Η ΑΝΑΔΥΟΜΕΝΗ ΑΡΛΟΥΜΠΟΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΙΝΕΖΙΚΟ ΘΑΥΜΑ

Τελευταία γινόμαστε μάρτυρες της ανάπτυξης μιας νέας μυθολογίας για τη γέννηση μιας νέας υπερδύναμης που θα οδηγήσει σε ένα πολυκεντρικό παγκόσμιο σύστημα. Η άποψη αυτή, που υιοθετείται από την ρεφορμιστική Αριστερά, προφανώς δεν συλλαμβάνει την σημασία της δομικής αλλαγής που επέφερε η ανάδυση της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης στο τελευταίο τέταρτο του αιώνα. Δηλαδή, το γεγονός ότι η οικονομική αλληλεξάρτηση που έχει επιβάλλει η παγκοσμιοποίηση, της οποίας καθοριστική έκφραση είναι οι πολυεθνικές, και η αντίστοιχη πολιτική αλληλεξάρτηση, της οποίας καθοριστική έκφραση αποτελεί η υπερεθνική ελίτ, έχουν δημιουργήσει ένα υπερεθνικό σύστημα οικονομικής και πολιτικής δύναμης που υπερβαίνει τα τοπικά κέντρα εξουσίας του παρελθόντος.
Το σύστημα αυτό είναι αυστηρά ιεραρχικό και η ντε φάκτο κατάταξη των χωρών-μελών γίνεται με βάση τον βαθμό οικονομικής και πολιτικοστρατιωτικής δύναμης που συγκεντρώνουν. Θα μπορούσαμε λοιπόν να κάνουμε την υπόθεση ότι οι αρχικές χώρες της «Ομάδας των 7» εξέφραζαν και εκφράζουν την κορυφή της πυραμίδας αυτής, ενώ η προσθήκη της Ρωσίας χθες, και η πιθανή προσθήκη χωρών της ημιπεριφέρειας και περιφέρειας στο μέλλον (Κίνα, Ινδία, Βραζιλία κλπ) εκφράζουν περισσότερο πολιτικές και οικονομικές σκοπιμότητες των αρχικών μελών του κλαμπ παρά την πραγματική οικονομική και πολιτικοστρατιωτική δύναμη των νέων μελών.
Στην Κίνα, έχει δημιουργηθεί τα τελευταία 30 περίπου χρόνια μια «οικονομία κοινωνικής αγοράς με Κινεζικά χαρακτηριστικά», όπως την χαρακτήρισε το τελευταίο συνέδριο του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος το 2007. Δηλαδή, ένα μοντέλο που στοχεύει να συνδυάσει τον κρατισμό με τις δυνάμεις της αγοράς, στις οποίες παραδίδεται ένα συνεχώς διευρυνόμενο τμήμα της οικονομίας. Δεν είναι όμως δύσκολο να δειχθεί ότι η διπολική εξουσιαστική δομή που δημιουργεί το σύστημα αυτό, σε συνδυασμό με την δυναμική της οικονομίας της αγοράς, οδηγούν αναπόφευκτα στην τελική επικράτηση της καπιταλιστικής οικονομίας της αγοράς και του πολιτικού της συμπληρώματος της αντιπροσωπευτικής «δημοκρατίας».
Πού στηρίζεται όμως η μυθολογία για την νέα υπερδύναμη; Βασικά, σε στατιστικά τεχνάσματα που χρησιμοποιούν συνήθως οι απολογητές της παγκοσμιοποίησης για να εκθειάσουν το δήθεν «Κινεζικό θαύμα».
Ένα βασικό τέχνασμα είναι η σύγκριση απόλυτων οικονομικών μεγεθών για το εισόδημα, την παραγωγή κλπ, τα οποία βέβαια δεν έχουν νόημα όταν μιλούμε για μια χώρα που συγκεντρώνει το 21% του παγκόσμιου πληθυσμού. Εάν πάρουμε δηλαδή υπόψη τις πελώριες πληθυσμιακές διαφορές, τότε το κατά κεφαλή εισόδημα της Κίνας (σε αγοραστική δύναμη) είναι μόλις το 17% του αντίστοιχου κατά κεφαλή εισοδήματος στις αναπτυγμένες οικονομίες του Βορρά. Ακόμη και η πολυδιαφημισμένη από τους νεοφιλελεύθερους και σοσιαλφιλελεύθερους ανάπτυξη-ρεκόρ της Κίνας μετά την ενσωμάτωση της στη διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς, κρύβει μια σχεδόν ασήμαντη αύξηση του κατά κεφαλή εισοδήματός της. Έτσι, το 1994, μετά 14 χρόνια αύξησης του ΑΕΠ με τον ρυθμό-ρεκόρ του 10%, το κατά κεφαλή εισόδημα της ήταν περίπου 10% αυτού των ΗΠΑ. Μετά σχεδόν άλλα 10 χρόνια αντίστοιχης ανάπτυξης-ρεκόρ, το 2003, το κατά κεφαλή εισόδημα της Κίνας είχε μόλις φθάσει το 13% αυτού των ΗΠΑ! Αυτό σημαίνει ότι ακόμη και αν η Κίνα μπορούσε να συνεχίσει επ’ αόριστον τους ρυθμούς ανάπτυξης της περιόδου αυτής ―πράγμα σχεδόν αδύνατο για οικονομικούς και οικολογικούς λόγους― πάλι, θα χρειαζόταν, όχι κάποιες δεκαετίες, αλλά κάποιους…αιώνες για να πλησιάσει το κατά κεφαλή εισόδημα των ΗΠΑ και αυτό των αναπτυγμένων χωρών στην ΕΕ!
Ένα άλλο τέχνασμα αφορά την δήθεν δραματική μείωση της φτώχειας, η οποία όμως οφείλεται σχεδόν αποκλειστικά στο γεγονός ότι η «κομμουνιστική» ηγεσία έβγαλε από τη λίστα των φτωχών 422 εκ. Κινέζους στη περίοδο 1981-2001 επειδή απόκτησαν το «σεβαστό» εισόδημα του 1 δολ. την ημέρα (με το οποίο αυθαίρετα ορίζεται η απόλυτη φτώχεια από τους διεθνείς οργανισμούς), μειώνοντας με μια μονοκονδυλιά το ποσοστό των φτωχών από 64% το 1981 σε 17% το 2001! Στο μεταξύ, ως αποτέλεσμα της Κινεζικής «ανάπτυξης» η χώρα σήμερα, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, έχει μια από τις πιο άνισες κατανομές εισοδήματος στον κόσμο, με το 20% των πλουσιότερων Κινέζων να κατέχουν το 50% του πλούτου της χώρας ενώ το φτωχότερο 20% να κατέχει μόνο 4.7%, και με ένα από τους υψηλότερους συντελεστές ανισότητας (Gini coefficient) --χειρότερο ακόμα και από αυτόν της νεοφιλελεύθερης Βρετανίας και των…ΗΠΑ και σχεδόν διπλάσιο των Σκανδιναβικών χώρων!
Όμως, πέρα από τους κοινωνικούς λόγους, οικονομικοί και οικολογικοί παράγοντες δυναμιτίζουν το Κινεζικό «θαύμα» που στηρίχθηκε καθοριστικά στο ξένο κεφάλαιο —δηλαδή στις πολυεθνικές που εγκαταστάθηκαν στη χώρα για να εκμεταλλευθούν τους άθλιους μισθούς και συνθήκες εργασίας που φθάνουν μέχρι το 1/30 των δυτικών, μετατρέποντας την σε «αλυσίδα συναρμολόγησης» της υπερεθνικής ελίτ— στις εξαγωγές και τις συναφείς μαζικές δημόσιες επενδύσεις στις υποδομές. Δεν είναι λοιπόν περίεργο ότι πάνω από 60% των Κινεζικών εξαγωγών και σχεδόν όλες οι εξαγωγές υψηλής τεχνολογίας, σχεδόν το 100% αυτών, αποτελούν προϊόντα των ξένων δυτικών πολυεθνικών επιχειρήσεων, ενώ στην πρόσφατη χρηματοπιστωτική κρίση έγινε φανερή η στήριξη της Κινέζικης ανάπτυξη σε ξύλινα πόδια.
Με δεδομένο, επομένως, τον βαθμό εξάρτησης της Κινεζικής «ανάπτυξης» από το δυτικό κεφάλαιο και εμπόριο (πράγμα που εξηγεί και το γεγονός ότι η κομμουνιστική ηγεσία είναι από τους θερμότερους υπερμάχους της παραπέρα φιλελευθεροποίησης της διεθνούς οικονομίας!), οποιαδήποτε κρίση στη Δύση αντανακλά άμεσα σε αυτήν, όπως έδειξε και η σημερινή χρηματοπιστωτική κρίση. Τέλος, όσον αφορά τους οικολογικούς λόγους, η συνέχιση της σημερινής ανάπτυξης δεν είναι βιώσιμη όχι μόνο εξαιτίας της πίεσης στις παγκόσμιες πηγές ενέργειας αλλά και της επιταχυνόμενης ερημοποίησης της χώρας και της μαζικά διευρυνόμενης μόλυνσης που ήδη οδηγεί σε πρώιμο θάνατο 400.000 ανθρώπους τον χρόνο.
