλογιστεί κανείς ότι το μεγάλο μέρος των φορολογικών εσόδων στην Ελλάδα προέρχεται σε μεγάλο βαθμό από έμμεσους φόρους ενώ το συντριπτικό μέρος των άμεσων φόρων το επωμίζονται μισθωτοί και συνταξιούχοι. Τα συμπεράσματα δικά σας...

*Δεν πρόκειται για ορθογραφικό λάθος, αλλά για το αρκτικόλεξο του νέου ελπιδοφόρου κινήματος-κόμματος της αδιάφθορης Ντόρας και των άφθαρτων πολιτικών ανδρών Μαρκογιαννάκη, Βουλγαράκη κλπ.)

1981-2020: Παραδίδοντας την Ελλάδα στους δανειστές της

Παρασκευή, 22 Οκτώβριος 2010 23:09

Την περασμένη εβδομάδα η Κεντρική Τράπεζα της Νέας Ζηλανδίας κατέθεσε πρόταση για την αλλαγή της εθνικής νομοθεσίας ώστε να επιτραπεί στις τράπεζες της Αυστραλίας να εκδίδουν καλυμμένα ομόλογα. Τα καλυμμένα ομόλογα είναι εργαλεία χρέους που υποχρεώνουν το δανειολήπτη να εξασφαλίζει το δανειστή με ενέχυρο σε ένα τμήμα των περιουσιακών του στοιχείων το οποίο επιλέγεται σε συνεργασία με το δανειστή και περιλαμβάνει τα καλύτερα περιουσιακά στοιχεία του δανειολήπτη (ονομάζεται: ‘pool’ - ‘πισίνα’).

Το τμήμα αυτό επιβάλλεται να έχει μεγαλύτερη αξία από το ύψος του δανείου ώστε να παρέχει τη μέγιστη δυνατή εξασφάλιση στο δανειστή και ξεχωρίζεται από τα υπόλοιπα περιουσιακά στοιχεία του δανειολήπτη έτσι ώστε σε περίπτωση αδυναμίας αποπληρωμής του δανείου ο δανειστής να έχει πρόσβαση σε αυτό πριν από οποιονδήποτε άλλο δικαιούχο ενώ επιπλέον έχει πρόσβαση και στα υπόλοιπα περιουσιακά στοιχεία του δανειολήπτη. Τέλος, ο δανειστής έχει το δικαίωμα συνεχούς εποπτείας και διενέργειας ελέγχων επί του ενεχυριασμένου τμήματος της περιουσίας του δανειολήπτη και μπορεί να προσθέσει ή να αφαιρέσει περιουσιακά στοιχεία σε αυτό ανά πάσα στιγμή αν κριθεί ότι δεν εξασφαλίζεται δεόντως από την αρχική επιλογή ενεχυριασμένων περιουσιακών στοιχείων.

Μέχρι σήμερα οι τράπεζες της Αυστραλίας απαγορεύεται να εκδώσουν καλυμμένα ομόλογα, καθώς η έκδοση τους συγκρούεται με το ισχύον τραπεζικό δίκαιο της χώρας το οποίο ορίζει ότι τα συμφέροντα των καταθετών μίας τράπεζας πρέπει να προηγούνται αυτών των δανειστών της. Στην περίπτωση έκδοσης καλυμμένων ομολόγων τα συμφέροντα των δανειστών προηγούνται αυτών όλων των υπολοίπων, συμπεριλαμβανομένων και των καταθετών των τραπεζών και έτσι σε περίπτωση οποιασδήποτε αδυναμίας πληρωμής οι δανειστές μπορούν να κατασχέσουν ακόμη και τις καταθέσεις στην τράπεζα.

Η συζήτηση για την θέσπιση ή όχι μίας νομοθεσίας που θα επιτρέπει στις τράπεζες της Αυστραλίας να εκδίδουν καλυμμένα ομόλογα αποτελεί ένα εξαιρετικά σημαντικό θέμα, με πολιτικούς και τραπεζίτες να εκφράζουν δημόσια τα επιχειρήματα τους και η χρονική στιγμή που επιλέγεται να συμβεί αυτό έχει να κάνει περισσότερο με την παγκόσμια διόγκωση του κρατικού χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ και με την προοπτική μίας αργής εξόδου της διεθνούς οικονομίας από τη μεγαλύτερη κρίση της των τελευταίων 80 ετών παρά με το πρόβλημα χρέους της ίδιας της Αυστραλίας, καθώς το χρέος της χώρας είναι από τα μικρότερα στον κόσμο. Αυτός ακριβώς είναι και ο λόγος που το έξυπνο χρήμα δε βιάστηκε ούτε πίεσε την Αυστραλία να ψηφίσει νωρίς νόμους με στόχο τη διασφάλιση των συμφερόντων των δανειστών, αφού η χώρα θεωρείται εξαιρετικά μικρού ρίσκου με μηδενικές πιθανότητες πτώχευσης.

Δε συνέβη το ίδιο και στην Ελλάδα, όμως, όπου η προετοιμασία για την προστασία των δανειστών από το ενδεχόμενο πτώχευσης ξεκίνησε στις αρχές τις περασμένης δεκαετίας και κατέληξε στην ψήφιση της νομοθεσίας που επέτρεψε την έκδοση καλυμμένων ομολόγων το 2003, σε φαινομενικά ανύποπτο χρόνο, άνευ πολιτικών αντιδράσεων και κάτω από τη ‘μύτη’ των Ελλήνων πολιτών.

Το ίδιο είχε συμβεί και το 1920, όταν η Ελλάδα ψήφισε σχετική νομοθεσία που ρύθμιζε τη διαδικασία έκδοσης ομολογιών, η οποία περιλάμβανε όρους που θα προστάτευαν τους δανειστές από μία ενδεχόμενη αδυναμία αποπληρωμής τους, κάτι το οποίο και τελικά συνέβη μέσα στα επόμενα χρόνια. Από το 1922 και μετά η Ελλάδα βρέθηκε αντιμέτωπη με δραματικά δημοσιονομικά προβλήματα και οι δανειστές της πίεσαν και πέτυχαν τη ‘διχοτόμηση’ της δραχμής, με τη μισή αξία της να παραμένει στον κάτοχο της και την υπόλοιπη μισή να αποδίδεται στο κράτος με αντάλλαγμα δάνεια 20αετίας με 6,5% επιτόκιο, τα οποία, φυσικά, ποτέ δεν πληρώθηκαν. Ακολούθησε η Μεγάλη Ύφεση μετά το κραχ του 1929 στις ΗΠΑ και τέλος ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος που έδωσε τη χαριστική βολή στην ελληνική οικονομία.

Πολλά χρόνια αργότερα, το 1981, ξεκινούσε ένας από τους μεγαλύτερους διεθνείς κύκλους οικονομικής ανάπτυξης, ο οποίος έμελλε να κρατήσει μέχρι το 2000 και κατά τη διάρκεια του ο κόσμος άλλαξε θεαματικά. Αντί, ωστόσο, η Ελλάδα να εκμεταλλευτεί τις ευνοϊκές συνθήκες της δεκαετίας του ΄80, της πρώτης εκ των δύο δεκαετιών παγκόσμιας ανάπτυξης, ώστε να αναπτυχθεί χωρίς να αυξήσει το χρέος της και χωρίς να επιβαρύνει τα δημοσιονομικά της μεγέθη, επέλεξε να ακολουθήσει μία πολιτική παροχών βασισμένων στην υπερβολική επέκταση του κρατικού δανεισμού, με αποτέλεσμα το δημόσιο χρέος να εκτιναχθεί πάνω από το 100% μέχρι τις αρχές της επόμενης δεκαετίας, από το 34,5% το 1981, με παράλληλη απογείωση του πληθωρισμού ο οποίος κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 80΄κυμαίνονταν στο 19% (φτάνοντας μέχρι και στο 25% το 1985), ποσοστό τριπλάσιο από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.

Η Ελλάδα είχε μία και μοναδική ευκαιρία να μειώσει το χρέος που είχε συσσωρευτεί κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 80΄ και αυτή της δόθηκε στη διάρκεια της επόμενης δεκαετίας, η οποία χαρακτηρίστηκε, επίσης, από θεαματική διεθνή ανάπτυξη και εξαιρετικά ευνοϊκό διεθνές επιχειρηματικό περιβάλλον. Έχοντας φτάσει, όμως, το 1991 να ξοδεύει το 12% του ΑΕΠ της για την αποπληρωμή των τόκων των δανείων της και με τους πολιτικούς ιθύνοντες να έχουν εθιστεί στην εύκολη λύση του δανεισμού, ένα τέτοιο εγχείρημα αναμενόταν εξαιρετικά δύσκολο κάτι το οποίο οι δανειστές της Ελλάδας το γνώριζαν καλύτερα από τον καθένα.

Έτσι, όταν έφτασε η ώρα της υπογραφής της συνθήκης του Μάαστριχ οι μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης έπρεπε να αποφασίσουν αν θα επέτρεπαν στην Ελλάδα να την υπογράψει, παρά το γεγονός ότι δεν πληρούσε σε καμία περίπτωση τα κριτήρια που αυτή έθετε ή αν θα την πίεζε να βελτιώσει τα οικονομικά της προκειμένου να μη βρεθεί οικονομικά απομονωμένη. Επελέγη το δεύτερο γιατί αυτό εξυπηρετούσε τις μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις και η Ελλάδα υπέγραψε τη συνθήκη του Μάαστριχ αν και η οικονομία ταλανίζονταν από πληθωρισμό της τάξης του 19,8% όταν ο ευρωπαϊκός μέσος όρος ήταν στο 4,07% και αν και το δημοσιονομικό έλλειμμα της ήταν της τάξης του 11,5% όταν ο αντίστοιχος ευρωπαϊκός μέσος όρος ήταν στο 3,64%.

