Επειδή το βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού δεν αναπαρήγαγε τα γνωστά ελληνοχριστιανικά ψεύδη περί της δήθεν θετικής συμβολής της Εκκλησίας κατά την Επανάσταση του ΄21 (ύψωση λαβάρου, κρυφό σχολειό κ.τ.λ.), η Εκκλησία της Ελλάδος με προεξάρχοντα τον τότε αρχιεπίσκοπο ενεργοποίησε τους μηχανισμούς της για την απόσυρσή του. Άνθρωποί της απ΄ όλες τις πολιτικές παρατάξεις άρχισαν να βγαίνουν στην τηλεόραση και να δημοσιεύουν άρθρα κατά του βιβλίου και κυρίως κατά της επί κεφαλής της συγγραφικής ομάδας, καθηγήτριας του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης, κ. Μαρίας Ρεπούση.
Όχι μόνον αρωγός, αλλά και πρωτοπόρος στην «ιερή» αυτή επιχείρηση στάθηκε το βυζαντινορθόδοξο κόμμα, το οποίον επί πλέον επένδυσε προεκλογικά στην μάχη αυτή εναντίον όλων των ανθελλήνων, όπως χαρακτήριζε, όσους σχετίζονταν καθ΄ οιονδήποτε τρόπο με το βιβλίο,μετατρέποντας την υπόθεση σε κομματική πολιτική εκστρατεία.
Σήμερα, μία παρόμοιου τύπου επίθεση βρίσκεται στην κορύφωσή της, για ένα βιβλίο, που γράφτηκε πριν 13 χρόνια (!) και ειδικότερα εναντίον μιάς εκ των επτά συγγραφέων του, της κοινωνικής ψυχολόγου και καθηγήτριας του πανεπιστημίου Αθηνών, κ. Θάλειας Δραγώνα.
«Συνωστισμός» λάσπης
Από τις πρώτες σχετικές με το βιβλίο Ιστορίας τις ΣΤ΄ Δημοτικού συζητήσεις, είχαν εμφανισθεί αρκετοί πανεπιστημιακοί ιστορικοί στα Μ.Μ.Ε., που αντέκρουσαν με επιχειρήματα τις εθνικιστικές κορώνες των ορθόδοξων βουλευτών και θεωρητικών περί κρυφών σχολειών κ.τ.λ.. Αυτό επέφερε αναστάτωση στους εκκλησιαστικούς κι εθνικιστικούς κύκλους, οι οποίοι άλλαξαν άρδην τακτική κι επικέντρωσαν την κριτική τους σε ένα απόσπασμα του βιβλίου, το οποίο -πολύ ορθώς εξ άλλου- ανέφερε, ότι το ΄22 «χιλιάδες Έλληνες συνωστίζονταν στο λιμάνι» της Σμύρνης.
Όμως τα ίδια γράφει κι η Ιστορία του εθνικού ιστορικού της Ρωμιοσύνης, Κ. Παπαρρηγόπουλου (βλ. Κ. Παπαρρηγόπουλος: Ο «εγκέφαλος» της απάτης του «ελληνοχριστιανισμού»). Εκεί χρησιμοποιείται η έκφραση «εκ των συσσωρευθέντων εν τη προκυμαία», για την οποία κανείς δεν έχει διαμαρτυρηθεί τόσες δεκαετίες, που κυκλοφορεί η Ιστορία.
Ουδείς ποτέ επιτέθηκε κατά της Ιστορίας του εθνικού ιστορικού της Ρωμιοσύνης, Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου, που ανέφερε, ότι οι Έλληνες συσσωρεύονταν στην προκυμαία της Σμύρνης. Αντίθετα, οι γνωστοί ελληνοχριστιανικοί εθνικιστικοί κύκλοι εκτόξευαν επί μήνες τόνους λάσπης κατά του βιβλίου της Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού, που ανέφερε το ίδιο γεγονός με παρόμοια λόγια, ότι «χιλιάδες Έλληνες συνωστίζονταν στο λιμάνι».
Δεδομένου, ότι όλοι οι Νεορωμιοί έχουν περάσει από το ίδιο αναχρονιστικό, προγονολατρικό, ξενοφοβικό, ελληνορθόδοξο εκπαιδευτικό σύστημα της Ρωμιοσύνης, η χριστιανική θρησκεία κι ο εθνικισμός βρίσκονται βαθειά ριζωμένοι στα μυαλά τους ανεξαρτήτως λοιπής ιδεολογίας. Όποτε λοιπόν εκστομίζονται εθνικιστικές κραυγές, πάντα έχουν θετικό αντίκτυπο και βρίσκουν ερείσματα στην εθνικιστικίζουσα Ρωμιοσύνη από τα δεξιά, έως τα αριστερά [π.χ. ονομασία Π.Γ.Δ.Μ. (βλ. Η Ρωμιοσύνη του χαλβά), παραβάσεις του F.I.R. (βλ. Οι μύθοι της εθνικής μας στρατηγικής. Συνέντευξη ναύαρχου Α. Αντωνιάδη) κ.λπ.]. Έτσι απόλυτα αναμενόμενα και φυσιολογικά για τη Ρωμιοσύνη πάρθηκε προεκλογικά η απόφαση για την απόσυρση του «κατάπτυστου» και «ανθελληνικού» αυτού βιβλίου.
Νέος στόχος
Αφού έγιναν οι εκλογές και ξεχάστηκε το θέμα, οι ίδιοι κύκλοι, ενθαρρυμένοι από τα θετικά γι΄ αυτούς αποτελέσματα με την απόσυρση του βιβλίου Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού, ξεκίνησαν παρόμοιες επιθέσεις εναντίον ενός άλλου τώρα βιβλίου και ειδικότερα μιας εκ των συγγραφέων του, της κ. Θάλειας Δραγώνα. Πρόκειται για το βιβλίο «Τι είναι η πατρίδα μας;» Εθνοκεντρισμός στην εκπαίδευση, το οποίο είχε κυκλοφορήσει πριν 13 χρόνια (το 1997)! Δεν πρόκειται ούτε για βιβλίο ιστορίας, ούτε για σχολικό εγχειρίδιο. Έχει γραφεί από επτά ειδικούς πανεπιστημιακούς, το οποίο η επιστημονική κοινότητα υποδέχτηκε ευμενώς και χρησιμοποιεί εδώ και χρόνια σε πολλά πανεπιστημιακά τμήματα. Πραγματεύεται τις αντιλήψεις των εκπαιδευτικών και το περιεχόμενο των σχολικών βιβλίων σχετικά με την εθνική μας ταυτότητα. Πώς βλέπουμε τον εαυτό μας, τους άλλους λαούς και πολιτισμούς με έμφαση την Ευρωπαϊκή Ένωση και τους μετανάστες. Είναι μια επιστημονική παρουσίαση των πορισμάτων δύο ερευνών. Από τους εθνικιστικούς κύκλους στοχοποιήθηκε η κ. Θάλεια Δραγώνα με αφορμή προφανώς το διορισμό της ως ειδικής γραμματέως του Υπουργείου Παιδείας.
Και ξανά προς τη λάσπη τραβά...
Η νέα αυτή ιστορία ξεκίνησε με την κυκλοφορία στο Διαδίκτυο ενός κειμένου - κατηγορητηρίου κατά της κ. Δραγώνα, αγνώστου «πατρός», το οποίο γνώρισε μεγάλες δόξες. Πρόκειται για ένα κακοπροαίρετο και ψευδές κείμενο, μία κραυγαλέα κακοήθεια ακροδεξιών φανατικών, οι οποίοι σταχυολογώντας κείμενα από το βιβλίο τα αλλοίωσαν, τα ερμήνευσαν ως «ανθελληνικά» και ουσιαστικά ζητούν την καθιέρωση «πιστοποιητικού εθνικών φρονημάτων» αναγορεύοντας τον εαυτό τους σε κριτή των επιστημονικών απόψεων με τα δικά τους μέτρα της εθνικοφροσύνης, του ρατσισμού και της μισαλλοδοξίας. Το κείμενο αυτό εδώ και μήνες έχει γίνει το λάβαρο όλων των αφελών (το λιγότερο που μπορούμε να τους προσάψουμε) εθνικιστών και υπερπατριωτών της Ρωμιοσύνης. Κυρίως ακροδεξιοί βουλευτές, αλλά και διάφοροι άλλοι ρωμιοί ξεσπαθώνουν έκτοτε κατά του βιβλίου σε δημοσιεύματα και τηλεοπτικές εμφανίσεις τους. Ο αρχηγός μάλιστα του ΛΑ.Ο.Σ. έθεσε το θέμα προς συζήτηση στο Κοινοβούλιο.
Οι πλαστογραφίες
Στο άρθρο αυτό θα ελέγξουμε τα υποτιθέμενα επίμαχα άρθρα του βιβλίου και κατά πόσον τα όσα ισχυρίζονται οι βυζαντινορθόδοξοι του ΛΑ.Ο.Σ. και η παρέα τους είναι αληθή. Ας ξεκινήσουμε την σύγκριση των παραγράφων, που δίνει το ανυπόγραφο εθνικιστικό κείμενο (θα ονομάσουμε τον συγγραφέα υποθετικά «Άγνωστο»), με τις διατυπώσεις του βιβλίου στην κάθε σελίδα που μας παραπέμπει:
1. «Η Ελληνική Εθνική Ταυτότητα δεν υπήρχε πριν από τον 19ο αιώνα. Δημιουργήθηκε έξωθεν σε μια εποχή έντονου εθνικισμού, αποικιοκρατίας και επεκτατικού ιμπεριαλισμού (σελ. 16). Κοντολογίς, κάποιοι από το εξωτερικό μας είπαν τον 19ο αιώνα ότι είμαστε Έλληνες κι εμείς το δεχτήκαμε για να τα κονομήσουμε, πουλώντας το παραμύθι ότι είμαστε απόγονοι των Αρχαίων Ελλήνων.» («Άγνωστος»).
Το κείμενο προσυπογράφεται κι από την κοινωνιολόγο της εκπαίδευσης, καθηγήτρια στο πανεπιστήμιο Αθηνών, κ. Άννα Φραγκουδάκη -βλ. Ο μύθος της διατήρησης των «εθνικών» χαρακτηριστικών του ελληνικού έθνους- αλλά στοχοποιείται μόνον η κ. Δραγώνα): Στην σελίδα 16 όμως, δεν υπάρχει πουθενά το παραπάνω κείμενο. Ας δούμε τι αναφέρουν οι συγγραφείς:
«Σε ένα άλλο επίπεδο, οι αναπαραστάσεις για το έθνος δεν είναι στατικές και αλλάζουν μέσα στο χρόνο. Στην ελληνική περίπτωση πρόσφατες μελέτες έδειξαν ότι η “αναζήτηση” της “νεοελληνικής” ταυτότητας υπήρξε μια μακρά διαδικασία συγκρότησης επιχειρημάτων, που οδήγησε σε έναν ορισμό του “ελληνισμού” με κριτήρια ταυτόχρονα ανθρωπολογικά-φυλετικά και ιστορικά-πολιτισμικά (Βελουδής 1982, 84). Έτσι στη συγκυρία του 19ου αιώνα, που διεξαγόταν η πάλη για την οριστικοποίηση των εθνικών συνόρων σε μια εποχή επεκτατισμών, αποικιοκρατίας και των αντίστοιχων ιδεολογιών που νομιμοποιούσαν αυτές τις πολιτικές, η ελληνική εθνική ταυτότητα θεωρήθηκε ανεπαρκής και κατώτερη σε σχέση με το ένδοξο παρελθόν των αρχαίων προγόνων (Σκοπετέα 1988)».
2. «Όποιος αξιολογεί τους Πολιτισμούς σε κατωτέρους και ανωτέρους είναι ρατσιστής και δεν το ξέρει!» (σελ. 16). («Άγνωστος»).
Η φράση αυτή πάλι δεν υπάρχει πουθενά στην σελίδα 16. Η σχετική παράγραφος στη συγκεκριμένη σελίδα λέει:
«Υπάρχουν πολλές ενδείξεις ότι στη σημερινή συγκυρία της ευρωπαϊκής ενοποίησης αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα ο κυρίαρχος σε μεγάλες και ευρωπαϊκές χώρες ιδεολογικός λόγος, ο οποίος παρά τον εκμοντερνισμό και την εκλέπτυνσή του εξακολουθεί έμμεσα, δίπλα στον μαχητικό αντίλογο, να αξιολογεί τους λαούς και τους πολιτισμούς σε “ανώτερους” και “κατώτερους” και υποτιμά τις λεγόμενες νότιες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή τις λεγόμενες νότιες περιοχές των βόρειων χωρών της κατατάσσοντας τους αντίστοιχους λαούς και πολιτισμούς στην “ανατολή”, τόσο με τη γεωγραφική όσο και με την πολιτική σημασία του όρου».
Αντιθέτως με τα όσα της προσάγει ο «Άγνωστος», η κ. Δραγώνα και η κ. Φραγκουδάκη διαφωνούν με την στάση των βορειοευρωπαίων απέναντι στους νότιους, με το να μας αποκαλούν «ανατολίτες» (εδώ που τα λέμε δεν έχουν καθόλου άδικο). Όσο για τις διατυπώσεις τους, δεν υπάρχει τίποτα το παράλογο σύμφωνα με τα όσα μας λέει ο «Άγνωστος».
3. «Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει (δηλαδή είναι ρατσιστής και δεν το ξέρει) με όποιον θεωρεί ανεπιθύμητους τους μετανάστες και τους πρόσφυγες» (σελ. 20). («Άγνωστος»).
Κι εδώ πάλι τα ίδια, δηλαδή λάσπη. Πουθενά δεν αναφέρουν η κ. Δραγώνα και η κ. Φραγκουδάκη κάτι τέτοιο. Στην παράγραφο στην σελίδα 20 λένε χαρακτηριστικά:
«Στη συνέχεια η Νέλλη Ασκούνη αναλύει το λόγο των εκπαιδευτικών, σε δύο ανοιχτές ερωτήσεις του ερωτηματολογίου, όπου από το μεγαλύτερο ποσοστό των απαντήσεων προβάλλουν “δύο αντιθετικές μορφές του εθνικού άλλου”, οι ισχυροί και επίφοβοι Ευρωπαίοι και οι ανεπιθύμητοι μετανάστες και πρόσφυγες».
4. «Εξ ίσου ρατσιστής είναι και όποιος αποσιωπά την σημασία, την τεράστια δύναμη, την έκταση και το κύρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας! Επίσης, όποιος αρνείται τις τουρκικές επιρροές στον Νεοελληνικό μας Πολιτισμό» (σελ. 81). («Άγνωστος»).
Το κείμενο χωρίς κανένα τέτοιο χαρακτηρισμό, λέει:
«Αυτή η στρατηγική (σ.σ. της άρνησης) είναι ιδιαίτερα προφανής στις αποσιωπήσεις και παραλήψεις ιστορικών γεγονότων, που εντοπίζονται στα σχολικά εγχειρίδια. Ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η αποσιώπηση της σημασίας, της τεράστιας δύναμης, της έκτασης και του κύρους της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Αντίστοιχη είναι και η πλήρης απουσία οποιασδήποτε μνείας στον πολιτισμό, τα γράμματα και τις τέχνες της οθωμανικής αυτοκρατορίας-και του τουρκικού κράτους από το 1908 και ύστερα»… Αντίστοιχη άρνηση επικρατεί στον ισχυρισμό των μελών του δείγματος ότι “ούτε η τουρκική, ούτε η μεσανατολική, ούτε η βαλκανική κουλτούρα, έχουν επιδράσει στη διαμόρφωση των σύγχρονων Ελλήνων και του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού”».