Οι απολογητές όμως της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης δεν σταματάνε πουθενά. Έτσι έφθασαν να προβλέπουν ότι η Κίνα μέχρι το 2025 θα έχει ξεπεράσει την ΕΕ και μέχρι το 2041 τις ΗΠΑ!
Το στατιστικό τρυκ που χρησιμοποιούν συνήθως οι νεοφιλελεύθεροι και σοσιαλφιλελεύθεροι απολογητές της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης (στους οποίους περιλαμβάνεται και ο Martin Jaques, τ. διευθυντής του Marxism Tοday!) είναι η σύγκριση του απόλυτου εισοδήματος, που, για χώρες όπως η Κίνα όπου ζει το 21% του παγκόσμιου πληθυσμού, δεν είναι περίεργο ότι ξεπέρασε αυτό της Ιταλίας και τώρα της Βρετανίας, όπου όμως ζει λιγότερο από το 1%. Εάν δηλαδή λάβουμε υπόψη τις πελώριες πληθυσμιακές διάφορες τότε το κατά κεφαλή εισόδημα της Κίνας (σε αγοραστική δύναμη) είναι μόλις το 16,5% του μέσου εισοδήματος στην ΕΕ των ‘15’! Aκόμη, παρά τους γρήγορους ρυθμούς ανάπτυξης μετά την ενσωμάτωση της Κίνας στη διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς που θαυμάζουν οι νεοφιλελεύθεροι και σοσιαλφιλελευθεροι, η σχετική αύξηση του κατά κεφαλή εισοδήματος της ήταν σχεδόν ασήμαντη τα τελευταία 25 χρόνια. Έτσι, το 1978, πριν ν αρχίσει το «άνοιγμα» της Κίνας (δηλαδή η ενσωμάτωση της) στη διεθνή αγορά, το κατά κεφαλή εισόδημα της ήταν περίπου 10% αυτού των ΗΠA. Μετά σχεδόν 25 χρόνια αγοραιοποίησης, το 2001, ήταν 12,2% αυτού των ΗΠΑ! Aυτό σημαίνει ότι ακόμη και αν η Κίνα μπορούσε να συνεχίσει επ αόριστον τους ρυθμούς ανάπτυξης της περιόδου αυτής, όπου το κατά κεφαλή εισόδημα της αυξανόταν με ετήσιο ρυθμό 8,1% μεταξύ 1975 και 2000 και 10% μεταξύ 1990 και 2001 (έναντι 2% και 3,5% αντίστοιχα των ΗΠΑ) ―πράγμα σχεδόν αδύνατο για οικονομικούς και οικολογικούς λόγους― πάλι, θα χρειαζόταν, όχι κάποιες δεκαετίες, αλλά πολλούς…αιώνες για να πλησιάσει το κατά κεφαλή εισόδημα των ΗΠΑ και αυτό των αναπτυγμένων χωρών στην ΕΕ!
Φυσικά, αυτό δεν σημαίνει ότι η αύξηση του απόλυτου μεγέθους της Κινεζικής οικονομίας δεν έχει σημαντικές οικονομικές και οικολογικές επιπτώσεις στον πλανήτη. Ήδη η Κίνα είναι ο μεγαλύτερος παγκόσμιος εισαγωγέας τσιμέντου, άνθρακα, χάλυβα, νίκελ και αλουμινίου και ο δεύτερος (μετά τις ΗΠΑ) εισαγωγέας πετρελαίου, ενώ η συνεχής επέκταση της ζήτησης από αυτή έχει οδηγήσει σε εκρηκτικές αυξήσεις των τιμών. Αντίστοιχα, η Κίνα είναι η κύρια πηγή απορρόφησης ξένων επενδύσεων. Παράλληλα, ήδη παράγει τις μισές κάμερες στον κόσμο, ένα τέταρτο των πλυντηρίων και 90% των παιχνιδιών, ενώ προκάλεσε πανικό στις χώρες της ΕΕ τους πρώτους μήνες του 2005 όταν αύξησε τις εξαγωγές κλωστοϋφαντουργικών προς αυτές κατά 300% και υποδημάτων κατά 700%. Στο μεταξύ η Κίνα αποτελεί έναν από τους κυριότερους χρηματοδότες του Αμερικανικού καταναλωτισμού σήμερα βοηθώντας, μέσω των αγορών κυβερνητικών τίτλων, στην κάλυψη του πελώριου Αμερικανικού ελλείμματος στο ισοζύγιο πληρωμών.
Οι ρυθμοί αυτοί ανάπτυξης είχαν υποτίθεται αποτέλεσμα ότι ο αριθμός των Κινέζων κάτω από την επίσημη γραμμή της φτώχειας μειώθηκε κατά σχεδόν 400 εκατομμύρια και έτσι η χώρα, ουσιαστικά, έπαυσε να έχει φτωχούς, αφού το ποσοστό τους έπεσε από 49% του πληθυσμού το 1981 σε 6,9% το 2002. Εκείνο όμως που παραλείπουν να αναφέρουν οι Κινεζικές ελιτ είναι ότι για να επιτύχουν αυτό το «θαύμα» έδωσαν δικό τους ορισμό στη φτώχεια που αντιστοιχεί σε επιβίωση με περίπου 21 σέντς την ημέρα (625 Yuan το χρόνο) όταν η επίσημη γραμμή της φτώχειας που χρησιμοποιεί η Παγκόσμια Τράπεζα είναι $2, ή τουλάχιστον $1 την ημέρα! Οι νέες Κινεζικές ελιτ των εκατομμυριούχων «κομμουνιστών» ―100 από τους οποίους έχουν περιουσία 30 δις. δολλ.― σε μια (αναπόφευκτη στο σύστημα της αγοράς) διαδικασία συνεχούς διόγκωσης της ανισότητας έχουν βέβαια κάθε λόγο να αποπροσανατολίζουν τα λαϊκά στρώματα αφού είναι οι κυρίως ωφελούμενοι. Έτσι, σε μία έρευνα του 1997 βρέθηκε ότι οι υψηλού εισοδήματος οικογένειες (1,3% του συνόλου) έλεγχαν πάνω από το 31% όλων των περιουσιακών στοιχείων, ενώ οι χαμηλού εισοδήματος οικογένειες (44% του συνόλου) μόνο το 3%.
Παράλληλα, οι αστικοί μισθοί είναι τουλάχιστον τετραπλάσιοι από τους αγροτικούς και σε πολλές περιοχές επταπλάσιοι. Δεν είναι λοιπόν περίεργο ότι 10 εκ. αγρότες τον χρόνο αφήνουν τους αγρούς και στριμώχνονται στις φτωχογειτονιές των πόλεων, κάτω από εργατικές συνθήκες και συνθήκες διαβίωσης του 19ου αιώνα. Το αποτέλεσμα είναι ότι η καλλιεργήσιμη γη μειώθηκε κατά 6,7 εκ. εκτάρια τα τελευταία οκτώ χρόνια και η Κίνα, για πρώτη φορά στη μεταπολεμική ιστορία της, έχασε τη αγροτική αυτοδυναμία της και εξαρτάται από εισαγωγές σταριού από τις ΗΠΑ, τον Καναδά και την Αυστραλία για να θρέψει τον πληθυσμό της! Ακόμη, πίσω από το «θαύμα» κρύβονται εκατομμύρια ανθρώπινες τραγωδίες, εφόσον πέρα από την επιδείνωση της κοινωνικής ασφάλειας, τα εργατικά ατυχήματα, μόνο στους ανθρακωρύχους, έχουν φθάσει τους 5.000 νεκρούς τον χρόνο, 75% του παγκόσμιου συνόλου ενώ η Κίνα παράγει μόνο το ένα τρίτο του παγκόσμιου άνθρακα. Τέλος, για να γίνουν οι ουρανοξύστες της Σαγκάης που θαυμάζουν οι απολογητές της παγκοσμιοποίησης, ξεσπιτώθηκαν αναγκαστικά 2,5 εκ. από τον πληθυσμό της.
Το κυριότερο όμως είναι ότι η ίδια η νεοφιλελεύθερη ανάπτυξη της Κίνας στηρίζεται στο ξένο κεφάλαιο και τις μαζικές δημόσιες επενδύσεις στις υποδομές—δηλαδή σε αστάθμητους η περιστασιακούς παράγοντες. Φυσικά, οι υψηλής προστιθέμενης αξίας και τεχνολογίας δραστηριότητες, και η έρευνα και η ανάπτυξη γι’ αυτές, παραμένουν στα μητροπολιτικά κέντρα…