Η αποτυχία πραγματικής σύγκλισης με τις ευρωπαϊκές οικονομίες διαιώνισε την πολιτική εξάρτησης από δανεικά κεφάλαια και οδήγησε στην υιοθέτηση μεθόδων δημιουργικής λογιστικής προκειμένου να αποκρυφτεί η πραγματικό οικονομική εικόνα της χώρας και να μεταφερθεί η λύση των προβλημάτων της αργότερα. Σύμφωνα με μία σειρά παλαιών και νεότερων εκθέσεων του ΔΝΤ και της ΕΕ από το 1996 και μετά τα επίσημα στατιστικά στοιχεία για την ελληνική οικονομία τελούν υπό αμφισβήτηση ενώ σύμφωνα με τις τελευταίες ανακοινώσεις περί των ‘ελληνικών στατιστικών’ αυτά θεωρούνται παραποιημένα τουλάχιστον από τα τέλη του 90΄και μετά.

Φτάνοντας στο τέλος της δεκαετίας του 90΄και έχοντας χάσει την ευκαιρία να εκμεταλλευτεί τον 20αετή κύκλο διεθνούς ανάπτυξης η Ελλάδα είχε μόνον έναν τρόπο, πλέον, να εξασφαλίσει την παραμονή της στο κλαμπ των αναπτυγμένων κρατών, συνεχίζοντας την πολιτική υπερβολικού δανεισμού και δημιουργικής λογιστικής με τη συναίνεση και τη συνενοχή ΗΠΑ και Ευρώπης. Έτσι, εντάχθηκε στην ΕΕ παρά το γεγονός ότι το χρέος της ήταν μεγαλύτερο του 100% του ΑΕΠ και το πραγματικό της δημοσιονομικό έλλειμμα άγνωστο.

Όλα αυτά λάμβαναν χώρα κάτω από το άγρυπνο βλέμμα των δανειστών της Ελλάδας, οι οποίοι συνέχιζαν να καλύπτουν τις δανειακές της ανάγκες ξεκινώντας, ωστόσο, τις διαδικασίες που θα εξασφάλιζαν τα συμφέροντα τους σε περίπτωση μίας μελλοντικής αδυναμίας αποπληρωμής των δανείων της.

Έτσι, από τις αρχές του 2000 οι δανειστές πίεσαν για την θέσπιση νέων νομοθεσιών που θα επέτρεπαν στις ελληνικές τράπεζες την έκδοση καλυμμένων ομολόγων και το 2003 πέτυχαν την ψήφιση του σχετικού νόμου ανοίγοντας την πόρτα για την αρχή της περιόδου επιβάρυνσης του ελληνικού χρέους με βαριά ενέχυρα.

Ακολούθησε η περίοδος ανάπτυξης από το 2003 μέχρι το 2007 η οποία, όμως, στηρίχτηκε στην επέκταση του ιδιωτικού δανεισμού και στη δημιουργία μίας φούσκας στην αγορά ακινήτων και το 2007 ήταν πια ξεκάθαρο για τους δανειστές ότι η αρχή του τέλους για την Ελλάδα είχε φτάσει. Τότε μεθόδευσαν τη θέσπιση νέων, συμπληρωματικών νόμων για την αγορά καλυμμένων ομολόγων δυστυχώς, όπως και το 2003, δεν υπήρξε καμία ιδιαίτερη πολιτική αντίδραση ή ενημέρωση των Ελλήνων πολιτών σχετικά με τη σοβαρότητα του θέματος. Οι νέοι νόμοι ψηφίστηκαν και έχει ενδιαφέρον μία γρήγορη ματιά σε αυτούς από το φύλλο της 1ης Αυγούστου του 2007 της εφημερίδας της Κυβέρνησης, όπου διαβάζουμε τα εξής:

• Τα πιστωτικά ιδρύματα δύνανται να εκδίδουν καλυμμένες ομολογίες, σύμφωνα με τις διατάξεις του παρόντος άρθρου και συμπληρωματικά του ν. 3156/2003.
• Το κάλυμμα των καλυμμένων ομολογιών δύναται να συνίσταται σε απαιτήσεις από δάνεια και πιστώσεις κάθε φύσεως και συμπληρωματικά σε απαιτήσεις από παράγωγα χρηματοοικονομικά προϊόντα …, σε καταθέσεις σε πιστωτικά ιδρύματα και σε κινητές αξίες, όπως ορίζεται ειδικότερα με απόφαση της Τράπεζας της Ελλάδος.
• Επί του καλύμματος συνιστάται νόμιμο ενέχυρο υπέρ των ομολογιούχων … οι οποίοι αναφέρονται ως εξασφαλιζόμενοι δανειστές στο πρόγραμμα των ομολογιών.
• Σε περίπτωση που ορισμένα από τα περιουσιακά στοιχεία που συνιστούν το κάλυμμα των ομολογιών διέπονται από ξένο δίκαιο, θα συστήνεται εμπράγματη εξασφάλιση επ’ αυτών υπέρ των ομολογιούχων και των λοιπών εξασφαλιζόμενων δανειστών
• Οι απαιτήσεις που συγκαταλέγονται στο κάλυμμα των ομολογιών αναφέρονται ονομαστικά σε έγγραφο που υπογράφεται από τον εκδότη και τον θεματοφύλακα και καταχωρείται σε περίληψη που περιέχει τα ουσιώδη σημεία του. Με τον ίδιο τρόπο δύνανται να αντικαθίστανται απαιτήσεις που συνιστούν μέρος του καλύμματος με άλλες ή να προστίθενται απαιτήσεις στο κάλυμμα.
• Με καλυμμένες ομολογίες δύνανται να εξομοιούνται οι ομολογίες που εκδίδονται από νομικό πρόσωπο ειδικού σκοπού, που εδρεύει είτε στην Ελλάδα είτε σε κράτος − μέλος του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου, και που αποκτά απαιτήσεις από δάνεια και πιστώσεις κάθε φύσεως από πιστωτικό ίδρυμα που εδρεύει στην Ελλάδα

Παρά τους παραπάνω νόμους χρειάστηκε μία ακόμη τροποποίηση στην ελληνική νομοθεσία το 2008, προκειμένου η Εθνική Τράπεζα της Ελλάδας να ξεπεράσει και το τελευταίο εμπόδιο για την έκδοση καλυμμένων ομολόγων και μετά και από αυτήν την τροποποίηση ο δρόμος άνοιξε διάπλατα και τον περπάτησαν τόσο η Εθνική, όσο και η Alpha, η Marfin και η Eurobank, με την έκδοση καλυμμένων ομολόγων να γίνεται, πλέον, η νέα εθνική μόδα. Έτσι, για παράδειγμα, μέσα στο καλοκαίρι του 2010 η Εθνική ανακοίνωσε πρόγραμμα έκδοσης καλυμμένων ομολόγων αξίας 15 δις ευρώ, συμπληρωματικού προηγούμενου πρόσφατου προγράμματος της ύψους 3 δις ευρώ.

Σταδιακά και σταθερά, μερικές από τις σημαντικότερες ελληνικές τράπεζες προβαίνουν σε όλο και μεγαλύτερες εκδόσεις καλυμμένων ομολόγων, τα οποία λαμβάνουν πολύ χαμηλές βαθμολογίες από τους οίκους πιστοληπτικής αξιολόγησης και η νέα αυτή τάση δημιουργεί μία δεξαμενή χρέους το οποίο έχει ως ενέχυρο, κυρίως, στεγαστικά δάνεια. Μελετώντας ενδεικτικά μία έκδοση καλυμμένων ομολόγων ελληνικής τράπεζας αξίας 5 δις ευρώ, βρίσκουμε στην ‘πισίνα’ του στεγαστικά δάνεια στην Αττική, τη Θεσσαλονίκη, την Πελοπόννησο, τη Θεσσαλία, τη Στερεά Ελλάδα, τα νησιά του Αιγαίου, την Κρήτη, τα νησιά του Ιονίου, τη Θράκη και την Ήπειρο. Με το περιεχόμενο της ‘πισίνας’ να αποτελεί το κάλυμμα του ομολόγου, δηλαδή αυτό πάνω στο οποίο ο δανειστής έχει ‘ενέχυρο’ σε περίπτωση αδυναμίας πληρωμής του δανειολήπτη, το πρώτο ερώτημα που τίθεται είναι αν πράγματι σε περίπτωση αδυναμίας αποπληρωμής του δανείου η κυριότητα των στεγαστικών αυτών δανείων περάσει στα χέρια των δανειστών της τράπεζας. Αν η απάντηση είναι θετική, όπως ορίζεται από τη σχετική νομοθεσία, τότε μέσω των προγραμμάτων καλυμμένων ομολόγων των ελληνικών τραπεζών έχει δημιουργηθεί ένα μηχανισμός υποθήκευσης ελληνικής περιουσίας (και μάλιστα χωρίς όριο ως προς το ποσό της ‘κάλυψης’ των δανειστών που μπορεί να επιτευχθεί μέσω αυτού), κάτι που δε φαίνεται ιδιαίτερα σοφό αν λάβουμε υπόψη την χρηματοπιστωτική και οικονομική κατάσταση της χώρας, για την οποία μέχρι και σήμερα οι τιμές των ασφαλίστρων των ελληνικών ομολόγων τη δείχνουν ως δεύτερη πιθανότερη προς πτώχευση στον κόσμο.

Επιπλέον ο μηχανισμός αυτός ρυθμίζεται από μία νομοθεσία που εξασφαλίζει τους δανειστές των τραπεζών έναντι των Ελλήνων καταθετών τους στην περίπτωση οποιασδήποτε περίπτωσης αδυναμίας ή καθυστέρησης αποπληρωμής τους και έτσι το δεύτερο ερώτημα είναι πώς προστατεύονται οι καταθέτες των τραπεζών, δηλαδή οι Έλληνες πολίτες, σε περίπτωση που λάβει χώρα ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

Η νομοθεσία περί έκδοσης καλυμμένων ομολόγων αποτέλεσε το πρώτο βήμα στη διαδικασία οριστικής εξασφάλισης των δανειστών από το ενδεχόμενο αδυναμίας πληρωμής τους από την ελληνική πλευρά (εν προκειμένω τις ελληνικές τράπεζες), δημιουργώντας ένα μηχανισμό υποθήκευσης ελληνικής ιδιωτικής περιουσίας και εξασφαλίζοντας νομικά το δικαίωμα των δανειστών να έχουν πλήρη εποπτεία της εικόνας των δανειοληπτριών τραπεζών και έλεγχο στην ‘πισίνα’ των περιουσιακών στοιχείων που τους κάλυπταν.

