Συνέντευξη Νόαμ Τσόμσκι στο FAQ (Μάρτιος 2008)

Ποιος νομίζετε ότι είναι ο ρόλος του διανοούμενου σήμερα; «Πρόκειται για δύο διαφορετικές ερωτήσεις. Ποιος είναι ο ισχύων ρόλος και ποιος ο σωστός ρόλος». Ας πάμε στον ισχύοντα ρόλο… «Ο ισχύων ρόλος έχει φανεί καθ’ όλη τη διάρκεια της Ιστορί- ας. Υπάρχει μία πολύ ισχυρή τάση στους διανοούμενους: να υποτάσσουν τους εαυτούς τους στα συστήματα εξουσίας, κρατικής ή ιδιωτικής. Αυτό είναι που γίνεται κατά κανόνα. Στην πρώην Σοβιετική Ένωση υπήρχαν βέβαια και εξαιρέσεις, αλλά η πλειοψηφία των διανοούμενων ήταν κομισάριοι και αυτό είναι φυσιολογικό, αν το kαλοσκεφτούμε». Φυσιολογικό τότε... Συμβαίνει όμως και σήμερα; «Ναι. Για να μην πω ότι σήμερα συμβαίνει περισσότερο από ποτέ». Υπάρχει σωστός διανοούμενος σήμερα; «O σωστός διανοούμενος στέκεται πάντοτε κριτικά απέναντι στην όποια εξουσία. Ο διανοούμενος χάνει τη δύναμή του όταν συμπλέει με την εξουσία... Λόγω θέσης ο διανοούμενος είναι ο μόνος που μπορεί να αποκαλύψει τα ψέματα της εξουσίας και της κυβέρνησης... Αν θέλετε, είναι ο μόνος που μπορεί να αναλύσει τις ενέργειες της κυβέρνησης με βάση τα αίτια, τα κίνητρα, τα συμφέροντα και τις κρυφές σκοπιμότητες! Ειδικά στις δυτικές κοινωνίες, όπου ο διανοούμενος έχει πρόσβαση στην πληροφορία και απολαμβάνει ελευθερία λόγου, η σημασία του είναι μεγάλη, όπως και οι δυνατότητές του να επέμβει». Βέβαια όλα αυτά συγκρούονται με το ότι οι διανοούμενοι είναι μια προνομιούχος μειοψηφία, στην οποία η δυτική δημοκρατία παρέχει τις δυνατότητες και την εκπαίδευση για να αναζητήσει την αλήθεια... «Η οποία αλήθεια είναι κρυμμένη πίσω από το πέπλο της διαστρέβλωσης, της ελλιπούς αντιπροσώπευσης, της ιδεολογίας και των ταξικών συμφερόντων! Κοιτάξτε, κ. Λάλα, καταλαβαίνω πού το πάτε και με βρίσκει σύμφωνο ο συλ- λογισμός σας... Πράγματι, η ανάδειξη ενός διανοουμένου έρχεται σε αντίφαση με την ευθύνη του. Γι’ αυτό και επιμέ- νω ότι ο σωστός διανοούμενος είναι ένας μόνιμος αντιστα- σιακός. Η εξουσία έχει σκοπό να υποτάξει, να ελέγξει τα άτομα και τις κοινωνικές ομάδες, ακόμη και τους διανοούμενους. Ο σωστός διανοούμενος είναι αυτός που υψώνει τη φωνή του, διαμαρτύρεται, αντιστέκεται σε κάθε μορφή στέρησης ή μείωσης της ελευθερίας». Τι σημαίνει για εσάς η λέξη «αντίσταση»; Μπορείτε να την ορίσετε; «Αντιλαμβάνομαι την αντίσταση ως δράση, άλλοτε επίση- μη και άλλοτε παράνομη, ενάντια στην κρατική εξουσία. Μια δράση που μπορεί να επισύρει ποινή από το κράτος. Στα 60s, για παράδειγμα, παρουσιάστηκε ένα κίνημα για το πέρασμα από τη διαμαρτυρία στην αντίσταση... Ήμουν κι εγώ μέρος του. Οι πράξεις αντίστασης περιλάμβαναν άμυ- να ενάντια στην κρατική φορολογία, άρνηση συμμετοχής σε αθλητικές εκδηλώσεις, λιποταξία από τον στρατό... Τέ- τοιου είδους πράξεις αναλαμβάνονταν επίσημα από την οργάνωση. Ιδρύθηκε το 1967, υπάρχει ακόμη και ονομά- ζεται Resist. Ανήκα στα ιδρυτικά μέλη της». Πιστεύετε ότι η αντίσταση πρέπει να είναι οργανωμένη; Υπάρχει αποδεκτή αντίσταση, περιορισμένη σε ατομικό επίπεδο; «Και βέβαια... Η αντίσταση μπορεί να γίνεται και ατομικά. Παράδειγμα ο Νόρμαν Μόρισον (δείτε περισσότερα στο en.wikipedia.org/wiki/norman_morrison), που αυτοπυρ- πολήθηκε μπροστά στο Πεντάγωνο, ώστε να διαμαρτυρη- θεί για τον πόλεμο του Βιετνάμ». Στις περισσότερες χώρες οι άνθρωποι περιορίζονται πια στη διαμαρτυρία.... Εσείς νιώθετε ότι υπάρχει λόγος αντίστασης στις μέρες μας; «Σε κάποιες χώρες ναι. Αν όμως μιλάτε για τη Δύση, προτε- ραιότητες είναι η διαμαρτυρία για την εκπαίδευση, τη συλ- λογική οργάνωση και την πολιτική κατάσταση γενικώς... και όχι η άμεση αντίσταση». Πώς εξηγείτε ότι οι φορείς της κρατικής εξουσίας επιτρέπουν σε ανθρώπους σαν εσάς να μιλούν δημόσια, να κατηγορούν, να προτρέπουν σε αντίσταση; Έχετε σκεφτεί ότι μπορεί να χρησιμοποιήστε και εσείς ως μέρος του δημοκρατικού φερετζέ της εξου- σίας; Μήπως σας επιτρέπεται να μιλάτε διότι βολεύει να ακούγεται και αντίθετη άποψη; «Η εξουσία δεν μας επιτρέπει να ομιλούμε δημόσια. Δεν μας αφήνει ελεύθερους. Αυτά είναι προ- παγάνδα. Το 1968 αντιμετώπισα το ενδεχόμενο πολυετούς φυλάκισης. Κατηγορήθηκα για συνωμοσία. Η δίκη ήταν στημένη και τελικά η κυβέρνη- ση αναγκάστηκε να αλλάξει τακτική. Νομίζω πάντως ότι χρησιμοποιούμε διαφορετικούς όρους. Στις ΗΠΑ δεν επιτρέπουν την αντίσταση, αλλά την αντιγνωμία. Πρόκειται για δύο διαφορετικά πράγματα». Επιτρέψτε μου να σας εκφράσω μια εύλογη απορία… Πώς σας επιτρέπουν να διδάσκετε και να εργάζεστε σε ένα τόσο σημαντικό πανεπιστήμιο όπως το ΜΙΤ, ενώ ασκείτε καθημερινά κριτική για τον πρόεδρο και το πολιτικό σύστημα; «Όλοι όσοι διατυπώνουν παρόμοιες ερωτήσεις πιστεύουν ότι οι ΗΠΑ είναι κοινωνία με ελεύθερη αγορά. Μια τέτοια κοινωνία δεν θα μπορούσε όμως να σταθεί ούτε για μία ώρα στις σημερινές ΗΠΑ. Στη χώρα έχεις σήμερα ό,τι μπορείς να αγοράσεις. Αυτό δεν ισχύει μόνο για τα καταναλωτικά αγαθά, αλλά και για την ηθική ή την ελευθερία... Φυσικά, επειδή στις ΗΠΑ υπάρχει υψηλότερο βιοτικό επίπεδο σε σχέση με άλλες χώρες, μοιραία υπάρχει και περισσότερη ελευθερία από άλλες χώρες. Επιβιώνει λοιπόν όποιος μπορεί να εξασφαλίσει έναν καλό δικηγόρο. Οι φτωχοί είναι καταδικασμένοι». Ποια είναι η διαφορά ενός ανθρώπου της εξουσίας και ενός κοινού πολίτη; «Οι άνθρωποι της εξουσίας, όπου και αν βρίσκονται, διαπρέπουν στο να κάνουν τα απλά πράγματα να φαίνονται δύσκολα. Διαφορετικά, χάνει σε σημασία η εξουσία τους!». Έχετε συναντηθεί ποτέ πρόσωπο με πρόσωπο με τον πρόεδρο Μπους; «Όχι». Αν είχατε την ευκαιρία να τον συναντήσετε, τι θα του λέγατε; «Δεν θα του έλεγα κάτι που δεν ξέρει ήδη. Δεν με ενδιαφέρει να μιλάω σε ανθρώπους με εξουσία. Με ενδιαφέρει να μιλάω στον λαό, στην κοινή γνώμη... Μόνο η κοινή γνώμη μπορεί να επηρεάσει αυτά που κάνουν οι άνθρωποι με εξουσία». Πόσο μπορεί να τους επηρεάσει η κοινή γνώμη και προς ποια κατεύθυνση; Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, οι εξουσιαστές «υποχρεούνται» μόνο να εξυπηρετούν τα συμφέροντα οικονομικών παραγόντων… Επομένως, μόνο από αυτούς επηρεάζονται. Δεν συμφωνείτε; «Δεν διαφωνώ. Στη Δύση εξυπηρετούν πρώτα τα συμφέροντα της οικονομικής ολιγαρχίας. Οπότε ο Μπους είναι λίγο πολύ δούλος των μονοπωλίων. Το καταλαβαίνει κανείς από την πολιτική τακτική του». Ο κ. Μπους είναι κακός άνθρωπος ή για όλα φταίει ο ρόλος που ενσαρκώνει; «Δεν με ενδιαφέρει τι από τα δύο συμβαίνει. Αυτό που με απασχολεί είναι οι ηθικές αρχές που τον κινούν και το είδος των θεσμικών αποφάσεων που λαμβάνει. Βέβαια το πιθανότερο είναι ότι ευθύνονται γι’ αυτές οι σύμβουλοί του. Εκείνος μπορεί να μην είναι καν εξοικειωμένος με την πολιτική ως έννοια. Σαν τον Ρόναλντ Ρέιγκαν. Τόσο ο Μπους όσο και ο Ρέιγκαν έγιναν ωστόσο μέρος ενός κέντρου λήψης αποφάσεων και έτσι απέκτησαν σημαντικότατο μερίδιο ευθύνης». Υπάρχει μελλοντική πιθανότητα να αναδειχθεί φιλολαϊκός ηγέτης στις ΗΠΑ; «Σίγουρα υπάρχει πιθανότητα. Αυτό όμως απαιτεί την οικοδόμηση μιας λειτουργικής δημοκρατίας και υπάρχουν πολλά εμπόδια γι’ αυτό. Δεν υπερβάλλω. Ο δυτικός κόσμος, στον οποίο ανήκουν και οι ΗΠΑ, έχει λειτουργικές δημοκρατίες μέχρις ενός σημείου». Ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι... «Ας πάρουμε τις ΗΠΑ, την πιο ελεύθερη κοινωνία στον κόσμο. Παρουσιάζει τεράστιο χάσμα ανάμεσα στον τρόπο διακυβέρνησης και την κοινή γνώμη. Σε πλήθος σημαντικών ζητημάτων φαίνεται ότι το κοινό έχει σταθερές θέσεις, στις οποίες η κυβέρνηση δεν ανταποκρίνεται. Ας δούμε το σημαντικότατο και χρόνιο εσωτερικό πρόβλημα της χώρας, το σύστημα υγείας. Πρόκειται για δράμα. Τα κατά κεφαλή έξοδα υγείας είναι διπλάσια από τα αντί- στοιχα σε συγκρίσιμες κοινωνίες και παρ’ όλα αυτά, τα αποτελέσματα είναι αξιοθρήνητα. Η παιδική θνησιμότητα των ΗΠΑ είναι φερ’ ειπείν αντίστοιχη με της Μαλαισίας! Ταυτόχρονα, περίπου 45 εκατ. άνθρωποι στις ΗΠΑ δεν έχουν καθόλου ασφάλιση και η μοναδική ιατρική περίθαλψη που μπορούν να απολαύσουν είναι η εισαγωγή τους στα επείγοντα περιστατικά. Όλα αυτά είναι καταστροφικά και δεν αρέσουν στον κόσμο. Στην Αγγλία υπάρχει κρατικό σύστημα υγείας στο οποίο ο καθένας μπο- ρεί να συμμετέχει. Στην πραγματικότητα υπάρχει κάτι ανάλογο και στις ΗΠΑ. Ονομάζεται Medicare. Αφορά τους ηλικιωμένους, δουλεύει καλά και με μικρότερο κόστος από τα συστήματα ιδιωτικής ασφάλισης. Η δε κοινή γνώμη είναι υπέρ μιας εναλ- λακτικής, ανθρώπινης και αποδοτικής περίθαλψης, αλλά αυτή δεν μπορεί να θεσμοθετηθεί. Μέχρι σήμερα δεν παρουσιάστηκε ούτε καν μία πρόταση για αλλαγή στο σύστημα υγείας, αλλά ο Τύπος έχει αναγνωρίσει ότι ο κόσμος θέλει ένα ατομοκεντρικό, μη κερδοσκοπικό και κρατικά εποπτευόμενο σύστημα όπως το Medicare. Πρόκειται για μία από τις περιπτώσεις όπου παρατηρείται απόκλιση μεταξύ λαϊκής βούλησης και εφαρμοσμένης πολιτι- κής, επειδή η κυβέρνηση είναι ελεγχόμενη από τα παράκεντρα εξουσίας και τα μονοπώλια. Βέβαια το Medicare θεσμοθετήθηκε, παρά τις αντιρρήσεις του ιδιωτικού τομέα, λόγω της λαϊκής πίεσης. Αν λοιπόν πιστέψουμε στη δύναμη της κοινής γνώμης, μπορούμε να επιτύχουμε το ακατόρθωτο». Υπάρχει μια αντίφαση σε αυτό που περιγρά- φετε. Αν ο κόσμος θέλει το Medicare για σύστημα υγείας, τότε γιατί ψηφίζει τον Μπους, ο οποίος δεν πρόκειται να το υιοθετήσει; Αν θυμάμαι καλά, στις τελευταίες προεδρικές εκλογές ψήφισε μόνο το 59% του εκλογικού σώματος. Γιατί οι υπόλοιποι δεν πηγαίνουν να ψηφίσουν ενάντια στον όποιο Μπους; «Πρώτον, διότι δεν υπάρχει εναλλακτική επιλογή – αν οι Δημοκρατικοί είναι η μοναδική αντιπρόταση, δεν εκφράζουν τις θέσεις της πλειονότητας του λαού. Δεύτερον, έχοντας μελετήσει την κοινή γνώμη στις ΗΠΑ, έχουμε καταλήξει στο εξής συμπέρασμα: από εκείνους που ψήφισαν Μπους, μόνο ένα μικρό ποσοστό – ίσως το 10% – γνώριζε τις πολιτικές του ιδέες και θέσεις. Ας πάρουμε για πα- ράδειγμα τις απόψεις του Μπους για την υπερθέρμανση του πλανήτη. Ένα μεγάλο μέρος των ψη- φοφόρων του πιστεύει ότι ο τωρινός πρόεδρος ήταν υπέρ του Πρωτοκόλλου του Κιότο. Αν παρα- κολουθήσετε μια πολιτική εκστρατεία στις ΗΠΑ, θα συνειδητοποιήσετε ότι αποτελεί καθήκον των εταιρειών δημοσίων σχέσεων. Οι ίδιοι άνθρωποι που πουλούν οδοντόκρεμες, χημική ευφορία και τηλεοπτικές διαφημίσεις αναλαμβάνουν να πουλήσουν και τα πολιτικά προϊόντα: τον Μπους, τον Κλίντον, τη Χίλαρι και τον Ομπάμα. Έτσι οι υπεύθυνοι της εκστρατείας Μπους θέλησαν να υπο- βαθμίσουν τα πολιτικά ζητήματα κατά την προε- κλογική περίοδο και επικεντρώθηκαν στην προσωπικότητα. Από την άλλη, σε πρόσφατη Boston Globe, δηλαδή στην εφημερίδα των φιλελεύθερων διανοούμενων της χώρας, υπήρχε άρθρο που εξηγούσε για ποιο λόγο ο Μπάρακ Ομπάμα προηγείται της Χίλαρι Κλίντον. Σε αυτό το κομμάτι υποστηριζόταν ότι όταν ο Ομπάμα μιλάει, κινεί το πάνω μέρος του σώματός του, γεγονός που τον κάνει να φαίνεται αυθεντικός, ειλικρινής. Αντίθε- τα, όταν μιλάει η Χίλαρι Κλίντον, δείχνει άκαμπτη και άρα δεν είναι αυθεντική! Σε αυτού του είδους τα πράγματα θέλουννα στρέφουν την προσοχή οι εταιρείες δημοσίων σχέσεων. Λίγο-πολύ οι εκλογές πουλιούνται σαν καταναλωτικό προϊόν και μάλιστα με ροή τεράστιων χρηματικών πο- σών. Ποτέ στις προεκλογικές εκστρατείες δεν συ- ζητιούνται πολιτικά ζητήματα και τελικά ο κόσμος ψηφίζει αγνοώντας την πολιτική ατζέντα. Φερ’ ειπείν, ελάχιστοι άνθρωποι μπορούν να πουν ποια είναι η άποψη των υποψηφίων για το σύστημα υγείας». Παρεμπιπτόντως, πώς βλέπετε τους δύο υποψήφιους του Δημοκρατικού Κόμματος, τον κ. Ομπάμα και την κυρία Κλίντον; «Μου θυμίζουν μετριοπαθείς Ρεπουμπλικάνους. Εννοώ ότι θα ήταν και οι δύο προτιμότεροι ως Ρε- πουμπλικάνοι, διότι οι τελευταίοι δεν είναι πια μια συντηρητική παράταξη, αλλά μια ακραία υπερεθνι- κιστική παράταξη. Ένας πολιτικός χώρος ταγμένος στην εξάλειψη των κυβερνητικών τομέων που εξυπηρετούν το σύνολο του πληθυσμού και αφοσιωμένος στον περαιτέρω πλουτισμό των πλούσιων ψηφοφόρων. Ας μιλήσουμε όμως για το τεράστιο διεθνές ζήτημα του σήμερα. Οι ΗΠΑ πρέπει να επι- τεθούν στο Ιράν; Η αμερικανική κοινή γνώμη έχει πάρει θέση πάνω σ’ αυτό. Είναι αντίθετη σε κάθε είδους απειλή ενάντια στο Ιράν και επιθυμεί σύναψη άμεσων διπλωματικών σχέσεων ανάμεσα στις ΗΠΑ και στο Ιράν. Ένα πολύ μεγάλο ποσοστό του λαού συμφωνεί δε με τη θέση της ιρανικής κυβέρνησης για αποπυρηνικοποιημένη ζώνη σε ολόκληρη την περιοχή, με μια θέση που αφορά το Ιράν, το Ισραήλ και τις αμερικανικές δυνάμεις στην περιοχή. Ούτε ένας από τους υποψηφίους μας δεν υποστηρίξει ωστόσο κάτι τέτοιο. Καθένας τους αφήνει όλα τα σενάρια ανοιχτά, ακόμη και αυτό του βομβαρδι- σμού του Ιράν. Κοντολογίς, κανείς τους δεν συντάσ- σεται με την εκφρασμένη κοινή γνώμη, την οποία γνωρίζουμε λόγω των δημοσκοπήσεων που διεξάγονται καθημερινά στις ΗΠΑ». Υπάρχουν σήμερα περιθώρια για επανάσταση σε κάποιο επίπεδο; «Δεν πιστεύω ότι υπάρχει χώρος για επανάσταση στη Δύση αυτή τη στιγμή. Έχουμε επίσημους θε- σμούς αρκετά αξιοπρεπείς και μπορούμε να τους βελτιώσουμε. Ο κόσμος όμως πρέπει να οργανωθεί, να ενεργοποιηθεί, να απαιτήσει από τους δήθεν εκπροσώπους του να τον εκπροσωπούν πραγ- ματικά. Αυτό έχει συμβεί και στο παρελθόν. Από το 1960 έχει σημειωθεί σημαντική βελτίωση στους τομείς των ανθρώπινων δικαιωμάτων, της δικαιοσύνης, του φιλειρηνισμού». Αυτό που συμβαίνει στον χώρο της τεχνολογίας, της βιολογίας και της γενετικής αποτε- λεί επανάσταση; Το Ίντερνετ είναι επανάσταση; «Όχι. Αν θέλουμε να μιλήσουμε σοβαρά, η εφεύρεση του τηλέγραφου, πριν από έναν αιώνα, ήταν πο- λύ επαναστατικότερη από το Ίντερνετ. Η διαφορά μεταξύ του να στέλνεις μήνυμα από την Αγγλία στην Αμερική με ιστιοφόρο πλοίο και του να το στέλνεις με τηλέγραφο είναι πολύ μεγαλύτερη από τη διαφορά του να χρησιμοποιείς τηλέγραφο και να χρησιμοποιείς το Διαδίκτυο».