5. (Ρατσιστής είναι) «κι όποιος ισχυρίζεται, ότι ο τουρκικός πολιτισμός έχει επιδράσει αρνητικά στους Έλληνες!» (σελ. 82). («Άγνωστος»).
Παραποίηση των φράσεών της κι εδώ. Η κ. Δραγώνα μας μεταφέρει την απάντηση των εκπαιδευτικών σε ερώτημά της αν έχει επιδράσει ο τουρκικός πολιτισμός στην χώρα μας:
«Παραμένει ωστόσο το ερώτημα κατά πόσο η άρνηση, στην οποία καταφεύγουν οι εκπαιδευτικοί είναι πράγματι αποτελεσματική, διότι όταν τους τέθηκε άλλη ερώτηση, “με ποιο τρόπο κατά τη γνώμη (τους) έχει επιδράσει ο τουρκικός πολιτισμός επί του ελληνικού”, η απάντησή τους στη συντριπτική πλειοψηφία ήταν, ότι “έχει επιδράσει αρνητικά”». (Θ. Δραγώνα).
6. «Ένδειξη ρατσισμού και στείρου εθνοκεντρισμού είναι και ο ισχυρισμός, ότι οι Έλληνες ήσαν πάντα οι αδικημένοι της Ιστορίας (σελ. 84) κι ότι για τις ήττες και τις καταστροφές που υπεστήκαμε, φταίνε πάντα οι Μεγάλες Δυνάμεις». («Άγνωστος»).
Στη σελίδα 84 η κ. Δραγώνα διαπιστώνει πολύ ορθά:
«Στα σχολικά εγχειρίδια είναι συχνή η έμμεση ή άμεση αναφορά της καλύτερης τύχης για την οποία ήταν προορισμένος ο ελληνικός λαός. Οι Έλληνες, σύμφωνα με τα βιβλία ιστορίας και γλώσσας, συστηματικά εμφανίζονται αδικημένοι σε σημαντικές γι΄ αυτούς ιστορικές στιγμές. Οι μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις φέρονται να έχουν πάντα λειτουργήσει με βάση ίδια πολιτικά, οικονομικά και πολιτισμικά συμφέροντα».
Όπως τα σκυλιά κουκουλώνουν τις ακαθαρσίες τους, έτσι κι εμείς δεν γνωρίζουμε τίποτα για τα εγκλήματα του νεοελληνικού στρατού, που έγιναν κατά την απόβαση στην Μικρά Ασία το 1919 πριν απ΄ την Μικρασιατική καταστροφή, ή για την γενοκτονία των 10.000 Τούρκων αμάχων της Τριπολιτσάς απ΄ τα «παλικάρια» του ήρωα της ανασυσταμένης Ρωμιοσύνης, Θ. Κολοκοτρώνη, για τα εγκλήματα των υπερπατριωτών μας στην Μακεδονία κατά την διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα έναντι των αλλοφύλων (βλ. ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Μακεδονικός Αγώνας: Από το μύθο... στην Ιστορία), για την γενοκτονία των Τσάμηδων στην Ήπειρο κ.ά… Για εμάς τους καλούς Νεοέλληνες… αυτά δεν έγιναν ποτέ…
7. «Κλασική ένδειξη ρατσισμού είναι και η γνωστή ρήση: «Όταν εμείς φτιάχναμε Παρθενώνες, αυτοί τρώγανε βελανίδια! (σελ. 85). Ψιλορατσισμός είναι επίσης το να ισχυρίζεσαι πως είμαστε οι συνεχιστές του Αρχαίου Ελληνικού Πολιτισμού». («Άγνωστος»).
Η ψευτοπερήφανη φράση με τα βελανίδια και τους παρθενώνες συχνά χρησιμοποιείται σ΄ εθνικιστικούς -και όχι μόνον- κύκλους. Φυσικά κανείς τους δεν μπορεί να δει την παραπαίουσα Ρωμιοσύνη, να σέρνεται σαν σκουλήκι στο βούρκο, απ΄ την ημέρα της δημιουργίας της έως και σήμερα, ως ο περίγελως του πολιτισμένου κόσμου... (βλ. Τελευταίοι σε όλα! Νεορωμιοί - νεοέλληνες: Περίγελως του πολιτισμένου κόσμου.) Στην σελίδα 85 η κ. Δραγώνα αναφέρει γι΄ αυτήν τη φράση:
«Χαρακτηριστικές είναι και οι απαντήσεις εκπαιδευτικών στην ανοιχτή ερώτηση που ακολουθεί το κείμενο το σχετικό με τους κινδύνους που απειλούν την Ελλάδα από την Ευρωπαϊκή Ένωση […] Άλλος εκπαιδευτικός επαναλαμβάνει αυτάρεσκα τη γνωστή ρήση πολιτικού προσώπου, που φαίνεται άγγιξε μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού : “…όσο για τον πολιτισμό μας, όταν αυτοί τρώγανε βελανίδια, εμείς φτιάχναμε παρθενώνες”».
8. «Κατά την κ. Θάλεια Δραγώνα, εθνικιστικές τάσεις κρύβει και η επιθυμία να διδάσκεται στην μέση εκπαίδευση η αρχαία Ελληνική Γλώσσα» (σελ. 86). («Άγνωστος»).
Στο βιβλίο αναφέρεται:
«Τα μέλη του δείγματος ταυτίζονται με το εξιδανικευμένο παρελθόν, το οποίο στη συνείδησή τους μεγαλοποιείται και εξυψώνεται. Έτσι ένα ιδιαίτερο ποσοστό δηλώνει, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, ότι “εν όψει της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, θα πρέπει να καλλιεργείται, ήδη από το δημοτικό, η γνώση της αρχαίας ελληνικής γλώσσας”, κι ακόμη ότι με “με στόχο τη διάδοση του ελληνικού πολιτισμού στην Ευρώπη, θα έπρεπε πρωτίστως να διδάσκεται η αρχαία ελληνική γραμματεία στο πρωτότυπο”, ενώ χαμηλότερα απ΄ όλα ιεραρχείται η διδασκαλία “της ιστορίας του νεοελληνικού κράτους και του νεοελληνικού λαϊκού πολιτισμού”».
«Τη Ρωμιοσύνη μήν την κλαι-αι-αι-αι-αι-αι-αις.
Εκεί που πάει να σκύψει,
Νάτη πετιέται, νάτη, νάτη, νάτη πετιέται...»
Μίκης Θεοδωράκης: Πέρασε από τους Λαμπράκηδες, από βουλευτής της Ε.Δ.Α., του Κ.Κ.Ε., της Ν.Δ., ακόμα και υπουργός στην κυβέρνηση Μητσοτάκη διατέλεσε. Έχει χαρακτηρισθεί ως ανεμοδούρας. Μάλλον όχι και τόσο επιτυχημένος χαρακτηρισμός, γιατί ο Μίκης Θεοδωράκης μπορεί να γύριζε ως ανεμοδούρα από κόμμα σε κόμμα, πάντα όμως ήταν απόλυτα σταθερός στη Ρωμιοσύνη και στο Χριστιανισμό, για τους οποίους έχει γράψει αρκετά έργα.
Στις δύσκολες ώρες της ζωής του, τότε που -νέος ακόμα- αγωνιζόταν για την Αριστερά, είχε πάντοτε -κατά δήλωση του ίδιου- στην τσέπη του τη Βίβλο. Πρόσφατα δήλωσε πως, «ακόμη και ο Βελουχιώτης έβαζε στη σειρά τους αγωνιστές και έμπαιναν στα χωριά με την ελληνική σημαία και αφού τους μιλούσε για τον αγώνα, τους καλούσε όλους να μπουν μέσα στην Εκκλησία. Και μπροστά σε όλους τους κατοίκους του χωριού και τους αντάρτες, παρακαλούσε τον παπά να ευλογήσει τη σημαία και τον αγώνα τους. Αυτοί ήταν επαναστάτες.» (Βλ. Η σχιζοφρένεια της Αριστερορωμιοσύνης).
Τότε που ο πρώην αρχιεπίσκοπος είχε ξεκινήσει την προπαγάνδα κατά του βιβλίου της Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού, βρήκε αρωγό του τον Μίκη Θεοδωράκη, ο οποίος είπε στα Μ.Μ.Ε., ότι «όταν μιλάς για τον αρχηγό της Εκκλησίας, πρέπει πρώτα να πλένεις το στόμα σου.»
Πρόσφατα συμπαραστάθηκε στο ΛΑ.Ο.Σ. ξεσπαθώνοντας κατά της κ. Δραγώνα με ένα κείμενό του, που αποτέλεσε το διαδικτυακό «ευαγγέλιο» του αντιδραγώνειου αγώνα των εθνικιστών όλων των παρατάξεων.
9.«Ενώ το να μιλάμε για απόλυτη ομοιογένεια του πληθυσμού της Ελλάδος και να αποσιωπούμε την ύπαρξη χιλιάδων Εβραίων στην Θεσσαλονίκη και σε άλλες πόλεις επί 450 χρόνια είναι καθαρός ρατσισμός!» (σελ. 95). («Άγνωστος»).
Το κείμενο αναφέρει:
«Αυτή η φαντασίωση της ομοιογενούς κοινότητας προβάλλεται τόσο στα σχολικά βιβλία όσο και στο λόγο των εκπαιδευτικών… Πολύ χαρακτηριστική της έμμεσης κατασκευής της απόλυτης ομοιογένειας του πληθυσμού είναι και η πλήρης αποσιώπηση για ολόκληρη την ιστορία από το Μεσαίωνα μέχρι σήμερα της ύπαρξης Ελλήνων Εβραίων, όπως και κάθε άλλης αλλόθρησκης ομάδας, με εξαίρεση την αναφορά στους Βενετούς, όπου μνημονεύεται πολύ θετικά η αφομοίωσή τους από τους Έλληνες…».
10.«Ρατσιστικό είναι και το να ανησυχούμε για την ύπαρξη πολλών ξένων μεταναστών στην χώρα μας, ή το να λέμε, ότι “σε λίγο θα ψάχνουμε να βρούμε Έλληνα στην Ελλάδα”, ή ότι “πρέπει να κρατήσουμε την εθνική μας ομοιογένεια και να μην διαβρωθούμε εθνολογικά”!» (σελ. 97). («Άγνωστος»).
Πάλι εδώ οι συγγραφείς μεταφέρουν την άποψη των εκπαιδευτικών της χώρας μας:«Ο φόβος των εκπαιδευτικών είναι πολύ χαρακτηριστικός ως προς την αλλοίωση της ομοιογένειας που θεωρούν, ότι θα επιφέρει η μετανάστευση: “Συνεχίζοντας με τον ίδιο ρυθμό, σε λίγο θα ψάχνουμε να βρούμε Έλληνα στην Ελλάδα”, “η εγκατάσταση των ξένων στην Ελλάδα αλλοιώνει την ομοιογένεια του πληθυσμού της”, “πρέπει ως χώρα να κρατήσουμε την ομοιογένειά μας και να μη διαβρωθούμε εθνολογικά”».
Εδώ η κ. Δραγώνα διαπιστώνει τον φόβο των εκπαιδευτικών και της ανιστόρητης κοινωνίας μας, να μην αλλοιωθεί το ήδη αλλοιωμένο «ομόαιμον» της εθνικιστικής Ρωμιοσύνης. Οι εθνικιστικοί κύκλοι, ως γνωστόν, ισχυρίζονται, ότι οι Βλάχοι, οι Καραγκούνηδες, οι Αρβανίτες, οι Σουλιώτες, οι Σαρακατσαναίοι και οι λοιποί βυζαντινοί πληθυσμοί των Βαλκανίων, που απαρτίζουν τον πληθυσμό της χώρας μας, είναι κατ΄ ευθείαν απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων… Ήμαρτον!
11. «Εξ ίσου ρατσιστικό είναι το να λέμε, ότι το κέντρο της Αθήνας αλβανοκρατείται, ή ότι “οι Έλληνες δεν είναι ρατσιστές”!» (σελ. 98). («Άγνωστος»).
Στο κείμενο πουθενά δεν υπονοεί, ότι είναι ρατσιστικό αυτό:
«Η αύξηση των κρουσμάτων βίας, εγκληματικότητας και παραπτωματικότητας αποτελεί σύνηθες μοτίβο και στις απαντήσεις στην ανοιχτή ερώτηση: “Πράξεις βίας και κλοπής και το φαινόμενο παίρνει διαστάσεις επιδημίας. Είναι καιρός να ληφθούν δραστικά μέτρα. Το κέντρο της Αθήνας αλβανοκρατείται».
12. «Το ίδιο συμβαίνει κατά την κ. Δραγώνα, αν τολμήσουμε να πούμε πως με την είσοδο των ξένων μεταναστών στην Ελλάδα αυξάνεται η εγκληματικότητα και η ανεργία των Ελλήνων!» (σελ. 99). («Άγνωστος»).
Ο «Άγνωστος» εδώ παρουσιάζεται ως καταπιεσμένος πατριώτης λέγοντας «αν τολμήσουμε», υπονοώντας ενδεχόμενο εκφοβισμό και λογοκρισία στην αντίθετη άποψη. Καμία σχέση με τα όσα γράφει η κ. Δραγώνα:
«Η γραμμική σχέση μεταξύ της εισόδου των νόμιμων ή παράνομων μεταναστών στη χώρα και της αύξησης της εγκληματικότητας ή της μείωσης των θέσεων εργασίας, που σε άλλη περίπτωση θα έμεναν σε ντόπια χέρια, δεν έχει εμπειρικά αποδειχθεί ή αντίστοιχα απορριφθεί, ούτε στην ελληνική ούτε σε οποιαδήποτε άλλη κοινωνία. Πρόκειται για πεποιθήσεις, οι οποίες δεν στηρίζονται σε στοιχεία. Πρόσφατη ανασκόπηση της διεθνούς βιβλιογραφίας αποκαλύπτει, ότι η επίδραση των μεταναστών στις αμοιβές και τα εισοδήματα των ντόπιων εργατών, καθώς και στο βαθμό της συμμετοχής στο εργατικό δυναμικό ή το βαθμό της ανεργίας είναι ιδιαίτερα μικρή και σε μερικές περιπτώσεις αντίστροφης κατεύθυνσης (Borjas 1994, Friedberg και Hunt 1995). Άρα δηλώσεις όπως “με την είσοδο στην Ελλάδα ξένων από φτωχότερες χώρες αυξάνεται η εγκληματικότητα ή χάνονται θέσεις εργασίας για τους Έλληνες” δεν φέρουν καμμία αποδεικτική αξία. Ωστόσο, τέτοιες δηλώσεις διαθέτουν ψυχολογική και κοινωνική εγκυρότητα, διότι αντικατοπτρίζουν τη φύση των διομαδικών σχέσεων στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή».
13.«Στη σελίδα 105, η αυριανή βουλευτίνα του ΠΑ.ΣΟ.Κ. μας προειδοποιεί, ότι ο εθνικισμός εύκολα μπορεί να γλιστρήσει στην ξενοφοβία, στον ρατσισμό και στην μισαλλοδοξία.» («Άγνωστος»).