Το δεύτερο και σημαντικότερο βήμα για τους δανειστές της Ελλάδας ήταν η εξασφάλιση τους από το ενδεχόμενο αδυναμίας πληρωμής τους από το ελληνικό κράτος, μέσω της ψήφισης μίας αντίστοιχης με αυτής των καλυμμένων ομολόγων νομοθεσίας.

Πρώτο εμπόδιο στο στόχο των δανειστών ήταν η παντελής έλλειψη οποιουδήποτε νομικού ερείσματος για την ψήφιση μίας νομοθεσίας από την ελληνική πλευρά που να τους κάλυπτε σε περίπτωση ελληνικής πτώχευσης, παρέχοντας τους εμπράγματες ασφάλειες έναντι της ελληνικής δημόσιας περιουσίας για τα δάνεια τους αλλά και τον πλήρη έλεγχο της ελληνικής οικονομίας ώστε να εξασφαλιστεί ότι θα παρθούν όλα τα απαραίτητα μέτρα ώστε τα δάνεια, τελικά, να αποπληρωθούν. Είναι ευκόλως αντιληπτό πως αν ετίθετο τέτοιο θέμα κάτω από φυσιολογικές συνθήκες θα προκαλούσε άνευ προηγουμένου αντιδράσεις τόσο πολιτικές όσο και λαϊκές.

Το δεύτερο εμπόδιο στο στόχο δανειστών προέκυπτε από τρία ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που είχε το δημόσιο χρέος της Ελλάδας:

α) Ήταν ιδιαίτερα συγκεντρωμένο (80-90%) σε ευρωπαϊκές τράπεζες, κυρίως γαλλικές, γερμανικές, ελβετικές και βρετανικές και έτσι απειλούσε με κρίση το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα και συνάμα τα συνταξιοδοτικά και ασφαλιστικά ταμεία των παραπάνω κρατών σε περίπτωση ελληνικής αδυναμίας αποπληρωμής του.

β) Το 90% του ελληνικού χρέους διεπόταν από το ελληνικό δίκαιο με τρόπο τέτοιο που έδινε στην Ελλάδα το δικαίωμα σε οποιαδήποτε χρονική στιγμή να προβεί σε αλλαγή της νομοθεσίας και να υποχρεώσει τους δανειστές να συμμετέχουν σε μία εθελοντική αναδιάρθρωση του, κάτι πολύ θετικό για την Ελλάδα αλλά όχι για τους δανειστές.

γ) Το 100% του ελληνικού χρέους ήταν απαλλαγμένο από εμπράγματες ασφάλειες και έτσι οι δανειστές ήταν κατά 100% ‘μη εξασφαλισμένοι’ σε περίπτωση αδυναμίας αποπληρωμής του ή πτώχευσης του ελληνικού κράτους.

Η λύση στα παραπάνω προβλήματα ήρθε με την ‘ελληνική κρίση’ η οποία, πέρα από όλα τα δώρα που έφερε σε Ευρώπη και ΗΠΑ (για τα οποία είχαν γίνει πολλές προβλέψεις σε παλαιότερα άρθρα οι οποίες, πια, αποτελούν επιβεβαιωμένα γεγονότα), οδήγησε την Ελλάδα στην υπογραφή της Σύμβασης Δανειακής Διευκόλυνσης με χώρες της ΕΕ και στο Διακανονισμό Χρηματοδότησης Άμεσης Ετοιμότητας του Δ.Ν.Τ., δημιουργώντας την πολυπόθητη νομοθεσία που εξασφάλισε τα εξής:

α) Την απαλλαγή των ευρωπαϊκών τραπεζών από το ‘τοξικό’ ελληνικό χρέος και τη μεταφορά του σε χώρες της ΕΕ, στο ΔΝΤ και στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα απ’ όπου θα γίνει η διαχείριση του.

β) Την αλλαγή του δικαίου που διέπει το χρέος από το ελληνικό στο αγγλικό, καταργώντας ένα μοναδικό πλεονέκτημα της Ελλάδας.

γ) Την επιβάρυνση του ελληνικού χρέους με εμπράγματες ασφάλειες επί του ελληνικού δημοσίου ακυρώνοντας το δεύτερο εξαιρετικό πλεονέκτημα της Ελλάδας.

δ) Την εποπτεία και τον έλεγχο της ελληνικής οικονομίας και την υποχρέωση της Ελλάδας να υπακούει στις υποδείξεις των δανειστών της, ώστε να εξασφαλιστεί στο μέγιστο δυνατό βαθμό η αποπληρωμή των δανείων της προς αυτούς.

Συμπερασματικά, η νομοθεσία περί καλυμμένων ομολόγων και οι όροι που έγιναν αποδεκτοί από την Ελλάδα και περιέχονται στο λεγόμενο ‘μνημόνιο’, ολοκλήρωσαν τη νομική πλευρά της εξασφάλισης των δανειστών των ελληνικών τραπεζών και των δανειστών του ελληνικού κράτους από το ενδεχόμενο αδυναμίας πληρωμής τους από τις πρώτες ή το δεύτερο και άνοιξαν το δρόμο για μία ελεγχόμενη πτώχευση την οποία βιώνουμε, ήδη, από τις αρχές του 2010 και θα συνεχίσουμε να βιώνουμε για τα επόμενα χρόνια, με τις προβλέψεις μεγάλων οικονομικών κέντρων του εξωτερικού όπως το CERP (Κέντρο Οικονομικών και Πολιτικών Ερευνών της Ουάσιγκτον) να τοποθετούν την παράταση αυτής της κατάστασης, με τη μία ή την άλλη μορφή, τουλάχιστον μέχρι το 2020.

Στη διάρκεια αυτής της δεκαετίας, η χώρα θα συνεχίσει να προχωρά στο τούνελ μίας οικονομικής άνευ όρων παράδοσης στους δανειστές της, υποθηκεύοντας την ιδιωτική και δημόσια περιουσία της και κάνοντας τα πάντα προκειμένου να εξασφαλίσει τα συμφέροντα τους και ελπίζοντας ότι μετά την οικονομική και την κοινωνική καταστροφή θα έρθει η ώρα της λήψης του αντίδωρου για τα όσα δεινά θα έχει υποφέρει, μόνο για να καταλάβει, τελικά, ότι το τίμημα που πλήρωσε ήταν εξαιρετικά υψηλό.

Πάνος Παναγιώτου
χρηματιστηριακός τεχνικός αναλυτής
διευθυντής GSTA/EKTA

http://www.sofokleous10.gr/portal2/toprotothema/toprotothema/1981-2020--------2010102229384/

Να απολυθούν όλοι οι Δημόσιοι Υπάλληλοι για να σωθεί η χώρα!!!

Στη χώρα παρωδία τα συνθήματα που αναπαράγονται από τα καθεστωτικά ΜΜΕ και τους Έλληνες βιομήχανους γίνονται αξιώματα…Η «λύση» των απολύσεων στο Δημόσιο προάγεται ως η μοναδική λύση για να βγει η Ελλάδα από την κρίση. Είναι όμως λύση ή ένα τέτοιο σενάριο θα οδηγούσε με μαθηματική ακρίβεια σε ακόμα μεγαλύτερη ύφεση? Από πού να πρωτοαρχίσεις για να καταρρίψεις την «πιπίλα»?

Καταρχάς σε περίοδο ύφεσης οι απολύσεις στο δημόσιο θα μειώσουν περαιτέρω τη ζήτηση γεγονός που θα βαθύνει την ύφεση. Μειώνοντας τα εισοδήματα και δημιουργώντας εργασιακή αβεβαιότητα σε ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού το μόνο που μπορεί να πετύχει κανείς είναι ύφεση και ακόμα μεγαλύτερη ανεργία και απολύσεις στον ιδιωτικό τομέα. Το κραχ του 1929 και η υφεσιακή πολιτική του Χούβερ μάλλον έχει ξεχαστεί. Στην ύφεση ο Τρούμαν απάντησε με αύξηση των δημοσίων δαπανών και όχι μείωση όπως έκανε ο προκάτοχός τους Χούβερ.

Θέτω ένα ερώτημα. Από πού προκύπτει ότι στο δημόσιο υπάρχουν υπεράριθμοι? Έχει καταθέσει ο κ. Πρετεντέρης, η κ. Κοσιώνη και ο κ. Δασκαλόπουλος που κόπτονται, κάποια μελέτη σχετική? Τι αριθμό δημοσίων υπαλλήλων έχουν οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες? Τι ποσοστό ως προς το Α.Ε.Π. έχουν οι δαπάνες μισθοδοσίες των δημοσίων υπαλλήλων σε σχέση με τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες? Τελικά το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι οι δαπάνες ή ο διαλυμένος φοροεισπρακτικός μηχανισμός, τα φορολογικά δικαστήρια όπου λιμνάζουν υποθέσεις δισεκατομμυρίων ευρώ που σύντομα θα παραγραφούν, η φοροκλοπή, η φοροδιαφυγή, το μάυρο χρήμα, οι φοροαπαλλαγές και η χαμηλή φορολόγηση ορισμένων Α.Ε. (π.χ. των εισηγμένων στο ΧΑΑ σε αντίθεση με μικρούς επιχειρηματίες που τους γδέρνουν κανονικά καταβάλλοντας μέχρι και 45% των κερδών στην εφορία).

Τελικά ποιοι είναι αυτοί οι υπεράριθμοι δημόσιοι υπάλληλοι? Οι νηπιαγωγοί, οι δάσκαλοι, οι καθηγητές, οι νοσηλευτές, οι γιατροί, οι σκουπιδιάρηδες, οι εφοριακοί, οι υπάλληλοι του ΙΚΑ? Ποιοι? Γιατί δεν μας λένε. Γιατί η εντύπωση μου είναι άλλη. Όποτε χρειάστηκε να μπω σε νοσοκομείο ήθελες μισή ώρα για να έρθει μία νοσηλεύτρια? Στα σχολεία…από 25 μαθητές που έπρεπε να έχουν τα τμήματα, και που έχουν στον υπόλοιπο πολιτισμένο κόσμο, τώρα πρόκειται να αυξηθούν σε 35 κ.ο.κ. Βέβαια τους κ.κ. Καψή, Παπαδημητρίου (ΣΚΑΙ), Ξαφά (ΔΡΑΣΗ) και λοιπούς δημοσιοφάγους δεν τους νοιάζει επ’ ουδενί η επιδείνωση των παρεχόμενων υπηρεσιών στο Δημόσιο. Άραγε όταν αρρωσταίνουν περιμένουν σε λίστα στα δημόσια νοσοκομεία, άραγε τα παιδιά τους πηγαίνουν σε δημόσια σχολεία, άραγε στήνονται στις ουρές του ΙΚΑ από τις 4.30 το πρωί? Πολύ αμφιβάλω.