Επαναστάσεις δεν υπάρχουν σήμερα... Επαναστάτες υπάρχουν; «Εξαρτάται τι εννοούμε με την τελευταία λέξη. Όταν μιλάμε για επαναστάτες σήμερα, εννοούμε άτομα και ομάδες που έχουν αφιερωθεί στο να επι- φέρουν μεγάλης κλίμακας αλλαγές, δουλεύοντας στο πλαίσιο υπαρχόντων θεσμών. Ας δούμε τι συμ- βαίνει στη Βολιβία ή στη Βενεζουέλα. Σε αυτές τις χώρες το κοινό υποστηρίζει σημαντικές αλλαγές, ενεργώντας μέσω των δημοκρατικών θεσμών». Ποια είναι η διαφορά μεταξύ ενός επανα- στάτη και ενός τρομοκράτη; «Θεωρείται τρομοκράτης ο Τζορτζ Ουάσιγκτον; Στην πραγματικότητα ήταν, αλλά δεν τον αναγνωρίζουμε ως τέτοιον. Από τη μία, οι τρομοκράτες του σήμερα μπορούν να γίνουν ηγέτες του αύριο. Από την άλλη, η μεγαλύτερη τρομοκρατία παγκοσμίως ασκείται σήμερα από τα δυνατότερα κράτη». Αλήθεια, υπάρχει για εσάς Αριστερά σήμερα; Ποιον θεωρείτε αριστερό; Ποια τα χαρακτηριστικά της σύγχρονης αριστερής σκέψης; «Ο σημερινός αριστερός είναι αυτό που ήταν πάντα. Εναντιώνεται στις παράνομες, ιερατικές, εξουσιαστικές δομές και θέλει να τις ανατρέψει. Οι αριστεροί της εποχής μας επιθυμούν περισσότερη δικαιοσύνη και ελευθερία στον κόσμο. Είναι ουσιαστικά ίδιοι με τους αριστερούς των παιδικών μου χρόνων, οι οποίοι αντιστρατεύονταν τη Σοβιετική Ένωση και καθιστούσαν εαυτούς ριζικά διαφορετικούς από τους παραδοσιακούς αριστερούς. Επιπλέον, ήταν ριζικά αντίθετοι στον δυτικό ιμπεριαλισμό, στοιχείο που ακόμα ισχύει και πάντα θα ισχύει. Ο σημερινός αριστερός τάσσεται υπέρ των προγραμμάτων που στοχεύουν στην ισότητα και εναντιώνεται στους ακραίους εθνικιστές όπως ο Μπους και ο Τσέινι, οι οποίοι προπαγανδίζουν την επιθετικότητα και παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο». Ποιο θεωρείτε μεγαλύτερο ελάττωμα της δημοκρατίας; «Αν εννοείτε της δυτικής δημοκρατίας, η μεγαλύτερη αποτυχία της είναι ότι λειτουργεί ελαττωματικά, για λόγους που προανέφερα. Για μένα η δημοκρατία, όπως νοείται σήμερα, είναι το πολίτευμα που προστατεύει την ελίτ των πλουσίων και των ισχυρών». Δεν είναι το ιδανικότερο πολιτικό σύστημα; «Διαφωνώ με τον όρο πολιτικό σύστημα. Σήμερα η πολιτική σχετίζεται με το αλισβερίσι επενδυτών, τη σύγκρουση ολίγων ατόμων για την απόκτηση ελέγχου πάνω στο κράτος, έτσι ώστε το τελευταίο να εξυπηρετεί μεμονωμένα συμφέροντα και να πα- ραβλέπει τα ανταγωνιστικά τους». Πώς ορίζεται τελικά το δίκιο; Από τις μειοψηφίες ή τις πλειοψηφίες; «Αυτή τη στιγμή κυριαρχούν στις συνειδήσεις δύο καίρια θέματα, τα οποία σχετίζονται με την επιβίωση του ανθρώπινου είδους. Το ένα είναι η προοπτική πυρηνικού πολέμου και το άλλο η περι- βαλλοντική καταστροφή. Και για τα δύο ζητήματα η συντριπτική πλειονότητα των αμερικανών πολιτών, ίσως σε ποσοστό 80%, τάσσεται υπέρ κάποιων μέτρων αντιμετώπισής τους. Αφενός, ο αμερικανικός λαός υποστηρίζει τη δημιουργία απο πυρηνικοποιημένης ζώνης στη Μέση Ανατολή. Αφετέρου, πιστεύει ότι οι ΗΠΑ πρέπει να σεβαστούν τη νομική τους υποχρέωση απέναντι στο Διεθνές Δικαστήριο, για μη διάδοση των πυρηνικών όπλων. Επιπλέον, πλατιές λαϊκές μάζες στις ΗΠΑ υποστηρίζουν ότι η Ουάσινγκτον πρέπει να προχωρήσει σε σημαντικά βήματα για την καταπολέμηση της υπερθέρμανσης του πλανήτη, τηρώντας το Πρωτόκολλο του Κιότο. Στην πολιτική μας σκηνή δεν αντανακλώνται ωστόσο τα πιστεύω της πλειοψηφίας. Γι’ αυτό το θεωρώ χρεω- κοπημένο. Οι κοινωνίες κυβερνώνται από μειοψηφίες. Πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε αυτό. Εδώ και χρόνια στις ΗΠΑ υπάρχει κατά βάση ένα κόμμα, το κόμμα των επιχειρήσεων, με δύο τμήματα: τους Ρεπουμπλικάνους και τους Δημοκρατικούς. Αυτό σημαίνει ότι η πολιτική πρακτική εξυ- πηρετεί πρωτίστως τα συμφέροντα της εγχώριας ολιγαρχίας, ανεξάρτητα από το πόσο επιζήμιο είναι αυτό για την πλειονότητα των ανθρώπων. Αυτό όμως μπορεί να διορθωθεί. Κάτι τέτοιο έχει γίνει μερικώς και στο παρελθόν. Γι’ αυτό απολαμβάνουμε ελευθερία και δικαιώματα σήμερα. Δεν τα έχουμε επειδή μας ήρθαν ουρανοκατέβατα, αλλά επειδή κερδήθηκαν με λαϊκούς αγώνες στη γη». Τι σημαίνει ποιότητα ζωής σήμερα; «Η χώρα μου διανύει τη χειρότερη περίοδο της οικονομικής ιστορίας της. Τα τελευταία 30 χρόνια, από τον Ρέιγκαν μέχρι τώρα, οι πραγματικοί μισθοί έχουν βαλτώσει – για να μην πω ότι έχουν μειωθεί. Τα επιδόματα έχουν μειωθεί, οι ώρες εργασίας έχουν αυξηθεί και η ανασφάλεια έχει γιγαντωθεί. Το 1970 οι ΗΠΑ ήταν η πιο πλούσια και πιο προνομιούχος χώρα του κόσμου, απολάμβανε υψηλότερους μισθούς, λιγότερες ώρες εργασίας και μεγαλύτερα επιδόματα σε σύγκριση με την Ευρώπη. Όλα αυτά έχουν αλλάξει. Τώρα ποιότητα ζωής για τους περισσότερους ανθρώπους είναι να σιγουρέψουν το καθημερινό φαγητό στο τραπέζι. Υφίστανται επίσης τρομακτική πίεση από την προπαγάνδα των ΜΜΕ και τη βιομηχανία των δημοσίων σχέσεων, προκειμένου να καταναλώνουν ασταμάτητα και να ξοδεύουν αλόγιστα και έτσι υπερχρεώνονται στις τράπεζες και η οικονομία απειλείται με κατάρρευση. Για μένα ποιότητα ζωής σημαίνει ελεύθερος χρόνος, δυνατότητα να γυρίζεις την πλάτη στις πλασματικές ανάγκες που δημιουργούνται από τους κερδοσκόπους». Μπορείτε να φανταστείτε μια κοινωνία όπου εσείς προσωπικά δεν θα χρειαζόταν να ενεργείτε όπως σήμερα; Τι θα κάνατε σε μια τέτοια κοινωνία; Ποιος θα ήταν ο ρόλος σας ως διανοούμενου; «Κατ’ αρχάς δεν θα υπάρξει ποτέ ιδανική κοινωνία με λυμένα όλα τα προβλήματα. Από την άλλη, ο άνθρωπος θα έχανε το ενδιαφέρον του για τη ζωή του αν δεν είχε εμπόδια να ξεπεράσει. Το ενδιαφέρον οφείλεται στη συνεχή προσπάθεια. Οπότε μη φοβάστε για το μέλλον των διανοουμένων. Το καθήκον των αριστερών, εννοώ το καθήκον των σοβαρών και έντιμων ανθρώπων που ενδιαφέρονται για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη δικαιοσύνη, είναι ατέρμονο, είναι μια συνεχής αναρρίχηση στο βουνό της ανθρωπιάς. Αν έχεις ποτέ αναρριχηθεί σε αυτή την πλαγιά, βλέπεις μία κορυφή και δουλεύεις σκληρά για να την αγγίξεις. Κατόπιν, όταν φτάσεις, ανακαλύπτεις ότι υπάρχουν ακόμη ψηλότερες κορυφές που σε περιμένουν». Ποιο είναι το μεγαλύτερο ψέμα που έχει πλασαριστεί ως μεγάλη αλήθεια στις μέρες μας; «Ίσως το πιο δραματικό ψέμα είναι ότι ζούμε σε κοινωνίες με ελεύθερη αγορά. Τραγική πλάνη. Ας πάρουμε για παράδειγμα την τεχνολογική επανά- σταση που προαναφέραμε. Στον πυρήνα της τεχνολογικής επανάστασης των τελευταίων 34 ετών βρίσκονται οι υπολογιστές μας, τα μικροϋπολογιστικά συστήματα, το Διαδίκτυο, το λέιζερ, οι δορυφόροι κτλ. Όλα αυτά είναι τηλεπικοινωνίες και ως επί το πλείστον προήλθαν από τον κρατικό τομέα. Οι υπολογιστές και το διαδίκτυο αναπτύχθη- καν από το 1950 εκεί όπου εργαζόμουν, στο ΜΙΤ, στη βάση ενός συμβολαίου με το Πεντάγωνο. Αξι- οποιήθηκαν για περίπου 30 χρόνια στον κρατικό τομέα και έπειτα πέρασαν στιςιδιωτικές επιχειρήσεις, προκειμένου να δημιουργήσουν κέρδη. Το ίδιο συμβαίνει με τη