ΑΙΣΩΠΟΣ

ΠΟΙΗΜΑΤΑ

ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΕΝΗ ΓΕΝΙΑ

Εγκλωβισμένοι στις προσταγές ενός δήθεν καθωσπρεπισμού , παραπαίοντας από δεκάδες μηνύματα ανελέητα χτυπούν δίχως προειδοποίηση, ανυπότακτοι χωρίς ταυτότητα, κουβαλάμε μόνο το όνομα του πατέρα μας δεν βαπτιστήκαμε ποτέ…δεν περίσσεψε όνομα για μας

Κι η επανάσταση απέτυχε

Την κατάπιε το εμπόριο, ναρκωτικά λεωφορείο με ξεφουσκωμένα λάστιχα, ταξίδι που δεν ξεκίνησε ποτέ

Το πλοίο της αγάπης τορπίλισαν πολεμικά Πνίγηκαν νέοι από μπόμπες ποτά …Ξαφνικά αναδύθηκαν απ’ τον βυθό

γέροι κυνικοί με πρόσωπο σκληρό την ουτοπία ξόρκισαν χλευάζουν την ειρήνη

Την ελευθερία στην φυλακή καταδικάζουν!

ΓΕΡΙΚΟ ΑΛΟΓΟ

Καβαλάρης σε σέρνει στον γκρεμό

Το καμουτσίκι στην δαρμένη σου σάρκα δοκιμάζει

Σε χτυπάει να βιαστείς

Την διαδρομή δεν προλαβαίνεις να απολαύσεις

Κοιτάς μόνο μπροστά αδύνατο να σταματήσεις, σε ξέφρενη πορεία

ο αόρατος καβαλάρης σε εξανάγκασε

Δεν σταματάς να ξαποστάσεις

Ποτάμια κυλούνε λίμνες σε καλούνε

την δίψα σου να ξεδιψάσεις

Χειραγωγός καβαλάρης κατευθύνει θαρρείς στην σέλα πάνω αιώνια θα απομείνει

Μα η σέλα θα’ χει βουτήξει στο κενό

μαζί με το τσακισμένο άλογο!

Ο ΚΗΠΟΣ

Η μυρωδιά των φύλλων μετά την φθινοπωρινή βροχή

Το άρωμα των λουλουδιών όταν το μπουμπούκι ανθίσει

Το νερό ορμητικό ποτάμι στο αυλάκι

Και οι γάτες αποκοιμούνται ικανοποιημένες στο ψαθί

απ’ τις περιπέτειες της νύχτας που ξημερώθηκε αργά

Εξαντλημένες απ’ τον ολονύκτιο έρωτα………..

Η ΧΑΡΑ ΤΗΣ ΣΤΙΓΜΗΣ

Μην επενδύεις στα επιτεύγματα της αδιάφορης ζωής σου

Την χαρά της στιγμής απόλαυσε ύστερα κοιμήσου

Χτυποκάρδια που φωτίζουν τα λαμπιόνια του μυαλού

Αναπάντεχες ακτίνες λύτρωσης εξ’ ουρανού

ΧΩΡΙΣ ΦΕΙΔΩ

Τον κόσμο που μισώ τον κόσμο που αγαπώ

Φτάνω τον ουρανό, άλλοτε δε φαίνομαι

με πατούν σαν το σκυλί επιτήδειοι γνωστοί

Κουρνιάζω στο δωμάτιο και κρύβομαι

Τον κόσμο παιδεύω και παιδεύομαι

Ψάχνω κάτι να αξίζει………Το αξίζω;

Κουράστηκα, η νύχτα η λευκή διέψευσε

τις προσδοκίες μου, εκτεθειμένη πια

απ’ το φως του φεγγαριού χωρίς μυστήριο

Το πέπλο της διάφανο τρέχει πιλαλώντας να κρυφτεί

Ναρκωτικά φόνοι αγοράζονται χωρίς φειδώ………

Ντρέπομαι να σχηματίσω με το χέρι τον σταυρό!

Μανώλης Κιαγιάς

Lakis vs. Capitalism

Του Δημήτρη Βάρου (http://www.varos.gr)

Ο κύριος Λάκης ένιωθε πάντα μια ιδιάζουσα απέχθεια απέναντι στο κεφάλαιο. Ήταν έφηβος ακόμα όταν του κήρυξε μονομερώς τον πόλεμο και τριάντα χρόνια τώρα, ενταγμένος στο σύστημα, το μάχεται από μέσα.

Έχει αναγάγει σε επιστήμη την εργασιακή του συμπεριφορά. Χωρίς να κάνει απολύτως τίποτα θεωρείται εξαιρετικά απαραίτητος στη δουλειά του, έχει υψηλό κασέ και δεν αφήνει υπεραξία στα αφεντικά. Μόνο ζημιά. Χρησιμοποιεί όλα τα παράθυρα του νόμου για να φοροδιαφεύγει, κατέχει τρία αδήλωτα αυθαίρετα, πετάει τα σκουπίδια του στο δάσος και παρκάρει στα πεζοδρόμια για να τα καταστρέφει.
Όλα αυτά τον κάνουν περήφανο. Του δίνουν το δικαίωμα να αποκαλεί τον εαυτό του «μαχητή του συστήματος». «Ευφυή σαμποτέρ».

Τελευταία η διεθνής χρηματοπιστωτική κρίση του έδωσε την ιδέα για το τελειωτικό χτύπημα.
Αυτό που συνέβη στην Αμερική μόνο ο ίδιος συνέλαβε την πραγματική του διάσταση. Μόνο ο ίδιος διέκρινε το σατανικό αντιιμπεριαλιστικό σχέδιο πίσω από μια φαινομενικά καπιταλιστική και καταναλωτική διαδικασία.
Οι πάντες έσπευσαν να αγοράσουν σπίτι με δάνειο. Οι τράπεζες τσίμπησαν και επιδόθηκαν σε έναν μειοδοτικό ανταγωνισμό για να κερδίσουν όσο γίνεται πιο μεγάλο μερίδιο της πίτας. Όμως οι δανειολήπτες δεν εξόφλησαν τα δάνεια και οι τράπεζες έμειναν με τα αζήτητα σπίτια στο χέρι…

Ένα τσούρμο από… «μπαταχτσήδες» ήταν αρκετό για να καταφέρει το αδιανόητο. Οι κολοσσιαίοι, πολυεθνικοί και πανίσχυροι χρηματοοικονομικοί οίκοι -που πήραν τα ηνία από τα κράτη, οδηγούν τις αγορές, καθορίζουν τις οικονομικές εξελίξεις και οι εκθέσεις τους αποτελούν «ευαγγέλια» για το σύστημα- άρχισαν να καταρρέουν σαν χάρτινοι πύργοι.
Χτυπημένο λες από σεισμό 9 Ρίχτερ, ολόκληρο το σύστημα κλυδωνίζεται τώρα υπό το χαιρέκακο βλέμμα των Κινέζων που καιροφυλακτούν για να αγοράσουν τις ΗΠΑ κοψοχρονιά, να βάλουν κάποιο Τσι-Τσο-Λι στο Λευκό Οίκο και να επιβάλουν στους Αμερικάνους να τρώνε γλυκόξινα βατραχοπόδαρα με τα ξυλάκια.