Δεν αμφιβάλλω ότι σε κάποιες θέσεις στο δημόσιο υπάρχουν υπεράριθμοι, αργόσχολοι κλπ. Αλλά τελικά πόσοι είναι αυτοί που αν απολυθούν θα λυθεί το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας? Άραγε για αυτούς δεν υπάρχει άλλη λύση, δεν μπορεί να μετακινηθούν σε άλλη υπηρεσία? Τι κάνει το κράτος τόσα χρόνια για δαύτους? Μα το πελατειακό κράτος (οι κ. Πάγκαλοι κλπ) είναι αυτό που τους εκτρέφει. Τελικά η ευθύνη των πολιτικών ποια είναι για όλα αυτά. Είναι μόνο απλοί παρατηρητές?

Εντάξει το δημόσιο έχει υπεράριθμούς και το ΠΑΣΟΚ συνεχίζει προσλήψεις? Και μάλιστα κάποιες εξ αυτών προκλητικές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η πρόσληψη συνταξιούχου ναυάρχου στην ΕΥΔΑΠ με 5.000 μικτό μισθό μηνιαίως. Ω τι ειρωνεία. Βέβαια ο άνθρωπος θα είχε προσόντα με το σπουδαιότερο την κομματική ταυτότητα.

Άντε και πες γίνονται οι περιβόητες απολύσεις και σώζεται η Ελλάδα πανηγυρικά. Με ποια κριτήρια θα γίνουν? Θα απολύσουν τους μη παραγωγικούς, τους διεφθαρμένους ή οι απολύσεις θα γίνουν με κομματικά κριτήρια με αποτέλεσμα τα όποια παράσιτα να συνεχίζουν να δρουν ανενόχλητα στο δημόσιο.

Κόπτονται για το δημόσιο…Δεν δείχνουν όμως τον ίδιο ζήλο για τη φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας, και όλης της ιερής μπίζνας. Δεν κόπτονται το ίδιο για τις εξοπλιστικές δαπάνες, για δαπάνες πολυτελείας του δημοσίου που διατηρεί εκατοντάδες προξενεία και πρεσβείες οι οποίες με το μόνο που ασχολούνται είναι δεξιώσεις…

Μία σοβαρή κυβέρνηση θα μπορούσε με ένα πραγματικό πάγωμα των προσλήψεων για 3-4 χρόνια και με δεδομένο τις αθρόες συνταξιοδοτήσεις να φέρει τον αριθμό των ΔΥ στον αριθμό που επιθυμεί χωρίς να χρειάζονται μέτρα σοκ όπως είναι οι απολύσεις οι οποίες βαθαίνουν την ύφεση. Αλλά που να βρεθεί σοβαρή κυβέρνηση στο τριτοκοσμικό κρατίδιό μας.

Κλείνοντας αξίζει νομίζω να σημειώσω ατάκες Δασκαλόπουλου και λοιπών «πατριωτών» όπου ισχυρίζεται πως η εργασιακή ανασφάλεια που επικρατεί στον ιδιωτικό τομέα θα πρέπει να επεκταθεί και στο δημόσιο…τι να πεις? Όχι η εργασιακή ασφάλεια, η τήρηση του ωραρίου, η πληρωμή υπερωριών να επεκταθεί στον ιδιωτικό τομέα, αλλά το αντίθετο (θα τρίζουν τα κόκαλα του Pareto βλ. http://en.wikipedia.org/wiki/Pareto_principle). Απλά ο εργασιακός μεσαίωνας να επεκταθεί και να γίνουμε επιτέλους Κίνα, γεγονός που πολύ θα χαροποιούσε τον κ. Δασκαλόπουλο και τους ομόσταυλούς του.

Ψεύτης, ψεύτης, ψεύτης!!!

Ελλάδα μια διαφθαρμένη χώρα???

Είναι γνωστό ότι στην Ελλάδα υπάρχει διαφθορά. Αλλά είναι άλλο να λες ότι υπάρχει διαφθορά και άλλο ότι οι Έλληνες είναι διεφθαρμένοι και η Ελλάδα διαφθαρμένη χώρα. Το πρόβλημα είναι ότι η διαφθορά ξεκινάει από το δικομματικό πολιτικό κατεστημένο -κάτι που όλοι γνωρίζαμε αλλά πλέον υπάρχουν και αποδείξεις (Τσουκάτος, Μαντέλης, Άκης, Πρινιωτάκης κλπ τα οποία είναι μόνο κορυφή του παγόβουνου) - και φθάνει μέχρι τις χαμηλότερες βαθμίδες της δημόσιας διοίκησης. Δεν έχει υπάρξει όμως σοβαρή πολιτική βούληση για καταπολέμηση της διαφθοράς γιατί πρώτες και καλύτερες διεφθαρμένες είναι οι πολιτικές ελίτ που κυβέρνησαν από την μεταπολίτευση και μετά (όχι ότι πριν δεν υπήρχε, υπήρχε από τα πρώτα δάνεια της επανάστασης, με τα λεφτά του σχεδίου Μάρσαλ, με την πώληση όπλων από τους χουντικούς στην Αφρική κ.ο.κ.).

Άρα ο κ. πρωθυπουργός μας για να γίνει πιο σαφής θα έπρεπε να πει... Τα δύο μεγάλα κόμματα είναι άκρως διεφθαρμένα γιατί χρηματοδοτούνται με μαύρα χρήματα από εταιρίες, μεγαλοεργολάβους, εμπόρους ναρκωτικών (θυμίζω παλαιότερη δήλωση Σούρλα) κλπ. Επίσης πολλοί υπουργοί είναι διεφθαρμένοι. Προφανώς για να κινηθούν τα νήματα κατόπιν εντολής του πολιτικού προϊσταμένου και στελέχη της δημόσιας διοίκησης χρηματίζονται αναλογικά για να διεκπεραιωθούν οι σχετικές υποθέσεις. Εκτός από αυτά, η διαφθορά υπάρχει σε εφορίες, τελωνεία, γιατρούς του δημοσίου κλπ., αλλά προφανώς αφορά σε ελάχιστους σε σχέση με το σύνολο των δημοσίων υπαλλήλων. Νομίζω έτσι ο πρωθυπουργός μας θα το έκανε πιο σαφές τι εννοεί με το «η Ελλάδα είναι μια διεφθαρμένη χώρα».

Όταν το Λουξεμβούργο βρυχάται και η Ελλάς υποκλίνεται

Νομίζω ότι αξίζει να μεταφέρω μία είδηση που διάβασα στην «Ναυτεμπορική». Αντιγράφω λοιπόν:

Επεισόδιο με υπουργούς Εξωτερικών

Κοινοτικές πηγές αποκάλυψαν ότι την Κυριακή το βράδυ οι υπουργοί Εξωτερικών της Γερμανίας και του Λουξεμβούργου είχαν έντονη αντιπαράθεση. «Δεν θα αποφασίσετε εσείς μόνοι σας για λογαριασμό των ''27''», είπε ο ΥΠΕΞ του Λουξεμβούργου Ζαν Αλσεμπορν απευθυνόμενος στο Γερμανό ομόλογό του, Γκίντο Βεστερβέλε, ο οποίος λίγο προηγουμένως με αλαζονικό ύφος είχε ζητήσει από τους εταίρους να συναινέσουν στην αναθεώρηση της Συνθήκης.

Πηγή: www.naftemporiki.gr

Το Λουξεμβούργο ένα κράτος με πληθυσμό λιγότερο από 500.000 άτομα ορθώνει ανάστημα στα σχέδια Γερμανών-Γάλλων για επιβολή πολιτικών κυρώσεων σε χώρες με «υπερβολικά» ελλείμματα. Σε αντίθεση με την ελληνική υποτακτική κυβέρνηση η οποία γίνεται πρόθυμος καρπαζοεισπράκτορας των Βρυξελλών θυσιάζοντας βέβαια όχι την ευημερία των ντόπιων ελίτ, αλλά του ελληνικού λαού.

Ο θίασος Δημαρά-Φασούλα

16/10/2010 από Po

Πολιτικοί φασουλήδες στην Ελλάδα των ΓΑΠ-ΔΝΤ

Συνάντησις Γιγάντων. O μπασκετμπολίστας κ.Φασούλας με τον άνθρωπο που ξεσκεπάζει τους εχθρούς της Φυλής και τις επιστημονικές πλάνες του Stephen Hawking

Γράμμα από το Ληξούρι: Αναγνώστης Λασκαράτος

Kύριε Ροΐδη,
Διεκδικητής της Περιφέρειας Αττικής εμφανίζεται με αξιώσεις ο κ. Δημαράς. Ένας φωτογενής θαμώνας της τηλεόρασης, με τεράστια απήχηση στο κουρασμένο γυναικείο κοινό της (μεταξύ 40 και 55 ετών), που στο πρόσωπό του βλέπει το καλό και γοητευτικό παιδί που θα ήθελε να είχε παντρευτεί, αδιαφορώντας για μια πολιτική διαδρομή του ινδάλματός του (ΠΑΣΟΚ-ΔΗΚΚΙ-ΠΑΣΟΚ-διαφωνών με ΠΑΣΟΚ λόγω μνημονίου-φλερτάρων με ΠΑΣΟΚ-ξαναδιαφωνών με ΠΑΣΟΚ), η οποία σε μια σοβαρή ευρωπαϊκή χώρα θα τον είχε καταστήσει στόχο της πολιτικής σάτιρας..