βιομηχανία που στηρίζεται στη βιολογία, τη γενετική, τη βιοτεχνολογία, τη φαρμακευτική και ούτω καθεξής. Ο τρόπος που λειτουργεί η οικονομία είναι η μετακύλιση του κόστους και του ρίσκου στο κοινό, με τη μία ή την άλλη κάλυψη. Στη συνέχεια, όταν καθίσταται δυνατή η επίτευξη κέρδος, η καινοτομία δίνεται στην ιδιωτική εξουσία. Αυτό δεν είναι όμως ελεύθερη αγορά. Επιπλέον, αν κοιτάξετε τις συμφωνίες του αποκαλούμενου ελεύθερου εμπορίου, θα δείτε ότι λειτουργούν στην κατεύθυνση του προστατευτισμού. Τα λεγόμενα "δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας" είναι στα αλήθεια μονοπωλιακά δικαιώματα τιμολόγησης και δίνονται σε επιχειρή- σεις που επιδοτούνται από το κράτος». Κυριε Τσόμσκι, τι είναι η αλήθεια για εσάς; «Κανένας λογικός άνθρωπος δεν θα ισχυριζόταν ότι έχει το κύρος ή το δικαίωμα να πει τι είναι η αλήθεια, εκτός αν πρόκειται για θέματα που στη- ρίζονται σε αριθμούς. Πέρα τούτων, ζούμε σε έναν κόσμο υποθέσεων, έρευνας, προκλήσεων και προσπάθειας εξακρίβωσης της αλήθειας. Με όρους φυσικής, ένας τίμιος φυσικός θα έλεγε ότι δεν υπάρχει αλήθεια. Ειδικά η αλήθεια των αν- θρώπινων σχέσεων, για τις οποίες όλοι ενδιαφερόμαστε, είναι δυσδιάκριτη. Νομίζω πάντως ότι μπορούμε να προβαίνουμε σε λογικές υποθέσεις για να καθοδηγούμε τις πράξεις μας». Φυσικά, στο όνομα της αλήθειας έχουν διαπραχθεί πολλά εγκλήματα… «Άλλος ένας παραλογισμός... Κάθε ιμπεριαλιστική δύναμη στην Ιστορία, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, όποτε εξαπέλυσε βίαιη επίθεση εναντίον άλ- λης χώρας, ισχυρίστηκε ότι το κάνει καλοπροαίρε- τα! Τα ίδια έκαναν οι Βρετανοί, οι Γάλλοι, ο ιαπωνικός φασισμός, οι ναζιστές, οι σταλινικοί. Τις περισ- σότερες φορές η αναζήτηση της αλήθειας και της γνώσης αποτελεί πρόσχημα για να συγκαλύψουμε και να υποβαθμίσουμε εγκλήματα». Πιστεύετε στους χαρισματικούς ηγέτες; Υπάρχουν πια χαρισματικοί ηγέτες ή μας τελείωσαν; «Ευτυχώς δεν υπάρχουν πολλοί τώρα πια. Οι χαρισματικοί ηγέτες είναι επικίνδυνοι. Γενικά οι ηγέτες είναι επικίνδυνοι και πολύ περισσότερο όταν έχουν χάρισμα. Πρέπει να πασχίζουμε για μια κοινωνία, στην οποία οι εκλεγμένοι ηγέτες θα είναι απλώς αντιπρόσωποι του λαού». Ο Μπιν Λάντεν τι είναι για εσάς; «Ο Μπιν Λάντεν είναι σύμβολο για πολλούς ανθρώπους. Προέκυψε από αιώνες δυτικού ιμπεριαλισμού και καταπίεσης. Είναι όμως ένα τέρας, όπως οι περισσότεροι ηγέτες. Επίσης η δύναμή του οφεί- λεται σε μεγάλο βαθμό στην πολιτική των ΗΠΑ. Η κυβέρνηση Μπους αντέδρασε με τρόπους που ισχυροποίησαν τον Μπιν Λάντεν. Μάλιστα ο κορυφαίος αμερικανός ειδικός Μάικλ Σέιερ, ο οποίος διοικούσε την ομάδα της CIA που καταδίωκε τον τρομοκράτη για χρόνια, αναφέρει στα βιβλία του ότι ο Τζωρτζ Μπους είναι ο καλύτερος σύμμαχος του Μπιν Λάντεν». Υπάρχει στιγμή κατά την οποία ο διανοού- μενος οφείλει να πάρει όπλο στα χέρια του; «Δεν είμαι απόλυτα ειρηνιστής. Πιστεύω ότι ήταν θεμιτός ο πόλεμος ενάντια στους ναζί. Όταν όμως αναλύω το θέμα, βρίσκω ένα πολύ ισχυρό επιχείρημα κατά της βίας. Πρέπει να έχεις αδιάσειστα επιχειρήματα για να τη δικαιολογήσεις». Ποιο ιστορικό πρόσωπο σας έχει προξενήσει τη μεγαλύτερη εντύπωση ή έστω περιέργεια; «Θα το θέσω κάπως διαφορετικά. Αν μπορούσα να ζήσω σε κάποια περίοδο του παρελθόντος, μάλλον θα επέλεγα τα μέσα του 18ου αιώνα στο Εδιμβούργο της Σκοτίας, ώστε να διασταυρωθώ με ανθρώπους όπως οι φιλόσοφοι Ντέιβιντ Χιουμ και Άνταμ Σμιθ και να συζητήσω μαζί τους. Δεν ισχυρίζομαι ότι επρόκειτο για την τέλεια εποχή. Ήταν περίοδος δουλείας, ρατσισμού και κακοποιήσεων. Διέθετε ωστόσο ιδιαίτερα εντυπωσιακούς θύλακες φωτισμένης σκέψης». Υπάρχει εξέλιξη; «Είμαστε σαφώς καλύτερη κοινωνία από ό,τι 40 χρόνια νωρίτερα. Και εκείνη ήταν όμως πολύ κα- λύτερη από την 100 χρόνια παλαιότερή της. Η δουλεία εξακολουθεί ωστόσο να υπάρχει και σή- μερα: υπάρχουν 27-28 εκατομμύρια σκλάβοι, αλλά δεν το παραδεχόμαστε! Υπάρχουν πολλά πε- ριθώρια προόδου, αλλά οπωσδήποτε έχει σημειωθεί πρόοδος. Δεν υποφέρουμε όσα τραβούσαν οι συγγενείς μου, όταν ήταν φτωχοί εβραίοι εργαζόμενοι στη Νέα Υόρκη και έκαναν χειρωνακτικές εργασίες». Γιατί οι άνθρωποι επιλέγουν πάντα τον εύκολο δρόμο, παρ’ ότι ξέρουν ότι στο δύσκολο μονοπάτι κρύβεται το νόημα της ζωής; «Δεν νομίζω ότι επιλέγουν την ευκολία τους. Αν συνέβαινε αυτό, δεν θα είχαμε την πρόοδο των τελευ- ταίων αιώνων... Οι άνθρωποι αφιερώνουν τον εαυτό τους στον αγώνα και σε προσπάθειες αντιμετώ- πισης της αδικίας, της τυραννίας και πάει λέγοντας. Αυτά έχουν συμβεί επανειλημμένα. Η μόνη σημερινή διαφορά είναι ότι τα τελευταία χρόνια βομ- βαρδίζονται από διαφημίσεις, οι οποίες προβάλλουν άλλα πρότυπα ζωής και επισείουν τον φόβο του θανάτου». Γιατί τα χρήματα προσελκύουν τόσο τους ανθρώπους; «Διότι με το χρήμα μπορούν να ικανοποιήσουντις επιθυμίες τους. Από την άλλη, οι άνθρωποι, αυτοί οι μανιακοί της κατανάλωσης, είναι πάντα έτοιμοι να δώσουν αγώνα για κάτι ουσιαστικό... Αρκεί να βρεθούν κάποιοι να τους αφυπνίσουν... Δεν ξε- στράτισαν οι άνθρωποι, οι διανοούμενοι ξεπουλή- θηκαν, οι κύριοι εκφραστές των ονείρων μας». Αν γράφατε μια ιστορία της ανθρωπότητας, με ποια φράση θα το αρχίζατε; «"Πιστεύω ότι η ιστορία της ανθρωπότητας είναι ένας συνεχής αγώνας, μια προσπάθεια να συνειδητοποιήσουμε τα στοιχεία της εσωτερικής μας φύ- σης, τα οποία μπορούν να οδηγήσουν σε περισσότερη δικαιοσύνη, ελευθερία, συμπόνια, αλληλεγ- γύη"... Αυτός ο αγώνας δεν έχει βέβαια αμείωτη ένταση και γραμμικότητα. Είναι περισσότερο μια τάση που ποτέ δεν σβήνει». Είναι δυνατόν ένας πλούσιος άνθρωπος να είναι ταυτόχρονα και προοδευτικός άνθρωπος; «Συμβαίνει συνεχώς στην Ιστορία. Δεν υπάρχει συσχέτιση μεταξύ ευμάρειας και αξιοπρέπειας. Παρά- δειγμα ο Φρίντριχ Ένγκελς. Ο Σαρλ Φουριέ (γάλλος ουτοπιστής σοσιαλιστής, 1772-1837) ήταν επίσης πλούσιος και άνοιξε δρόμους με προοδευτική κατεύθυνση. Οι άνθρωποι είναι αυτό που είναι. Ο πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο μπορεί να είναι πολύ καταπιεστικός και στυγνός στην επαγγελ- ματική του ζωή, αλλά πολύ αξιοπρεπές και έντιμο άτομο στην προσωπική του ζωή. Είμαστε πολύ σύνθετα πλάσματα». Αν αύριο επρόκειτο να χάσετε τη μνήμη σας, τι θα ήταν αυτό που δεν θα θέλατε να ξεχάσετε από όσα ζήσατε; «Θα μιλήσω ειλικρινά… Τη γυναίκα μου, τα παιδιά μου, τα εγγόνια μου, τους κοντινούς μου ανθρώπους». Πείτε μου πέντε λέξεις που ξεχωρίζετε από τον ωκεανό της γλώσσας… «Δεν μπορώ να απαντήσω σε αυτή την ερώτηση. Δεν πιστεύω σε αφορισμούς, σε σλόγκαν» (γέλια). Μη το παίρνετε στα σοβαρά. Ένα παιχνίδι είναι. Τίποτε περισσότερο... «Ωραία, πάμε... Ελευθερία, δικαιοσύνη, αλληλεγγύη, συμπόνια, ανοχή. Αυτά είναι τα πράγματα για τα οποία πρέπει να προσπαθήσουμε». Σας ευχαριστώ για τον χρόνο που μου διαθέσατε. «Εγώ σας ευχαριστώ». Η συνέντευξη δώθηκε στον Θ. Λάλα