Αυτό θα κάνει τώρα και ο κύριος Λάκης. Θα πει «ναι» σε όλες τις κοπελίτσες που τον παίρνουν τηλέφωνο από τις τράπεζες και τον παρακαλάνε να πάρει δάνειο ή πιστωτική κάρτα. Θα ξοδέψει όλα τα λεφτά και δεν θα επιστρέψει ούτε δεκάρα. Επιπλέον θα συστήσει σε γνωστούς και φίλους να κάνουν το ίδιο, διεκδικώντας μια θέση στο πάνθεον των επαναστατών, ανάμεσα στους Λένιν, Μάο, Γκεβάρα, Χο Τσι Μινχ, Γκάντι και Μαντέλα…

Πάντα ήταν της γνώμης πως οι κεφαλαιοκράτες αφού μας πουλήσουν τα πάντα θα μας πουλήσουν στο τέλος και το σκοινί για να τους κρεμάσουμε. Και θεωρεί πως ήδη φτάσαμε σε αυτό το σημείο.
Το ότι θα μπούμε στη φυλακή δεν τρέχει τίποτα. Γιατί, με δεδομένο ότι αυτοί θα μπουν στο χώμα, δεν θα έχουμε δεσμοφύλακες…

Ένα διαφορετικό Αλφάβητο!!

Ι. Κ.

Α

Ακούω= Έφη Θώδη γιατί αποδείχθηκε πολύ πιο ειλικρινής από τους πολιτικούς

Β

Βουλιάζω= βουλιάζω στον καναπέ μου γιατί μετά από 15 ώρες δουλειάς γιατί είμαι κατάκοπος

Γ

Γνωρίζω= γνωρίζω πολύ κόσμο στο Facebook ή γνωρίζω οτί άν πάρω στεγαστικό θα πληρώνω τρελά για πολλά χρόνια

Δ

Δουλεύω= έχει σχέση με την δουλεία ή κάνω λάθος;

Ε

Έχω= το σωστό είναι δεν έχω

Εργασία= σπάνιο είδος προς εξαφάνιση

Ζ

Ζω= το σήμερα, γιατί το αύριο το βλέπω χλωμό

Η

Ήταν= πρωί τ΄Αυγούστου στην ανθισμένη γη

Ηλίθιος= έτσι νιώθω όταν βλέπω πολιτικούς να μιλούν

Θ

Θάνατος= προκαλείται κυρίως από το άγχος

Ι

Ιστορία= ρε παιδιά εγώ αλλιώς την ήξερα!

Κ

Καταθέτω= καταθέτω τις οικονομίες μου σε απλό λογαριασμό τραπέζης ενώ -χωρίς να το ξέρω- έχω επενδύσει σε αμοιβαία κεφάλαια και χάνω μέρος των χρημάτων

Κορδέλες= μεταξωτές βέβαια και να συνοδεύονται με φύκια

Κουκουλώνω= αγαπημένη λέξη των πολιτικών

Κλέβω= no comments

Κήρυγμα= μόνο για επενδύσεις και μόνο από Εφραίμ

Κεραυνός= να πέσει να τους κάψει

Λ

Ληστεύω= βλέπε κλέβω

Μ

Μην= το βάζουμε μπροστά από λέξεις, π.χ. μη φας, μην ξεκουραστείς, μην αποταμιεύσεις, μην σκέφτεσαι, μην αναπνέεις κ.τ.λ.

Ν

Νησί= με την τρέχουσα ακρίβεια το ξεχνάμε

Ξ

Ξυρίζω= αυτό θα μας κάνει το κρύο το χειμώνα λόγω της ανόδου της τιμής του πετρελαίου

Ο

Όμορφος= Όμορφος κόσμος (μόνο το πρωί στο mega)

Π

Παλεύω= παλεύω να τα βγάλω πέρα με τους λογαριασμούς που έρχονται όλο και πιο ανεβασμένοι

Πιστεύω= πιστεύω στον Εφραίμ (μήπως πάρω και γω κανα ακίνητο)

Ρ

Ράσο= στις μέρες μας φοριέται πολύ

Σ

Σκασμός= ο Ελληνικός λαός τον βγάζει ανελλιπώς

Τ

Τρένο= βρείτε τους μήπως και φύγουνε

Υ

Ύψος= συνοδεύεται κυρίως από επιτόκια

Φ

Φυστίκι= ξηροκάρπιο, στην εποχή μας αλμυρό

Χ

Χρέος= no comments

Ψ

Ψηφίζω= ψηφίζω στο διαδίκτυο ποια έχει την καλύτερη φωνή –η Μπεζαντάκου ή η Βέρα Λάμπρου

Ω

Ωραία= τη βγάλαμε και σήμερα μπαίνοντας στα υπαλληλικά!

Χρηματοοικονομικές Κρίσεις: Να μάθουμε να ζούμε με αυτές.

Τι κοινό έχουν:

• Η κατάρρευση των στεγαστικών ταμιευτηρίων στις Η.Π.Α. (1982)
• Η κρίση του χρέους των αναπτυσσόμενων χωρών (1982)
• Το χρηματιστηριακό κραχ στις Η.Π.Α. (1987)
• Η κρίση στην Ιαπωνική αγορά ακινήτων (1989-90)
• Η στεγαστική κρίση στη Σουηδία (1990-91)
• Η κρίση του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Συστήματος (1992)
• Η κρίση της Τεκίλα στο Μεξικό (1994-95)
• Η κρίση στη Ν.Α. Ασία (1997-98)
• Η κρίση στη Ρωσία (1998)
• Η κρίση στη Βραζιλία (1998-99)
• Η κρίση στην Τουρκία (2000-01)
• Η κρίση στην Αργεντινή (2002)
• Η κρίση στεγαστικών δανείων υψηλού ρίσκου στις Η.Π.Α και στην Ευρώπη (2007).

Έχουν τον ίδιο ηθικό αυτουργό: Την ανεξέλεγκτη κίνηση κερδοσκοπικών κεφαλαίων και την πλήρη απορύθμιση των χρηματοπιστωτικών συστημάτων και πίσω από αυτό και πάνω από όλα την απληστία των στελεχών των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων (εμπορικές και επενδυτικές τράπεζες, αμοιβαία κεφάλαια, hedge funds, private equity funds, συνταξιοδοτικά ταμεία κ.ο.κ.)

ΑΚΗΣ ΠΑΝΟΥ: ΤΡΙΑ ΜΙΣΟΛΟΓΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

Χτες τυχαία ανακάλυψα ένα πολύ φευγάτο τραγούδι του Άκη Πάνου. Το "αδιορθω αναρχί". Παραθέτω τη σελίδα...Καλή απόλαυση!

ΕΔΩ

Πηγή: http://afmarx.wordpress.com

ΑΝΟΙΚΤΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ (3)

Η ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΉ ΜΙΖΕΡΙΑ ΤΩΝ ΔΗΜΟΤΙΚΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΥΠΕΡΒΑΣΗΣ ΤΗΣ

ΑΝΟΙΚΤΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ (2): ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ

ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΔΙΑΘΕΣΗΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ Ή ΔΟΓΜΑ ΜΗ ΑΛΛΑΓΗΣ ΣΥΝΟΡΩΝ?

Ποιήματα

ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΕΝΗ ΓΕΝΙΑ

Εγκλωβισμένοι στις προσταγές ενός δήθεν καθωσπρεπισμού , παραπαίοντας από δεκάδες μηνύματα ανελέητα χτυπούν δίχως προειδοποίηση, ανυπότακτοι χωρίς ταυτότητα, κουβαλάμε μόνο το όνομα του πατέρα μας δεν βαπτιστήκαμε ποτέ…δεν περίσσεψε όνομα για μας

Κι η επανάσταση απέτυχε

Την κατάπιε το εμπόριο, ναρκωτικά λεωφορείο με ξεφουσκωμένα λάστιχα, ταξίδι που δεν ξεκίνησε ποτέ

Το πλοίο της αγάπης τορπίλισαν πολεμικά Πνίγηκαν νέοι από μπόμπες ποτά …Ξαφνικά αναδύθηκαν απ’ τον βυθό

γέροι κυνικοί με πρόσωπο σκληρό την ουτοπία ξόρκισαν χλευάζουν την ειρήνη

Την ελευθερία στην φυλακή καταδικάζουν!

ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ

Κυλάει το ποτάμι βότσαλα στο διάβα του χαδεύοντας

Κι ο ήλιος με τα καυτά του χέρια την ράχη του σκεπάζει

Προμηνύεται βροχή ανθρώπου μέλλει γέννηση

Βράχοι άτεγκτοι στην μέση στέκουν απροσπέλαστοι,

το νερό βουρκώνει το γλυκό κελάηδισμα ακούγεται οργή

Λυσσομανά το άμοιρο ποτάμι. Υποβόσκει πόλεμος. Μπαρούτι ….

ΦΛΕΓΟΜΕΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Φλέγεται ο ουρανός τα σύννεφα κλαίνε γοερά

Στα φύλα χύνονται σταγόνες δάκρυα

Άνθρωποι βιαστικοί στους δρόμους κάτω από ομπρέλες

Δεν τους συγκινεί το δράμα του ουρανού

Αδιάφοροι τρέχουν να κρυφτούν, δάκρυα δε μεταλαμβάνουν

Ο ουρανός απειλεί σκίζοντας τα σύννεφα πόνου κραυγή

...Αδιάφορο…. Με την μικρότητα του ο καθένας τους θα ασχοληθεί

Ο ΚΗΠΟΣ

Η μυρωδιά των φύλλων μετά την φθινοπωρινή βροχή

Το άρωμα των λουλουδιών όταν το μπουμπούκι ανθίσει

Το νερό ορμητικό ποτάμι στο αυλάκι

Και οι γάτες αποκοιμούνται ικανοποιημένες στο ψαθί

απ’ τις περιπέτειες της νύχτας που ξημερώθηκε αργά

Εξαντλημένες απ’ τον ολονύκτιο έρωτα………..

Η ΧΑΡΑ ΤΗΣ ΣΤΙΓΜΗΣ

Μην επενδύεις στα επιτεύγματα της αδιάφορης ζωής σου

Την χαρά της στιγμής απόλαυσε ύστερα κοιμήσου

Χτυποκάρδια που φωτίζουν τα λαμπιόνια του μυαλού

Αναπάντεχες ακτίνες λύτρωσης εξ’ ουρανού

ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ

Η σκέψη μου μια μπόρα σπάθες ήλιων σκισμένη

Ξερά τοιχώματα τάφροι ξαναμμένοι, ανίκανοι

απ’ του ήλιου την οργή να προστατεύσουν

Έμελλε να περιμένω το σκοτάδι

Να δραπετεύσω…όταν κανένα μάτι δε θα βλέπει……

ΟΙ ΘΥΡΕΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΛΗΨΗΣ

Όταν η θάλασσα αγριεύει κι ο ήλιος σκοτεινιάζει

τέρατα ξεπετάγονται σπαρταρώντας αβοήθητα

Γοργόνες φιλήδονες καλούνε γνέφοντας σου

Ας πετάξουμε προς την θάλασσα να κολυμπήσουμε

προς το άγνωστο, άνοιξαν οι πόρτες της αντίληψης

σχηματίζοντας ρεύμα, παρασύρουν στον βυθό

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Κοιτάζοντας θλιμμένοι…………..

ανασκουμπωνόμαστε να κερδίσουμε ό,τι απομένει

Μα τα μονοπάτια αυτά τα ‘χουμε δρασκελίσει από καιρό

Πλήρωσα το χρέος μου στον θάνατο μόν’ τη μέρα αντικρίζω

Στην γιορτή μου προσκαλώ μόνο το φως…………………

ΜΑΤΩΜΕΝΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ

Το χαμόγελο σου στάζει αίμα…………………

Μαχαίρι σκίζει το μικρό σου στόμα

Μην προσκαλείς την θετική ενέργεια

Μην την προκαλείς θα χαθεί για πάντα

Η ευτυχία ψεύτικη σαθρή σαν το χαμόγελο σου

Στην απέραντη μοναξιά σου βολοδέρνει επιδεικτικά………

Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΤΟΥ ΒΥΘΟΥ

Κύματα χορεύουν ένας αέρας μουρμουρίζει

Χρωμάτισαν χαλίκια του βυθού νύμφες της θαλάσσης

Φουσκωμένα τα στήθια μου μέσα στην θλίψη

Στην ζωή μου θα προλάβω άραγε τον πλανήτη του βυθού να απολαύσω ;

Εκεί που βασιλεύει η απέραντη σιωπή η αρμονία

Δεν είν’ ο κόσμος τούτος αγκυλωμένος απ’ τις λέξεις

Τα αισθήματα δεν παγιδεύονται μεσ’ τον λόγο δεν τα προδίδει η φλυαρία

Μόν’ το κύμα στο ακρογιάλι σκάει ένα καθησυχαστικό χαμόγελο δειλά

Μην ταράξει την σιωπή την ψυχή μην φυλακίσει μεσ’ τα λόγια………….

ΔΕΚΑΤΡΕΙΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

Του φεγγαριού δυνάμεις συνωμότησαν

Έσμιξαν καταραμένα δέντρα μια γροθιά

Κάτω απ’ την σκιά του φεγγαριού βυθίστηκα

Να με βρει φαρμακερό βέλος του θανάτου μέσα σε σκοτεινό αγρό

έμελλε να κοιμηθώ απ’ το φαρμάκι του καιρό

ΒΙΒΛΙΟ

Ξεφυλλίζεις τις σελίδες βιαστικά δεν βλέπεις τις εικόνες

δεν μυρίζεις την ημέρα στα κελεύσματα της δεν ακούς

αδιάφορα φυλλομετράς στο κάλεσμα δεν υπακούς

και τις μέρες ξεφυλλίζεις δίχως να σταθείς

Στο τέλος του βιβλίου ξαφνικά σαστισμένος απορείς

…πως έφτασε στο τέλος τόσο γρήγορα η ζωή…………………….

Μανώλης Κιαγιάς

ΑΝΟΙΚΤΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ: ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ

ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΣΥΝΤΑΞΗ?

Ποιήματα

ΑΙΩΝΙΑ ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ

Οι ώρες γίνηκαν μέρες οι μέρες μήνες

Καμία αλλαγή , αιώνια επανάληψη

Αγωνία για την ανατροπή που άργησε, βαριά αλυσίδα

σέρνουνε παιδιά που γινήκαν μεγάλοι με μάτια φλογισμένα

πήραν την σκυτάλη απ’ τους προηγούμενους

χέρια αδυνατισμένα μάτια θαμπωμένα

Γιατί κατάλαβαν, τον χρόνο μεταλάβαν έγιναν σοφοί

Δεν περιμένουν την Ανάσταση, μονοπάτι κακοτράχαλο

η ζωή μια ανηφόρα στον κατήφορο πέφτεις και ξανασηκώνεσαι

ΑΝΕΜΟΣ ΕΦΗΒΟΣ

Λυσσασμένο θεριό ο άνεμος αγριοφωνάζει

Πότε ουρλιάζει ζητώντας βοήθεια το παράθυρο χτυπά

Με μανία στριφογυρίζει στην αυλή, ότι βρεθεί

στο πέρασμα του αναποδογυρίζει Άλλοτε θηρίο λαβωμένο

ξεψυχώντας ξεφυσά. Όταν ¨έρθει η βροχή συγχωρούμε

της πρώτης νιότης του το ξέσπασμα, έφηβος άνεμος κυκλοθυμικός…

…κάνει τα δικά του και αυτός……………

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Στην επανάσταση δεν πας με τον σταυρό στο χέρι

Μα κρατώντας το κουμπούρι και στο άλλο το μαχαίρι

Η επανάσταση διψά για αίμα κρεμάει τους αδίκους

Αθωώνει φτωχούς αδικημένους απελευθερώνει καταδίκους

Θαρρείς της πλάσης τούτης η γαλήνη των βουνών η δικαιοσύνη

το χάδι του αέρα μαλακώνει των ανθρώπων τις ψυχές;

Δεν θα καταφέρεις να αλλάξεις την γνώμη του γέρικου κόσμου

Όσο και να θες………………..