Αδιόρθωτη η Ελλάδα του ΔΝΤ, συνεχίζει να κολυμπά στα ίδια θολά πολιτικά κανάλια, που την καταντήσανε ρεζίλι των σκυλιών και αξιοθρήνητη, τόσο που να βραβεύεται καμαρωτός ο ψεύτης πρωθυπουργός της με το βραβείο της ειλικρίνειας (!) από τους δανειστές-προτέκτορές της, να προβάλλεται από τους προστάτες της ως τάχα Στοχαστής (θου Κύριε φυλακήν τώ στόματί μου) και ατιμώρητα ο καλοθρεμμένος αντιπρόεδρός του (το απύλωτο στόμα του οποίου το τρέμει ο ΓΑΠ) να προκαλεί τις στρατιές των κακοπληρωμένων, των ανασφάλιστων και των άνεργων: “Μαζί τα φάγαμε”.

Ο κ. Δημαράς αφού μετά την πρώτη επαναστατική του οργή, φλέρταρε χωρίς αποτέλεσμα με το ΠΑΣΟΚ ως υποψήφιος δήμαρχος Περιστερίου ή Αττικάρχης, σήκωσε πάλι αντάρτικο. Ο μπασκετμπολίστας κ. Φασούλας, μνημονιακός ως υποψήφιος δήμαρχος Πειραιά, ξανά μνημονιακός ως υποψήφιος αντιπεριφερειάρχης του κ.Σγουρού, πέρασε κι αυτός στο “αντιμνημονιακό” στρατόπεδο ως υπαρχηγός του κ. Δημαρά απειλώντας μαζί με τον τ. πρόεδρο της ΟΝΝΕΔ και κάμποσους ακόμη τοποτηρητές της μνημονιακής κας Μπακογιάννη (που θέλει να εξευτελίσει τον αχάριστο και εκδικητικό “αντιμνημονιακό του γλυκού νερού” κ. Σαμαρά), να αλώσουν την φθινοπωρινή παράγκα του κ. Παπανδρέου. Από κοντά και κάποιοι δημοτικοί σύμβουλοι του αποτυχημένου δήμαρχου κ. Φασούλα, όπως η κα Δάφνη Μπόκοτα κλπ που ακολουθούν τις μεταμορφώσεις του αρχηγού τους.

Ένοχλημένο το ΠΑΣΟΚ από την απήχηση του τηλεαστέρα (που μην απορήσετε αν εκλεγεί Αττικάρχης) ελπίζει σε ενίσχυση του βυθιζόμενου “αντιμνημονιακού” (Χα χα χα) μπασκετμπολίστα του κ. Σαμαρά, γιατί ξέρει πως αν ο κ. Σγουρός των ένδοξών μας Ολυμπιακών αγώνων, έχει σαν αντίπαλο στο δεύτερο γύρο τον κ. Δημαρά, ο δεύτερος θα κάνει περίπατο. Είναι βέβαια θλιβερό τα ΜΜΕ να υποβάλόυν την ψήφο του πολύ κόσμου, η ηθική του οποίου καθόλου δεν ενοχλείται από πολιτικές αγυρτείες τις οποίες έτσι κι αλλιώς δεν τις παίρνει και τόσο χαμπάρι και λόγω της αδιαφορίας του για τα κοινά και λόγω της υψηλής προστασίας που παρέχουν τα ιδιωτικά κανάλια στους εκλεκτούς τους. Η εκλογή του κ. Δημαρά, δεν θα σημαίνει τίποτα περισσότερο από μια ανώδυνη για το ΠΑΣΟΚ απολίτικη τυφλή αντίδραση στο μνημόνιο και θα είναι το εφαλτήριο της επιστροφής και της αναβάθμισης των δυο κυρίων που είναι τώρα δυσαρεστημένοι από τον παραγκωνισμό τους.

Είναι όμως θλιβερό και το κατάντημα των 6 “αριστερών” ψηφοδελτίων (ΚΚΕ-Μητρόπουλος, Αλαβάνος-Κουβέλης-Οικολόγοι-Ανταρσύα), την ώρα που μια συσπειρωμένη γύρω από ένα ρεαλιστικό κοινό πρόγραμμα Αριστερά θα σάρωνε. Ακόμη και ο ΣΥΡΙΖΑ αν δεν είχε τριχασθεί, θα επιτύγχανε την είσοδό του στο δεύτερο γύρω και μια σχεδόν βέβαιη νίκη. Επικράτησαν προσωπικές μωροφιλοδοξίες και ανομολόγητοι υπολογισμοί, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο σε κακούς ηθοποιούς της πολιτικής που θα αποτελειώσουν ότι έχει απομείνει στα ερείπια αυτής της χώρας. Αυτή η διάσπαση της Αριστεράς-που κι αυτή έχει μερίδιο ευθύνης που φτάσαμε εδώ-είναι καθαρή προδοσία, όχι μόνο σε βάρος των αριστερών πολιτών αλλά και της κοινωνίας που αναζητά απεγνωσμένα διέξοδο.

Πηγή: Ροϊδης

Συναύλια Διαμαρτυρίας κατά των απολύσεων και της ανεργίας

Ποιήματα

ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ

Ο θρήνος μου σε σκέπασε απ’ το ανεμοβρόχι

Δρόμος ερημικός σαν την συνέχεια

Μελωδίες απ’ τον βυθό της θάλασσας ακούγονται

ατελείωτες κουβέντες με κοχύλια

Κοράλλια χαιρετάνε ρυθμικά το πέρασμα σου

Μια απέραντη ημέρα στην αιωνιότητα…

Γοργόνα σιωπηλή συ που αγναντεύεις την ζωή………

ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΘΑΝΑΤΟΥ

Τρανή η παρουσία του θανάτου

Σκέπασε τον ήλιο πάνω από την πόλη

οι καλοί και ταπεινοί έχουν πεθάνει

Παράσταση που ανέβασαν μέτριοι ηθοποιοί

κακοπαιγμένες σκηνές απηυδισμένοι θεατές

Αγκάθινο στεφάνι στην κόμη τους φόρεσε

ο σκηνοθέτης χρόνος ως ελάχιστη συνδρομή

για την εκδρομή τους στην Αχερουσία λίμνη……

ΖΩΙΚΟ ΨΕΜΑ

Ένα ζωικό ψέμα μας ακολουθεί…..

Στον κατήφορο που έσπρωξε μας συντηρεί

Αλλότριων δυνάμεων έρμαια κατρακυλάμε

Στου ουρανού το θάμπος ανήμποροι σκορπάμε

Το ζωικό ψέμα ξοπίσω μας πιστό σε δρόμο άγνωστο

Δίνοντας πνοή στην ύπαρξή μας, αντικατοπτρίζει

τις επιθυμίες μας ως την τελική συντριβή μας

ΒΙΚΥ

Όσα έχεις ποθήσει κι ότι κατάφερες...

Μα δεν νιώθεις κάτω σου τη γη …

Τους ανθούς της ζωής έχεις τρυγήσει

Μα δεν αφήνεις ίχνη…

Η ελπίδα σε τρομάζει φωνή απ’ το μέλλον

σου φωνάζει, άκουγε τη………..

Κάθε μέρα ξημερώνει άλλος ήλιος, δες

Χάδεψε τον αέρα με τα κρινοδάχτυλα σου

Κάνε τον σταυρό σου η Παναγία στα σπλάχνα σου

Αφουγκράσου, άδραξε την μέρα πάμε βόλτα

στου ουρανού το θάμπος!

Μ. Κιαγιάς

ΠΟΡΙΣΜΑ-ΚΑΤΑΠΕΛΤΗΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ 3 ΝΕΚΡΟΥΣ ΤΗΣ ΜΑRFΙΝ

ΠΟΡΙΣΜΑ-ΚΑΤΑΠΕΛΤΗΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ 3 ΝΕΚΡΟΥΣ ΤΗΣ ΜΑRFΙΝ

Οι παραλείψεις συνέβαλαν στην τραγωδία

Κλειστή η μόνη έξοδος διαφυγής, άφαντο το κλειδί-τηλεχειριστήριο, χωρίς πιστοποιητικό πυρασφάλειας το κτίριο

ΒΑΣΙΛΗΣ Γ. ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ | Παρασκευή 24 Σεπτεμβρίου 2010

Η μοναδική έξοδος κινδύνου στο υποκατάστημα της Μarfin στην οδό Σταδίου ήταν κλειδωμένη, ενώ είχε χαθεί το τηλεχειριστήριο που θα μπορούσε να την ανοίξει. Οι εργαζόμενοι, στην προσπάθειά τους να διασωθούν μετά τον εμπρησμό από τις μολότοφ, εγκλωβίστηκαν σε μια... σιδερένια κλούβα. Η τραγωδία ίσως θα ήταν μεγαλύτερη αν δεν είχε μείνει συμπτωματικά ανοιχτή μια πόρτα διαφυγής για να εξαερίζεται ο χώρος επειδή μύριζε μια τουαλέτα! Αυτά είναι ορισμένα από τα στοιχεία που επισημαίνονται στο πόρισμα της Επιθεώρησης του υπουργείου Εργασίας, η οποία ερεύνησε τις συνθήκες της πυρκαγιάς στο υποκατάστημα της Μarfin Βank μετά τον εμπρησμό από ομάδα αντιεξουσιαστών το μεσημέρι της 5ης Μαΐου 2010, με αποτέλεσμα τον θάνατο της Αγγελικής Παπαθανασοπούλου , της Παρασκευής Ζούλια και του Επαμεινώνδα Τσάκαλη. Στο πόρισμα που συνέταξε τον προηγούμενο Ιούλιο ο επιθεωρητής κ. Θεοδόσιος Πανταζόπουλος και αποκαλύπτει σήμερα «Το Βήμα» καταγράφονται σοβαρές ελλείψεις στο σύστημα πυρασφάλειας του κτιρίου, κλειδωμένες έξοδοι διαφυγής, ελλείψεις πιστοποιητικών και απουσία σχετικής εκπαίδευσης του προσωπικού, γεγονότα που επηρέασαν την απόπειρα απεγκλωβισμού των εργαζομένων μετά τη δολοφονική επίθεση των κουκουλοφόρων.

Οπως μνημονεύεται, «στο υποκατάστημα εργάζονταν συνολικά 27 άτομα.Υπήρχε μόνο μία έξοδος κινδύνου που βρισκόταν στο ισόγειο του κτιρίου και δίπλα από την κύρια είσοδο της τράπεζας. Ωστόσο αυτή δεν χρησιμοποιήθηκε από τους εργαζομένους γιατί στο ισόγειο είχε ξεσπάσει πυρκαγιά και η ατμόσφαιρα από τον καπνό ήταν αποπνικτική». Ωστόσο αυτό δεν ήταν το μοναδικό πρόβλημα.