Ένα σχόλιο για την απόφαση του ΣτΕ για τον Ελαιώνα

Στην Ελλάδα των ΕΛ ιθαγενών είναι αναμενόμενο οι μεγαλοκαρχαρίες να εκμεταλεύονται τους διάφορους στρατούς κομματικούς, ποδοσφαιρικούς, θρησκευτικούς κ.ο.κ.. Σε αυτή την περίπτωση αξιοποιήθηκε στο έπακρο η καφρίλα των γηπέδων, αλλά δε τους βγηκε τελικά. Ας ελπίσουμε ότι ανάλογη θα είναι και η απόφαση της ολομέλειας, το οποιο βλέπω λιγάκι δύσκολο μιας και δεν πρέπει να ξεχνάμε σε ποια χώρα ζούμε!

Υ.Γ. Στο πρίσμα+ έβλεπα τη σειρά Κήποι του 21ου αιώνα και συγκεκριμένα έδειχνε ένα εντυπωσιακό πάρκο στο Εδιμβούργο. Για τους έλληνες απόγονους των ζουλού κάτι τέτοιο είναι αδιανόητο. Το σκουπιδαριό του ελαιώνα μπορει να αντικατασταθεί μόνο από τσιμέντο, αλλιώς θα παραμείνει σκουπίδια. Το κλασικό εκβιαστικό ψευτοδίλημα. Αλλά που να βρει το κράτος λεφτά να φτιάξει πάρκα. Έχουν πετάξει τα λεφτά στις off-shore των πολιτικών, των golden boys και του παπαδαριού!

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΕΡΧΕΤΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙ ΣΤΟΝ ΚΑΝΑΠΕ ΜΑΣ

Είναι προφανές ότι η συστηματική καλλιέργεια του φόβου στην οποία επιδίδονται με αφορμή τα τελευταία γεγονότα οι εγχώριοι απολογητές του καθεστώτος, συνιστά προετοιμασία του εδάφους για την αποδοχή από την μεσαία τάξη της ενίσχυσης και της θωράκισης των κατασταλτικών μηχανισμών.
Έτσι δεν πρέπει να προκαλεί εντύπωση η πρόσφατη αποκάλυψη του Αλέκου Αλαβάνου, κατά τη συζήτηση επίκαιρης επερώτησης του κόμματός του για τη δημόσια υγεία, ότι το «το Γενικό Επιτελείο Στρατού έχει προκηρύξει ανοικτό διαγωνισμό για την προμήθεια υλικών, στα οποία περιλαμβάνονται μη βαλλιστικές ασπίδες προστασίας προσώπου και σώματος, κλομπ, πλαστικοί ιμάντες προσδέσεως χειρών μιας χρήσης, χειροβομβίδες ελαστικών σφαιριδίων, χειροβομβίδες κρότου-λάμψης, χειροβομβίδες ουσιών ελέγχου πλήθους».
Ο κ. Αλαβάνος αναρωτήθηκε «αν πρόκειται να μπει ο στρατός στην αντιμετώπιση του κινήματος της νεολαίας ή πρόκειται να παραδώσει τα υλικά αυτά στην Αστυνομία». Παράλληλα υπογράμμισε ότι υπάρχει μεγάλος κίνδυνος για την υγεία από τη χρήση όλων αυτών των χημικών που χρησιμοποιήθηκαν τις ημέρες των επεισοδίων.