Εδώ πολύ ορθά διαπιστώνει η κ. Δραγώνα, κάτι που έχει επανειλλημένως διατυπώσει και η «Ελεύθερη Έρευνα»:
«Και έτσι μέσα από αρχαϊκούς ψυχολογικούς μηχανισμούς, ο εθνικισμός φθάνει στο σημείο να αλλοιωθεί ως προς την πολιτική του διάσταση και να μετατραπεί σε ανάγκη αναγνώρισης μιας υποτιθέμενης εθνικής ομοιογένειας, ώσπου τελικά να γλιστρήσει στην ξενοφοβία, το ρατσισμό, ή άλλοτε και στην εθνική μισαλλοδοξία».
Εθνικό-φρενη διαδήλωση στο κέντρο της Αθήνας κατά της κ. Δραγώνα, μία απ΄ τις πολλές, που γίνονται τα τελευταία χρόνια στην Ρωμιοσύνη. Η μεθοδολογία αυτή του ΛΑ.Ο.Σ. θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως Γκεμπελισμός, δηλαδή σαν την προπαγάνδα, που χρησιμοποιούσε ο υπουργός «Δημόσιας Διαφώτισης και Προπαγάνδας» του Γ΄ Ράιχ, Γιόζεφ Γκαίμπελς, για να ανέλθει το ναζιστικό καθεστώς στην εξουσία...
Το βιβλίο "Τι είν΄ η πατρίδα μας"; Εθνοκεντρισμός στην εκπαίδευση μέσα από ιστορικά και πολιτισμικά γεγονότα, που χαρακτηρίζουν την πορεία της χώρα μας, ξεσκεπάζει τους άρρωστους μύθους του ελληνοχριστιανισμού, του εθνικισμού και της καπηλείας του ένδοξου ελληνικού παρελθόντος, απ΄ το Ρωμαίικο τριτοκοσμικό κράτος μας, που δημιουργήθηκε με την επανάσταση του 1821.
Αυτό ήταν φυσικό να πυροδοτήσει τον φανατισμό και την μισαλλοδοξία των απανταχού εγχώριων εθνικιστών. Με το προπαγανδιστικό κείμενο του «Αγνώστου» και το ΛΑ.Ο.Σ. εμπροσθοφυλακή, επιτέθηκαν με άφθονη λάσπη επιλεκτικά κατά της καθηγήτριας κ. Θάλειας Δραγώνα, για το «εθνικώς» επιλήψιμο αυτό βιβλίο. Μάλιστα έφθασαν να κάνουν πορεία διαμαρτυρίας στο κέντρο της Αθήνας, για την δήθεν ανθελληνικότητα της συγγραφέως…
Σίγουρα αναμένονται πολλά ακόμα ευτράπελα να δούμε και ν΄ ακούσουμε, στη χώρα του Θεάτρου Σκιών… στην χώρα του Καραγκιόζη…
Οι Έλληνες πρέπει να αντιπαλέψουν τη νεοφιλελεύθερη Ευρωπαϊκή Ένωση του Κώστα Δουζίνα (καθηγητή δικαίου, Νομική Σχολή, Birkbeck College, Πανεπιστήμιο του Λονδίνου)
Η Ελλάδα καταδικάζεται στη γνωστή αντιδημοκρατική θεραπεία που είναι χειρότερη απ' την ασθένεια -- και οι εργαζόμενοι πληρώνουν για άλλη μια φορά
Ο Πολ Μπρέμερ, ο πρώτος μεταπολεμικός Αμερικανός διοικητής του Ιράκ, επέβαλε στο ρημαγμένο Ιράκ μια οικονομική πολιτική που ο Economist αποκάλεσε καθεστώς που “ονειρεύονται όλοι οι καπιταλιστές”. Δύσκολα θα μπορούσε να βρει κανείς μια καλύτερη φράση για να περιγράψει τα μέτρα του προγράμματος “σταθερότητας” που υποβλήθηκε από την Ελλάδα και εγκρίθηκε εχθές [3/2] από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Το πρόγραμμα προβλέπει μείωση του ελλείμματος του προϋπολογισμού της χώρας από το τρέχον 12,7% επί του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος στο 2,8% το 2012 και υπόσχεται άμεσες περικοπές στους προϋπολογισμούς των υπουργείων κατά 10%, πάγωμα των προσλήψεων στον δημόσιο τομέα, κατάργηση των ποικίλων φορολογικών εκπτώσεων και αύξηση της έμμεσης φορολογίας. Σαν να μην ήταν αρκετά όλα αυτά, ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου ανήγγειλε την Τρίτη, με ένα δραματικό διάγγελμα προς το έθνος, κι άλλα πρωτοφανή μέτρα λιτότητας, στα οποία περιλαμβάνονται άμεσες αυξήσεις του φόρου των καυσίμων, αύξηση του συντάξιμου ορίου ηλικίας και περικοπές των επιδομάτων των δημοσίων υπαλλήλων που φτάνουν στο 10% του μισθού για τους περισσότερους και μέχρι 40% για τους ακαδημαϊκούς. Όπως στη Βρετανία, τα πανεπιστήμια είναι τα πρώτα που θα πληγούν, αφού τα θεωρούν μια δευτερεύουσα πολυτέλεια, παρά τη διατυμπανιζόμενη “οικονομία της γνώσης”. Όλα αυτά θα εφαρμοστούν στην πιο φτωχή χώρα της παλιάς Ευρώπης που έχει ποσοστό ανεργίας των νέων της τάξης του 25%, οικονομική στασιμότητα και ενώ οι παραδοσιακοί κλάδοι της ναυτιλίας, του τουρισμού και της οικοδομής δέχονται τεράστιες πιέσεις. Αυτά τα μέτρα θα ολοκληρώσουν ένα φαύλο οικονομικό κύκλο αυξανόμενης ανεργίας, συρρικνούμενων φορολογικών εσόδων και κερδοσκοπικής αγοραίας αποτίμησης της οικονομικής πολιτικής. Θα βυθίσουν τη χώρα από την τρέχουσα κατάσταση βαθιάς κρίσης σε μια διαρκή ύφεση χωρίς ορατή διέξοδο. “Η Ελλάδα είναι στο μάτι του κερδοσκοπικού κυκλώνα”, είπε ο Παπανδρέου στο διάγγελμά του. Αναφερόταν στη μείωση της πιστοληπτικής αξιολόγησης της Ελλάδας εκ μέρους τριών ανεύθυνων ιδιωτικών εταιρειών και την επακόλουθη αγοραία κερδοσκοπία στα ελληνικά ομόλογα για τη χρηματοδότηση του ελλείμματος, που οδήγησαν τα επιτόκια κρατικού δανεισμού σε μια αύξηση άνω του 4% από την τιμή αναφοράς. Πρόκειται για μια επανάληψη, σε ακόμη μεγαλύτερη έκταση, της επίθεσης του Σόρος στο νόμισμα της Βρετανίας, το 1992, που το οδήγησε σε μια ταπεινωτική έξοδο από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Συναλλαγματικών Ισοτιμιών και της κερδοσκοπικής επίθεσης στο βρετανικό τραπεζικό σύστημα το 2008. Σηματοδοτεί μια ζοφερή κατάσταση πραγμάτων που γίνεται αποδεκτή από την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις κυβερνήσεις: ελάχιστα κερδοσκοπικά hegde funds έχοντας ισοπεδώσει μεγάλες τράπεζες στοιχηματίζουν τώρα στη χρεοκοπία μιας ολόκληρης χώρας, ελπίζοντας να το καταφέρουν μέσω των τοποθετήσεών τους στην υποτίμηση των ελληνικών ομολόγων. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι οικογένειες Παπανδρέου και Καραμανλή, οι άρχουσες δυναστείες της μεταπολεμικής Ελλάδας, έχουν αξιοποιήσει το σύστημα ευνοιοκρατίας και την απασχόληση στον δημόσιο τομέα για να αποκομίσουν πολιτικά οφέλη, αυξάνοντας σε τεράστιο βαθμό τον δημόσιο τομέα και το χρέος του. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η μεγάλη φοροδιαφυγή, η διαφθορά και οι πελατειακές σχέσεις έχουν συμβάλει ουσιαστικά στα σημερινά δεινά. Αλλά η θεραπεία είναι πολύ χειρότερη από την ασθένεια και θα γίνει εις βάρος των συνήθων θυμάτων: των μισθωτών, των στρωμάτων που έχουν χαμηλά εισοδήματα, των αγροτών που βρίσκονται στα όρια της επιβίωσης και των ανέργων. Γενικότερα, η Ελλάδα γίνεται το πειραματόζωο σε μια νέα φάση νεοφιλελεύθερου σωφρονισμού στον απόηχο της οικονομικής και χρηματοπιστωτικής κρίσης. Τα μέτρα δημοσιονομικής και φορολογικής “σταθερότητας” αποτελούν έκφραση του άκρως θαυμαζόμενου οικονομικού δόγματος που οδήγησε στην καταστροφή του 2008, αλλά ακόμη κυριαρχεί στη σκέψη των Ευρωπαίων πολιτικών ηγετών. Η ιδιωτικοποίηση, η απορρύθμιση και η μαύρη μαγεία της μετατροπής των πάντων σε παράγωγα χρηματιστικά εργαλεία θεωρητικά έχουν απορριφθεί από τους παλιούς πιστούς, αλλά ακόμη είναι κυρίαρχες στα περιβάλλοντα των ελιτίστικων σχολών διοίκησης επιχειρήσεων και στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Ο Ομπάμα εφάρμοσε το περασμένο έτος μια δημοσιονομική πολιτική τόνωσης της οικονομίας 787 δισεκατομμυρίων δολαρίων, η οποία περιλαμβάνει φορολογικές μειώσεις, επέκταση των επιδομάτων ανεργίας και αύξηση των δαπανών για την εκπαίδευση, την υγεία, την υποδομή και την ενέργεια. Η ευρωπαϊκή Ελλάδα καταδικάζεται στη δημοσιονομική λιμοκτονία. Το δημόσιο χρέος της Ιαπωνίας ανέρχεται στο 225% του ΑΕΠ και χρηματοδοτείται μέσω εσωτερικού δανεισμού, μόλις το 6% βρίσκεται σε ξένα χέρια. Η Ελλάδα είναι καταδικασμένη να δανείζεται από τις ξένες αγορές, πληρώνοντας τόκο που μόνο τοκογλυφικός θα μπορούσε να αποκληθεί. Ο επίτροπος οικονομικών Χοακίν Αλμούνια μίλησε με κυνική σαφήνεια για το στόχο του προγράμματος “σταθερότητας”, λέγοντας ότι η Ελλάδα χρειάζεται κι άλλες “μεταρρυθμίσεις του συστήματος των συντάξεων, της υγείας, των εργασιακών σχέσεων”. Πρόκειται για μια αναίσχυντη προσπάθεια να χρησιμοποιήσει ένα σχετικά μικρό πρόβλημα χρέους για να αλλάξει δραστικά την ταξική ισορροπία και την ισορροπία κράτους-κοινωνίας σε μια χώρα που είναι γνωστή για τη ριζοσπαστική πολιτική και τα μαχητικά συνδικάτα της. Η νομιμοποίηση της Ευρωπαϊκή Ένωσης βασίζεται στις αρχές της κοινωνικής δικαιοσύνης και την αλληλεγγύης. Ο Τζόζεφ Στίγκλιτς θύμισε, μέσα απ' αυτές τις σελίδες, στους Ευρωπαίους τις παραδόσεις τους , προτείνοντας την έκδοση ενός ευρωομολόγου για να βοηθηθεί η Ελλάδα και άλλες χρεωμένες οικονομίες. Ένα τέτοιο άμεσο καταπραϋντικό μέτρο θα λειτουργούσε ως από μηχανής θεός, αλλά το νεοφιλελεύθερο φάντασμα έχει εκτοπίσει το θεό από τη μηχανή. Υπάρχει άλλη μία, ακόμη πιο ανησυχητική πτυχή σ' αυτές τις καταστροφικές εξελίξεις. Ο Παπανδρέου εξελέγη τέσσερις μήνες πριν βάσει ενός προγράμματος ανακατανομής [του πλούτου] και κοινωνικής δικαιοσύνης. Σήμερα δέχεται να κάνει το ακριβώς αντίθετο. Αυτή είναι μια μεγάλη επίθεση στην πολιτική και η πιο σαφής έκφραση του νεοφιλελεύθερου μίσους για τη δημοκρατία. Ο επίτροπος Αλμούνια συμβούλευσε τους Έλληνες πολιτικούς και το κοινό να στηρίξουν τα μέτρα, προσθέτοντας μια ελάχιστα κρυμμένη απειλή η οποία αποκάλυψε την λατρεία των αγορών και την υποκρισία ως προς τη ρυθμιστική ανικανότητα. Οι αγορές μπορούν να κερδοσκοπούν ανενόχλητες εις βάρος των ελληνικών ομολόγων, οδηγώντας το κόστος του δανεισμού σε δυσβάσταχτα επίπεδα, μόνο και μόνο επειδή η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει θέσει ως ανώτατο όριο στο δημόσιο έλλειμμα το μη ρεαλιστικό 3%. Το αποτέλεσμα είναι ότι η Ελλάδα πιέζεται από τη μια μεριά από την ΕΕ και από την άλλη από τις αγορές. Αυτή είναι μια θύελλα που την προκαλούν οι ίδιοι. Οι πολιτικοί και οι ευρωκράτες έχουν αποδεχθεί το ρόλο των ασήμαντων παικτών σε μια οικονομία-καζίνο που έχει τοποθετηθεί πάνω από την πολιτική. Η βίαιη εκπτώχευση πολύ μεγάλου αριθμού ανθρώπων, η εντατική ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών και των επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας μέσω της δραστικής μείωσης του δημόσιου τομέα και η ένταση της εξάρτησης από τις ξένες αγορές για την εξυπηρέτηση του χρέους ισοδυναμούν με απώλεια κυριαρχίας που είναι παρόμοια μ' αυτή ενός κράτους υπό κατοχή, ισοδυναμούν με μια εκτεταμένη αναδιάταξη των εθνικών περιουσιακών στοιχείων προς όφελος του κεφαλαίου και με μια βαθιά κρίση νομιμοποίησης της ΕΕ. Οι Έλληνες είναι υπερήφανος λαός. Βομβαρδίζονται συνεχώς και αδιαλείπτως από τα ΜΜΕ , την κυβέρνηση και ευεπηρέαστους ακαδημαϊκούς που αποσκοπούν να τους κάνουν να πιστέψουν πως είναι υπεύθυνοι για τις αποτυχίες ενός συστήματος υπέρ του οποίου ουδείς ψήφισε ποτέ. Εδώ στη Βρετανία χρησιμοποιούμε επίσης τη φράση “δεν υπάρχει άλλη λύση”. Όμως πάντα υπάρχει άλλη λύση. Η σημερινή δύσκολη κατάστασή τους θέτει τους Έλληνες στην πρώτη γραμμή μιας ευρύτερης επίθεσης βασισμένης στις ευρωπαϊκές αρχές της δημοκρατίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της αλληλεγγύης, που πάντα είχαν μια δόση ρητορείας αλλά τώρα παραβιάζονται σε όλο το εύρος τους. Το ιδανικό θα ήταν η κυβέρνηση να ξεχάσει την ψεύτικη ορθοδοξία που καθιστά την Ελλάδα τόσο κυρίαρχη όσο είναι το Ιράκ και να καλέσει στη δημιουργία ενός εθνικού μετώπου αντίστασης στη βάρβαρη επίθεση. Μια τέτοια κίνηση θα μπορούσε να διεγείρει την εθνική υπερηφάνεια και μια αίσθηση αδικίας. Θα μπορούσε να εκτρέψει τον ελληνικό εθνικισμό από την πρόσφατη ακραία, δεξιά, ξενοφοβική παθολογία του προς κάτι πλησιέστερο προς την ελληνική παράδοση: την υπεράσπιση της δημοκρατίας. Η Ισλανδία κάλεσε σε δημοψήφισμα για να αποφασίσει την αποπληρωμή του χρέους της. Το ίδιο θα έπρεπε να κάνει και η Ελλάδα. Αυτό είναι απίθανο να συμβεί ωστόσο, επειδή το κυβερνών κόμμα είναι κι αυτό δέσμιο των παλιών πελατειακών σχέσεων και του νεοφιλελευθερισμού. Η απουσία μιας κυβερνητικής αντίδρασης δίνει πιο μεγάλη διάσταση στο ρόλο της Αριστεράς, μιας από τις πιο ισχυρές στην Ευρώπη. Η Αριστερά έχει την ιστορική ευθύνη να κινητοποιήσει το κοινό των Ελλήνων ενάντια σ' αυτό το τσουνάμι της αντιδημοκρατικής ηλιθιότητας και αδικίας. Οι Έλληνες έχουν δείξει πως ξέρουν να αντιστέκονται, από την κλασική Αντιγόνη μέχρι τον αθηναϊκό Δεκέμβρη του 2008. Ήδη οι αγρότες έχουν μπλοκάρει τους δρόμους που οδηγούν στο βορρά και στη Βουλγαρία, κάνοντας τον Μπαρόζο να απειλεί με νομικά μέτρα. Οι δημόσιοι υπάλληλοι απεργούν και έχει προκηρυχθεί γενική απεργία προς το τέλος του τρέχοντος μήνα. Επίσης, η Αριστερά οφείλει να κινητοποιήσει την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη. Εάν η επίθεση στους Βρετανούς ανθρακωρύχους και στα συνδικάτα τους ήταν το εμβληματικό γεγονός του πρώιμου νεοφιλελευθερισμού, η επίθεση στην Ελλάδα είναι η αρχή της δεύτερης φάσης του. Εάν πέσει η Ελλάδα, οι αγορές, αναμφίβολα, θα επιτεθούν στην Ισπανία, την Πορτογαλία, την Ιταλία και μετά στη Βρετανία, με την ευρωπαϊκή Επιτροπή, σαν άλλο Πόντιο Πιλάτο, να νίπτει τας χείρας της, παίζοντας το ρόλο ενός τραγικού χορού. Το μέλλον της δημοκρατίας και της κοινωνικής Ευρώπης βρίσκεται σε κρίσιμη κατάσταση – οι Έλληνες πρέπει να αγωνιστούν για λογαριασμό όλων μας. Μετάφραση Αριάδνη Αλαβάνου
Θυμάστε το πρόστιμο των 5,5 δισ. που είχε επιβληθεί για το θέμα των ομολόγων κλπ. στην Ακρόπολις Χρηματιστηριακή. Διαγράφηκε...από την προηγούμενη κυβέρνηση. Άντα και σε άλλα με υγεία....