Ο επιθεωρητής στο πόρισμά του υπογραμμίζει: «Οι εργαζόμενοι αναφέρθηκαν στην έξοδο κινδύνου του ισογείου,η οποία δεν έπρεπε να κλειδώνεται,προκειμένου να ανοίγει εύκολα και άμεσα από κάθε πρόσωπο που θα χρειαστεί να τη χρησιμοποιήσει. Αυτή άνοιγε μόνο αν έσπρωχνε κάποιος την “μπάρα πανικού” της θύρας και συγχρόνως πατούσε το κουμπί φορητού τηλεχειριστηρίου που ήταν μοναδικό σε όλον τον χώρο και βρισκόταν στο γραφείο της διευθύντριας στο ισόγειο. Τη στιγμή του συμβάντος,με την ύπαρξη του καπνού, θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο, αν όχι αδύνατον, να βρεθεί το τηλεχειριστήριο και να χρησιμοποιηθεί συγχρόνως με το σπρώξιμο της πόρτας για να ανοίξει η έξοδος κινδύνου. Επίσης υπάρχουν μαρτυρίες εργαζομένων που αναφέρουν ότι το γραφείο της διευθύντριας έπιασε πρώτο φωτιά, κάτι που σημαίνει ότι το τηλεχειριστήριο θα είχε καταστραφεί».

Στην έκθεση καταγράφονται οι συνθήκες κάτω από τις οποίες βρήκαν τον θάνατο οι τρεις εργαζόμενοι και το πώς προσπάθησαν να διασωθούν οι υπόλοιποι. Εκεί φαίνεται ότι η δυσοσμία από μια τουαλέτα ήταν... σωτήρια! «Συνολικά 14 εργαζόμενοι εξήλθαν από μια μεταλλική πόρτα του 2ου ορόφου που δεν ήταν έξοδος κινδύνου και ήταν τυχαία ανοιχτή για αερισμό της παρακείμενης τουαλέτας λόγω προβλήματος της αποχέτευσης» αναφέρεται χαρακτηριστικά.

Τέλος, κρίσιμη θεωρείται στο πόρισμα η έλλειψη πιστοποιητικού πυρασφάλειας. Οπως μνημονεύεται, «η επιχείρηση δεν είχε το απαιτούμενο πιστοποιητικό πυρασφαλείας που εκδίδεται από την Πυροσβεστική Υπηρεσία. Για την έκδοσή του απαιτείται μελέτη του χώρου, στην οποία θα αναφέρονται τα συγκεκριμένα μέτρα πυρόσβεσης που προβλέπονται από τη νομοθεσία. Η μελέτη αυτή κανονικά κατατίθεται στην Πυροσβεστική Υπηρεσία προς έγκριση. Μετά την έγκριση ο εργοδότης θα έπρεπε να καλέσει την Πυροσβεστική να ελέγξει αν εφαρμόστηκαν τα μέτρα και να εκδώσει το πιστοποιητικό ασφαλείας για την επιχείρηση».

Κανένας τους δεν γνώριζε από πυρασφάλεια
Η Επιθεώρηση του υπουργείου Εργασίας αναφέρεται στο πόρισμά της και στην ελλιπή εκπαίδευση των εργαζομένων στην αντιμετώπιση παρόμοιων περιστατικών. Οπως σημειώνεται, απαραίτητο είναι «η κατάρτιση από τον εργοδότη σχεδίου διάσωσης-διαφυγής με χάραξη,διευθέτηση οδών διάσωσης και εξόδων κινδύνου, οι οποίες δεν πρέπει να κλειδώνονται.Επιπλέον πρέπει να επιμορφώνονται και να εκπαιδεύονται οι εργαζόμενοι πάνω σε θέματα πυρασφαλείας, πυρόσβεσης και εκκένωσης των χώρων, με πραγματοποίηση των ασκήσεων τακτικά». Τονίζεται όμως ότι στην περίπτωση του υποκαταστήματος της Μarfin «όλοι οι εργαζόμενοι που ρωτήθηκαν ανέφεραν ότι δεν είχε γίνει καμιά εκπαίδευση- ενημέρωση- επιμόρφωση και ούτε είχε ποτέ πραγματοποιηθεί κάποιου είδους άσκηση εκκένωσης του κτιρίου. Μόνο μία εργαζομένη ανέφερε ότι είχε γίνει κάποια χρονική στιγμή επίδειξη της χρήσης των πυροσβεστήρων και μία άλλη εργαζόμενη (σ.σ.: στο πόρισμα αναφέρονται τα ονόματά τους) ότι είχαν διανεμηθεί στο προσωπικό ενημερωτικά φυλλάδια για θέματα πυροπροστασίας, χωρίς όμως να θυμάται το πότε.

Πηγή: ΤΟ ΒΗΜΑ

Σλοβάκος ΥΠΕΞ: Βοήθεια προς τις τράπεζες η στήριξη της Ελλάδας

Η ευρωπαϊκή βοήθεια που παρέχεται στην Ελλάδα δεν ήταν παρά ένας «ευφημισμός» για μια βοήθεια προς τις μεγάλες τράπεζες, δήλωσε ο υπουργός Εξωτερικών της Σλοβακίας Μίκουλας Ντζουρίντα, η χώρα του οποίου έχει αρνηθεί να συνεισφέρει στη βοήθεια αυτή.

«Η βοήθεια προς την Ελλάδα είναι ένας ευφημισμός. Πρόκειται για την διάσωση των κερδών των μεγαλύτερων ευρωπαϊκών εμπορικών τραπεζών», ανέφερε ο Ντζουρίντα ερωτηθείς από το Γαλλικό Πρακτορείο.

«Αυτά τα χρήματα ρέουν προς τα πιο αδύνατα κοινωνικά στρώματα στην Ελλάδα; Ρέουν προς τις ευρωπαϊκές ιδιωτικές εμπορικές τράπεζες», πρόσθεσε.

Σύμφωνα με το Σλοβάκο υπουργό, πρόκειται στην πραγματικότητα για μια «αλληλεγγύη των ανθρώπων που εργάζονται τίμια και πληρώνουν φόρους, προς τις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές τράπεζες ώστε να μπορέσουν να συνεχίσουν να συμπεριφέρονται με ανεύθυνο τρόπο».

NAFTEMPORIKI.GR Τρίτη, 7 Σεπτεμβρίου 2010 23:02

Η «περιπέτεια» της εγγύησης Αγγέλλου και η αναμενόμενη κατάληξη.

Μετά από πολλές περιπέτειες με την «αδέκαστη» ελληνική δικαιοσύνη η «εγγύηση» του κ. Αγγέλου ώστε να μην προφυλακιστεί ορίστηκε στις 100.000 ευρώ και βλέπουμε. Όλα άρχισαν τέλη Ιούλη οπότε η αρχική εγγύηση είχε οριστεί στις 400.000 ευρώ, προς τέρψιν των μαζών, μετά από τη συνήθη πολύωρη ανάκριση. Ήταν πρόδηλο ότι πρόκειται για μία κίνηση εντυπωσιασμού και ότι θα ακολουθούσε η συνήθης δικονομική διαδικασία με την οποία η εγγύηση θα μειωνόταν εντυπωσιακά. Εξάλλου την ίδια διαδικασία ακολουθούν οι μεγαλοφοροφυγάδες, οι μεγαλοοφειλέτες του δημοσίου και των ασφαλιστικών ταμείων, οι εταιρείες ρυπαντές που τους επιβάλλονται πρόστιμα κλπ. Μετά το πέρας της χρονοβόρας διαδικασίας τα δυσθεώρητα πρόστιμα μειώνονται σε μερικές εκατοντάδες ευρώ εφόσον δεν ακυρωθούν από το ΣτΕ. Με αυτό τον τρόπο στο Ελλαδιστάν φοροφυγάδες και λοιποί κομπραδόροι -χέρι χέρι πάντα με την αδέκαστη δικαιοσύνη- δεν τιμωρούνται ΠΟΤΕ. Ο λογαριασμός πάει πάντα στους γνωστούς μαλάκες.

Έτσι και με τον Αγγέλου η αρχική εγγύηση των 400.000 ευρώ, μειώθηκε δύο βδομάδες αργότερα στις 300.000 ευρώ και ένα μήνα αργότερα στις 100.00 ευρώ και πιθανόν έπεται συνέχεια. Θεωρήθηκε ενδεχομένως ότι τα 400.00 ευρώ ήταν «εξοντωτική εγγύηση» για τον διευθυντή του γραφείου του πρώην Πρωθυπουργού (Κωστάκης Μπαϊρακτάρ ο Βραχύς ΙΙ). Το επιχείρημα της εξόντωσης καθίσταται έωλο διότι τα ποσό αυτό δεν είναι απαραίτητο να κατατεθεί σε ρευστό χρήμα. Μπορεί ο κατηγορούμενος να προσημειώσει το σπίτι του, ώστε να καλυφθεί η εγγύηση και προφανώς αν κινηθεί βάσει νόμου και δεν την κοπανήσει για Ουρουγουάη – Μοντεβιδέο (προσφιλή προορισμό των κλεφτών δημοσίου χρήματος και «αμαρτωλών») η προσημείωση θα αρθεί με το πέρας της δικαστικής διαδικασίας. Ούτε γάτα ούτε ζημιά. Εκτός αν ο καημένος πρώην διευθυντής μένει στο νοίκι και δεν έχει κανένα περιουσιακό στοιχείο στο όνομα του. Ε εντάξει τότε για έναν τέτοιο αλτρουιστή η εγγύηση πρέπει να μειωθεί κι άλλο και να μην του ζητηθεί καν να καταβάλει το ποσό. Θα πραγματοποιηθεί έρανος και το ποσό θα συγκεντρωθεί από Έλληνες συνταξιούχους.

Η «προίκα» του 2004

10:12 - Κυρ 29/08/2010, tvxsteam

αν σήμερα, 29 Αυγούστου 2004, πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα η τελετή λήξης των 28ων Ολυμπιακών Αγώνων. Όμως, ποια ήταν η «προίκα» του 2004;

Ακολουθεί ένα κείμενο του Πάνου Τότσικα, πολεοδόμου και μέλους της «Καμπάνιας Αντι-2004», από την Ελευθεροτυπία.