Επίσης ιδιαίτερα ανησυχητικό είναι ότι το σενάριο της αναστολής άρθρων του Συντάγματος τέθηκε και στην Ελλάδα το βράδυ των λεηλασιών δύο μέρες μετά τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου ,όταν η αστυνομία είχε χάσει τον έλεγχο στην Αθήνα. Η εκδοχή αυτή απορρίφθηκε από τη κυβέρνηση αλλά το γεγονός ότι μπήκε στο τραπέζι έχει τη σημασία του. Είδαμε όμως και ενέργειες μαφιόζικου-παρακρατικού χαρακτήρα, με αποκορύφωμα τη δολοφονική επίθεση εναντίον της συνδικαλίστριας Κ. Κούνεβα, όπως και αυτή της συνεργασίας κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων κουκουλοφόρων που κρατούσαν λοστούς με αστυνομικούς, η οποία και καταγράφηκε από φωτογραφίες και από εικόνες του Tvxs που κατατέθηκαν στη Βουλή, αλλά η κυβέρνηση δεν δείχνει καμία διάθεση να τις ερευνήσει.
Θα ήταν όμως λάθος να πιστέψουμε ότι πρόκειται μόνο για ελλαδικό φαινόμενο. Για του λόγου το αληθές παραθέτω δύο ειδήσεις που δημοσιεύθηκαν πρόσφατα στον τύπο.
Η πρώτη αφορά μια έκθεση που συντάχθηκε πρόσφατα για λογαριασμό της Αμερικανικής Σχολής Πολέμου και εξετάζει τη περίπτωση επέμβασης του στρατού σε πόλεις των ΗΠΑ σε «ενδεχόμενη κοινωνική αναταραχή», η οποία μπορεί να προκληθεί από «μια απρόοπτη οικονομική κατάρρευση» ή από την «απώλεια της πολιτικής και νομικής τάξης».
Η δεύτερη, είναι μια αποκάλυψη του βουλευτή του Αμερικανικού Κογκρέσσου Μπραντ Σέρμαν, που επίσης πέρασε απαρατήρητη από τα περισσότερα Αμερικάνικα ΜΜΕ. Τον Οκτώβριο η Γερουσία εξέταζε τον νόμο για την χρηματοδότηση των τραπεζών που προωθούσε η κυβέρνηση Μπους. Ο βουλευτής κατήγγειλε δημοσίως ότι τόσο ο ίδιος όσο και άλλα μέλη της Βουλής απειλήθηκαν με στρατιωτικό νόμο, αν δεν υπερψήφιζαν το νομοσχέδιο.”Σε πολλούς από μας ειπώθηκε σε ιδιωτικές συζητήσεις ότι αν ψηφίζαμε εναντίον του νομοσχεδίου το χρηματιστήριο θα έπεφτε 2-3 χιλιάδες μονάδες τη πρώτη μέρα, 2 χιλιάδες τη δεύτερη και θα μπορούσε να επιβληθεί στρατιωτικός νόμος”. Τις σχετικές συζητήσεις επιβεβαίωσε και άλλος γερουσιαστής, που πρόσθεσε ότι το σενάριο περί κατάστασης πολιορκίας διακινούσε ίδιος ο Χένρι Πόλσον, υπουργός Οικονομικών της αμερικανικής κυβέρνησης.




Όλα αυτά συνιστούν ανησυχητικές ενδείξεις και απαιτούν μια συνολικότερη επανεξέταση της στάσης των υπερεθνικών ελίτ και των εγχώριων παραρτημάτων τους στην διαμορφούμενη συγκυρία.

Τι είναι αυτό που φοβούνται λοιπόν και για το οποίο προετοιμάζονται οι κυρίαρχοι του κόσμου;
Οι σχεδιαστές του Πενταγώνου έχουν προσδιορίσει αυτό που θεωρούν ως το κρίσιμο πεδίο μάχης του μέλλοντος και το οποίο δεν είναι άλλο από τις πόλεις του τρίτου κόσμου. Στους στρατηγικούς αναλυτές των ΗΠΑ και στους ανθρώπους γύρω από το πεντάγωνο κυκλοφορεί πολύ τελευταία ο όρος MOUT από τα αρχικά των λέξεων Militarized Operations on Urbanized Terrain, που σημαίνουν Στρατιωτικοποιημένες Επιχειρήσεις σε Αστικό Έδαφος. Το τελικό συμπέρασμα ενός πάνελ για την εθνική άμυνα πριν από λίγα χρόνια ήταν άκρως επικριτικό για τον στρατό, αφού τον εύρισκε απροετοίμαστο για μια παρατεταμένη μάχη στους αδιάβατους, λαβυρινθώδεις δρόμους των φτωχών πόλεων. Ως αποτέλεσμα οι τέσσερις υπηρεσίες του στρατού προχώρησαν επειγόντως στην εκπόνηση προγραμμάτων για την εξεύρεση τρόπων διεξαγωγής οδομαχιών στις πραγματικές συνθήκες του Τρίτου Κόσμου. ΄΄Το μέλλον του πολέμου΄΄, γράφει η επιθεώρηση του Κολλεγίου Στρατιωτικού Πολέμου, ΄΄παίζεται στους δρόμους, στους υπονόμους, στις μεγάλες πολυκατοικίες και στην άτακτη παρουσία σπιτιών που αποτελούν τις ρημαγμένες πόλεις του κόσμου΄΄(Peters Major Ralph, ΄΄Our Soldiers, Their Cities΄΄, Parameters, Άνοιξη 1996).
Που στράφηκε για βοήθεια το Πεντάγωνο; Ένα μόνο κράτος στον κόσμο είχε αποκτήσει τεράστια εμπειρία στην αντιμετώπιση του διαφαινόμενου κινδύνου. Ένα κράτος του οποίου ο ιδρυτής πατέρας, έγραψε τα παρακάτω λόγια: ΄΄ Πρέπει να χρησιμοποιήσουμε την τρομοκρατία, τις δολοφονίες, τους εκφοβισμούς, την κατάσχεση περιουσιών, για να ξεκαθαρίσουμε τη Γαλιλαία από τον αραβικό πληθυσμό της΄΄. Τάδε έφη Δαβίδ Μπεν Γκουριόν 50 χρόνια πριν. Έτσι οι πεζοναύτες, οι ρέιντζερς και οι βατραχάνθρωποι των ΗΠΑ κάθησαν πάλι στα θρανία για να διδαχθούν τακτικές υψηλού επιπέδου από ισραηλινούς συμβούλους. Στήθηκαν τεχνητά ερείπια προκειμένου να προσομοιάσουν συνθήκες μάχης σε πυκνοκατοικημένες γειτονιές πόλεων όπως η Βαγδάτη ή το Πορτ ω Πρενς. Το εργαστήριο Μάχης των Δυνάμεων Καταδρομών έφτιαξε επίσης ρεαλιστικά παιχνίδια πολέμου στο Ώκλαντ και το Σικάγο, ενώ η Διοίκηση Ειδικών Επιχειρήσεων του Στρατού ΄΄εισέβαλε΄΄ στο Πίτσμπεργκ. Επίσης πολλές μονάδες στρατού έχουν εκπαιδευτεί στον προσομοιωτή του ΜOUT αξίας 34 εκατομμυρίων δολαρίων στο Φορτ Πολκ της Λουιζιάνας. Οι στρατιωτικοί θεωρητικοί προσανατολίζονται λοιπόν στην απόκτηση μιάς αυξημένης ικανότητας στη διεξαγωγή πολέμων υψηλής τεχνολογίας που θα καταστρέφει τις ανταρσίες, οι οποίες έχουν τις ρίζες τους στην απελπισία των αυξανόμενων μεγαφτωχογειτονιών.
Οι ερευνητές μελετούν στατιστικές για τα εγκλήματα στις πόλεις, τη δημόσια υγεία του κέντρου των πόλεων, τις δημογραφικές αλλαγές και το περιεχόμενο και τη μηχανική του αστικού πολέμου. Όλοι καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι η αστικοποίηση της παγκόσμιας φτώχειας έχει επιφέρει την αστικοποίηση της ανταρσίας. Οι φτωχογειτονιές, οι αστικές παραγκουπόλεις και τα γκέτο των μεγα-πόλεων του σύγχρονου κόσμου έχουν καταστεί ο αδύναμος κρίκος για τις δυνάμεις της τάξης και της ασφάλειας.
Ακόμη και στην Ελλάδα η Πανελλήνια Ομοσπονδία Αστυνομικών Υπαλλήλων και η Πανελλήνια Ομοσπονδία Αξιωματικών Ελληνικής Αστυνομίας σε κοινή συνέντευξη τύπου στις 13/01/09 έκαναν ιδιαίτερη αναφορά στην ΄΄αδήριτη ανάγκη της έγκαιρης εξουδετέρωσης της ωρολογιακής βόμβας που συνιστά ήδη για την κοινωνία μας η διαφαινόμενη περιθωριοποίηση της δεύτερης γενιάς μεταναστών στη χώρα μας΄΄.
Πριν από 6 χρόνια ο σμηναγός Troy Thomas, εξέχων θεωρητικός της αμερικάνικης πολεμικής αεροπορίας προέβη στις εξής επισημάνσεις στο περιοδικό Aerospace Power Journal: ΄΄ Η ταχεία αστικοποίηση στις αναπτυσσόμενες χώρες οδήγησε σ’ ένα περιβάλλον μάχης ολοένα και λιγότερο γνωστό, αφού είναι ολοένα και περισσότερο απρογραμμάτιστο΄΄και προσθέτει ότι ΄΄ στις εξαπλούμενες περιοχές των φτωχογειτονιών δεν υπάρχουν προσχέδια και τα σημεία που έχουν σημασία για το όλο σύστημα δεν είναι εύκολα διακριτά΄΄.(Τhomas Captain Troy, ΄΄ Slumlords: Αerospace Power in Urban Figthts΄΄, Aerospace Power Journal, Άνοιξη 2002).
Σύμφωνα με τις προβλέψεις των δημογράφων του ΟΗΕ το 2030 δύο δισεκατομμύρια άνθρωποι επιπλέον θα αγωνίζονται για την επιβίωσή τους στις πόλεις και στα πολυάριθμα μητροπολιτικά συγκροτήματα της Αφρικής και της Ασίας.
Αυτό το απόκληρο προλεταριάτο συνιστά πλέον την ταχύτερα αναπτυσσόμενη τάξη στον πλανήτη και την νούμερο ένα απειλή για την σταθερότητα του παγκόσμιου συστήματος εξουσίας. Μεξικό, Ρίο Τζανέιρο, Βομβάη, Νάπολη, Λος Άντζελες, Καράκας, Λα Παζ, Κωνσταντινούπολη, Γάζα, Κάιρο, προβλέπεται να είναι τα πιο αιματηρά πεδία μάχης του 21ου αιώνα που μπροστά τους τα παραδοσιακά θέατρα συγκρούσεων θα ωχριούν σε βιαιότητα και απώλειες ανθρώπινων ζωών.
Τα εφιαλτικά σενάρια είναι ήδη πραγματικότητα. Οι κυρίαρχοι προσπαθούν να προετοιμαστούν όσο καλύτερα μπορούν για να αντιμετωπίσουν τις νέες προκλήσεις. Όσοι επιθυμούν μια διαφορετική κοινωνία πως σκέφτονται να αντιμετωπίσουν τους απόκληρους με τις ανομικές συμπεριφορές, ιδίως όταν αυτοί δεν θα είναι πια 100 και 200 άτομα αλλά χιλιάδες και εκατομμύρια;