ΠΟΜΦΟΛΥΓΕΣ

Πομφόλυγες και φληναφλήματα γεμίζουν τη σιωπή

ό,τι γνωρίσαμε το χουμε ξαναδεί

το άγνωστο προβλέψιμο όλα άρχισαν από τη μέση

… έχουμε ξαναγεννηθεί!

ΑΟΡΑΤΟΙ ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ

Έχτισαν τείχη δίχως να μας ρωτήσουν αόρατοι πατριώτες

Με φράγματα μας απέκλεισαν απ’ τους εν΄δυνάμει φίλους γείτονες,

μονάχοι χωρίς το οξυγόνο της επικοινωνίας μιας ανάπηρης κοινωνίας γέννημα

Ακοινώνητος με βαθιές αναπνοές στα πρόθυρα ασφυξίας ζω……!

ΥΠΟΠΤΕΣ ΚΑΜΑΡΕΣ

άνω από εγκατελειμένα μαγαζιά σε ύποπτα δωμάτια

Γυναίκες με χείλια ρόδινα φιλήδονα κορμιά του έρωτα

Προβάλλουν τα κάλλη τους σε διψασμένους ταξιδιώτες εραστές

Να πιουν να ξεδιψάσουν μια στιγμή να κατευνάσουν την οργή…

ΚΥΚΛΙΚΟΣ ΧΡΟΝΟΣ

ναδεύοντας ο χρόνος στο καζάνι γειτονιές της πρώτης νιότης

Με μανδύα του γήρατος την μύτη μας καλύπτοντας μυρωδιές παλιές

ξυπνά, αγαπημένες προ πολλού λησμονημένες θύμησες

Αισθήματα νεανικά φίλοI που πεθάνανε μα εμείς απόντες στην εξώδιο ακολουθία

Ανεμοστρόβιλος ο χρόνος μας παρασύρει άθελα στην δίνη του, ξεχνάμε

, Φυλλαράκια μας σέρνει ως το άπειρο την αδυναμία μας σκορπά

μας συντρίβει…..Έπειτα δεκατρείς χιλιάδες μέρες απορημένος σταματά ….

Αποδειχτήκαμε περισσότερο τρωτοί απ’ ότι πίστευε… δικά του θύματα…………ες…….απάς πληγώνεσαι και ξανά απ’ την αρχή ώσπου το σχοινί κοπεί

ΤΟ ΩΡΑΙΟ

Σ

χήμα από ανεξίτηλο μελάνι χαραγμένο έντονα στο νου

Εικόνα στο φως λουσμένη όταν ο ήλιος ανατέλλει

Το κύμα στο ακρογιάλι σκάζοντας χαμογελάει

Το αέναο στα μάτια μας χαμόγελό του φτάνει……….!

Ο κόσμος στα πόδια σου, με ένα χάδι της η φύση γνέφει

Η ΦΥΣΗ ΓΝΕΦΕΙ

Το κεφάλι σου στρέφει ψηλά απέναντι πομφόλυγες και φληναφλήματα
μεσ’ από παρέες κουραστικές όλα μάταια, λόγια καλοκαιρινής βροχής

πέφτοντας στα φύλλα ευεργετικά ο ήχος της δροσίζοντας γεμίζει

με ελπίδα και έρωτα για την ζωή…. πανδαιμόνιο ψυχής ….

ΠΥΡΙΝΗ ΕΦΗΒΕΙΑ

Εσωστρεφής μελωδία αιώνες σιγοκαίει

Αναβλύζει γυναίκα πύρινη γυμνή

Η λάβα της ξεχύνεται ορμητικά

Παιδιά στα γυμνά της πόδια σκαρφαλώνοντας

απολιθωμένα στης πρώτης νιότης τους την βόλτα βρέθηκαν

….Τραγικό…………………

ΕΙΝΑΙ ΜΕΡΕΣ

Είναι μέρες που δεν βρίσκω μάσκα να κρυφτώ

Είναι νύχτες που δεν έχω παραμύθι για να ξεγλιστρήσω

Τον πόνο να διασκεδάσω σε ζεστή αγκαλιά μέσα να κουρνιάσω

Είναι μέρες που δεν έχω ρόλο να ντυθώ να κοροϊδέψω τους άλλους

μα συνάμα τον ίδιο μου τον εαυτό, ξεπεσμένος πρίγκιπας με την ανοχή τους να βαυκαλιστώ…………..

ΕΑΥΤΟΣ ΘΕΟΣ

θεός …..Ποιόν θεό;

Αδύναμοι να σηκώσουμε τα λάθη μας
τα φορτώνουμε σ’ αυτόν, άλλοθι μας

……πεθαίνει με το δικό μας θάνατο

Αμαρτία να τον κοιτάξουμε κατάματα

Αγκάθι ενοχλητικό ματώνει την καρδιά

Δρόμος δύσβατος και ανηφορικός

Αν είναι αμαρτία η αυτογνωσία ...Ναι είσαι αμαρτωλός!

ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΗ ΛΟΓΙΚΗ

Σε στενό πλαίσιο ηθικής φυλακισμένα πόθοι πάθη

ενοχές φαντασιώσεις σκοτεινές γεννούνε λάγνα μάτια

κόρφοι χείλη κόκκινα, κατακερματισμένα χρόνια σε κανόνες

συναισθήματα απαγορευμένα αισθήματα ισόβια φυλακισμένα

Πυρήνας της ψυχής εξορισμένος, ένας κόσμος στερημένος

Χάριν μίας λογικής που δεν θέλησε κανείς……………….

ΈΡΩΤΑΣ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ

Έρωτας καλοκαιριού ξεθυμαίνει με το πρώτο μελτέμι

νεράκι της βροχής και πέφτει απ’ το φύλο καταγής,

με την πρώτη ακτίνα του ήλιου εξατμίζεται

Μεσ’ σε μαύρα παλτά χάνεται , τα παγωμένα χέρια της

καλύπτει με τα γάντια ,τα αυτιά της με γούνινο καπέλο

Ο έρωτας του Καλοκαιριού μακρινή σκιά μεσ’ την δύνη του Χειμώνα….!

Μανώλης Κιαγιάς

ΨΗΦΙΣΜΑ για το εργατικό ατύχημα στο Πέραμα.

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

ΔΗΜΟΥ ΑΙΓΑΛΕΩ

29/7/2008

ΨΗΦΙΣΜΑ

Ο Σύλλογος Εργαζομένων του Δήμου Αιγάλεω εκφράζουμε την έντονη οργή και αγανάκτηση των μελών μας για το νέο απεχθές έγκλημα των εφοπλιστών και εργοδοτών εργολάβων στη ζώνη του Περάματος.

Οι δέκα (10) νεκροί εργάτες από τον Απρίλη του 2007 στη ζώνη και οι δεκάδες σακατεμένοι, είναι η απόδειξη των ανύπαρκτων μέτρων υγιεινής και ασφάλειας.

Ταυτιζόμαστε μαζί σας που δεν μπορείτε να αποδεχτείτε μοιρολατρικά το μέλλον σας και αγωνίζεστε.

Είμαστε μαζί σας και πιστεύουμε ότι άμεσα πρέπει να πληρώσουν ποινικά και πολιτικά οι κυβερνήσεις πολλών χρόνων τώρα, που δεν έχουν λάβει τα απαραίτητα μέτρα για να ακυρώσουν τα εγκλήματα.

ΓΙΑ ΤΟ Δ.Σ.

ΠΡΟΕΔΡΟΣ - - - - - - - ΓΕΝ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΝΙΚΟΣ ΚΟΝΤΟΣ - ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΔΕΛΑΤΟΛΑΣ

Το θρησκευτικό στοιχείο και η ιερουργός κα Στανίση.