Και ξαφνικά, εν έτει 2010, η διεθνής κοινή γνώμη ανακάλυψε την ελληνική αναξιοπιστία. Ανακάλυψε τη «δημιουργική λογιστική», τα ψεύτικα και παραποιημένα στατιστικά στοιχεία με τα οποία δημιουργούσε η Ελλάδα μια διαφορετική εντύπωση για την οικονομική της κατάσταση.

Ολοι φαίνονται πως αγνοούν ότι η Ελλάδα μπήκε στην ευρωζώνη αν και δεν συγκέντρωνε τα κριτήρια που είχαν τεθεί, χάρη στα παραπλανητικά νούμερα που παρέθεσε και που οι Ευρωπαίοι «εταίροι» αποδέχτηκαν, αν και γνώριζαν ότι ήταν ψεύτικα. Αλλωστε δεν ήταν μόνο η Ελλάδα που παρέθεσε ψεύτικα στοιχεία...

Δεν είναι όμως η πρώτη φορά που η Ελλάδα συγκεντρώνει τα φώτα μιας παγκόσμιας αρνητικής δημοσιότητας: Το 2004, λίγους μήνες πριν από τη διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα, η «διεθνής κοινότητα» κρατούσε την ανάσα της αν θα μπορέσουν τελικά να είναι έτοιμες στην ώρα τους οι ολυμπιακές εγκαταστάσεις και υποδομές που ήταν απαραίτητες για να γίνουν οι Αγώνες. Τότε οι ελληνικές ευρεσιτεχνίες και πατέντες έδωσαν και πήραν, οι εργολάβοι χρέωσαν τα έργα πολύ παραπάνω «λόγω του κατεπείγοντος», θυσιάστηκαν και κάποιοι εργάτες, κυρίως ξένοι, και τελικά «τα καταφέραμε», είπαν. Μίλησαν για τους «επιτυχημένους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας» και ξέχασαν ότι το πραγματικό κόστος των «έργων» ήταν 4-5 φορές περισσότερο από το αρχικά προϋπολογισθέν. Ξέχασαν ότι ο φάκελος με τον οποίο «κέρδισε» η Αθήνα τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 ήταν εντελώς διάτρητος, ότι ήταν γεμάτος ψεύτικα στοιχεία, ότι ήταν αναξιόπιστος.

Ο σουηδικός λαός θεωρείται από τους πιο φιλειρηνικούς. Οταν όμως του τέθηκε το 1997 το δίλημμα αν θέλει να διεξαχθούν οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004 στη Στοκχόλμη, η απάντηση δόθηκε με ένα μπαράζ βομβιστικών εκρήξεων σε αθλητικές εγκαταστάσεις: το κύριο επιχείρημα των αντιτιθέμενων Σουηδών ήταν ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες θα επιβάρυναν σοβαρά την οικονομία της χώρας τους και θα περιόριζαν τους πόρους που προορίζονταν για κοινωνικές δαπάνες. Ετσι, με χαμηλή βαθμολογία στο κριτήριο «λαϊκή αποδοχή», οι Σουηδοί απέτρεψαν τη διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων στη χώρα τους. Μέχρι σήμερα αρνούνται να ενταχθούν στην ευρωζώνη.

Στο Βερολίνο, στις αρχές της δεκαετίας του '90, η μη διεκδίκηση των Ολυμπιακών Αγώνων τέθηκε ως όρος για τη συνεργασία στις δημοτικές εκλογές μεταξύ αριστερών και οικολογικών δυνάμεων. Μέχρι σήμερα, στο Βερολίνο, το ισχυρό αντι-ολυμπιακό κίνημα που αναπτύχθηκε απέτρεψε τη διεκδίκηση των περιζήτητων παγκοσμίως Ολυμπιακών Αγώνων...

Στη χώρα μας, αντιθέτως, η «Μεγάλη Ιδέα» των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα άγγιξε τη φαντασία ενός μεγάλου μέρους του ελληνικού λαού. Ο ανεκδιήγητος φάκελος που κατατέθηκε στην ανεκδιήγητη «Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή» του Σάμαρανκ, των «αθανάτων» και των μαφιόζων, περιείχε στημένο γκάλοπ όπου το 97,5% των Ελλήνων ήταν υπέρ των Αγώνων στην Αθήνα. Οσοι εναντιώθηκαν, θεωρήθηκαν από «αντεθνικά στοιχεία» έως γραφικοί. Τα επιχειρήματά τους για τις οικονομικές, κοινωνικές, περιβαλλοντικές επιπτώσεις της διεξαγωγής των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα αποσιωπήθηκαν ή λογοκρίθηκαν. Ετσι, κάποιοι φαίνεται να πέφτουν από τα σύννεφα όταν αντιλήφθηκαν λίγα χρόνια μετά τους Αγώνες ότι το δημόσιο χρέος και ο δανεισμός είχαν εκτοξευθεί στα ύψη.

Το πραγματικό ωστόσο κόστος της «επιχείρησης Ολυμπιάδα 2004» δεν το μάθαμε ποτέ. Φρόντισε γι' αυτό η Γιαννούλα και ο Σημίτης και στη συνέχεια ο Καραμανλής και ο Αλογοσκούφης. Αυτό που ξέρουμε είναι ότι ακόμα πληρώνουμε κι ακόμα χρωστάμε τα κερατιάτικα.

Σήμερα η κατάσταση είναι τραγική για τη χώρα. Αυτοί που μας «χάρισαν» τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, αυτοί που μας επέβαλαν να αγοράσουμε άχρηστους εξοπλισμούς και πανάκριβα συστήματα ασφαλείας, αυτοί που παρακολουθούσαν τα τηλέφωνά μας, οι Γερμανοί της Siemens και αυτοί που εισέπραξαν τις μίζες και τις προμήθειες, μας μιλάνε για «αναξιοπιστία» της χώρας . Μας ζητάνε να καθηλώσουμε τους ήδη χαμηλούς μισθούς και τις συντάξεις, να περικόψουμε ακόμη περισσότερο τις κοινωνικές δαπάνες και ταυτόχρονα παίρνουν μέτρα για να στηρίξουν τις τράπεζες που τόσα χρόνια μας ξεζούμιζαν κανονικά.

Στο Μόντρεαλ του Καναδά δεν απέκρυψαν ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες ήταν γι' αυτούς μια οικονομική καταστροφή. Ακόμα πληρώνουν... Στην Ελλάδα, αποκρύπτεται επιμελώς ότι η κατρακύλα της οικονομίας της χώρας ξεκινάει λίγα χρόνια πριν από το 2004 και κορυφώνεται σήμερα. Οι εμφανισθέντες «υψηλοί ρυθμοί ανάπτυξης», τα χαμηλά ποσοστά ανεργίας των προηγούμενων χρόνων δεν μπορούν να αποκρύψουν την ουσιαστική «προίκα» των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 στην Αθήνα, δηλαδή την πραγματικότητα των τεράστιων ελλειμμάτων, του αχαλίνωτου δανεισμού. Η φούσκα έσπασε. Το ζήτημα είναι αν και πότε θα ξεχειλίσει το ποτάμι της οργής.

Πηγή: www.tvxs.gr

Εκτακτες προσλήψεις συμβούλων στο γραφείο του Πρωθυπουργού

NAFTEMPORIKI.GR Πέμπτη, 26 Αυγούστου 2010 13:42
Τελευταία Ενημέρωση : 26/08/2010 16:45

Στο φως της δημοσιότητας ήρθε απόφαση του Πρωθυπουργού που δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως στις 6 Αυγούστου, για έκτακτες προσλήψεις συμβούλων με σκοπό την ενίσχυση του πολιτικού του γραφείου.

Χαρακτηρίζοντας «άμεση» την ανάγκη ενίσχυσης του πρωθυπουργικού γραφείου, ο κ. Παπανδρέου προέβη σε 20 έκτακτες προσλήψεις συμβούλων σχεδιασμού στρατηγικής, επικοινωνίας, οργάνωσης, διοίκησης κ.λπ., με το συνολικό κόστος της αμοιβής του για φέτος να ανέρχεται στα 212.000 ευρώ και για καθένα από τα επόμενα χρόνια 642.000 ευρώ.

Με αφορμή τις εν λόγω προσλήψεις, ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Δημήτρης Παπαδημούλης, κατέθεσε ερώτηση προς τον Πρωθυπουργό και τους υπουργούς Επικρατείας και Οικονομικών.

Όπως αναφέρει στο κείμενο της ερώτησής του ο βουλευτής, «στη σχετική απόφαση πρόσληψης προσδιορίζονται όχι μόνον οι ιδιότητες των νέων αυτών συνεργατών (σύμβουλοι σχεδιασμού στρατηγικής, επικοινωνίας, οργάνωσης, διοίκησης κ.λπ.), αλλά και η αμοιβή τους, η οποία θα είναι συνολικώς για φέτος 212.000 ευρώ και για καθένα από τα επόμενα χρόνια 642.000 ευρώ».

Ο κ. Παπαδημούλης ζητεί διευκρινίσεις σχετικά με τον ακριβή αριθμό των συμβούλων που απασχολούνται στο πρωθυπουργικό γραφείο, την επαγγελματική ιδιότητά τους, αλλά και τη δαπάνη της αμοιβής τους.

Η πιο κιτς θερινή παράσταση στις Σπέτσες.

19/08/2010 από Po

Κοσμικοί γάμοι του ορθόδοξου παλκοσένικου

Γράμμα από το Ληξούρι: Αναγνώστης Λασκαράτος

Sic transit Gloria mundi

Κύριε Ροΐδη,
Η οικογένεια του κ. Κώστα Γλύξμπουργκ-Ντεγκρέτσια προσπαθεί με κάθε τρόπο να κρατηθεί στη δημοσιότητα με την ελπίδα πως κάποια στιγμή η χώρα θα ξεπέσει τόσο πολύ ώστε να νοσταλγήσει τα βασιλικά καραγκιοζιλίκια.Έχοντας χαμηλό μορφωτικό επίπεδο τα μέλη αυτής της οικογένειας που δυνάστευσε τη χώρα, χρησιμοποιούν ως μέσον δημοσιότητας κούφιες κοσμικότητες που προκαλούν την κουτσομπολική περιέργεια των δουλοφρόνων και γενικά αυτών που διαθέτουν εγκέφαλο κατσαρίδας και τους αρέσει να κυβερνιούνται από σφουγκοκωλάριους αυλικούς, ηλίθιους στρατιωτικούς και κρετίνους πρίγκιπες.