Oι σιωνιστές απείλησαν να βυθίσουν τον "Αρίωνα" - το πλοίο επιστρέφει στη Λάρνακα

από τον Πέτρο Γιώτη, μέλος του Free Gaza Movement

Στις 2:30 και ενώ έπλεε περίπου 100 μίλια από τις αχτές της Γάζας, δηλαδή στο μέσο της διαδρομής Λάρνακα-Γάζα το σκάφος του Free Gaza Movement «Αρίων» (Spirit of Humanity) περικυκλώθηκε από 3 σκάφη του ισραηλινού ναυτικού. Επικοινώνησαν μαζί του με τον ασύρματο και τους ζήτησαν να επιστρέψει στην Λάρνακα διότι πηγαίνει σε απαγορευμένη περιοχή.

Ηταν μια ακόμη πράξη ωμής πειρατείας από την πλευρά του σιωνιστικού κράτους, μετά τον διεμβολισμό του «Dignity» στο ίδιο ακριβώς σημείο, τα χαράματα της 30^ης Δεκέμβρη. Η αποστολή του «Αρίωνα» απάντησε ότι βρίσκεται σε διεθνή ύδατα, μακριά από κάθε περιοχή πολεμικής εμπλοκής, ότι έχει πορεία προς Γάζα, προκειμένου να μεταφέρει φαρμακευτική βοήθεια για γιατρούς και ζήτησε να της εξασφαλιστεί ασφαλής διάδρομος διέλευσης για να προσεγγίσει στο λιμάνι της Γάζας. Η απάντηση των Ισραηλινών ήταν ότι δεν επιτρέπουν στο πλοίο να προχωρήσει ακόμη και στα διεθνή χωρικά ύδατα. Επί 2 ώρες τα πολεμικά του Ισραήλ, τα οποία στο μεταξύ είχαν γίνει πέντε, ενώ άλλα πέντε διακρίνονταν από το ραντάρ του «Αρίωνα» στη γύρω περιοχή, παρενοχλούσαν τον «Αρίωνα», ο οποίος συνέχιζε με σταθερή ταχύτητα την πορεία του προς την Γάζα.

Στις 4:25 περίπου οι ισραηλινοί επικοινώνησαν και πάλι με τον ασύρματο και είπαν: «Αυτή είναι η τελευταία προειδοποίηση. Αν δεν γυρίσετε πίσω θα ανοίξουμε πυρ». Ο «Αρίωνας» συνέχισε την πορεία του. Σε πέντε λεπτά επανήλθαν με νέα προειδοποίηση για άνοιγμα πυρός. Ενώ, οι επιβαίνοντες στο σκάφος του Free Gaza Movement πραγματοποιούσαν σύσκεψη προκειμένου να αποφασίσουν τις παραπέρα ενέργειές τους, έξη ισραηλινά πολεμικά πλοία περικύκλωσαν τον «Αρίωνα» σε μικρή απόσταση και το ένα από αυτά στάθηκε ακριβώς μπροστά του με αναμμένους τεράστιους προβολείς που τύφλωναν όποιον βρισκόταν στη γέφυρα του «Αρίωνα». Ταυτόχρονα, από τον ασύρματο ακούστηκε τρίτη προειδοποίηση. Αυτή τη φορά ο ήχος ήταν διαφορετικός, η φωνή ήταν διαφορετική και πρόδιδε ανώτερο αξιωματικό από κάποιο κέντρο επιχειρήσεων: «Τελευταία προειδοποίηση. Αν δεν επιστρέψετε αμέσως, ανοίγουμε πυρ».

Οι επιβαίνοντες στον «Αρίωνα», στις συνθήκες που είχαν διαμορφωθεί, νύχτα, στη μέση της Μεσογείου, χωρίς καμιά δυνατότητα άμυνας απέναντι σε πολεμικά σκάφη που απειλούσαν άμεσα τη ζωή τους, αποφάσισαν να επιστρέψουν στην Λάρνακα.

Η αρχική απόφαση της αποστολής ήταν, εάν η αναμενόμενη εμπλοκή με το ισραηλινό πολεμικό ναυτικό γινόταν στα όρια της απαγορευμένης ζώνης, δηλαδή 20 με 25 μίλια από τις ακτές της Γάζας, να παρεκκλίνουν της πορείας και να προσεγγίσουν το αιγυπτιακό λιμάνι Ελ-Αρίς, ώστε από εκεί να επιχειρήσουν να προσεγγίσουν εκ νέου τη Γάζα όταν οι συνθήκες θα το επέτρεπαν. Αυτό, προφανώς, μάντεψε το ισραηλινό γενικό επιτελείο, γι’ αυτό και επέλεξε να επιτεθεί στον «Αρίωνα» νύχτα (για να μην υπάρχει δημοσιότητα) και πολύ μακριά από την εμπόλεμη ζώνη, ώστε να μην αφήσει άλλη διέξοδο εκτός από την επιστροφή στη Λάρνακα.

Πηγή: http://athens.indymedia.org/

ΓΑΖΑ

Η χρονιά του παρακράτους. Ανάλυση του Στέλιου Κούλογλου

http://www.tvxs.gr

Ο κυριότερος μάρτυρας στην υπόθεση της νοθείας των Αμερικανικών εκλογών πεθαίνει σε δυστύχημα. Οι Αμερικανοί βουλευτές απειλούνται με στρατιωτικό νόμο, αν δεν ψηφίσουν νομοσχέδιο. Και στην Ελλάδα το παρακράτος ενεργοποιείται. Τι μας επιφυλάσσει το 2009;

Η είδηση πέρασε στα ψιλά, ακόμη και στα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης, αλλά έχει ιδιαίτερα σημασία: ο κυριότερος μάρτυρας στις υποθέσεις νοθείας των αμερικανικών προεδρικών εκλογών του 2000 και 2004 πέθανε την προηγούμενη εβδομάδα σε ένα περίεργο αεροπορικό δυστύχημα.

Ο Μάικελ Κόνελ ήταν κορυφαίος πολιτικός σύμβουλος του Ρεπουμπλικανικού κόμματος και το ιδιωτικό αεροπλάνο το οποίο πιλοτάριζε ο ίδιος έπεσε λίγο πριν καταθέσει στο δικαστήριο που ερευνά τα περιστατικά νοθείας στη Φλώριδα και το Οχάιο, χάρις στα οποία ο Τζωρτζ Μπους εκλέχθηκε δύο φορές πρόεδρος των ΗΠΑ.

Το ιστορικό της υπόθεσης έχει μεγάλο ενδιαφέρον.Εδώ και τέσσερα χρόνια δύο δικηγόροι από το Οχάιο, ο Κλιφ Αρνεμπέκ και ο Μπομπ Φιτράκης ερευνούν την νοθεία των αποτελεσμάτων στις προεδρικές εκλογές του 2004. Το Οχάιο ήταν η πολιτεία που χάρισε την νίκη στον Μπους σε βάρος του Τζων Κέρρυ, υποψηφίου των Δημοκρατικών.Είναι γνωστό ότι τα αποτελέσματα έδιναν μέχρι τα μεσάνυχτα τον Κέρρυ νικητή της πολιτείας και της αμερικανικής προεδρίας. Μέσα σε δύο ώρες άλλαξαν κι η ιδιωτική εταιρεία υπολογιστών που ειχε αναλάβει την συλλογή των αποτελεσμάτων έδωσε νικήτή τον Τ.Μπους.