Παραθέτω από τη Ναυτεμπορική: Την παρέμβαση του εισαγγελέα προκάλεσε η υπόθεση διαγραφής προστίμου 5,5 δισεκατομμυρίων ευρώ, που είχε επιβληθεί στην «Ακρόπολις Χρηματιστηριακή» (οι υπεύθυνοι της οποίας είναι κατηγορούμενοι στην υπόθεση αγοράς δομημένων ομολόγων από ασφαλιστικά ταμεία).
Ο προϊστάμενος της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών, Γιάννης Σακελλάκος, με αφορμή σχετικά δημοσιεύματα (που έκαναν λόγο για «χάρισμα προστίμου - μαμούθ» κ.λπ.), διέταξε χθες τη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης, η οποία ανατέθηκε στον εισαγγελέα Πρωτοδικών Παρασκευά Αδάμη, αρμόδιο για οικονομικά εγκλήματα.
Αντικείμενο της έρευνας είναι να διαπιστωθεί εάν προκύπτουν ποινικές ευθύνες για τη διαγραφή του προστίμου και, σε καταφατική περίπτωση, να εντοπιστούν οι υπαίτιοι.
Οπως είπε, συγκεκριμένα, προχθές, στη Βουλή, ο υφυπουργός Οικονομικών, Φ. Σαχινίδης, τον Απρίλιο του 2008 με απόφαση του υπουργείου Οικονομικών, η ΦΑΕ Αθηνών διέγραψε το υπέρογκο πρόστιμο που είχε επιβληθεί στην χρηματιστηριακή εταιρεία, στις 29 Οκτωβρίου του 2007, για την πώληση δομημένου ομολόγου του ΤΑΕΔΥ (όπως είπε ο κ. Σαχινίδης στη Βουλή, για την υπόθεση έχει ήδη επιληφθεί εισαγγελέας και δεν μπορεί να πει περισσότερα).
Πολύς λόγος γίνεται τον τελευταίο καιρό για την αναμόρφωση του φορολογικού συστήματος. Στο στόχαστρο υποτίθεται της κυβέρνησης θα είναι οι φοροφυγάδες και το μαύρο χρήμα. Αλλά ας θυμηθούμε μία κραυγαλέα περίπτωση η οποία όπως τόσες άλλες θάφτηκε μαζί με την κυβέρνηση Καραμανλή. Θα την ανοίξει η σημερινή κυβέρνηση? Πολύ αμφιβάλω...
ΔΕΙΧΝΕΙ ΚΟΚΚΑΛΗ για τους 1.200 που κέρδισαν ιλιγγιώδη ποσά από το «Πάμε Στοίχημα»
Κανέλλη: Υπο...κλοπές στον ΟΠΑΠ με παρέμβαση στο λογισμικό
Της ΑΛΙΚΗΣ ΜΑΤΣΗ
Μια άλλη εκδοχή γύρω από τη λίστα με τα 1.200 ονόματα των τυχερών παικτών που νομιμοποίησαν κέρδη από τον ΟΠΑΠ, μεταξύ 2002 και 2005, παρουσίασε χθες στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής η βουλευτής του ΚΚΕ Λιάνα Κανέλλη.
Σύμφωνα με όσα υποστήριξε η βουλευτής, οι άνθρωποι αυτοί κέρδισαν από το 2002 έως το 2005 το ιλιγγιώδες ποσό των 186 δισεκατομμυρίων δραχμών από το «Πάμε Στοίχημα», χάρη σε παρεμβάσεις στο λογισμικό του ΟΠΑΠ, το οποίο ανήκει στην Ιντραλότ του Σ. Κόκκαλη, μετά τη διεξαγωγή των αγώνων.
Δηλαδή, κατά την καταγγέλλουσα, οι παραπάνω τυχεροί στοιχημάτιζαν εκ των υστέρων, αλλά κάποιο «μαγικό χέρι» τούς εμφάνιζε να έχουν παίξει πριν από τη διεξαγωγή των αγώνων!
Από το κύκλωμα ωφελήθηκαν 1.200 άνθρωποι, εκ των οποίων ένας, τον οποίο η βουλευτής δεν κατονόμασε, κέρδισε 14 εκατ. ευρώ μόλις σε έναν χρόνο.
Κατέθεσε τη λίστα
Σύμφωνα με την κυρία Κανέλλη, στη λίστα των 1.200 περιλαμβάνεται και γνωστός παράγοντας της «Θύρας 7» του Ολυμπιακού.
Η βουλευτής κατέθεσε τη λίστα με τα 1.200 ονόματα στον πρόεδρο της επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής Αν. Καραμάριο, παρουσία των μελών της Αρχής Διασφάλισης Απορρήτου των Επικοινωνιών (ΑΔΑΕ). Και το έπραξε, όπως εξήγησε, την ώρα αυτή λόγω της αρμοδιότητας της Αρχής επί της ασφάλειας του οποιουδήποτε δικτύου πληροφόρησης, αλλά και για λόγους που άπτονται της δικής της προσωπικής ασφάλειας.
Ο κ. Καραμάριος κράτησε τον κατάλογο και επιφυλάχθηκε να τον δώσει στα μέλη της επιτροπής, αφού τον μελετήσει.
Πάντως, ο τέως πρόεδρος της Βουλής Α. Κακλαμάνης υπαινίχθηκε, ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι η κ. Κανέλλη δημοσιοποίησε το θέμα θέλοντας να αποπροσανατολίσει την επιτροπή από το ζήτημα των υποκλοπών, προκαλώντας την εντονότατη αντίδραση της βουλευτού.
Η Λιάνα Κανέλλη γνωστοποίησε επίσης ότι ο κατάλογος των 1.200 βρίσκεται και στα χέρια του ΣΔΟΕ -έχει δοθεί από τον ΟΠΑΠ- το οποίο διενεργεί προκαταρκτική εξέταση για το θέμα.
Για την ίδια υπόθεση, που είναι συναφής, αν όχι παρακλάδι της υπόθεσης ξεπλύματος βρώμικου χρήματος, διενεργείται ήδη προκαταρκτική εξέταση από τον εισαγγελέα Πρωτοδικών Δ. Παπαγγελόπουλο.
Τις προβλέψεις του για το 2010 παρουσιάζει ο Πιτσιρίκος στο περιοδικό Lifo. Απολαύστε τες!
ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ
Η χρονιά ξεκινάει με νέες υποβαθμίσεις της ελληνικής οικονομίας από διεθνείς οίκους. Κυριότερες αυτές του οίκου Chanel και του οίκου Gucci. Ο Γιώργος Παπανδρέου βρίσκεται στην Τζαμάικα και προεδρεύει στη συνεδρίαση της Σοσιαλιστικής Διεθνούς με θέμα τη διάρροια στις αναπτυσσόμενες χώρες. Ανήμερα των Φώτων, ο κ. Παπανδρέου βουτάει στα νερά της Τζαμάικας και πιάνει τον σταυρό που είχε πετάξει ο μητροπολίτης Rastaman. Το νέο φτάνει αμέσως στην Ελλάδα και θεωρείται καλός οιωνός για την ελληνική οικονομία, αλλά την επομένη ακολουθούν νέες υποβαθμίσεις από τον Οίκο Τυφλών και τον Οίκο του Ναύτου. Η χώρα συγκλονίζεται από την απαγωγή του εφοπλιστή Δευκαλίωνα Τζιτζιφιόγκου. Η σύζυγος του εφοπλιστή Αντιγόνη Μυξοπαρθένα ζητάει διορία από τους απαγωγείς για να φέρει τα χρήματα από την Ελβετία. Η κυβέρνηση κάνει έκκληση στους απαγωγείς να μη μεταφέρουν τα λύτρα στο εξωτερικό, αλλά να τα επενδύσουν στην Ελλάδα, ώστε να πάρει μια ανάσα η ελληνική οικονομία. Οι απαγωγείς αποδεικνύονται όχι μόνο πατριώτες αλλά και θιασώτες της πράσινης ανάπτυξης, αφού επενδύουν σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειες, όπως τα φωτοβολταϊκά, οι ανεμογεννήτριες και τα οργανικά απόβλητα.
ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ
Ο Φεβρουάριος ξεκινάει με ένα περίεργο μπαράζ απαγωγών. Μέσα σε δέκα ημέρες έχουν απαχθεί οι 100 πιο πλούσιοι Έλληνες και οι απαγωγείς ζητούν λύτρα 300 δισεκατομμύρια ευρώ - όσο δηλαδή είναι το δημόσιο χρέος. Οι οικογένειες των απαχθέντων καταγγέλλουν πως πίσω από τις απαγωγές κρύβεται η κυβέρνηση, που έχει σκοπό να τους εξαναγκάσει να επαναπατρίσουν τις καταθέσεις τους, τις οποίες είχαν μεταφέρει άρον άρον στο εξωτερικό για να τις ασφαλίσουν ενόψει της επερχόμενης πτώχευσης της χώρας. Ο Γιώργος Παπανδρέου από την Ουγκάντα -όπου προεδρεύει σε συνεδρίαση της Σοσιαλιστικής Διεθνούς με θέμα την παλίρροια- αρνείται τις κατηγορίες και δηλώνει «λαός, εφοπλιστές, βιομήχανοι και απαγωγείς, όλοι μαζί μπορούμε». Ιδιαίτερη αίσθηση δημιουργεί η απαγωγή της Ασπασίας Παξιμαδοκλέφτρας, συζύγου του μεγαλοεπιχειρηματία Αλκιβιάδη Καρατέκα. Οι απαγωγείς ζητούν λύτρα 100 εκατομμύρια ευρώ για να αφήσουν ελεύθερη την κυρία Παξιμαδοκλέφτρα, αλλά ο Καρατέκας αφήνει σύξυλο το πανελλήνιο, όταν διαμηνύει στους απαγωγείς «Σας τη χαρίζω τη σύζυγό μου. Θα αγοράσω άλλη». Για να αποδείξει πως το εννοεί, ο μεγαλοεπιχειρηματίας ανακοινώνει πως θα παντρευτεί τη νέα εκλεκτή της καρδιάς του, την καλλίπυγο ενζενί Ναταλία Πουτσομεζέ. Την ημέρα του γάμου οι απαγωγείς απελευθερώνουν την Παξιμαδοκλέφτρα και αυτή μπουκάρει στην εκκλησία με ένα Καλάσνικοφ και γεμίζει τον Καρατέκα και την Πουτσομεζέ κουμπότρυπες, καταστρέφοντας το αέρινο νυφικό με τα βολάν από δαντέλα και οργάντζα.
ΜΑΡΤΙΟΣ
Η Βουλή των Ελλήνων συζητά τη μείωση των μισθών των βουλευτών και οι βουλευτές -κάνοντας μια γενναία κίνηση- ψηφίζουν ομόφωνα την κατάργηση των μισθών τους. Στο εξής, θα ζουν μόνο με όσα βγάζουν από τις μίζες και τα ρουσφέτια. Παράλληλα, η κυβέρνηση αποφασίζει να περικοπούν ο 13ος και ο 14ος μισθός. Μπροστά στις πρωτοφανείς λαϊκές αντιδράσεις, η κυβέρνηση υποχωρεί και αποφασίζει να μην περικοπούν ο 13ος και ο 14ος μισθός, αλλά ο 1ος και ο 2ος. Ο λαός πλημμυρίζει τους δρόμους και πανηγυρίζει την περιφανή νίκη του μαζικού κινήματος. Αποδρά από τις φυλακές υψίστης ασφαλείας στα Γρεβενά ο Αλκέτ Ριζάι. Ένα ελικόπτερο πετάει πάνω από τις φυλακές και απασχολεί τους φρουρούς, ενώ ο Βασίλης Παλαιοκώστας μπαίνει με τον μετροπόντικα στο κελί του Ριζάι και τον ελευθερώνει. Ο μετροπόντικας είναι ο Γιωρίκας, ο ένας από τους δυο μετροπόντικες που κατασκευάζουν τις σήραγγες του μετρό της Θεσσαλονίκης. Στη συνέχεια, ο Ριζάι και ο Παλαιοκώστας επιβιβάζονται στο ελικόπτερο, πηγαίνουν στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού και απελευθερώνουν τη Σούλα αλλά και τη Βούλα, την Τούλα, την Κούλα, τη Λούλα, τη Φούλα και τη Ρούλα, ώστε να έχουν χαρέμι και μην είναι αναγκασμένοι να φιστικώνουν συνέχεια τις ίδιες γκόμενες.