Η κα Στανίση γράφτηκε στη μνήμη μας με το επώνυμο της σε αντίθεση με την υπόλοιπη μπασκλασαρία που τις γνωρίζουμε με το μικρό τους Άντζελα, Πέγκυ κ.λ.π. μακρύς ο κατάλογος. Δεν είναι τυχαίο, πρόκειται για μια γνήσια ιερουργό που οδηγεί το κοινό της στην πραγματική μέθεξη. Το κοινό της πέφτει σε έκσταση μέσω μιας πραγματικής ψυχοδραματικής τελετουργίας. Όταν βγαίνει εκείνη, το κοινό παραληρεί. Η κα Στανίση προτιμά τα θρησκευτικού περιεχομένου άσματα όπως το «σ’ έχω κανει Θεό» και άλλα[1]. Πιστεύω όχι τυχαία. Η γνήσια ιέρεια καταφέρνει να ενώσει το βαθύ ερωτικό στοιχείο που περιέχει το στοιχείο της ταπείνωσης με το θρησκευτικό στοιχείο που και αυτό επιτελεί την ίδια λειτουργία. Για να ενωθούμε με το θείο στην ορθόδοξη παράδοση πρέπει καταρχήν να ταπεινωθούμε ώστε βγούμε από το κουκούλι της εγωπάθειας, να απαρνηθούμε το θνητό εγώ μας και μέσω της αγάπης να ενωθούμε με το μόνο απόλυτο, άφθαρτο και αθάνατο Ον. Στην αρχαία ελληνική και βουδιστική παράδοση η ολοκληρωτική αφοσίωση σε όντα θνητά θεωρούνταν ανοησία που οδηγούσε στην δυστυχία. Αλήθεια αν ο άνθρωπος που τον αγαπήσαμε με αφοσίωση, πεθάνει, δεν θα μας οδηγήσει στην δυστυχία η απώλεια του; Αυτή τη στέρηση κατάφερε να την υπερνικήσει ο χριστιανισμός. Μπορούμε να ζήσουμε μια αφοσιωμένη αγάπη αρκεί να αγαπήσουμε το Θεό που είναι άφθαρτος και άρα δεν θα δυστυχήσουμε ποτέ μια και δεν θα χαθεί ποτέ. Ο χριστιανισμός όμως μας επιτρέπει να αγαπήσουμε Εν Θεώ και όντα φθαρτά. Μας καλεί να αγαπήσουμε όχι τη φθαρτή φύση αλλά το θεϊκό στοιχείο που περιέχει ο άνθρωπος. Καλούμαστε μέσω του θείου Δράματος να ζήσουμε όσα έζησε και ο Θεάνθρωπος προκείμενου να καταλάβουμε τη θυσία που έκανε για μας και να τον αγαπήσουμε. Αυτό κατά την άποψη μου, τηρουμένων των αναλογιών βεβαίως, το πετυχαίνει και η κα Στανίση μία γνήσια λαϊκή αοιδός επιλέγοντας το ψυχόδραμα.

Ας παρακολουθήσουμε με ποιο τρόπο το καταφέρνει με το αληθινά θρησκευτικού περιεχομένου άσμα «Σ’ έχω κάνει Θεό».

Τα φώτα χαμηλώνουν, το κοινό σιωπηλό περιμένει την ιέρεια να εισέλθει στη σκηνή. Όταν τα φώτα ανάψουν σιγά σιγά για να μην χαλάσουν τη μυσταγωγία το κοινό παραληρεί, η σιωπή λίγων δευτερολέπτων που μεσολαβεί μέχρι η αοιδός ν’ ανοίξει το στόμα της προετοιμάζει το κοινό για την μέθεξη. Εκείνη δεν κοιτά τους θεατές το βλέμμα της είναι χαμηλά και τα μάτια της είναι σκεπασμένα από τη φράντζα σαν κουρτίνα μεταξύ ατής και της φθαρτής και άρα ψεύτικης πραγματικότητας. Δεν κοιτά αριστερά και δεξιά , αυτοσυγκεντρώνεται και στρέφει την ματιά της προς τα μέσα, προς τον εσωτερικό της εαυτό , την ψυχή της παραμένοντας ακίνητη σαν να προσεύχεται. H κα Στανίση δεν χοροπηδάει αντιμετωπίζει τα πράγματα μόνη της, κρατά το μικρόφωνο σταθερά σχεδόν παράλληλα με το έδαφος αλλά με μια ελαφριά κλίση. Το κοινό της σε πραγματικό ντελίριο μετέχει στην τελετουργία ανάβοντας αναπτήρες που θυμίζουν κεριά ενώ οι ανόητοι των πρώτων τραπεζιών που έτσι κι αλλιώς το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η επίδειξη βιντεοσκοπούν την ιέρεια με τα κινητά τους βεβηλώνοντας τη στιγμή . Φευ, το κείμενο άλλωστε δεν γράφεται γι ‘ αυτούς τους Μαμμωνάδες που δεν πιστεύουν παρά στα είδωλα : στο χρήμα, στην επίδειξη, στο X5, στην ξανθιά ηλίθια με τις ψιλοτάκουνες γόβες. Άλλωστε και η κα Στανίση το φτωχοκόριτσο από τη Νάουσα, η μετανάστρια δεν συμπεριφέρεται όπως οι μικρόνοες των πρώτων τραπεζιών. Σπάνια θα τη δούμε στην TV και όταν βγαίνει στέκεται και μιλάει καθαρά χωρίς να ακκίζεται, με συστολή. Δεν μοιάζει σε τίποτε με κάτι άλλες τύπου Άντζελας που κάνουν επίδειξη των κακόγουστων ρούχων τους και της αμορφωσιάς τους. Η κα Στανίση παραμένει αξιοπρεπής, λαϊκή και σεμνή δεν παρασύρθηκε από τις σειρήνες, δεν σείεται στην πίστα, δεν πετάει τα μπούτια της στην κοινή θέα και δεν κάνει κονσοματιόν με τους γλουτούς της . Αυτή είναι σταθερή στην παράδοση, στη λειτουργία που επιτελεί συνδέοντας την παράδοση της ταβέρνας και των μπουζουκιών με τα νυχτομάγαζα του σήμερα.

Ας συνεχίσουμε όμως από εκεί που διακόψαμε την αφήγηση . Το τραγούδι ξεκινά με μουσική, μίγμα ανατολίτικων και ηλεκτρονικών ήχων συνδέοντας την παράδοση του χθες με την ανοησία του σήμερα, δυστυχώς αναπόφευκτο. Το κοινό εκτονώνεται σωματικά ραίνοντας την αοιδό με λουλούδια (συνήθως αγορασμένα δεύτερο χέρι από τον Νεκροταφείο της Νίκαιας). Αν τα παραπάνω δεν μας θυμίζουν αναπαράσταση του θείου Πάθους τότε τι μας θυμίζει. Το κοινό ραίνει με λουλούδια τον Επιτάφιο που εντός του κείται συμβολικά ο Θεάνθρωπος, ο μόνος Θεός που δεν δίστασε να ταπεινωθεί λαμβάνοντας την ανθρώπινη υπόσταση μόνο και μόνο για να σώσει τους ανθρώπους θυμίζοντας τους ότι όπως και αυτός είναι Θεός και πήρε την ανθρώπινη υπόσταση , έτσι και αυτοί, οι άνθρωποι αν το θελήσουν μπορούν να μεταλάβουν τη θεϊκή Υπόσταση.

Η αοιδός ξεκινά να τραγουδά κρατώντας χαμηλούς τόνους άλλωστε το κοινό δεν είναι έτοιμο ακόμη.

Δεν μπορώ να καταλάβω σε τι σφάλμα έχω πέσει

Και δεν βρίσκει η καρδία σου τρόπο να με συγχωρέσει

Ένα μικρό σχόλιο : Αμέσως καταλαβαίνουμε το θρησκευτικό συναίσθημα και το παραβολικό νόημα των στίχων. Η τραγουδίστρια είναι αφοσιωμένη σ’ έναν θνητό ο οποίος δεν τη συγχωρεί αν και εκείνη δεν έχει διαπράξει κανένα σφάλμα.

Δεν μπορώ να εξηγήσω τι κακό σου έχω κάνει

Και για να γυρίσεις πίσω

Η αγάπη μουυυυυ δεν φτάνε ειειει

Η Κατερίνα μετά την πρώτη χαμηλότονη στροφή που εισάγει το κοινό της στο Δράμα, αρχίζει να υψώνει την φωνή της προετοιμάζοντας τους πιστούς για το τελειωτικό χτύπημα .