Εξετάζοντας τα στοιχεία των υπολογιστών και διάφορους μάρτυρες,οι δύο δικηγόροι κατάφεραν να ανακαλύψουν ότι ο Κόνελ είχε μαγειρέψει τα αποτελέσματα. Ανάλογη δραστηριότητα είχε στις εκλογές του 2000 στη πολιτεία της Φλώριδα αλλά και σε άλλες τοπικές αναμετετρήσεις.

Ο Κόνελ δέχθηκε τελικά να καταθέσει ως μάρτυρας στη ανάκριση που έχει ξεκινήσει. Είπε ότι ήθελα να μιλήσει αλλά ήταν τρομοκρατημένος: φοβόταν ότι “ο Μπους και ο (αμερικανός αντιπρόεδρος) Ντικ Τσένυ θα τον έριχναν κάτω από τις ρόδες του λεωφορείου”. Παράλληλα και άλλοι αναμεμιγμένοι στην υπόθεση υποστήριζαν ότι ο Κόνελ δεχόταν απειλές από τον Καρλ Ροβ, προσωπάρχη του Λευκού Οικου και δεξί χέρι του Μπους . Οι δύο δικήγόροι ζήτησαν από τον γενικό εισαγγελέα της πολιτείας του Οχάιο να βάλει τον Κόνελ σε ειδικό πρόγραμμα προστασίας μαρτύρων αλλά το αίτημα τους δεν ικανοποιήθηκε. Λιγο μετά ο πιο πολύτιμος μάρτυρας της υπόθεσης σκοτώθηκε με το αεροπλάνο.

Οι συνθήκες του δυστυχήματος γεννούν επίσης πολλά ερωτηματικά. Στην αρχή δόθηκε η εξήγηση ότι στην περιοχή επικρατούσαν κακές καιρικές συνθήκες, αλλά ήταν ομαλές οταν έπεσε το αεροπλάνο. Μια άλλη εκδοχή είναι ότι το αεροπλάνο έμεινε από καύσιμα, αλλά ο Κόνελ ήταν έμπειρος πιλότος και το αεροπλάνο εξεράγη όταν έπεσε στο έδαφος. Το θέμα ερευνούν οι ίδιοι άνθρωποι ξεκίνησαν την έρευνα για τη νοθεία των εκλογών.

Σε κάθε περίπτωση, η υπόθεση θα παρέμενε μεμονωμένη αν δεν συνδιαζόταν με αρκετές άλλες ανησυχητικές ενδείξεις : με αφορμή την διεθνή οικονομική κρίση μπαίνουν σε λειτουργία σκοτεινοί μηχανισμοί που θέλουν να την εκμεταλλευτούν για να περιορίσουν τις πολιτικές ελευθερίες. Μια έκθεση που συντάχθηκε πρόσφατα για λογαριασμό της Αμερικανικης Σχολής Πολέμου εξετάζει τη περίπτωση επέμβασης του στρατού σε πόλεις των ΗΠΑ σε «ενδεχόμενη κοινωνική αναταραχή», η οποία μπορεί να προκληθεί από «μια απρόοπτη οικονομική κατάρρευση» ή από την «απώλεια της πολιτικής και νομικής τάξης».

Η έκθεση αυτή που παραδόθηκε τον Νοέμβριο θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ένα ακόμη από τα δεκάδες σενάρια πολέμου που κατά καιρούς γράφουν διάφορα καλοπληρωμένα κέντρα αναλύσεων της Ουάσιγκτον. Τα πράγματα όμως είναι πολύ σοβαρότερα απ αυτό:ο βαυλευτής του Αμερικανικού Κογκρέσσου Μπραντ Σέρμαν αποκαλύψε μια συνταρακτική υπόθεση, που επίσης πέρασε απαρατήρητη από τα περισσότερα Αμερικανικα ΜΜΕ. Τον Οκτώβριο η Γερουσία εξέταζε τον νόμο για την χρηματοδότηση των τραπεζών που προωθούσε η κυβέρνηση Μπους.

Ο βουλευτής κατήγγειλε δημοσίως ότι τόσο ο ίδιος όσο και άλλα μέλη της Βουλής απειλήθηκαν με στρατιωτικό νόμο, αν δεν υπερψήφιζαν το νομοσχέδιο.”Σε πολλούς από μας ειπώθηκε σε ιδιωτικές συζητήσεις ότι αν ψηφίζαμε εναντίον του νομοσχεδίου το χρηματιστήριο θα έπεφτε 2-3 χιλιάδες μονάδες τη πρώτη μέρα, 2 χιλιάδες τη δευτερη και θα μπορούσε να επιβληθεί στρατιωτικός νόμος”!!Τις σχετικές συζητήσεις επιβεβαίωσε και άλλος γερουσιαστής, που πρόσθεσε ότι το σενάριο περί καταστασης πολιορκίας διακινούσε ίδιος ο Χένρι Πόλσον, υπουργός ΟΙκονομικών της αμερικανικής κυβέρνησης.

Το σκηνικό μέσα στο οποίο συμβαίνουν όλα αυτά είναι η παγκόσμια οικονομική κρίση, που ακόμη δεν έχει ξεδιπλωθεί. Πρόσφατα, ο νέος Αμερικανός αντιπρόεδρος Τζων Μπίντεν παραδέχθηκε ότι το επιτελείο του Ομπάμα είχε υποτιμήσει τη κατάσταση της αμερικανικής οικονομίας που είναι “πολυ χειρότερη απ ότι πιστεύαμε”. Παρόμοιες εκτιμήσεις για τη διεθνή και ευρωπαική οικονομία έκανε ο διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας της Ισπανίας που χαρακτήρισε την κρίση “χειρότερη μετά το κραχ του 1929”.

Το σενάριο της αναστολής άρθρων του Συντάγματος τέθηκε και στην Ελλάδα το βράδυ των λεηλασιών δύο μέρες μετά τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου ,όταν η αστυνομία είχε χάσει τον έλεγχο στην Αθήνα. Η εκδοχή αυτή απορίφθηκε απ τη κυβέρνηση.αλλά το γεγονός ότι μπήκε στο τραπέζι έχει τη σημασία του. Είδαμε όμως ενέργειες μαφιόζικου-παρακρατικού χαρακτήρα ,με αποκορύφωμα τη δολοφονική επίθεση εναντίον της συνδικαλίστριας Κ. Κούνεβα. Στη διάρκεια των διαδηλώσεων η συνεργασία κουκουλοφόρων που κρατούσαν λοστούς με την αστυνομία καταγράφηκε από φωτογραφίες και από εικόνες του Tvxs που κατατέθηκαν στη Βουλή, αλλά η κυβέρνηση δεν δείχνει καμμία διάθεση να τις ερευνήσει.

Το 2009 αναμένεται να είναι μια χρονιά με σημαντικές οικονομικο-κοινωνικές αλλά και πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα. Στην αναταραχή θα προσπαθήσουν χωρίς αμφιβολία να εμπλακούν ή και να εκμεταλλευθούν παρακρατικοί-σκοτεινοί μηχανισμοί. Η απάντηση των πολιτών θα πρέπει να είναι μια διάφανη, χωρίς κουκούλες μαζική, ειρηνική και ανατρεπτική δράση.

Ποιήματα

……… ΣΤΟΝ ΩΡΩΠΟ

Να εκμυστηρευτώ τα μύχια μου τα χνώτα μου να βρω

Ακολουθώ πιστά την καρδιά κυματοθραύστη

Ενάντια στην ρηχή πραγματικότητα σύμμαχο μου οδηγό

Απ’ την Γουατεμάλα στην Μαδρίτη και τελικό σταθμό τον Ωρωπό

Της πρώτης νιότης μου τα βήματα να ακολουθήσω

Νοσταλγικά κιτρινισμένη φωτογραφία στο χέρι μου βαστώ

Αγγίζω πρόσωπα άγουρα ανυποψίαστα που τρέχουν βιαστικά

στο μέλλον, ακραγγίζοντας τον ουρανό, με τα χέρια πεισματικά τεντωμένα

γυρεύοντας να κρατηθούν σε ένα σκοπό!

ΤΗΣ ΝΙΟΤΗΣ ΤΟ ΑΤΙ

Κοιτάζω γύρω μου με τρόπο

Την ματιά στην γυναίκα ρίχνω κάτω

Τον κόσμο ζαλίζω στο ποτό και πέφτω

Την πραγματικότητα βαπτίζω στο κρασί

Με στηρίζουν με μαντήλι φίλοι λιλιπούτειοι

Σε χορό στροβιλίζω της νιότης μου το πάθος

Ποιος θα κρίνει ποιο είναι σωστό ποιο λάθος

Και το λευκό άτι ροβολά σε πεδιάδες και βουνά

Σε μονοπάτια ασχεδίαστα δίχως αρχή και τέλος

Τα ρουθούνια ξεφυσά περνώντας απ’ την νιότη

Ρίχνει πίσω μια ματιά με νοσταλγία κοιτάζει

Έως ότου πέσει σε απύθμενη παγίδα γέρικο πια…

Αβοήθητο με ματιά περήφανη βουλιάζει…………..

Μανώλης Κιαγιάς