ΑΠΡΙΛΙΟΣ
Στο στέκι αντιεξουσιαστών «Μπουρλότο», στο Κερατσίνι, συλλαμβάνονται 22 άτομα και κατηγορούνται για σύσταση και συμμορία σε βαθμό κακουργήματος. Ανάμεσα στους συλληφθέντες είναι και δυο από τα παιδιά του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη: η Ντόρα και ο Κυριάκος. Ο κ. Μητσοτάκης υποστηρίζει πως τα παιδιά του ήταν άφραγκα εξαιτίας της οικονομικής κρίσης και σύχναζαν στο «Μπουρλότο» επειδή η μπίρα κόστιζε μόνο μισό ευρώ. Μετά από συντονισμένη επιχείρηση της Αστυνομίας, συλλαμβάνονται σε σαλέ στον Παρνασσό ο Αλκέτ Ριζάι και η Σούλα. Ο Ριζάι μεταφέρεται ξανά στις φυλακές υψίστης ασφαλείας στα Γρεβενά και η Σούλα στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού. Ο Ριζάι -μην μπορώντας να αντέξει μακριά από τη Σούλα- δραπετεύει, κάνει εγχείρηση αλλαγής φύλου, παραδίδεται στην Αστυνομία και ζητάει να μεταφερθεί στο ίδιο κελί με την αγαπημένη του. Εν τω μεταξύ, όμως, και η Σούλα έχει αποδράσει, έχει κάνει εγχείρηση αλλαγής φύλου και έχει γίνει Σούλης, για να βρεθεί στο ίδιο κελί με τον Ριζάι. Έτσι ο Ριζάι καταλήγει στις γυναικείες φυλακές και η Σούλα στις αντρικές. Ο Μίκης Θεοδωράκης συγκινείται από την ερωτική ιστορία του Ριζάι και της Σούλας, αποφασίζει να κάνει παρέμβαση και -με επιστολή που στέλνει στην Ελένη Μενεγάκη- ζητάει να γίνουν οι φυλακές μεικτές και να επιτρέπεται το κουτούπωμα.
ΜΑΪΟΣ
Η Ελλάδα συμμετέχει στον διαγωνισμό της Γιουροβίζιον με το συγκρότημα Σταζ και το τραγούδι «I 'm hungry like gay». Οι Σταζ αποτελούνται από τρία αγόρια και δυο κορίτσια που είναι άνεργα και άστεγα. Τα μέλη του συγκροτήματος είναι κοκκαλιάρικα και άπλυτα, ενώ φορούν σκισμένα και λιγδιασμένα ρούχα. Ακολουθώντας πιστά μια ειδική χορογραφία του Φωκά Ευαγγελινού για πεινάλες και ζητιάνους, οι Σταζ στηθοδέρνονται και μοιρολογούν πάνω στη σκηνή, με αποτέλεσμα οι θεατές να τους πετάνε σάντουιτς, τσικουλάτες και χαρτονομίσματα. Η Ευρώπη συγκινείται από τη φτώχια που μας δέρνει και η Ελλάδα κερδίζει την πρώτη θέση. Αμέσως κυκλοφορεί η ελληνική εκτέλεση του τραγουδιού και το «Πεινάω σαν πούστης» γίνεται εθνικός ύμνος. Ο Μίκης Θεοδωράκης, με επιστολή του στην Τατιάνα Στεφανίδου, υποστηρίζει πως πίσω από τη νίκη μας στη Γιουροβίζιον κρύβεται συνωμοσία των Εβραίων και των Αμερικανών, που θέλουν να διοργανώσουμε την επόμενη Γιουροβίζιον, για να διογκωθεί ακόμα περισσότερο το έλλειμμα και να χάσουμε την εθνική μας κυριαρχία. Ο Ολυμπιακός κατατροπώνει στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ τη Ρεάλ Μαδρίτης με 6-0, αφού οι δισεκατομμυριούχοι άσοι της ισπανικής ομάδας κάθονται και χάνουν επειδή συγκινούνται από το γεγονός ότι ο Μήτρογλου και ο Τοροσίδης δεν μπορούν ούτε να περπατήσουν από την αδυναμία.
ΙΟΥΝΙΟΣ
Στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Νοτίου Αφρικής, η Ελλάδα πετυχαίνει τη μια νίκη πίσω από την άλλη. Ο παμπόνηρος Ρεχάγκελ κατεβάζει τους παίκτες της ομάδας μας στο γήπεδο νηστικούς, ώστε να βρομάει το χνώτο τους από την πείνα και να μην μπορούν οι αντίπαλοι να πλησιάσουν τη μεγάλη μας περιοχή. Στον αγώνα με την Αργεντινή φταρνίζεται ο Καραγκούνης και λιποθυμάνε 60.000 θεατές. Οι αντίπαλες ομάδες καταθέτουν ενστάσεις, αλλά απορρίπτονται με την αιτιολογία πως οι βρομερές αναπνοές των Ελλήνων παικτών οφείλονται στο ότι είναι ξενηστικωμένοι, εξαιτίας της οικονομικής κρίσης που πλήττει τη χώρα μας. Τα καλά νέα δεν τελειώνουν εδώ, αφού οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» σταματούν επιτέλους τα αρνητικά δημοσιεύματα για την Ελλάδα. Αυτό δεν οφείλεται στο ότι η Ελλάδα απέφυγε τη χρεοκοπία, αλλά στο ότι χρεοκόπησαν οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς».
ΙΟΥΛΙΟΣ
Η χώρα βρίσκεται στα πρόθυρα της οικονομικής εξαθλίωσης. Μπροστά στον κίνδυνο η χρεοκοπία της Ελλάδας να συμπαρασύρει ολόκληρο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα, η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ αποφασίζει να βοηθήσει οικονομικά την Ελλάδα, ενώ παράλληλα οι Γερμανοί αναλαμβάνουν όλα τα υπουργεία και τα σημαντικότερα οικονομικά πόστα της χώρας μας. Την ημέρα που οι Γερμανοί φτάνουν στην Αθήνα και υψώνουν τη γερμανική σημαία στην Ακρόπολη, ο Αντώνης Σαμαράς -μην αντέχοντας τη ντροπή- αποφασίζει να μιμηθεί την προγιαγιά του, την Πηνελόπη Δέλτα, και να αυτοκτονήσει. Βάζει το δάχτυλό του στην πρίζα, αλλά η ΔΕΗ του έχει κόψει το ρεύμα -επειδή ξέχασε να το πληρώσει- και η απόπειρα αποτυγχάνει. Στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου η Ελλάδα, ακολουθώντας πιστά το σύστημα της βρομερής αναπνοής, προηγείται της Γερμανίας με 8-0 στο ημίχρονο, αλλά κατά τη διάρκεια της ανάπαυλας ο Ρεχάγκελ ανακοινώνει στους παίκτες πως πρέπει να ηττηθούν -για να στηρίξουν τη νέα γερμανική κυβέρνηση της Αθήνας- και ο αγώνας λήγει με νίκη των Γερμανών με 9-8, μετά από εννιά αυτογκόλ του Λουκά Βύντρα. Από τη Γη του Πυρός -όπου προεδρεύει σε συνεδρίαση της Σοσιαλιστικής Διεθνούς για το jet lag- ο Γιώργος Παπανδρέου δηλώνει πως «οι Γερμανοί είναι φίλοι μας» και πως «Γερμανοί και Έλληνες μαζί μπορούμε».
ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ
Η Ελλάδα δέχεται το μεγαλύτερο τουριστικό ρεύμα της ιστορίας της, αφού η χρεοκοπία την έχει κάνει πάμφθηνη. Αμέσως, εκατομμύρια σκελετωμένοι Έλληνες πλημμυρίζουν τους πιο δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς της χώρας και εκλιπαρούν τους τουρίστες για ένα πιάτο φαΐ. Η Μύκονος και η Σαντορίνη γεμίζουν από καμάκια που υπόσχονται νύχτες ακολασίας σε αραχνομούνες τουρίστριες, με αντίτιμο ένα διπλόπιτο σουβλάκι, ενώ οι Ελληνίδες πουλάνε τα κορμιά τους σε διεστραμμένους αλλοδαπούς πορνόγερους με αντάλλαγμα μια χωριάτικη. Το φαΐ προηγείται του σεξ, γιατί -εξαιτίας της πείνας- οι Έλληνες λιποθυμάνε πριν φτάσει ο πελάτης σε οργασμό. Ο Γερμανός που έχει αναλάβει το ελληνικό υπουργείο Τουρισμού, ο Άλες Κλαρ Ντερ Κομισάρ, αντιλαμβάνεται πως η χρεοκοπημένη Ελλάδα είναι ιδανική για σεξοτουρισμό και κάνει μεγάλη διαφημιστική καμπάνια στο εξωτερικό με το σύνθημα «Πήδα κι εσύ έναν Έλληνα στην Ελλάδα». Η Ελλάδα κατακλύζεται από 500.000.000 τουρίστες, αλλά, επειδή οι Έλληνες δεν φτάνουν για όλους, οι τουρίστες αναγκάζονται να στήνονται στην ουρά και να μας παίρνουν νουμεράδα.
ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ
Η Άνγκελα Μέρκελ αποφασίζει να αποσύρει όλους τους Γερμανούς αξιωματούχους από την Ελλάδα, επειδή έχουν εμπλακεί σε σωρεία σκανδάλων και -μέσα σε δυο μήνες- έχουν εκτοξεύσει το έλλειμμα της χώρας στα 800 τρισεκατομμύρια ευρώ. Το γεγονός ότι οι πειθαρχημένοι και αδιάφθοροι Γερμανοί -με το που πάτησαν το πόδι τους στην Ελλάδα- μετατράπησαν σε τεμπελχανάδες και λαμόγια, όπως οι Έλληνες, αποδίδεται από την κυρία Μέρκελ στο καλό κλίμα της χώρας μας, που δεν ευνοεί τη σκληρή εργασία αλλά το κωλοβάρεμα. Σύμφωνα με την Κομισιόν, η μόνη περίπτωση να ξεπληρώσει η χώρα μας τα χρέη της είναι αν η κλιματική αλλαγή μετατρέψει την Ελλάδα σε Αλάσκα. Βγαίνει στο σφυρί η ιστορική εφημερίδα «Ελευθεροτυπία». Για την αγορά της εκδηλώνεται ενδιαφέρον από τον Γιώργο Μπόμπολα και τον Ρούπερτ Μέρντοχ. Οι συντάκτες της «Ελευθεροτυπίας» -πάντα στις επάλξεις της αδέσμευτης και μάχιμης δημοσιογραφίας- αντιστέκονται σθεναρά και απαιτούν από τους ιδιοκτήτες της εφημερίδας να αρνηθούν τις προτάσεις των πλουτοκρατών και να την πουλήσουν στον Βαρδή Βαρδινογιάννη που είναι αγωνιστής της Αριστεράς.
ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ
Εξαιτίας της πτώχευσης, σε όλη την Ελλάδα επικρατεί το απόλυτο χάος και ο καθένας κάνει ό,τι του γουστάρει, όπως συνέβαινε και πριν από την πτώχευση δηλαδή. Τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη παραβιάζουν τον εθνικό εναέριο χώρο και πετούν ανενόχλητα πάνω από την Ακρόπολη, αφού τα ελληνικά αεροσκάφη μένουν καθηλωμένα στο έδαφος επειδή δεν υπάρχουν χρήματα για να αγοράσουμε καύσιμα. Οι Αθηναίοι προσπαθούν να αναχαιτίσουν τα τουρκικά μαχητικά με πέτρες, σαΐτες και χαρταετούς. Ο Γιώργος Παπανδρέου από το Μονακό -όπου προεδρεύει σε συνεδρίαση της Σοσιαλιστικής Διεθνούς για την αποποινικοποίηση της φαλάκρας- δηλώνει πως οι Έλληνες θα πρέπει να αδιαφορήσουν για την τουρκική προκλητικότητα, ώστε οι Τούρκοι να βαρεθούν και να φύγουν. Η Βουλή αποφασίζει τη σύσταση εξεταστικής επιτροπής για την υπόθεση της Ζίμενς, αλλά χρωστάμε πια εκατοντάδες δισεκατομμύρια στους Γερμανούς, οπότε δεν μπορούμε να βγάζουμε στη φόρα τις πομπές τους και η υπόθεση μπαίνει στο αρχείο. Η Βουλή συζητά τη σύσταση εξεταστικών επιτροπών για πολλά σκάνδαλα του πρόσφατου παρελθόντος, αλλά επειδή σε όλα εμπλέκονται ντόπιοι και ξένοι πολιτικοί και οικονομικοί παράγοντες, αποφασίζεται να συσταθεί εξεταστική επιτροπή για τα αίτια του Πελοποννησιακού Πολέμου.
ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ
Οι Έλληνες τρέφονται με συσσίτιο και περιμένουν με τις ώρες στην ουρά για λίγη μπομπότα. Οι δρόμοι γεμίζουν με τουμπανιασμένα πτώματα και η Βουλή περνάει νόμο για την υποχρεωτική καύση των νεκρών, ώστε να μην πέσει πανούκλα. Οι Αθηναίοι μαζεύουν τα πτώματα από τους δρόμους και τα καίνε στο τζάκι, για να ζεσταθούν, ενώ δεν λείπουν και περιστατικά κανιβαλισμού. Στις δημοτικές εκλογές ο Νικήτας Κακλαμάνης ζητά ξανά την ψήφο των Αθηναίων, υποστηρίζοντας πως εξαφάνισε τα σκουπίδια από την Αθήνα. Αυτό είναι αλήθεια αλλά δεν οφείλεται στον κ. Κακλαμάνη· οφείλεται στο γεγονός ότι οι Αθηναίοι δεν πετάνε πια τίποτα, αφού τρώνε ακόμα και τα ψαροκόκκαλα. Οι δημοτικές εκλογές ακυρώνονται, αφού ο λαός δεν πάει να ψηφίσει, για να μην καταναλώσει θερμίδες· ο μόνος που πάει στην κάλπη είναι ο Κακλαμάνης, ο οποίος υποστηρίζει πως εξελέγη δήμαρχος, λαμβάνοντας το 100% των ψήφων των Αθηναίων. Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης κινδυνεύει να ακυρωθεί, επειδή, λόγω της καταραμένης φτώχιας, δεν γυρίστηκε καμία ταινία. Τελικά, οι διοργανωτές αποφασίζουν να προβληθούν παλιές ταινίες. Το πρώτο βραβείο παίρνει η ταινία Λατέρνα, Φτώχια και Φιλότιμο, ενώ το βραβείο για την καλύτερη ανδρική ερμηνεία απονέμεται στον Βασιλάκη Καΐλα για την ερμηνεία του στην ταινία Ο Λουστράκος.
ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ
Οι Έλληνες δεν βλέπουν φως από πουθενά. Όλοι έχουν αφεθεί στη μοίρα τους και περιμένουν να έρθει το τέλος. Σαν να μην έφταναν όλα τα άλλα δεινά, το Αιγαίο γεμίζει με εκατοντάδες παγόβουνα που έχουν έρθει από το Βόρειο Πόλο μέσω του Γιβραλτάρ. Ο Θεόδωρος Πάγκαλος αντιλαμβάνεται πως όλοι έχουν παραιτηθεί και αποφασίζει να πάρει την κατάσταση στα χέρια του. Δίνει εντολή να καλυφθούν αμέσως τα παγόβουνα με χώμα, βράχια από φελιζόλ και ψεύτικα δέντρα, και στη συνέχεια να μπουν διαφημίσεις στις μεγαλύτερες εφημερίδες και στα κυριότερα κανάλια των Ηνωμένων Πολιτειών. Σύμφωνα με τις διαφημίσεις, η Ελλάδα πουλάει μερικά από τα πιο όμορφα νησιά της. Εκατοντάδες Αμερικανοί μεγιστάνες αγοράζουν τα παγόβουνα, πιστεύοντας πως πρόκειται για κάποιο από τα Κυκλαδονήσια. Κάποιοι μάλιστα τα επισκέπτονται, κοιμούνται στο ιδιόκτητο νησί τους και το επόμενο πρωί ξυπνάνε στις ακτές της Αιγύπτου, αλλά, εν τω μεταξύ, η Ελλάδα έχει εισπράξει ένα τεράστιο ποσό που αρκεί για να εξοφλήσει τα χρέη της. Ενώ η Ελλάδα παίρνει μια βαθιά ανάσα, αρχίζουν ξαφνικά να καταρρέουν η μία μετά την άλλη οι ισχυρότερες οικονομικά χώρες του κόσμου. Ο φόβος αρχίζει να φωλιάζει ξανά στις καρδιές των Ελλήνων, αλλά ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος επισκέπτεται τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και του δηλώνει πως στα θησαυροφυλάκια της Εκκλησίας υπάρχουν αμύθητα ποσά και πως τα διαθέτει για το καλό της πατρίδας. Μέσα στην πρωτοφανή οικονομική κρίση, η Ελλάδα γίνεται η πλουσιότερη χώρα του κόσμου! Πίσω και σας φάγαμε! Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει! Και του χρόνου!
Μεσημέρι, Κολωνάκι, καφέ στην πλατεία. Είναι αποκλεισμένο περιμετρικά, μπράβοι σε σχήμα Π, περαστικοί κοιτάζουν περίεργοι το θέαμα. Στη μέση αυτός, μαύρο κοστούμι, μαύρο πουκάμισο, όρθιος μιλάει στο κινητό.
Πίσω του άλλος μπράβος, κρατάει στα χέρια ευλαβικά το πούρο. Γυρνάει, τραβάει μια ρουφηξιά, συνεχίζει, ο κολαούζος το κρατάει, περιμένει την επόμενη ρουφηξιά. Μπράβος πούρου, επαγγέλματα του μέλλοντος. Φθινοπωρινό μεσημέρι στο κέντρο της πόλης, η δημόσια επίδειξη της αήττητης ηλιθιότητας.
Είναι πλούσιος. Έχει πολλά λεφτά, από πού, απροσδιόριστο. Οι πλούσιοι αυτής της χώρας δεν κάνουν, έχουν. Κάτι γενικώς, καράβια, προμήθειες, λαθρεμπόριο πετρελαίου, πλαστά τιμολόγια, ποδοσφαιρικές ομάδες-πλυντήρια, αγοραπωλησίες παικτών, εικονικά συμβόλαια, πουλάει φάρμακα στα νοσοκομεία στην τριπλάσια τιμή, εισαγωγή από την Κύπρο, εκμεταλλεύεται εμπορικά ακίνητα της εκκλησίας, καταπατάει δημόσιες εκτάσεις, χτίζει στη Μύκονο συγκρότημα κατοικιών με συνέταιρο γνωστό πολιτικό, αλλαγές συντελεστή δόμησης μόνο για την περίπτωσή του, έχει αναλάβει τη διαφημιστική καμπάνια υπουργείων, διαχειρίζεται τα λεφτά των ασφαλιστικών ταμείων, πουλάει τηλεοπτικά κανάλια που του χαρίζει το κράτος, αύξηση κεφαλαίου, τραπεζική εγγύηση, δάνεια, offshore εταιρείες, κωδικοί, μπράβοι. Πούρα. Χοντρός σβέρκος.
Οι περαστικοί απολαμβάνουν το θέαμα. Κουνάνε το κεφάλι ειρωνικά. Με λίγη ζήλια. Το θέμα είναι τα λεφτά, αυτό μου είπε κι ο μπαμπάς, Τζούλια. Μια χώρα που δεν παράγει τίποτα και έχει τόσους πολλούς πλούσιους. Δεν δημιουργούν αλλά έχουν διασυνδέσεις. Σωστοί άνθρωποι στις σωστές θέσεις. Βιτρίνες. Ταμίες. Μεταφορά χρήματος, όχι δημιουργία πλούτου. Δεν βγάζουν χρήματα, υπεξαιρούν..
Οι πλούσιοι ξέρουν πολύ καλά από πού προέρχονται τα χρήματά τους. Τα αντιμετωπίζουν και οι ίδιοι ως προϊόν εγκλήματος. Τα τρώνε γρήγορα και επιδεικτικά. Όπως οι γκάνγκστερ. Σε ολόκληρο τον κόσμο μόνο δύο άρχουσες τάξεις έχουν υιοθετήσει ως τρόπο ζωής το lifestyle της κολομβιάνικης μαφίας. Οι Ρώσοι ολιγάρχες και οι Έλληνες πλούσιοι. Θηριώδη τζιπ στα στενά δρομάκια, παρκαρισμένες πόρσε στα κλαμπ, αστυνομική προστασία, γουόκι τόκι, μπράβοι, ημίγυμνες ξανθιές, χοντροί σβέρκοι. ΚΔΟΑ. Κτηνώδης δύναμη ογκώδης άγνοια. Στον υπόλοιπο κόσμο οι πραγματικοί πλούσιοι μοιάζουν με φοιτητές στα Εξάρχεια. Σνίκερς, φούτερ και κουκούλες. Ανακάλυψαν ένα τσιπάκι, έστησαν τη Microsoft, την Apple, έφτιαξαν ένα πρόγραμμα, φαντάστηκαν μια κοινότητα, το FaceBook, βάζουν την εταιρεία τους στο χρηματιστήριο έναντι 100 δισεκατομμυρίων δολαρίων φορώντας τζιν, στο υπόγειο γκαράζ παίζουν ακόμα Nirvana με τις φοιτητικές τους κιθάρες.
Εδώ δεν υπάρχουν κιθάρες. Ούτε πανεπιστήμια. Ελληνικός ληστρικός μικροκαπιταλισμός, κλοπιμαία. Ξαπλώστρες 3.000 ευρώ στην παραλία, ο ένας δίπλα στον άλλον. Πάνω στον άλλον. Όλοι μαζί. Δεν θέλουν να κρυφτούν, θέλουν να φανούν. Ποιος έχει το πιο μεγάλο, σπίτι, το πιο μεγάλο, κότερο. Αγωνιούν για μια φωτογραφία τους σε φτηνές κίτρινες φυλλάδες που λερώνεσαι άμα τις ξεφυλλίσεις. Αγοράζουν παρέα, δημοσιότητα, σεξ. Σταρ, μις, θεές, απόλυτες, υπέρλαμπρες, δίμετρες. Ξανθιές με μαύρη ρίζα. Από τη μαζική παραγωγή των καλλιστείων. Μια δυο γυμνές φωτογραφίες και μετά στον αγώνα. Στο ανελέητο κυνήγι στη σκληρή ζούγκλα της ζωής. Η ανεργία στις νεαρές γυναίκες μέχρι τα 30 φτάνει στο 40%. Πιράνχας, κόβουν βόλτες από φωτογράφιση σε κότερα, από πασαρέλα σε επισκέψεις κατ’ οίκον. Το ίδιο παμπάλαιο συγκινητικό όνειρο. Μια μέρα ο πελάτης θα ερωτευτεί και θα την κάνει κυρία. Ένας γάμος, τώρα πριν να ’ναι αργά, τα χρόνια περνάνε γρήγορα, νέο εμπόρευμα βγαίνει στην αγορά κάθε σεζόν.
Τα πούρα διαλέγουν. Επιλέγουν την επόμενη trophy wife. Επιλέγουν και επιλέγονται. Ε9 κυκλοφορούν σε φωτοτυπίες, αγοραπωλησίες, ντιλ κλείνονται. Τα κοσμικά περιοδικά γράφουν για πανέμορφα μοντέλα που φωτογραφίζονται σε ακριβά μαγαζιά με νεαρούς ζεν πρεμιέ της αθηναϊκής νύχτας. Εννοούν escort συναντάνε γιους πλουσίων με την ελπίδα να «κατακτηθούν». Νέες ιδιότητες της κοσμικής ζωής. Κληρονόμοι. Γιοι εισηγμένων. Πολύφερνοι γαμπροί με πολλές κατακτήσεις. Οι βίζιτες της πρώτης σελίδας.
Ο πλανήτης μπαίνει στον τρίτο χρόνο της οικονομικής κρίσης. Ο δύσκολος χειμώνας. Οι ελληνικές πολιτικές εφημερίδες, αυτιστικές πάντα, στο πιο βαθύ τούνελ της κρίσης, εισάγουν στην ύλη τους κοσμικά ένθετα. Χρώματα πολύχρωμα, γυαλιστερές φωτογραφίες. Δες το 16χρονο ζάπλουτο ξέκωλο πώς διασκεδάζει στα μπουζούκια. Ζηλεύεις; Δες το νεαρό πάμπλουτο κληρονόμο αγκαλιά με τη θεά, την προκλητική miss young. Θα κάνουν προγαμιαίο συμβόλαιο; Η Ελένη ρίχνει με νάζι το τιραντάκι να φανεί η ρόγα, πέφτει η τηλεθέαση.. 5.000 άτομα στο γάμο, τραγούδησε ο Ρέμος, εσύ δεν ήσουν εκεί; Εσένα ο μπαμπάς σου δεν έκανε λαθρεμπόριο πετρελαίου; Η μαμά σου δεν ήταν συμβολαιογράφος στα μεγάλα ντιλ ακίνητης περιουσίας; Δεν ξέρεις ούτε ένα γενικό γραμματέα υπουργείου, έναν ταμία κόμματος έστω; Τι άτυχος που ήσουν. Όλα διορθώνονται όμως, άρχισε τώρα, κάνε κοιλιακούς, κάνε προσθετικές στήθους, κάνε κάτι. Αν δεν είσαι αγοραστής, γίνε τουλάχιστον εμπόρευμα.
Η Ελλάδα, αδιόριστη πτυχιούχος, κλείνει τα μάτια, πέφτει στο κρεβάτι για μια μονιμοποίηση στο δημόσιο, υπέρβαρη πηδάει απ’ το μπαλκόνι. Γυρνάει το ρολόι μια ώρα πίσω μεσάνυχτα Κυριακής, ετοιμάζεται για τον πιο βαρύ χειμώνα. Μπερδεμένη, πεινασμένη, εν πλήρει συγχύσει, δηλώνει αθώα. Ήταν ωραίο το έργο, εύκολο, χωρίς κόπο, θεαματικό σαν μεταμεσονύχτια κολομβιάνικη σαπουνόπερα του Άλφα με βαρόνους κοκαΐνης, μπράβους και μικρά κοριτσάκια που πάνε στον πλαστικό χειρούργο με παιδιάστικη αφέλεια για να πιάσουν την καλή, να τις διαλέξει ο αρχηγός της συμμορίας. Κρατάει 45 λεπτά. Μετά ακολουθεί τελεμάρκετινγκ. Κατσαρόλες, στρώματα και όργανα γυμναστικής, 29,99 ευρώ σε 6 δόσεις..
Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ
Το ελληνικό δημόσιο χρέος έχει συναφθεί κατά βάση στο νόμισμα της οφειλέτριας χώρας, δηλ. σε ευρώ, μιας και η Ελλάδα είναι μέλος της ευρωζώνης, και επομένως δεν υπάρχει καμία αντιστοιχία από αυτήν την άποψη με την περίπτωση της Ισλανδίας, που το χρέος της είναι κατά βάση σε ξένο νόμισμα, δηλ το δολάριο. Αυτό σημαίνει ότι δεν απαιτείται για την αποπληρωμή του η σώρευση σκληρού συναλλάγματος στα θησαυροφυλάκια του ελληνικού κράτους , όπως συνέβαινε όταν ο Χ.Τρικούπης κήρυξε σε πτώχευση το ελληνικό κράτος. Επιπροσθέτως οι τωρινοί πιστωτές μας είναι κυρίως ελληνικοί τραπεζικοί όμιλοι, εγχώριοι επομένως επενδυτές και ευρωπαϊκοί όμιλοι όπως η γερμανική Ντόϊτσε Μπανκ και δευτερευόντως κάποια αγγλοσαξωνικά επενδυτικά σχήματα. Αλλά πρέπει να κατανοήσουμε ότι οι κορυφαίες ελληνικές τράπεζες παίζουν πρωταρχικό ρόλο στον δανεισμό του δημοσίου γι αυτό και ο ρόλος τους στην όλη διαδικασία είναι κομβικός.
Το όλο κύκλωμα σε αδρές γραμμές λειτουργεί ως εξής: οι έλληνες τραπεζίτες αγοράζουν τα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου, τα οποία εν συνεχεία χρησιμοποιούν ως ενέχυρο για να δανείζονται με εξαιρετικά ευνοϊκούς όρους από την ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα και να εξασφαλίζουν ρευστότητα, δανείζουν δηλ. το ελληνικό δημόσιο και εν συνεχεία χρησιμοποιούν τους δανεισθέντες τίτλους για να δανειστούν με την σειρά τους από την ΕΚΤ. Από την διαφορά μεταξύ των υψηλών επιτοκίων των διαφόρων ομολογιακών τύπων-εξάμηνης, τριετούς, πενταετούς ή δεκαετούς διάρκειας- και του χαμηλού επιτοκίου της ΕΚΤ, ενθυλακώνουν τεράστια ποσά, τα οποία ουδόλως διοχετεύουν στην αγορά, παρά τις εκκλήσεις και τις <<αυστηρές>> συστάσεις των κυβερνώντων. Kάποιοι επομένως κερδίζουν από την κρίση, κυριολεκτικά μπροστά στα μάτια μας, αστρονομικά ποσά που θα μπορούσαν εάν φορολογούνταν με υψηλότατους συντελεστές και σε συνδυασμό με άλλες κινήσεις διεύρυνσης της φορολογικής βάσης και σύλληψης της υψηλότατης φοροδιαφυγής να δώσουν λύση στο δημοσιονομικό πρόβλημα.