Σ’ έχω κάνει Θεό.

Το κοινό παραληρεί πλήρες θρησκευτικού συναισθήματος, όρθιο και εν χωρώ υψώνει το παράπονο του μαζί με την ιέρεια. Ενωμένοι όλοι μαζί εξέρχονται του εγωιστικού τους εαυτού και έρχονται σε κοινωνία ζώντας το θείο Δράμα της αοιδού. Αυτή τους αποκαλύπτει ‘ο τι το Δράμα της είναι ότι έκανε θεό ένα θνητό, αυτή είναι η πραγματική πηγή της δυστυχίας της. Δεν στράφηκε στον πραγματικό Θεό και δυστυχεί γιατί αφοσίωσε την αγάπη της σ’ ένα φθαρτό ον. Πόσοι και πόσοι δεν υποπέσαμε στο ίδιο σφάλμα, πόσοι και πόσοι δεν δυστυχήσαμε σαν την αοιδό. Αυτή μας ξυπνά τις μνήμες ενώ το ανατολίτικο παράπονο της φωνής της μας επισημαίνει το σφάλμα της και το σφάλμα μας . Η μέθεξη επιτεύχθη .

Και το άσμα συνεχίζει τρις

Σ’ έχω κάνει Θεό μια φορά να σε δω

Να σου πω σ’ αγαπώ γύρνα πίσω

Σ’ έχω κάνει Θεό μια φορά να σε δω

Μα με διώχνεις πριν καν σου μιλήσω

Μια φορά να σε δωωωω

Σ’ έχω κάνει θεοοοοο

Και οι τελευταίοι δύσπιστοι και οι πιο νωθροί συναισθηματικά έχουν ξυπνήσει και συμμετέχουν. Η Στανίση έχει δίκιο, πόνεσε, όπως και αυτοί σε ανάλογη περίπτωση έχουν πονέσει η αγάπη τους επενδύθηκε στην φθαρτότητα και διαψεύσθηκε…..

Οι τόνοι του τραγουδιού πέφτουν το κοινό λυτρωμένο από το πάθος χαλαρώνει κι ο πόνος τους αλάφρωσε. Τη θέση του έχει πάρει η θλίψη όταν φέρνουν στη μνήμη τους τα δικά τους σφάλματα.

Η Κατερίνα συνεχίζει …. Με μια φωνή χωρίς συναίσθημα σχεδόν άτονη καθοδηγώντας την τελετουργία .

Δεν μπορώ να καταλάβω

Τι δεν έκανα για σένα

Και τα βλέπεις πια κοντά μου

Όλα ίδια όλα ξένα

Εδώ είναι η χαρακτηριστική αποξένωση και η αλλοτρίωση που επιδέχεται το υποκείμενο από την ασυνειδησία του προς τη θνητότητα.

Δεν μπορώ να εξηγήσω

Τι κακό σου έχω κάνει

Και για να γυρίσεις πίσω

Η αγάπη μου δεν φτάνει

Εδώ μας επισημαίνεται η αδυναμία του νου να εξηγήσει τα μυστήρια της ζωής και του έρωτα. Η νοησιαρχία και η αλαζονεία του Δυτικού ανθρώπου που πηγάζει από αυτήν καταδικάζεται. Δεν μπορούμε να εξηγήσουμε τα πάντα , πρέπει μόνο να πιστέψουμε, να υπερβούμε τον νου και να εμπιστευθούμε την καρδιά μας έστω και αν αυτή λαθεύει και οδηγεί την αγάπη προς ένα ποταπό θνητό ον.

Άλλωστε η Στανίση με το παράπονο του στίχου προσπαθεί να μας αποτρέψει από το παράδειγμα της.

Σ’ έχω κάνει Θεό μια φορά να σε δω

Να σου πω σ’ αγαπώ γύρνα πίσω

Σ’ έχω κάνει Θεό μια φορά να σε δω

Μα με διώχνεις πριν καν σου μιλήσω

Μια φορά να σε δωωωω

Σ’ έχω κάνει θεοοοοο

Στο κουπλέ η Στανίση επαναλαμβάνει το Δράμα που περνάει όταν αποφάσισε να στρέψει το πάθος της όχι προς την θεία υπόσταση αλλά στην εγωιστική και άρα φθαρτή υπόσταση.

Μεσολαβεί η μουσική που με το σχόλιο της ρίχνει το κοινό σε περισυλλογή. Το κοινό δεν καταλαβαίνει, δεν μπήκε άλλωστε στο νυχτομάγαζο για να καταλάβει. Ο καπνός, το νοθευμένο ουίσκυ τα ντεσιμπέλ δεν αφήνουν να λειτουργήσει ο νους αλλά επιτρέπουν μέσω της Στανίση να βγει ανόθευτο το βίωμα.

Έτσι και αλλιώς σκοπός της γνήσιας τέχνης είναι να βγάλει προς τα έξω το συναίσθημα και μέσω της μέθεξης να αναδείξει την βιωμένη αλήθεια και να μας λυτρώσει από το πάθος. Μόνον η προπαγάνδα και οι ψευτο-ιεροκήρυκες προσπαθούν να διδάξουν.

Η Στανίση όμως είναι γνήσια καλλιτέχνης, δεν κάνει κήρυγμα, δεν διδάσκει λέγοντας πιο είναι το σωστό και το λάθος, δεν διεκδικεί δάφνες αντικειμενικότητας. Παραθέτει το δικό της υποκειμενικό βίωμα αλλά μ΄ ένα τρόπο αμιγώς καλλιτεχνικό καταφέρνει να εξορύξει με πραγματική μαστοριά τον πόνο των πιστών της. Με τελετουργικό τρόπο τους ανοίγει την ψυχή και τους βάζει να αναβιώσουν το σφάλμα τους έτσι ώστε αυτοί που είναι καψούρηδες να μαλακώσουν, ενώ αυτοί που δεν είναι καψούρηδες αλλά στο παρελθόν ήταν , να παραδειγματιστούν από το Δράμα της αοιδού και να μην την ξαναπατήσουν

Εύγε ! και πάλι Εύγε! κα Στανίση .

Υ.Γ. Οι μόνοι που δεν κατάλαβαν είναι ορισμένοι από τα πρώτα τραπέζια που εξακολουθούν να πετούν γαρύφαλλα. Έτσι κι αλλιώς αυτοί είναι ανίκανοι να βιώσουν βαθιά συναισθήματα έστω και μια απλή καψούρα. Αυτοί έχουν μάθει να λατρεύουν μόνο το χρήμα και την ύλη. Η κα Στανίση το γνωρίζει. Γι ‘ αυτό τραγουδάει για τα πίσω τραπέζια, τους άσημους, τη φτωχολογιά, τους πραγματικούς πάσχοντες.

Τα παρακάτω είναι ενδεικτικά για την υποστήριξη της παραπάνω άποψης

http://www.youtube.com/watch?v=l_k6dCMFhks

Στανίση σε στυλ Οπερα

http://www.youtube.com/watch?v=1ZzBS03zEsE&feature=related

Πανούσης τραγουδά Στανίση

http://www.youtube.com/watch?v=VeGXORmb0Ok&feature=related

Στανίση τραγουδά το σ’ έχω κάνει Θεό .

http://www.youtube.com/watch?v=g7CKZQgMTEk&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=A-eM7a8SvkM&feature=related

Μυστικέ μου έρωτα , αναλόγου παραβολικού χαρακτήρα και γι’ αυτό γνήσια χριστιανικού περιεχομένου.

http://www.youtube.com/watch?v=7qINk61NKa0&feature=related

Η ιέρεια Στανίση με μαύρο φόρεμα ιερουργεί live.

http://www.espressonews.gr/default.asp?pid=9&la=1&artid=518864&catid=3

Βιογραφικό της ιέρειας στην espresso

Τρίτη 29 Ιουλίου 2008 Καλλινίκου μάρτυρα Θεοδότης και τέκνων αυτής.

Καλλίνικος αυτόπτης μάρτυρας.

---

[1] Το Αγιε μου Σώστη σώσε με είναι ένα αναλόγου θρησκευτικού περιεχομένου άσμα που η κα Στανίση άδει προς ψυχαγωγία του φιλοθεάμονος, πονεμένου κοινού της .