Στην ευσεβή «Espresso», θεματοφύλακα των ιερών του νεοελληνικού Έθνους και ανεπίσημο όργανο της Ι. Συνόδου, διαβάζω: «Ηδη οι διοργανωτές κανονίζουν τον αριθμό των δυτών που θα πρέπει να βουτάνε επί 24 ώρες το 24ωρο στη θάλασσα προκειμένου να εξασφαλίσουν ότι κανένας ανεπιθύμητος δεν θα «εισβάλει» στον γάμο της χρονιάς! Υποβρύχιες κάμερες και ακροβολισμένο σε όλο το νησί προσωπικό ασφαλείας θα τσεκάρουν τα πάντα και τους πάντες εξονυχιστικά».

Σε πιάνει θλίψη να σκέφτεσαι πως αυτοί που λεηλάτησαν τη χώρα και συνωμότησαν κατά των λαϊκών ελευθεριών, ο ανάξιος και ανελλήνιστος γιός της Ναζίστριας Φρειδερίκης που σύμφωνα με τον Α. Παπανδρέου έπρεπε να είχε καθίσει στο σκαμνί (παπανδρεϊκά έπεα πτερόεντα) και οι διάδοχοί του, ξοδεύουν τα κλοπιμαία δεκαετιών σε μια δύσκολη συγκυρία όπου η κυβέρνηση κλαδεύει τα πιο στοιχειώδη δικαιώματα των αδύνατων, για να ικανοποιήσουν την σαχλαμαροειδή ματαιοδοξία τους. Ασφαλώς μάλιστα με την συνενοχή των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ που αμέλησαν(;) να θωρακίσουν συνταγματικά τον δημόσιο χαρακτήρα της βασιλικής περιουσίας (που τη βρήκαν;) πήραν από πάνω και αποζημίωση. Από κοντά και μια σειρά εθνικόφρονων μπλογκς πολιτών, που τα ελληνικά τους συγκρίνονται με αυτά του ΓΑΠ, αναφέρουν τον play boy γαμπρό ως «πρίγκιπα», προσβάλλοντας έτσι την πατρίδα μας και το πολίτευμά της. Οι παλιότεροι θα θυμούνται τους γάμους του τζαμπατζή Κώστα Ντεγκρέτσια στη Μητρόπολη που έγινε με έξοδα των φορολογούμενων, παρουσία ακόμη και του πατριάρχη της Μόσχας και 60 Ελλήνων δεσποτάδων (φωτ 1) με επικεφαλής τον αρχιεπίσκοπο Θεμιστοκλή Χατζησταύρου (επαγγελματικό ψευδώνυμο Χρυσόστομος Β΄) ο οποίος όμως απολύθηκε στα γεράματα σα στημένη λεμονόκουπα το 1967 από τα αχάριστα αφεντικά του χάριν του αρχιμανδρίτη Ι. Κοτσώνη, του μπάτλερ της Φρειδερίκης.

Το νοσηρό αυτό κλίμα της σπάταλης επίδειξης και του κεντρίσματος των πιο χυδαίων ενστίκτων του όχλου που διψά για γκλαμουριά, υποδαυλίζει η βυζαντινή φοροκλέφτρα και σκανδαλοποιός Εκκλησία των κομπιναδόρων κτηματομεσιτών και των ατιμώρητων παιδεραστών. Ένας πραγματικός συρφετός επισκόπων ακόμη και πατριαρχών που κατέπλευσε στο Λονδίνο πάντρεψε τον άλλο γιό της οικογένειας Κοκού με κάποια ζάπλουτη φιλόδοξη (η οποία συμπτωματικά ανακάλυψε το φως το αληθινόν και βαπτίστηκε ορθόδοξη), και αντίστοιχη θα είναι η συρροή των μιτροφόρων σατραπών στο πανηγύρι των Σπετσών. Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω την ευκολία με την οποία οι ευσεβείς πριγκίπισσες αλλάζουν θρήσκευμα για έναν καλό γάμο, πιο εύκολα και από Σλάβο φύλαρχο που βαπτιζόταν Ορθόδοξος για να συμμαχήσει με το Βυζάντιο και βάπτιζε υποχρεωτικά στο πλησιέστερο ποτάμι και τους υπηκόους του.

Η Ορθοδοξία δεν μπορεί να ξεχάσει το φαγοπότι των φιρμανίων και των χρυσόβουλων με τα οποία την μπούκωσαν οι serial killers αυτοκράτορες, τσάροι και Σουλτάνοι και ονειρεύεται την παλινόρθωση του αισχρού θεσμού της κληρονομικής μοναρχίας. Όπου της δίνεται η ευκαιρία εκδηλώνει αυτόν τον ανομολόγητο πόθο της ανοιχτά, όπως π.χ. στην καθυστερημένη Γεωργία, στην πρωτεύουσα της οποίας παντρεύτηκε ο γαλαζοαίματος Δαυϊδ (ο κύριος με τα αποκριάτικα-φωτ.2-AFP -Vano Shlamov), της παλιάς δυναστείας των Bagrationi που βασίλευε στη χώρα από τον 9ο αιώνα μέχρι την προσάρτησή της στη Ρωσία. Η νύφη κατάγεται κι αυτή από την ίδια οικογένεια, αφού ως γνωστό οι αιμομιξίες μεταξύ συγγενών επιτρέπονται στις συφιλιδικές και αιμορροφιλικές ευρωπαϊκές δυναστείες.
http://rt.com/Top_News/2009-02-09/Royal_wedding_in_Georgia_captures_public_imagination.html

Ο σκοταδιστής και μισαλλόδοξος πατριάρχης της Γεωργίας, ο Ηλίας ο Β΄, με αφορμή το γάμο δήλωσε πως οι Γεωργιανοί πρέπει να επιστρέψουν στο μοναρχικό πολίτευμα εκφράζοντας την ελπίδα πως ο απόγονος αυτού του γάμου θα καταλάβει το θρόνο. Αυτό λοιπόν χρειάζεται η φτωχή Γεωργία, έναν εστεμμένο τζουτζέ με λοφίο. «Τι του λείπει του ψωριάρη; Φούντα με μαργαριτάρι».

Η Εκκλησία εκμεταλλεύεται συστηματικά τη βλακεία των νεόπλουτων τη δίψα τους για την πιο χυδαία πολυτέλεια και κοινωνική προβολή ευλογώντας σε λαμπρές βυζαντινές τελετές την πιο προκλητική και αντιαισθητική μεγαλομανία τους που δεν σέβεται ούτε τα υποτιθέμενα αισθήματα των νεόνυμφων και των συγγενών τους, και εκθέτει στη δημόσια θέα και στα ζηλότυπα μάτια των τιποτένιων την ιδιωτική ευτυχία. Η Εκκλησία εμπορευόμενη το υποτιθέμενο ιερό μυστήριο του γάμου το οποίο επινόησε σταδιακά από την εποχή του φονιά αυτοκράτορα αγίου Ιουστινιανού Α΄ και το θέσπισε πολύ αργότερα με τη βοήθεια του τετράγαμου Λέοντα Στ΄, εισπράττει χρήμα, κερδίζει προβολή των επισκόπων της και κατοχυρώνει εξουσιαστική εισβολή στον αυστηρά ιδιωτικό χώρο του συζυγικού βίου.

Ακόμη και κορυφαίοι διανοούμενοι όπως ο διάσημος ιστορικός Άδωνις Γεωργιάδης και η ερασμία συμβία του, δυο διαμάντια της ποιοτικής τηλοψίας, υποκύπτουν παρά την εγνωσμένη σεμνότητά τους και το ανώτερο χριστιανικό τους ήθος στην κρυφή γοητεία της γαμήλιας ορθόδοξης μπουρζουαζίας. Ο χριστιανός μπλόγκερ κ. Π. Μιχαλόπουλος, παλιός κατηχητής, αγανακτισμένος από τον εξευτελισμό και του «οίκου του Θεού» και ενός από τα 7 μυστήρια, από αυτήν που την αποκαλεί «Εκκλησία του κώλου», ξεφωνίζει με εκτενή ρεπορτάζ διάφορους φαιδρούς πρωταγωνιστές και το αδίστακτο ιερατείο τους που γεμίζουν τις σελίδες των λαϊκών εντύπων που προβάλουν εργολαβικά τους κοσμικούς γάμους. http://xairete.blogspot.com/2009/10/blog-post_594.html

Με την ευκαιρία να ευχηθούμε κάθε ευτυχία στην ευλαβή βουλευτίνα της ΝΔ κα Μίκα Ιατρίδη που παντρεύεται τον καλό της έχοντας «κλείσει» τον πατριαρχικό ναό της Ισταμπούλ. Θα τελέσει πανάκριβους κοσμικούς γάμους, «χωρίς να υπολογίσει την κοινή γνώμη», κάνοντας σαν τον αρχηγό της αντίσταση στη λιτότητα του ΔΝΤ, με μεταφορά εκατοντάδων ψηφοφόρων της μέσω τουριστικού γραφείου με πολλά υποσχόμενο τουριστικό πρόγραμμα με χαμηλές τιμές και παράλληλη μετακίνηση 90 επίσημων προσκεκλημένων με ειδική τσάρτερ πτήση. Θα είναι ένα υπερθέαμα («υπερπαραγωγή» το χαρακτηρίζει το έγκυρον περί τα κουτσομπολικά «Πρώτο Θέμα-15-8)- που θα το ζήλευε νομίζω και κάποια ευσεβής διοργανώτρια ολυμπιακών αγώνων, που λέγεται πως γνώρισε το γοητευτικό πρίγκιπά της λιποθυμώντας στην (οικονομικά) στιβαρή αγκαλιά του σαν σε παραμύθι την ώρα της πατριαρχικής λειτουργίας.

http://roides.wordpress.com/