Η περίπτωση του Ντουμπάϊ πάλι είναι αρκετά διαφορετική από την ελληνική. Το ένα εκ των έξι αραβικών εμιράτων, μέσω της κρατικά ελεγχόμενης Ντουμπάϊ Γουέρλντ, προχώρησε σε φαραωνικές επενδύσεις προσδοκώντας σε αυξημένη προσέλευση τουριστών-αγοραστών και στην μετατροπή του σε τουριστικό παράδεισο για τους ανώτερες εισοδηματικές τάξεις του πρώτου κόσμου. Το στοίχημα δεν τους βγήκε και βρέθηκαν σε αδυναμία κανονικής εξυπηρέτησης των πιστωτών τους. Εμείς τέτοιου τύπου επενδύσεις δεν κάναμε, αν και σε μεγάλο τμήμα της ελληνικής μεταπρατικής ελίτ υπάρχει το όραμα μετατροπής της Ελλάδας σε χώρο προορισμού των απανταχού πλουσίων με παροχή υψηλής ποιότητας τουριστικού προϊόντος, που στην πράξη βέβαια θα μεταφραζόταν σε <<ντουμπαϊκού τύπου>> έργα και υποδομές. Από αυτή την άποψη η καραμπινάτη αποτυχία του κρατιδίου θα έπρεπε να αποτελεί παράδειγμα προς αποφυγή για τους εγχώριους θαυμαστές της ανάπτυξης αυτού του είδους, που αποδεικνύεται ότι εκ της φύσεώς της διαθέτει εξαιρετικά σαθρά θεμέλια και στηρίζεται σε παράγοντες εξόχως ασταθείς και ευμετάβλητους, όπως η προσέλκυση <<υψηλού επιπέδου>> τουριστών. Η βαριά βιομηχανία μιάς χώρας, ιδίως εάν είναι περιφερειακή και με τριτοκοσμικού τύπου χαρακτηριστικά, δεν μπορεί να είναι ο τουρισμός, γιατί τότε η εν λόγω χώρα βάζει βόμβες πολλών μεγατόνων στην ίδια της την οικονομία. Τα αντιπαραδείγματα της Ελβετίας και του κρατιδίου του Μονακό δεν είναι πειστικά, διότι σε αυτήν την περίπτωση μιλάμε για κομβικές χώρες, με αυξημένο ειδικό βάρος παρόλη την μικρή τους γεωγραφική έκταση και τοποθετημένες στην καρδιά της ανεπτυγμένης βιομηχανικά ευρωπαϊκής ηπείρου και οι οποίες συμμετέχουν σε όλες τις διαδικασίες και τις εξελίξεις του σκληρού πυρήνα των ηγετικών δυνάμεων της γηραιάς ηπείρου. Δηλ, για να το πούμε ωμά, άλλα τα μάτια του λαγού κι άλλα της κουκουβάγιας.
Άλλωστε τι έγινε στο Ντουμπάι; Κήρυξε στάση πληρωμών για ένα εξάμηνο, και για να μην αρχίσουν να πέφτουν μαζικά από τα παράθυρα οι πιστωτές του, και αφού για λίγες ημέρες έπεσαν οι μετοχές των ιδρυμάτων τους στα χρηματιστήρια όλου του κόσμου, προσήλθαν σαν καλά παιδιά στο τραπέζι του διαλόγου για να επαναδιαπραγματευτούν πιο ευνοϊκούς όρους αποπληρωμής του χρέους του κρατιδίου. Και τι θα μπορούσαν να κάνουν άλλωστε; Κανείς δανειστής δεν θέλει να χάσει τα λεφτά του και κάνει ό,τι είναι επιβεβλημένο για να τα πάρει πίσω. Αυτό βέβαια έρχεται σε σύγκρουση φαινομενικά με τις άγριες ιστορίες περί επιβολής σκληρών προγραμμάτων λιτότητας από το ΔΝΤ σε περίπτωση που κάποια χώρα αναγκαστεί να προσφύγει στις υπηρεσίες του. Και αυτό όντως συνέβη παλαιότερα αλλά και τώρα με κάποιες χώρες που προσέφυγαν στο ΔΝΤ. Όταν όμως μιλάμε για την Ελλάδα δεν πρέπει να λησμονούμε ότι αφενός προσφυγή στο ΔΝΤ δεν προβλέπεται για χώρα μέλος της Ε.Ε διότι κάτι τέτοιο θα ισοδυναμούσε με απαξίωση της ίδιας της ευρωζώνης, κάτι που το απεύχονται οι ατμομηχανές και στυλοβάτες της Ε.Ε Γερμανία-Γαλλία και αφετέρου δεν είναι μονόδρομος η προσφυγή στο ΔΝΤ. Παραδείγματος χάριν η έκδοση ευρωομολόγου που συζητείται όλο και περισσότερο τελευταία θα μπορούσε να συνιστά μια εναλλακτική λύση, ή και η δημιουργία ενός ευρωπαϊκού φορέα διάσωσης στα πρότυπα του ΔΝΤ, άλλο το ότι αυτές τις λύσεις δεν τις προκρίνουν οι κυρίαρχοι κύκλοι της ΕΕ προς το παρόν. Πάντως όπως και να έχει είναι δύσκολο να επαναληφτούν φαινόμενα διεθνούς στρατιωτικού αποκλεισμού σε περίπτωση παύσης πληρωμών ή και επιβολής αιματηρών πολιτικών λιτότητας τύπου Λατινικής Αμερικής της δεκαετίας του ’80. Εκτός όλων των άλλων τέτοιου τύπου λύσεις εγκυμονούν τεράστιους κινδύνους για την κοινωνική συνοχή και εμπεριέχουν υψηλό κοινωνικό ρίσκο που δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι η ντόπια ελίτ και οι ξένοι προστάτες μας είναι διατεθειμένοι να αναλάβουν.
Άλλο είναι το κυρίαρχο πρόβλημα της Ελλάδας. Σ΄αυτή τη χώρα δεν στήθηκε ποτέ μια <<υγιής>> παραγωγική δομή. Ανυπαρξία καθετοποίησης, έλλειψη συνδέσεων μεταξύ των κλάδων και των τομέων της οικονομίας, αρχαϊκές δομές και στους τρεις τομείς: πρωτογενή-δευτερογενή και τριτογενή, χαμηλή παραγωγικότητα, πρωτοφανής εξάρτηση από το εξωτερικό σε πρώτες ύλες και τεχνολογία, καχεκτικές επενδύσεις σε έρευνα και ανάπτυξη, λίγες <<μοντέρνες>> εξαγωγικές μονάδες περιστοιχισμένες από μια θάλασσα πρωτόγονων βιοτεχνιών και μικρομεσαίων επιχειρήσεων, που καμία σχέση δεν έχουν με τις αντίστοιχες δυναμικές μικρομεσαίες και καινοτόμες επιχειρήσεις του ανεπτυγμένου καπιταλισμού, υπερβολική εξάρτηση από κρατικές προμήθειες και έργα του δημοσίου, χαμηλή προστιθέμενη αξία παραγόμενων προϊόντων κλπ, κλπ.
Αυτά δεν ξεπερνιούνται με περιοριστικές πολιτικές ούτε όμως και με την εγκατάλειψη της επενδυτικής πολιτικής στις δυνάμεις της αγοράς. Δεν υπάρχει ούτε ένα ιστορικό παράδειγμα διατηρήσιμης οικονομικής ανάπτυξης που να στηρίχτηκε στις δυνάμεις της αγοράς είτε μελετήσουμε χώρες του κέντρου είτε αυτές τις περιφέρειας. Σε όλες τις σχετικές περιπτώσεις –Ιαπωνία, χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας κλπ- το κράτος έπαιξε πρωταρχικό ρόλο στην διαδικασία εκσυγχρονισμού της παραγωγικής δομής .
Το που θα κατευθυνθούν οι επενδύσεις, τι και πως θα παραχθεί, καθώς και η στήριξη των βιομηχανικών μονάδων μέχρι να καταστούν βιώσιμες και ανταγωνιστικές, ήταν πάντοτε συνέπεια οργανωμένης κρατικής παρέμβασης, υποστήριξης και σχεδιασμού.
Αλλά και αυτή η οπτική δεν είναι ικανοποιητική από την πλευρά εκείνων που οραματίζονται μια διαφορετική κοινωνία ελευθερίας, ισότητας και δικαιοσύνης. Γι αυτούς η προοπτική μιας ισχυρής οικονομικά Ελλάδας δεν μπορεί να αποτελεί αντικειμενικό στόχο. Το θέμα είναι η οικοδόμηση μιας κοινωνίας χωρίς οικονομικές ανισότητες, όπου οι πολλοί θα αποφασίζουν με πραγματικά δημοκρατικό τρόπο για όλα τα ζητήματα που τους αφορούν μέσα από θεσμούς άμεσης οικονομικής και κοινωνικής δημοκρατίας. Επομένως το κράτος και οι μηχανισμοί του δεν μπορούν να συνιστούν γι’ αυτούς την λύση του προβλήματος, μιας και το κράτος εξ ορισμού αποτελεί ένα χωριστό θεσμό που αποξενώνει τους ανθρώπους από τα κέντρα λήψης των αποφάσεων, αναθέτει την διεύθυνση των υποθέσεων της κοινωνίας σε σώματα επαγγελματιών και περιορίζει την πλειοψηφία της κοινωνίας σε ρόλο θεατή και εκτελεστή των αποφάσεών τους. Κατά συνέπεια η αντισυστημική και ριζοσπαστική οπτική πρέπει να περιέχει σαν βασικό στοιχείο του οικονομικού της προγράμματος έναν δημοκρατικό οικονομικό προγραμματισμό, όπου τα βασικά στοιχεία της οικονομικής πολιτικής- τι, πόσο και πως θα παραχθεί- θα συζητείται και θα αποφασίζεται από διευρυμένες συνελεύσεις των πολιτών, που θα συναρθρώνονται σε πολλά επίπεδα: τοπικό, περιφερειακό και πανεθνικό.
Η επερχόμενη πτώχευση της ελληνικής οικονομίας έχει θορυβήσει τους Ευρωπαίους γιατί υποτίθεται ότι θα στείλει το ΕΥΡΩ στα τάρταρα. Και αν η Ελλάδα είναι πολύ μικρή για να έχει η πτώχευσή της μεγάλη αρνητική επίδραση στο ΕΥΡΩ, το «πλήγμα» στο ΕΥΡΩ θα έρθει γιατί και άλλες ευρωπαϊκές οικονομίες που βρίσκονται σε παρόμοια δυσμενή θέση με την Ελλάδα θα αντιμετωπίσουν ανάλογα προβλήματα. Πρόκειται για τις οικονομίες της Πορτογαλίας, της Ιρλανδίας και της Ισπανίας ή όπως τις αποκαλούν οι «άνθρωποι των αγορών» τα γνωστά γουρούνια της Ευρώπης (P.I.G.S. – Portugal, Ireland, Greece, Spain).
Με άλλα λόγια δημιουργείται μία ζοφερή εικόνα για την ευρωπαϊκή οικονομία η οποία θα έχει αναπόφευκτά αρνητικές επιπτώσεις στο ΕΥΡΩ το οποίο υποτίθεται ότι θα πάρει την κάτω βόλτα. Θέλω να εστιάσω σε δύο ζητήματα όσον αφορά στην εικασία αυτή:
1) Καταρχάς δεν είναι βέβαιο ότι το ΕΥΡΩ θα πέσει δραματικά, αν τελικά πέσει. Η «τιμή» του ΕΥΡΩ και του κάθε νομίσματος είναι ένα σχετικό μέγεθος. Πέφτει σε σχέση με άλλα νομίσματα. Δηλαδή για να πέσει το ΕΥΡΩ θα πρέπει να ανέβουν τα υπόλοιπα νομίσματα. Και ποια είναι τα νομίσματα αυτά που θα ανέβουν εις βάρος του ΕΥΡΩ? Προφανώς δεν θα είναι η νορβηγική κορώνα, ούτε η τούρκικη λίρα, ούτε μάλλον τα αφρικανικά νομίσματα είναι αυτά που θα ανατιμηθούν σε τέτοιο βαθμό ώστε να καρπωθούν μία κατάρρευση του ΕΥΡΩ. Κάτι τέτοιο είναι έξω από τα όρια της οικονομικής λογικής. Και αυτό γιατί οι εν λόγω οικονομίες έχουν πολύ μικρή βαρύτητα σε σχέση με την παγκόσμια οικονομία. Δεν αποκλείονται βέβαια κερδοσκοπικά παίγνια που θα ανεβάσουν τις τιμές νομισμάτων μικρών οικονομιών προσωρινά, αλλά όπως συμβαίνει πάντα, αργά ή γρήγορα τα νομίσματα αυτά θα ξεφουσκώσουν και αν αυτό γίνει βίαια οι μικρές χώρες θα έρθουν αντιμέτωπες με συναλλαγματικές κρίσεις.
Τα νομίσματα τα οποία θεωρητικά θα ανέβουν αν καταρρεύσει το ΕΥΡΩ θα είναι νομίσματα αναπτυγμένων οικονομιών (π.χ. Η.Π.Α., Ιαπωνία) ή ανερχόμενων οικονομιών (Κίνα, Ινδία, Βραζιλία). Είναι όμως ένα τέτοια σενάριο ρεαλιστικό? Κατά την άποψη μου όχι και τόσο. Αν τελικά υπάρξει μία διολίσθηση του ΕΥΡΩ αυτή θα είναι μικρής κλίμακας και σε κάθε περίπτωση όχι καταστροφική για την Ευρωπαϊκή οικονομία. Οι Αμερικανοί δεν θέλουν σε καμία περίπτωση ανατίμηση του δολαρίου. Τα ήδη τεράστια δίδυμα ελλείμματα των Η.Π.Α. (εξωτερικό και εσωτερικό-δημοσιονομικό)- τα οποία είναι εκτός επικαιρότητας προσωρινά- δεν επιτρέπουν σε καμία περίπτωση μεγάλη ανατίμηση του δολαρίου. Μεγάλη ανατίμηση του δολαρίου σημαίνει την περαιτέρω επιδείνωση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας των Η.Π.Α. άρα και διεύρυνση των εξωτερικών ελλειμμάτων. Οι διαρκώς αυξανόμενες πολεμικές δαπάνες των Η.Π.Α., αλλά και τα προγράμματα υγείας τρώνε επίσης πολλά χρήματα και διατηρούν και το δημοσιονομικό έλλειμμα. Με μία τέτοια εικόνα είναι μάλλον δύσκολο να αναμένει κανείς μεγάλη άνοδο του δολαρίου.
Η οικονομία της Ιαπωνίας από την άλλη πλευρά βρίσκεται σε στασιμότητα για πάνω από 2 δεκαετίες. Ένα τέλμα από το οποίο δεν φαίνεται να βγαίνει σύντομα. Γιατί λοιπόν κανείς να πουλήσει ΕΥΡΩ και να αγοράσει γιεν. Μόνο μάλλον για προσωρινή κερδοσκοπία. Αλλά έστω και έτσι δεν φαίνεται να είναι πιθανή μία κατάρρευση του ΕΥΡΩ που θα ευνοήσει το γεν. Ποιος μένει? Οι ανερχόμενες αναπτυσσόμενες. Η Κίνα, η Ινδία και οι λοιπές χώρες στηρίζουν την μεγέθυνση τους στις φθηνές τους εξαγωγές. Επ ουδενί δεν θέλουν και δεν θα επιτρέψουν μία μεγάλη ανατίμηση των νομισμάτων τους. Η Κίνα ήδη εδώ και χρόνια παρεμβαίνει στην αγορά συναλλάγματος αποτρέποντας την ανατίμηση του νομίσματός της. Αυτό το κάνει πουλώντας κινέζικα ρέμνιμπι και αγοράζοντας μανιωδώς δολάριο, ευρώ και χρυσό. Για αυτό εξάλλου διατηρεί συναλλαγματικά αποθέματα άνω του 1 τρισεκατομμυρίου δολαρίων. Συνεπώς είναι μάλλον δύσκολο το ΕΥΡΩ να καταρρεύσει επ’ ωφελεία των νομισμάτων των μεγάλων ανερχόμενων οικονομιών.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ 1: Το ΕΥΡΩ δεν πρόκειται να καταρρεύσει έστω και αν πτωχεύσει η ελληνική οικονομία ή και άλλες ευρωπαϊκές περιφερειακές. Είναι πιθανή μία πτώση η οποία δεν θα είναι εξωπραγματική και η οποία μάλλον δεν θα διαρκέσει για πολύ.
2) Τελικά ποιον θίγει και γιατί η πτώση του ΕΥΡΩ? Γιατί κόπτονται οι Βρυξέλλες και οι παρατρεχάμενοι για να μείνει σταθερή η αξία του νομίσματος? Η διολίσθηση του ΕΥΡΩ θίγει το τραπεζικό-χρηματιστικό κεφάλαιο ή κατά την άποψη μου το παρασιτικό κεφάλαιο και αυτούς που έχουν υψηλές καταθέσεις σε ΕΥΡΩ. Με άλλα λόγια αυτοί που θα χάσουν είναι οι ξένοι κάτοχοι ομολόγων με ρήτρα ΕΥΡΩ και καταθέσεων σε ΕΥΡΩ. Για τους ευρωπαίους ποια είναι όμως η εικόνα? Είναι αντίστοιχη. Είναι πιθανό μία διολίσθηση του ΕΥΡΩ να κλονίσει την επίσης πολυπόθητη σταθερότητα των τιμών στην ευρωζώνη. Να δημιουργήσει με λίγα λόγια πληθωρισμό στην Ευρώπη. Ποιους θίγει ο πληθωρισμός? Πάλι τους ίδιους το ευρωπαϊκό χρηματιστικό κεφάλαιο. Ή για να γίνει ποιο κατανοητό θίγει τους δανειστές και ευνοεί τους δανειζόμενους γιατί μειώνει την πραγματική αξία του χρέους. Ένα ΕΥΡΩ σήμερα έχει πολύ μικρότερη αξία από εάν α ΕΥΡΩ σε ένα χρόνο αν υπάρχει πληθωρισμός. Θα ευνοηθούν δηλαδή άμεσα τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά και επιχειρήσεις εις βάρος των τραπεζών. Και σε περίπτωση που ο πληθωρισμός είναι ελεγχόμενος και είναι χαμηλότερος από την υποτίμηση του ΕΥΡΩ θα ευνοηθούν οι ευρωπαίοι εξαγωγείς, αλλά και οι ευρωπαϊκοί τουριστικοί προορισμοί. Να γιατί οι ευρωπαίοι φωστήρες προσπαθούν να διαφυλάξουν ως κόρην οφθαλμού την σταθερότητα της αξίας του ΕΥΡΩ και γενικά του χρήματος.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ 2: Αν τελικά υποτιμηθεί το ΕΥΡΩ η υποτίμηση μάλλον θα ευνοήσει τα νοικοκυριά και την βιομηχανία και θα πλήξει τους ευρωπαίους και ξένους κεφαλαιοκράτες και το ευρωπαϊκό και ξένο (παρασιτικό) χρηματιστικό κεφάλαιο.
Από το '80 και μετά οι πτωχεύσεις εθνικών οικονομιών είναι ένα φαινόμενο που δεν θα το έλεγες σπάνιο. Πρόσφατα η Ισλανδία πτώχευσε. Η περίπτωση της Ισλανδίας αφορούσε τον υπερβολικό δανεισμό από το εξωτερικό και κυρίως σε ξένο νόμισμα. Ο δανεισμός αυτός συντηρούσε μία μεγάλη πιστωτική επέκταση εντός της οικονομίας. Η πιστωτική επέκταση αυτή κατευθυνόταν κυρίως σε κατανάλωση, αλλά και σε αγορές ακινήτων οι οποίες δεν θεωρούνται και πολύ παραγωγικές επενδύσεις. Επίσης τα πιστωτικά της ιδρύματα είχαν εμπλακεί έντονα σε αγορές τοξικών χρεογράφων που αφορούσαν τα αμερικανικά στεγαστικά δάνεια χαμηλής κυρίως φερεγγυότητας, πάντα με ξένα δανεικά. Είχε δημιουργηθεί η ιδανική κατάσταση για πτώχευση. Φούσκες στις τιμές των ακινήτων, προβληματικές τοποθετήσεις από τις τράπεζες και πολλά δανεικά. Η αφορμή δόθηκε από το εξωτερικό. Με την μεγάλη υποχώρηση της αξία των τοξικών ομολόγων το εθνικό τραπεζικό σύστημα βρέθηκε σε δεινή θέση με τις τράπεζες της χώρες να πτωχεύουν ή να κινδυνεύουν σοβαρά. Οι καταθέτες έσπευσαν στις τράπεζες για να πάρουν τα χρήματά τους και οι ξένοι δανειστές σταμάτησαν να δανείζουν, το νόμισμα υποτιμήθηκε δραματικά και τα χρέη σε ξένο νόμισμα πολλαπλασιάστηκαν λόγω της υποτίμησης. Για πολιτικούς λόγους η Ρωσία ήταν η μόνη χώρα που δέχθηκε να δανείσει την Ισλανδία ώστε να βγει από την δραματική κατάσταση. Για να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη των αγορών η χώρα πήρε τα «γνωστά μέτρα» εκτοξεύοντας την ανεργία στα ύψη.
Το Ντουμπάι επιδόθηκε σ ένα κατασκευαστικό όργιο. Η λέξη υπερβολή νομίζω ότι δεν μπορεί να χαρακτηρίσει ότι φτιάχτηκε τα τελευταία χρόνια σε αυτό το εμιράτο. Με δανεικά βέβαια η κρατική κατασκευαστική εταιρία του εμίρη έχτιζε το ένα ξενοδοχείο-παλάτι μετά το άλλο. Το αποκορύφωμα της υπερβολής τα τεχνητά νησιά στη θάλασσα. Αλλά όπως λέει και το λαϊκό άσμα: «είναι κακό στην άμμο να χτίζει παλάτια ο βοριάς θα στα κάνει συντρίμμια κομμάτια». Οι ξένοι δανειστές θεωρούσαν ότι το Ντουμπάι θα μπορεί να αποπληρώνει τα δάνειά του λόγω της εισπράξεις από το πετρέλαιο και, τις πωλήσεις των «νησιών» και από τις τουριστικές εισπράξεις των τουριστών που το επισκέπτονταν για να θαυμάσουν τα χρυσά πόμολα στις πόρτες των ξενοδοχείων και γενικά την απίστευτη χλιδή (σημειώνω ότι τους εργάτες τους έκρυβαν έχοντας του στοιβαγμένους σε προκάτ παραπήγματα για να μην υποβαθμίζουν το «τουριστικό προϊόν). Η διεθνής ύφεση αποτέλεσε την αφορμή για την στάση πληρωμών του Ντουμπάι. Η τιμή του πετρελαίου σταμάτησε να αυξάνεται, οι ξένοι έγιναν πιο διστακτικοί στο να δίνουν κάποιες δεκάδες εκατομμύρια δολάρια για να αγοράζουν τα τεχνητά νησιά, οι τουρίστες μειώθηκαν. Μη μπορώντας να ανταποκριθεί στην πληρωμή τόκων και αποπληρωμή των δανείων το Ντουμπάι ζήτησε το πάγωμα της καταβολής τους για έξι μήνες….και μετά βλέπουμε. Φαίνεται ότι ο γείτονας εμίρης του Αμπού Ντάμπι θα δώσει κάποια δισ. Δολαρίων για να βγει το Ντουμπάι (προσωρινά?) από τη δύσκολη θέση…με το αζημίωτο βέβαια (μάλλον θα πάρει και πακέτο μερικά νησιά και ξενοδοχεία).
Στην Ελλάδα τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά. Όχι ως προς την έκταση του προβλήματος, αλλά ως προς τη δημιουργία. Και εδώ βέβαια τα δανεικά είναι το πρόβλημα αφού είμαστε μία χώρα που ζει με πακέτα και δανεικά. Δανεικά που για 30 χρόνια μπαλώνουν τρύπες μην μπορώντας το κράτος να εφαρμόσει μία σωστή και δίκαιη κοινωνική πολιτική και ένα μακροχρόνιο σχεδιασμό όσον αφορά στις εθνικές επενδύσεις. Τσαπατσοδουλειές με λίγα λόγια. Συντεχνιακές παροχές, ανυπαρξία οργάνωσης όσον αφορά στις εθνικές προμήθειες, απουσία ενιαίου μισθολογίου στο δημόσιο, κατακερματισμένα ασφαλιστικά ταμεία, πελατειακές σχέσεις (τα υψηλότερα ελλείμματα δημιουργούνται πριν τις εθνικές εκλογές) παραοικονομία, μαύρο αφορολόγητο χρήμα, "ειδικοί λογαριασμοί" και διαφθορά πολύ διαφθορά. Όταν κάθε διοικητής ασφαλιστικού ταμείου έχει την πολυτέλεια να χάνει σε ένα χρόνο 4 εκ. ΕΥΡΩ από ύποπτες τοποθετήσεις σε τοξικά ομόλογα χωρίς να κουνιέται φύλο. Όταν κάθε διοικητής ασφαλιστικού ταμείου έχει την πολυτέλεια να τζογάρει στο ανώριμο και ασταθές ελληνικό χρηματιστήριο τις επί δεκαετίες εισφορές των εργαζομένων και να τις χάνει μέσα σε μερικούς μήνες ή ακόμα και μέρες χωρίς να γίνεται καν θέμα τότε δεν μπορεί μία οικονομία η οποία ούτως ή άλλως έχει σοβαρά προβλήματα, να μην βρεθεί με μεγάλες τρύπες. Και να μην ξεχνάμε βέβαια την μεγάλη απάτη. Την ΟΛΥΜΠΙΑΔΑ του 2004 του κ. Σημίτη, του κ. Καραμανλή και της κυρά-Γιάννας. Πόσα λεφτά σπαταλήθηκαν εκεί? Γιατί κανείς δεν μιλάει για αυτό το θέμα που ίσως να συνέβαλε σε μεγάλο βαθμό στην σημερινή κατάσταση? Το εξωφρενικό στην όλη ιστορία είναι το ποιος καλείται να πληρώσει τα σπασμένα. Τα σπασμένα θα τα πληρώσουν πάλι ταχαμηλά και μεσαία εισοδήματα. Ο εύκολος στόχος. Ωραίες οι εξαγγελίες ότι θα συμβάλει ο καθένας στο μέτρο που δύναται. Οι αγορές και οι Βρυξέλες όμως θέλουν άμεση εξασφάλιση και δεν θα περιμένουν να αποδώσουν –αν ποτέ αποδώσουν- τυχόν ορθολογικά μέτρα, όπως πάταξη της διαφθοράς μείωση της παραοικονομίας, μηχανογράφηση στο δημόσιο κλπ. Θα πληρώσουν οι "γνωστοί-άγνωστοι" για μία ακόμα φορά.
Ποιο το κοινό στοιχείο των τριών περιπτώσεων: Τα σπασμένα κάθε φορά τα πληρώνουν οι πιο αδύναμοι.
Τις τελευταίες τρεις δεκαετίες πολλές εθνικές οικονομίες πτώχευσαν ή έφθασαν στο χείλος της πτώχευσης. Αρχές της δεκαετίας του ’80 πτώχευσε το Μεξικό, πολλές χώρες της Αφρικής ενώ δεκάδες χώρες έφθασαν στο χείλος της πτώχευσης (Βραζιλία, Αργεντινή, Χιλή, Πολωνία, Γιουγκοσλαβία κ.α.). Τη δεκαετία του ’90 πάλι το Μεξικό, μετά οι χώρες της Ν.Α. Ασίας (Ταϊλάνδη, Ινδονησία κ.α.), η Ρωσία, η Βραζιλία, η Αργεντινή. Πρόσφατα η Ισλανδία, κινδυνεύει το Ντουμπάι και φυσικά ο συνήθης ύποπτος της Ευρώπης η Ελλάδα…η οποία ενώ βρίσκεται στο χείλος της πτώχευσης για περίπου 2,5 δεκαετίες πάντα την σκαπουλάρει…αλλά μέχρι πότε? Αλλά και με τι κόστος???
Όταν λέμε πτώχευση εθνικής οικονομίας συνήθως ότι οι ξένοι δανειστές κλείνουν τις στρόφιγγες των δανείων προς την οικονομία. Αρνούνται να ανανεώσουν τα δάνεια τους. Έτσι για ένα χρονικό διάστημα συνήθως μικρό, 1-2 μήνες, το κράτος δεν μπορεί να αντεπεξέλθει στις "υποχρεώσεις" του με ότι αυτό συνεπάγεται. πχ. δεν μπορεί να καταβάλει μισθούς, συντάξεις, δεδουλευμένους τόκους από τα δανεικά κλπ. Μεταπολεμικά το "πρόβλημα" αυτό επιλυόταν με την χρηματοδότηση των προβληματικών οικονομιών από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (Δ.Ν.Τ.). Αυτό εξακολουθεί να συμβαίνει και σήμερα ωστόσο το Δ.Ν.Τ. από το ’80 και μετά έχει κάνει σαφή νεοφιλελεύθερη στροφή απομακρυνόμενο από τη «γραμμή» Κέυνς. Έτσι για κάθε χρηματοδότηση που χορηγεί στις χώρες που το έχουν ανάγκη, ζητά «αιματηρές» περικοπές. Τα συνήθη που ζητά είναι πάγωμα ακόμα και μείωση μισθών των δημοσίων υπαλλήλων, των συντάξεων και άλλες σημαντικές περικοπές στις δημόσιες δαπάνες που με άλλα λόγια σημαίνει και μείωση των δαπανών για υγεία, παιδεία, βασικές υποδομές. Ακόμα ζητάει «ευελιξία» στην αγορά εργασίας, εννοώντας την ανεξέλεγκτη ελευθερία στο να απολύεις, διεύρυνση της ημι-απασχόλησης κλπ.. Ακόμα ζητάει την αύξηση των εγχώριων επιτοκίων για να επαναπροσελκύσει το ξένο χρηματιστικό κεφάλαιο. Όλο αυτό το «νεοφιλελεύθερο» πακέτο υποτίθεται ότι θα βοηθήσει τις υπό κατάρρευση οικονομίες. Ωστόσο η πραγματικότητα δείχνει ότι το όλο «πακέτο τελικά βοηθάει στο να πάρουν οι δανειστές πίσω τα κεφάλαια τους και να συνεχίσουν ακλόνητοι τη διεθνή τοκογλυφία. Η οικονομία μπαίνει σε φάση μακροχρόνιας ύφεσης και η προσωρινή «δύσκολη» κατάσταση για τον λαό μονιμοποιείται.
